Room Service - Maren Stoffels

Reflow text when sidebars are open.
Nie ma jej.
Czego się spodziewałem? Że będzie na mnie czekać tutaj, w porcie? To, że do mnie napisała, nie oznacza jeszcze, że wszystko znów będzie tak jak dawniej.
Przez całą drogę list palił mnie w kieszeni. Dziś po południu nieoczekiwanie znalazłem go pod drzwiami. Na kopercie widniało moje imię, napisane jej charakterem pisma.
Przez kilka chwil po prostu na niego patrzyłem, nie mogąc uwierzyć, że jest prawdziwy. Ale już za kilka minut w końcu dowiem się, co chce mi powiedzieć. Chcę go przeczytać tutaj. W naszym miejscu.
Ostatnie kilka metrów pomostu pokonuję biegiem.
- Dobry wieczór!
Wystraszony podnoszę wzrok. Kawałek dalej z jachtu macha do mnie mężczyzna.
Odmachuję mu. Gdyby tu teraz była, wymyśliłaby dla niego imię. Często tworzyła postacie z obcych ludzi, których spotykała na swojej drodze. Wymyślała im imiona, zawody i sytuacje rodzinne. Uważałem, że w przyszłości mogłaby zostać pisarką.
Mężczyzna wypływa z portu i znów jestem sam. Kładę dłoń na twardej krawędzi łódki. Leży do góry dnem, osadzona na palach, a przestrzeń pod nią jest doskonałą kryjówką. Przychodzę tutaj w każdy piątek, bez względu na pogodę.
Przez chwilę mogę się tutaj poczuć tak, jakby wszystko było jak dawniej.
Wchodzę pod łódkę i wyciągam list z wewnętrznej kieszeni dżinsowej kurtki. Jest zapakowany w złotą kopertę. Przyciskam ją do ust i biorę głęboki wdech, mając nadzieję, że poczuję jej zapach.
Natychmiast rozpoznaję niedbałe pismo, równie chaotyczne jak ona sama.
Na znaczku widnieje pieczątka z miejscowością, w której teraz mieszka. Nie znam jej dokładnego adresu - nie chciała, żeby ktokolwiek ją odnalazł. A już na pewno nie ja.
Myślę o moich przyjaciołach. Gdyby tylko Kate i Lucas wiedzieli, gdzie teraz jestem. Myślą, że w każdy piątek mamy próbę zespołu. Nie mają pojęcia, że zespół od dawna nie istnieje. Przestałem być jego członkiem zeszłego lata, bo nie byłem już w stanie grać. Podczas występów zapominałem solówek, a palce ciągle mi drżały.
Gitara w moim pokoju służy mi teraz za stojak na ubrania.
Moi przyjaciele niczego nie zauważyli. Oboje po prostu ruszyli dalej ze swoim życiem.
Swego czasu Kate była załamana, może nawet bardziej niż ja. Ale po wakacjach zdarzył się cud.
Cud miał na imię Linne.
Pierwszego dnia szkoły nasz wychowawca posadził ją obok Kate, na jedynym wolnym miejscu.
Jakby Linne przyszła ją zastąpić. Jakby była jej nową wersją.
Sprawiła, że Kate znów zaczęła się śmiać. Gdy pierwszego dnia po wakacjach usłyszałem ten dźwięk, zrozumiałem, że nie robiła tego od miesięcy.
Od tamtej pory Linne jest częścią naszej paczki. Siada z nami na przerwach, na naszej ławce nad rzeką, a w ten weekend będzie na urodzinach Kate.
Jest wszędzie tam, gdzie wcześniej była ona.
Poskładała Kate, dogaduje się z Lucasem, ale mnie nie uda jej się naprawić.
Otwieram kopertę i przez chwilę się waham.
Co, jeśli ten list sprawi, że poczuję się jeszcze gorzej? Może pisze w nim, jak bardzo mnie nienawidzi...
Ale wtedy przypominam sobie minione miesiące. Brak jakichkolwiek wiadomości od niej jest tysiąc razy gorszy.
List jest krzywo złożony na pół. Papier pachnie jej perfumami. Wzdrygam się na myśl o wspomnieniach, które przywołuje ten zapach.
Ja i ona, wtuleni w siebie.
Pod tą łódką.
Powinienem był chłonąć te momenty, dopóki mogłem.
Drżącymi dłońmi rozkładam list. Jednak po przeczytaniu dwóch pierwszych zdań żałuję, że to zrobiłem.
Czasami jednak wiadomość jest gorsza niż brak wiadomości.
Nigdy nie przypuszczałam, że to napiszę, ale dłużej nie dam rady.
To mój list pożegnalny.
To już jutro. - Siedzimy w naszym stałym miejscu, a Lucas wpatruje się w przeciwległy brzeg rzeki, gdzie zachodzące słońce rzuca różową poświatę na Riverside Hotel.
Nigdy nie sądziłam, że kiedykolwiek znajdę się w tym pięciogwiazdkowym hotelu, ale jutro właśnie tam odbędą się urodziny Kate.
- Mamy dwa pokoje. - Kate spogląda na nas. - Z dala od mojego ojca i jego współpracowników.
W ten weekend ojciec Kate bierze udział w spotkaniu biznesowym w Riverside i bez problemu zarezerwował dodatkowe pokoje dla swojej córki. Zazwyczaj w każdym pokoju powinien przebywać przynajmniej jeden dorosły, ale najwyraźniej nikt nie zamierza tego sprawdzać. Poza tym, jeśli miałoby się coś stać, ojciec Kate będzie w pobliżu.
- Dwa pokoje? Ekstra! - Na twarzy Lucasa wykwita uśmiech. - Mogę spać z Linne?
- Chciałbyś. - Zdążyłam się już przyzwyczaić do komentarzy Lucasa, dlatego reaguję na nie bez mrugnięcia okiem. - Chrapiesz.
- Wcale nie!
- Akurat - wtrąca się Kate. - Fender powiedział, że przez ciebie nie zmrużył oka na wycieczce.
- Gdzie on właściwie jest?
- Ma próbę zespołu. - Twarz Kate przybiera przygnębiony wyraz. Wiem, że nie podoba jej się, że tak często go z nami nie ma, ale jeśli mam być szczera, mnie to odpowiada.
Fender potrafi wpatrywać się we mnie swoimi brązowymi oczami tak intensywnie, że dostaję dreszczy. Kiedy tylko wyrażę opinię na jakiś temat, on z automatu zajmuje przeciwne stanowisko. Gdy jest z nami, ciągle muszę się bronić.
Lucas znów spogląda na drugi brzeg.
- Najważniejsze, że będzie jutro, nie?
Pochylam się nad kierownicą mojej kolarzówki i przyspieszam. Jest naprawdę późno, ale gdy zaczęliśmy rozmawiać o Riverside, zupełnie straciłam poczucie czasu.
Jestem bardzo ciekawa tego luksusowego hotelu z olbrzymią kopułą nad basenem. Podobno kiedy płynie się na plecach, można przez nią patrzeć w gwiazdy.
Gdy dojeżdżam do parku, przez chwilę się waham. To jednak najszybsza droga do domu, więc mimo wszystko skręcam w prawo.
Mijam kolejne latarnie, jedną po drugiej, a światełko na mojej kierownicy kołysze się na boki.
W ciemności park ma w sobie coś złowieszczego. Drzewa górują nade mną jak olbrzymy o długich ramionach.
Słyszę za sobą turkot. Jest coraz bliżej. Czy to inny rowerzysta?
Oglądam się za siebie i widzę przednie światło ciemnego roweru. Jest tak jasne, że przypomina reflektor samochodu. Dlaczego ten ktoś po prostu mnie nie wyprzedzi? Przecież ma wystarczająco dużo miejsca.
Zjeżdżam jeszcze bardziej na prawo, ale rowerzysta nadal siedzi mi na ogonie.
- Wyprzedź mnie! - wołam za siebie.
Brak odzewu.
Czuję, jak przyspiesza mi tętno. Czego on ode mnie chce? Czy to jakiś zboczeniec?
Powinnam była pojechać inną drogą.
Przyspieszam, ale dystans między nami wcale się nie zwiększa. Wydaje mi się nawet, że robi się coraz mniejszy...
Pochylam się mocniej nad kierownicą i jeszcze bardziej przyspieszam. Moja kolarzówka jest naprawdę szybka, czasami dojazd do szkoły zajmuje mi tylko kilka minut.
Turkot za moimi plecami zaczyna cichnąć. Nie zwalniam, dopóki nie przestaję go słyszeć.
Ostrożnie oglądam się do tyłu i oddycham z ulgą. Oślepiające światło zniknęło. Zgubiłam go!
Teraz muszę jak najszybciej dotrzeć do domu.
Ale wtedy dostrzegam na drodze wielką gałąź. W ostatniej chwili gwałtownie skręcam w lewo, ale przez to zaczynam się niebezpiecznie chybotać. Mój rower przechyla się na bok i z hukiem uderzam o asfalt. Rączka kierownicy wbija mi się w żebra.
- Aua! - Dotykam bolącego miejsca. Przez chwilę leżę na ziemi, ale wtedy uświadamiam sobie, że tamten rowerzysta nadal może mnie dogonić. Niezgrabnie się podnoszę, przyciskając dłoń do prawego boku.
- Hej.
To znowu on! Czego ten szaleniec ode mnie chce? Czasami czyta się historie dziewczyn, które... Chcę podnieść rower z ziemi, gdy znów słyszę wołanie.
- Linne?
Skąd zna moje imię? I wtedy dociera do mnie, przed kim uciekałam.
- Fender?
Zalewa mnie fala ulgi. Dlaczego Fender po prostu nie powiedział, że to on?
Może chciał mnie nastraszyć, żeby w weekend móc opowiedzieć pozostałym, jak szybko przed nim uciekałam...
Fender hamuje tuż przede mną i jednym ruchem podnosi mój rower z ziemi.
- Co się stało? - pyta.
Wskazuję na gałąź.
- Przewróciłam się.
- No nieźle.
Przez ciebie.
Chcę mu to powiedzieć, ale jak zwykle w jego obecności gryzę się w język.
- Co tu właściwie robisz?
- Wracam z naszej ławki.
Fender kręci głową.
- Kiepska trasa.
Udaję, że go nie słyszę, i wsiadam na rower. Boli mnie bok, ale chcę jak najszybciej wrócić do domu.
Kiedy zmierzamy do wyjścia, panuje między nami niezręczna cisza. Jak zwykle, bo po prostu nie mamy sobie nic do powiedzenia. Gdy w szkole trzeba dobrać się w pary, Fender zawsze szybko dołącza do Kate albo Lucasa, byle tylko nie zostać ze mną.
- Jak wam dziś szło? - próbuję zagadać.
- Co?
- Mieliście próbę, nie?
- A, tak. Świetnie.
- Co teraz gracie?
- Co?
Co się z nim dzieje? Mam wrażenie, że myślami jest zupełnie gdzie indziej.
- Co teraz gracie? - powtarzam.
- I tak nie znasz.
- Skąd wiesz?
- Bo wiem.
Arogancki dupek.
Spoglądam w bok. Fender siedzi na rowerze pochylony do przodu. Kilka pasm jego długich włosów wydostało się z koka i zasłania mu oczy. Ma dwa kolczyki w prawym uchu, jeden pod drugim. Tak jakby zapomniał o lewym i próbował to nadrobić.
- A tak w ogóle to starzy nazwali cię na cześć tej słynnej marki gitar?
- Nie. Nazwali mnie tak, bo podobało im się znaczenie.
- Co to znaczy?
- "Obrońca".
- Ładne. Linne oznacza "śliczna jak obrazek".
Dlaczego to powiedziałam? Fender wymownie milczy, jakby zupełnie się z tym nie zgadzał.
Na szczęście zaraz będzie musiał skręcić. Nie chcę jechać koło niego ani minuty dłużej. Czuję się, jakbym jechała obok kogoś całkiem obcego. Panująca między nami cisza ciąży mi bardziej niż kiedykolwiek.
Dlaczego on się tak zachowuje? Nigdy nie czułam się tak przy Kate czy Lucasie. Nawet wtedy, gdy znałam ich tylko kilka dni.
Ostatnia ścieżka przed wyjściem jest wąska i Fender puszcza mnie przodem. W tej części parku panuje całkowita ciemność, więc koncentruję się na światełku z przodu roweru.
- Nic nie widzę.
- Przynajmniej masz jakieś światło - słyszę za sobą.
Mija kilka sekund, zanim dociera do mnie, co to oznacza. Wówczas gwałtownie się odwracam. Mój rower groźnie się chwieje.
- Uważaj, co? Zaraz znów będę musiał podnosić cię z ziemi.
Tym razem prawie nie zwracam uwagi na jego zgryźliwy ton. Jego rower nie ma wielkiego przedniego światła, które przed paroma minutami raziło mnie w oczy.
Jadący za mną człowiek miał inny rower.
To nie mógł być Fender.
Dziewczyno, obudź się! - Mężczyzna za mną niecierpliwie pstryka dzwonkiem. - Jest zielone!
Wystraszona czym prędzej ruszam. Nadal boli mnie bok, który ucierpiał we wczorajszym upadku.
Myśl o rowerze z dużym przednim światłem długo nie pozwalała mi zasnąć.
Kto to był? Czego ode mnie chciał? I co by się stało, gdyby przypadkiem nie nadjechał Fender?
Na ostatnich światłach przed Riverside znów muszę stanąć na czerwonym. Ścieżka rowerowa jest zatłoczona. Dziesięciu turystów na wypożyczonych rowerach stoi jeden obok drugiego. Gdy zmienia się światło, wszyscy ruszają naraz. Zostaję zepchnięta na krawężnik, przez co o mało nie tracę równowagi.
W tłumie błyska mi ciemnobrązowy rower. Z przodu ma wielki reflektor, przypominający światło samochodowe.
Moje ciało reaguje szybciej niż umysł. Tak jak na chwilę przed upadkiem, moje serce zamiera.
To ten sam rower co wczoraj...
To niemożliwe. Prawda?
Patrzę jeszcze raz, ale nigdzie go nie widzę. Rowerzysta rozpłynął się w powietrzu.
- Hej! - woła z ulgą w głosie Kate, gdy dojeżdżam do Riverside. - Jesteś pierwsza.
Całuję ją w policzek.
- Wszystkiego najlepszego.
Muszę dać sobie spokój z rowerzystą, najwyraźniej źle spojrzałam. Niby dlaczego ktoś miałby mnie śledzić? Poza tym to duże miasto, na pewno jest w nim więcej ciemnobrązowych rowerów z dużym przednim światłem.
- O czym myślisz, błędna rycerko?
- Błędna rycerko?
- Ciągle błądzisz gdzieś myślami - wyjaśnia Kate.
Pieką mnie policzki. Czy powinnam powiedzieć jej o rowerzyście? Biorę głęboki oddech, ale wtedy wzrok Kate zatrzymuje się na jednym punkcie. Patrzy na coś poza mną. Gdy się odwracam, widzę nadjeżdżającego Lucasa. Taszczy olbrzymiego misia.
Kate wzdycha.
- To chyba nie dla mnie, co?
Wybucham śmiechem.
- Obawiam się, że tak.
Lucas zawsze daje dziwne prezenty. Zimą dostałam od niego voucher do restauracji na nielimitowane żeberka, chociaż od wielu lat jestem wegetarianką. A Fenderowi dał zbiór nut na skrzypce.
- Wszystkiego najlepszego! - Lucas hamuje i wręcza Kate misia. - Żebyś wieczorami czuła się mniej samotna.
- Nie trzeba było. - Kate robi kwaśną minę. Miś prawie dorównuje jej wzrostem.
- Gdzie Fender?
- Zaraz tu będzie. - Kate spogląda na ulicę i nerwowo ciągnie za koszulkę. Czyżby naprawdę bała się, że nie przyjdzie?
Dokładnie wtedy go dostrzegam. Jak zawsze ma na sobie nonszalancko rozpiętą koszulę, na którą narzucił swoją dżinsową kurtkę. Jego twarz ma ziemisty kolor, jakby od wielu dni nie spał.
- Jesteśmy w komplecie! - woła Lucas.
- Najlepszego - mówi Fender, całując Kate w policzek.
Unoszę dłoń, ale w połowie drogi ją opuszczam. Kompletnie nie zwraca na mnie uwagi, jakbym była powietrzem.
- Wreszcie możemy wejść do środka. - Lucas obejmuje Fendera i idzie do wejścia.
Kate przewiesza sobie misia przez ramię, a następnie bierze mnie pod rękę.
- To jak, idziemy?
Przed wejściem do hotelu stoi portier w wysokiej czapce i liberii. Widzę, że obrzuca misia szybkim spojrzeniem, ale zachowuje kamienną twarz. Otwiera nam drzwi i wchodzimy do środka.
Oczywiście wiedziałam, że Riverside będzie luksusowy, ale to, co widzę, przechodzi moje najśmielsze wyobrażenia.
Pośrodku wysokiego holu wisi gigantyczny żyrandol. Tuż przy schodach wiodących na górę leży perski dywan, a przy wielkim fortepianie stoją fotele. Instrument błyszczy się tak bardzo, że widać w nim odbicia całej naszej czwórki. Na kolumnach wspierających pierwsze piętro wiszą kinkiety ze świecami.
Czuję się, jakbym weszła na plan filmowy. Albo grała główną rolę w wielkiej produkcji.
Nie mogę oderwać wzroku od złotego zegara wiszącego nad wejściem. Ma całe mnóstwo wskazówek, które pokazują o wiele więcej niż tylko czas. Rozpoznaję kilka symboli wzdłuż brzegu tarczy - to znaki zodiaku. Szukam swojego, symbolu przypominającego literę V z pętelką: Koziorożca.
Lucas podąża za moim wzrokiem.
- Robi wrażenie, co?
- Bardzo.
Słyszę, jak za mną Kate opowiada Fenderowi ze szczegółami, ile znanych osób grało już na tym fortepianie.
- Jesteś pewna, że chcesz spać z nią w jednym pokoju? - Lucas uśmiecha się szyderczo. - Może i chrapię, ale za to ty nie zmrużysz oka przez jej gadanie.
- Słusznie. - Uśmiecham się. - Zastanowię się.
Kate podchodzi do nas z dwoma kluczami w dłoni. Są staroświeckie, z wielkimi brelokami. W większości hoteli używa się dziś kart, ale w Riverside wszystko jest autentyczne.
- Idziecie? Mam nasze klucze. Jesteśmy na samej górze.
Wzdrygam się, gdy Kate rusza w stronę windy.
- Ja... pójdę schodami - mówię szybko.
- Schodami? - Lucas patrzy na mnie z zaskoczeniem. - Dlaczego nie chcesz jechać windą?
- To dobre dla zdrowia. Poza tym w piątkę się w niej nie zmieścimy.
- W piątkę?
- My plus miś.
Lucas i Kate chichoczą, Fender unosi brwi. Jego wzrok przenosi się z mojej twarzy w dół. To, jak na mnie patrzy...
Krew szumi mi w uszach. