Room Service - Maren Stoffels

-
Proszę czekać

FENDER

Nie ma jej.

Czego się spo­dzie­wa­łem? Że będzie na mnie cze­kać tutaj, w por­cie? To, że do mnie napi­sała, nie ozna­cza jesz­cze, że wszystko znów będzie tak jak daw­niej.

Przez całą drogę list palił mnie w kie­szeni. Dziś po połu­dniu nie­ocze­ki­wa­nie zna­la­złem go pod drzwiami. Na koper­cie wid­niało moje imię, napi­sane jej cha­rak­te­rem pisma.

Przez kilka chwil po pro­stu na niego patrzy­łem, nie mogąc uwie­rzyć, że jest praw­dziwy. Ale już za kilka minut w końcu dowiem się, co chce mi powie­dzieć. Chcę go prze­czy­tać tutaj. W naszym miej­scu.

Ostat­nie kilka metrów pomo­stu poko­nuję bie­giem.

- Dobry wie­czór!

Wystra­szony pod­no­szę wzrok. Kawa­łek dalej z jachtu macha do mnie męż­czy­zna.

Odma­chuję mu. Gdyby tu teraz była, wymy­śli­łaby dla niego imię. Czę­sto two­rzyła posta­cie z obcych ludzi, któ­rych spo­ty­kała na swo­jej dro­dze. Wymy­ślała im imiona, zawody i sytu­acje rodzinne. Uwa­ża­łem, że w przy­szło­ści mogłaby zostać pisarką.

Męż­czy­zna wypływa z portu i znów jestem sam. Kładę dłoń na twar­dej kra­wę­dzi łódki. Leży do góry dnem, osa­dzona na palach, a prze­strzeń pod nią jest dosko­nałą kry­jówką. Przy­cho­dzę tutaj w każdy pią­tek, bez względu na pogodę.

Przez chwilę mogę się tutaj poczuć tak, jakby wszystko było jak daw­niej.

Wcho­dzę pod łódkę i wycią­gam list z wewnętrz­nej kie­szeni dżin­so­wej kurtki. Jest zapa­ko­wany w złotą kopertę. Przy­ci­skam ją do ust i biorę głę­boki wdech, mając nadzieję, że poczuję jej zapach.

Natych­miast roz­po­znaję nie­dbałe pismo, rów­nie cha­otyczne jak ona sama.

Na znaczku wid­nieje pie­czątka z miej­sco­wo­ścią, w któ­rej teraz mieszka. Nie znam jej dokład­nego adresu - nie chciała, żeby kto­kol­wiek ją odna­lazł. A już na pewno nie ja.

Myślę o moich przy­ja­cio­łach. Gdyby tylko Kate i Lucas wie­dzieli, gdzie teraz jestem. Myślą, że w każdy pią­tek mamy próbę zespołu. Nie mają poję­cia, że zespół od dawna nie ist­nieje. Prze­sta­łem być jego człon­kiem zeszłego lata, bo nie byłem już w sta­nie grać. Pod­czas wystę­pów zapo­mi­na­łem soló­wek, a palce cią­gle mi drżały.

Gitara w moim pokoju służy mi teraz za sto­jak na ubra­nia.

Moi przy­ja­ciele niczego nie zauwa­żyli. Oboje po pro­stu ruszyli dalej ze swoim życiem.

Swego czasu Kate była zała­mana, może nawet bar­dziej niż ja. Ale po waka­cjach zda­rzył się cud.

Cud miał na imię Linne.

Pierw­szego dnia szkoły nasz wycho­wawca posa­dził ją obok Kate, na jedy­nym wol­nym miej­scu.

Jakby Linne przy­szła ją zastą­pić. Jakby była jej nową wer­sją.

Spra­wiła, że Kate znów zaczęła się śmiać. Gdy pierw­szego dnia po waka­cjach usły­sza­łem ten dźwięk, zro­zu­mia­łem, że nie robiła tego od mie­sięcy.

Od tam­tej pory Linne jest czę­ścią naszej paczki. Siada z nami na prze­rwach, na naszej ławce nad rzeką, a w ten week­end będzie na uro­dzi­nach Kate.

Jest wszę­dzie tam, gdzie wcze­śniej była ona.

Poskła­dała Kate, doga­duje się z Luca­sem, ale mnie nie uda jej się napra­wić.

Otwie­ram kopertę i przez chwilę się waham.

Co, jeśli ten list sprawi, że poczuję się jesz­cze gorzej? Może pisze w nim, jak bar­dzo mnie nie­na­wi­dzi...

Ale wtedy przy­po­mi­nam sobie minione mie­siące. Brak jakich­kol­wiek wia­do­mo­ści od niej jest tysiąc razy gor­szy.

List jest krzywo zło­żony na pół. Papier pach­nie jej per­fu­mami. Wzdry­gam się na myśl o wspo­mnie­niach, które przy­wo­łuje ten zapach.

Ja i ona, wtu­leni w sie­bie.

Pod tą łódką.

Powi­nie­nem był chło­nąć te momenty, dopóki mogłem.

Drżą­cymi dłońmi roz­kła­dam list. Jed­nak po prze­czy­ta­niu dwóch pierw­szych zdań żałuję, że to zro­bi­łem.

Cza­sami jed­nak wia­do­mość jest gor­sza niż brak wia­do­mo­ści.

Ni­gdy nie przy­pusz­cza­łam, że to napi­szę, ale dłu­żej nie dam rady.

To mój list poże­gnalny.

LINNE

To już jutro. - Sie­dzimy w naszym sta­łym miej­scu, a Lucas wpa­truje się w prze­ciw­le­gły brzeg rzeki, gdzie zacho­dzące słońce rzuca różową poświatę na River­side Hotel.

Ni­gdy nie sądzi­łam, że kie­dy­kol­wiek znajdę się w tym pię­cio­gwiazd­ko­wym hotelu, ale jutro wła­śnie tam odbędą się uro­dziny Kate.

- Mamy dwa pokoje. - Kate spo­gląda na nas. - Z dala od mojego ojca i jego współ­pra­cow­ni­ków.

W ten week­end ojciec Kate bie­rze udział w spo­tka­niu biz­ne­so­wym w River­side i bez pro­blemu zare­zer­wo­wał dodat­kowe pokoje dla swo­jej córki. Zazwy­czaj w każ­dym pokoju powi­nien prze­by­wać przy­naj­mniej jeden doro­sły, ale naj­wy­raź­niej nikt nie zamie­rza tego spraw­dzać. Poza tym, jeśli mia­łoby się coś stać, ojciec Kate będzie w pobliżu.

- Dwa pokoje? Eks­tra! - Na twa­rzy Lucasa wykwita uśmiech. - Mogę spać z Linne?

- Chciał­byś. - Zdą­ży­łam się już przy­zwy­czaić do komen­ta­rzy Lucasa, dla­tego reaguję na nie bez mru­gnię­cia okiem. - Chra­piesz.

- Wcale nie!

- Aku­rat - wtrąca się Kate. - Fen­der powie­dział, że przez cie­bie nie zmru­żył oka na wycieczce.

- Gdzie on wła­ści­wie jest?

- Ma próbę zespołu. - Twarz Kate przy­biera przy­gnę­biony wyraz. Wiem, że nie podoba jej się, że tak czę­sto go z nami nie ma, ale jeśli mam być szczera, mnie to odpo­wiada.

Fen­der potrafi wpa­try­wać się we mnie swo­imi brą­zo­wymi oczami tak inten­syw­nie, że dostaję dresz­czy. Kiedy tylko wyrażę opi­nię na jakiś temat, on z auto­matu zaj­muje prze­ciwne sta­no­wi­sko. Gdy jest z nami, cią­gle muszę się bro­nić.

Lucas znów spo­gląda na drugi brzeg.

- Naj­waż­niej­sze, że będzie jutro, nie?

Pochy­lam się nad kie­row­nicą mojej kola­rzówki i przy­spie­szam. Jest naprawdę późno, ale gdy zaczę­li­śmy roz­ma­wiać o River­side, zupeł­nie stra­ci­łam poczu­cie czasu.

Jestem bar­dzo cie­kawa tego luk­su­so­wego hotelu z olbrzy­mią kopułą nad base­nem. Podobno kiedy pły­nie się na ple­cach, można przez nią patrzeć w gwiazdy.

Gdy dojeż­dżam do parku, przez chwilę się waham. To jed­nak naj­szyb­sza droga do domu, więc mimo wszystko skrę­cam w prawo.

Mijam kolejne latar­nie, jedną po dru­giej, a świa­tełko na mojej kie­row­nicy koły­sze się na boki.

W ciem­no­ści park ma w sobie coś zło­wiesz­czego. Drzewa górują nade mną jak olbrzymy o dłu­gich ramio­nach.

Sły­szę za sobą tur­kot. Jest coraz bli­żej. Czy to inny rowe­rzy­sta?

Oglą­dam się za sie­bie i widzę przed­nie świa­tło ciem­nego roweru. Jest tak jasne, że przy­po­mina reflek­tor samo­chodu. Dla­czego ten ktoś po pro­stu mnie nie wyprze­dzi? Prze­cież ma wystar­cza­jąco dużo miej­sca.

Zjeż­dżam jesz­cze bar­dziej na prawo, ale rowe­rzy­sta na­dal sie­dzi mi na ogo­nie.

- Wyprzedź mnie! - wołam za sie­bie.

Brak odzewu.

Czuję, jak przy­spie­sza mi tętno. Czego on ode mnie chce? Czy to jakiś zbo­cze­niec?

Powin­nam była poje­chać inną drogą.

Przy­spie­szam, ale dystans mię­dzy nami wcale się nie zwięk­sza. Wydaje mi się nawet, że robi się coraz mniej­szy...

Pochy­lam się moc­niej nad kie­row­nicą i jesz­cze bar­dziej przy­spie­szam. Moja kola­rzówka jest naprawdę szybka, cza­sami dojazd do szkoły zaj­muje mi tylko kilka minut.

Tur­kot za moimi ple­cami zaczyna cich­nąć. Nie zwal­niam, dopóki nie prze­staję go sły­szeć.

Ostroż­nie oglą­dam się do tyłu i oddy­cham z ulgą. Ośle­pia­jące świa­tło znik­nęło. Zgu­bi­łam go!

Teraz muszę jak naj­szyb­ciej dotrzeć do domu.

Ale wtedy dostrze­gam na dro­dze wielką gałąź. W ostat­niej chwili gwał­tow­nie skrę­cam w lewo, ale przez to zaczy­nam się nie­bez­piecz­nie chy­bo­tać. Mój rower prze­chyla się na bok i z hukiem ude­rzam o asfalt. Rączka kie­row­nicy wbija mi się w żebra.

- Aua! - Doty­kam bolą­cego miej­sca. Przez chwilę leżę na ziemi, ale wtedy uświa­da­miam sobie, że tam­ten rowe­rzy­sta na­dal może mnie dogo­nić. Nie­zgrab­nie się pod­no­szę, przy­ci­ska­jąc dłoń do pra­wego boku.

- Hej.

To znowu on! Czego ten sza­le­niec ode mnie chce? Cza­sami czyta się histo­rie dziew­czyn, które... Chcę pod­nieść rower z ziemi, gdy znów sły­szę woła­nie.

- Linne?

Skąd zna moje imię? I wtedy dociera do mnie, przed kim ucie­ka­łam.

- Fen­der?

Zalewa mnie fala ulgi. Dla­czego Fen­der po pro­stu nie powie­dział, że to on?

Może chciał mnie nastra­szyć, żeby w week­end móc opo­wie­dzieć pozo­sta­łym, jak szybko przed nim ucie­ka­łam...

Fen­der hamuje tuż przede mną i jed­nym ruchem pod­nosi mój rower z ziemi.

- Co się stało? - pyta.

Wska­zuję na gałąź.

- Prze­wró­ci­łam się.

- No nie­źle.

Przez cie­bie.

Chcę mu to powie­dzieć, ale jak zwy­kle w jego obec­no­ści gryzę się w język.

- Co tu wła­ści­wie robisz?

- Wra­cam z naszej ławki.

Fen­der kręci głową.

- Kiep­ska trasa.

Udaję, że go nie sły­szę, i wsia­dam na rower. Boli mnie bok, ale chcę jak naj­szyb­ciej wró­cić do domu.

Kiedy zmie­rzamy do wyj­ścia, panuje mię­dzy nami nie­zręczna cisza. Jak zwy­kle, bo po pro­stu nie mamy sobie nic do powie­dze­nia. Gdy w szkole trzeba dobrać się w pary, Fen­der zawsze szybko dołą­cza do Kate albo Lucasa, byle tylko nie zostać ze mną.

- Jak wam dziś szło? - pró­buję zaga­dać.

- Co?

- Mie­li­ście próbę, nie?

- A, tak. Świet­nie.

- Co teraz gra­cie?

- Co?

Co się z nim dzieje? Mam wra­że­nie, że myślami jest zupeł­nie gdzie indziej.

- Co teraz gra­cie? - powta­rzam.

- I tak nie znasz.

- Skąd wiesz?

- Bo wiem.

Aro­gancki dupek.

Spo­glą­dam w bok. Fen­der sie­dzi na rowe­rze pochy­lony do przodu. Kilka pasm jego dłu­gich wło­sów wydo­stało się z koka i zasła­nia mu oczy. Ma dwa kol­czyki w pra­wym uchu, jeden pod dru­gim. Tak jakby zapo­mniał o lewym i pró­bo­wał to nad­ro­bić.

- A tak w ogóle to sta­rzy nazwali cię na cześć tej słyn­nej marki gitar?

- Nie. Nazwali mnie tak, bo podo­bało im się zna­cze­nie.

- Co to zna­czy?

- "Obrońca".

- Ładne. Linne ozna­cza "śliczna jak obra­zek".

Dla­czego to powie­dzia­łam? Fen­der wymow­nie mil­czy, jakby zupeł­nie się z tym nie zga­dzał.

Na szczę­ście zaraz będzie musiał skrę­cić. Nie chcę jechać koło niego ani minuty dłu­żej. Czuję się, jak­bym jechała obok kogoś cał­kiem obcego. Panu­jąca mię­dzy nami cisza ciąży mi bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek.

Dla­czego on się tak zacho­wuje? Ni­gdy nie czu­łam się tak przy Kate czy Luca­sie. Nawet wtedy, gdy zna­łam ich tylko kilka dni.

Ostat­nia ścieżka przed wyj­ściem jest wąska i Fen­der pusz­cza mnie przo­dem. W tej czę­ści parku panuje cał­ko­wita ciem­ność, więc kon­cen­truję się na świa­tełku z przodu roweru.

- Nic nie widzę.

- Przy­naj­mniej masz jakieś świa­tło - sły­szę za sobą.

Mija kilka sekund, zanim dociera do mnie, co to ozna­cza. Wów­czas gwał­tow­nie się odwra­cam. Mój rower groź­nie się chwieje.

- Uwa­żaj, co? Zaraz znów będę musiał pod­no­sić cię z ziemi.

Tym razem pra­wie nie zwra­cam uwagi na jego zgryź­liwy ton. Jego rower nie ma wiel­kiego przed­niego świa­tła, które przed paroma minu­tami raziło mnie w oczy.

Jadący za mną czło­wiek miał inny rower.

To nie mógł być Fen­der.

LINNE

Dziew­czyno, obudź się! - Męż­czy­zna za mną nie­cier­pli­wie pstryka dzwon­kiem. - Jest zie­lone!

Wystra­szona czym prę­dzej ruszam. Na­dal boli mnie bok, który ucier­piał we wczo­raj­szym upadku.

Myśl o rowe­rze z dużym przed­nim świa­tłem długo nie pozwa­lała mi zasnąć.

Kto to był? Czego ode mnie chciał? I co by się stało, gdyby przy­pad­kiem nie nad­je­chał Fen­der?

Na ostat­nich świa­tłach przed River­side znów muszę sta­nąć na czer­wo­nym. Ścieżka rowe­rowa jest zatło­czona. Dzie­się­ciu tury­stów na wypo­ży­czo­nych rowe­rach stoi jeden obok dru­giego. Gdy zmie­nia się świa­tło, wszy­scy ruszają naraz. Zostaję zepchnięta na kra­węż­nik, przez co o mało nie tracę rów­no­wagi.

W tłu­mie bły­ska mi ciem­no­brą­zowy rower. Z przodu ma wielki reflek­tor, przy­po­mi­na­jący świa­tło samo­cho­dowe.

Moje ciało reaguje szyb­ciej niż umysł. Tak jak na chwilę przed upad­kiem, moje serce zamiera.

To ten sam rower co wczo­raj...

To nie­moż­liwe. Prawda?

Patrzę jesz­cze raz, ale ni­gdzie go nie widzę. Rowe­rzy­sta roz­pły­nął się w powie­trzu.

- Hej! - woła z ulgą w gło­sie Kate, gdy dojeż­dżam do River­side. - Jesteś pierw­sza.

Całuję ją w poli­czek.

- Wszyst­kiego naj­lep­szego.

Muszę dać sobie spo­kój z rowe­rzy­stą, naj­wy­raź­niej źle spoj­rza­łam. Niby dla­czego ktoś miałby mnie śle­dzić? Poza tym to duże mia­sto, na pewno jest w nim wię­cej ciem­no­brą­zo­wych rowe­rów z dużym przed­nim świa­tłem.

- O czym myślisz, błędna rycerko?

- Błędna rycerko?

- Cią­gle błą­dzisz gdzieś myślami - wyja­śnia Kate.

Pieką mnie policzki. Czy powin­nam powie­dzieć jej o rowe­rzy­ście? Biorę głę­boki oddech, ale wtedy wzrok Kate zatrzy­muje się na jed­nym punk­cie. Patrzy na coś poza mną. Gdy się odwra­cam, widzę nad­jeż­dża­ją­cego Lucasa. Tasz­czy olbrzy­miego misia.

Kate wzdy­cha.

- To chyba nie dla mnie, co?

Wybu­cham śmie­chem.

- Oba­wiam się, że tak.

Lucas zawsze daje dziwne pre­zenty. Zimą dosta­łam od niego voucher do restau­ra­cji na nie­li­mi­to­wane żeberka, cho­ciaż od wielu lat jestem wege­ta­rianką. A Fen­de­rowi dał zbiór nut na skrzypce.

- Wszyst­kiego naj­lep­szego! - Lucas hamuje i wrę­cza Kate misia. - Żebyś wie­czo­rami czuła się mniej samotna.

- Nie trzeba było. - Kate robi kwa­śną minę. Miś pra­wie dorów­nuje jej wzro­stem.

- Gdzie Fen­der?

- Zaraz tu będzie. - Kate spo­gląda na ulicę i ner­wowo cią­gnie za koszulkę. Czyżby naprawdę bała się, że nie przyj­dzie?

Dokład­nie wtedy go dostrze­gam. Jak zawsze ma na sobie non­sza­lancko roz­piętą koszulę, na którą narzu­cił swoją dżin­sową kurtkę. Jego twarz ma zie­mi­sty kolor, jakby od wielu dni nie spał.

- Jeste­śmy w kom­ple­cie! - woła Lucas.

- Naj­lep­szego - mówi Fen­der, cału­jąc Kate w poli­czek.

Uno­szę dłoń, ale w poło­wie drogi ją opusz­czam. Kom­plet­nie nie zwraca na mnie uwagi, jak­bym była powie­trzem.

- Wresz­cie możemy wejść do środka. - Lucas obej­muje Fen­dera i idzie do wej­ścia.

Kate prze­wie­sza sobie misia przez ramię, a następ­nie bie­rze mnie pod rękę.

- To jak, idziemy?

Przed wej­ściem do hotelu stoi por­tier w wyso­kiej czapce i libe­rii. Widzę, że obrzuca misia szyb­kim spoj­rze­niem, ale zacho­wuje kamienną twarz. Otwiera nam drzwi i wcho­dzimy do środka.

Oczy­wi­ście wie­dzia­łam, że River­side będzie luk­su­sowy, ale to, co widzę, prze­cho­dzi moje naj­śmiel­sze wyobra­że­nia.

Pośrodku wyso­kiego holu wisi gigan­tyczny żyran­dol. Tuż przy scho­dach wio­dą­cych na górę leży per­ski dywan, a przy wiel­kim for­te­pia­nie stoją fotele. Instru­ment błysz­czy się tak bar­dzo, że widać w nim odbi­cia całej naszej czwórki. Na kolum­nach wspie­ra­ją­cych pierw­sze pię­tro wiszą kin­kiety ze świe­cami.

Czuję się, jak­bym weszła na plan fil­mowy. Albo grała główną rolę w wiel­kiej pro­duk­cji.

Nie mogę ode­rwać wzroku od zło­tego zegara wiszą­cego nad wej­ściem. Ma całe mnó­stwo wska­zó­wek, które poka­zują o wiele wię­cej niż tylko czas. Roz­po­znaję kilka sym­boli wzdłuż brzegu tar­czy - to znaki zodiaku. Szu­kam swo­jego, sym­bolu przy­po­mi­na­ją­cego literę V z pętelką: Kozio­rożca.

Lucas podąża za moim wzro­kiem.

- Robi wra­że­nie, co?

- Bar­dzo.

Sły­szę, jak za mną Kate opo­wiada Fen­de­rowi ze szcze­gó­łami, ile zna­nych osób grało już na tym for­te­pia­nie.

- Jesteś pewna, że chcesz spać z nią w jed­nym pokoju? - Lucas uśmie­cha się szy­der­czo. - Może i chra­pię, ale za to ty nie zmru­żysz oka przez jej gada­nie.

- Słusz­nie. - Uśmie­cham się. - Zasta­no­wię się.

Kate pod­cho­dzi do nas z dwoma klu­czami w dłoni. Są sta­ro­świec­kie, z wiel­kimi bre­lo­kami. W więk­szo­ści hoteli używa się dziś kart, ale w River­side wszystko jest auten­tyczne.

- Idzie­cie? Mam nasze klu­cze. Jeste­śmy na samej górze.

Wzdry­gam się, gdy Kate rusza w stronę windy.

- Ja... pójdę scho­dami - mówię szybko.

- Scho­dami? - Lucas patrzy na mnie z zasko­cze­niem. - Dla­czego nie chcesz jechać windą?

- To dobre dla zdro­wia. Poza tym w piątkę się w niej nie zmie­ścimy.

- W piątkę?

- My plus miś.

Lucas i Kate chi­cho­czą, Fen­der unosi brwi. Jego wzrok prze­nosi się z mojej twa­rzy w dół. To, jak na mnie patrzy...

Krew szumi mi w uszach. Dla­czego pozwa­lam mu się wypro­wa­dzić z rów­no­wagi?

Kie­ru­jąc się w stronę scho­dów, rzu­cam szyb­kie spoj­rze­nie na wyj­ście. Naj­chęt­niej wybie­gła­bym na zewnątrz.

Jak mam prze­żyć cały week­end z Fen­de­rem?

Tyle tylko, że on wcale nie znik­nie po week­en­dzie. Widuję go codzien­nie w szkole, na każ­dej lek­cji i na każ­dej prze­rwie. Dopóki trzy­mam się z Kate i Luca­sem, dostaję go w pakie­cie.

Odwra­cam się i przez chwilę widzę jesz­cze macha­jącą do mnie Kate. Cała pro­mie­nieje, jakby coś roz­świe­tlało ją od środka.

Nie mogę tak po pro­stu wyjść, tak bar­dzo cie­szy się z tego, że jeste­śmy tu wszy­scy razem. Chyba naprawdę oba­wiała się, że Fen­der się nie zjawi...

Gdy­bym teraz poszła, popsu­ła­bym jej uro­dzi­nowy week­end, a ona sobie na to nie zasłu­żyła. Wspiera mnie od pierw­szego dnia w szkole. Teraz moja kolej, aby odpła­cić jej tym samym.

Skrę­cam w stronę scho­dów, ale wtedy z peł­nym impe­tem na kogoś wpa­dam. Do oczu napły­wają mi łzy i zaczy­nam roz­cie­rać ramię.

Oglą­dam się za sie­bie, ale ku mojemu zasko­cze­niu nikogo nie widzę. Osoba, z którą się zde­rzy­łam, po pro­stu poszła dalej.

- Czyń honory. - Kate wrę­cza mi klucz i odsuwa się na bok. Z pokoju chłop­ców dobie­gają nas entu­zja­styczne okrzyki Lucasa.

Moje tętno przy­spie­sza, gdy prze­krę­cam klucz w zamku. Czuję się, jak­bym znów była dziec­kiem i wła­śnie pozwo­lono mi odpa­ko­wać pre­zenty.

Gdy tylko otwie­rają się drzwi, szczęka opada mi na pod­łogę. Pokój roz­ta­cza złoty blask, od któ­rego nie­malże bolą oczy. Pod­łogę zdobi dywan w kre­mo­wym kolo­rze, a na ścia­nach wiszą obrazy przed­sta­wia­jące sceny polo­wa­nia.

Ku mojemu zdu­mie­niu na ławie kawo­wej stoi taca z dwoma kie­lisz­kami i wia­der­kiem na szam­pana, w któ­rym chło­dzi się butelka. W końcu pra­cow­nicy hotelu myślą, że w każ­dym pokoju śpi ktoś doro­sły.

Jest nawet osobny kącik do pracy: z maho­nio­wym biur­kiem i dwoma skó­rza­nymi krze­słami.

Jed­nak naj­bar­dziej rzuca się w oczy olbrzy­mie łóżko z bal­da­chi­mem i kil­ku­na­stoma podusz­kami o prze­róż­nych kształ­tach i roz­mia­rach.

Obra­cam się i widzę, że Kate wcale nie patrzy na pokój, tylko na mnie. Błysz­czą jej oczy.

- Co ty na to?

Zanim zdążę ją zapy­tać, co ma na myśli, bie­rze roz­bieg i wska­kuje na łóżko. Gdy tylko go dotyka, pościel unosi się i powoli opada. Kate kła­dzie się twa­rzą w dół na poduszce i mam­ro­cze coś nie­zro­zu­mia­łego.

- I jak?

- Sama musisz tego doświad­czyć, rycerko - oznaj­mia Kate. - Nie da się tego opi­sać.

Też biorę roz­bieg i wska­kuję na łóżko, obok Kate. Czuję lekki ból w boku, ale mate­rac gwa­ran­tuje mięk­kie lądo­wa­nie. Zapa­dam się w nim tak głę­boko, że mam poczu­cie, że już ni­gdy nie wstanę. Obie prze­wra­camy się na plecy i wpa­tru­jemy w sufit, w któ­rym umiesz­czono drobne świa­tełka, jak­by­śmy leżały pod roz­gwież­dżo­nym nie­bem.

- Nie wiem, czy dam radę tu zasnąć - mówię. - Szkoda zamy­kać oczy...

Na twa­rzy Kate poja­wia się uśmie­szek.

- Jeśli wypi­jemy butelkę szam­pana, na pewno zaśniesz. Poza tym chło­pacy też taką mają...

Moje myśli natych­miast wra­cają do Fen­dera, a wraz z nimi powraca nie­przy­jemne uczu­cie.

- O czym myślisz? - Kate wstaje i bie­rze do ręki moje włosy.

Czuję, że zaplata mi war­kocz. Idzie jej to spraw­nie i szybko.

- Myśla­łam o Fen­de­rze - wyja­wiam.

- Fen­de­rze? Dla­czego?

Nie mogę być z nią szczera, nie zro­zu­mie tego.

- Zna­cie się od dawna, prawda?

- Całe życie. Gdy nasze matki były w ciąży, cho­dziły razem na jogę. - Kate się uśmie­cha. - To dla­tego oboje jeste­śmy tacy spo­kojni.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki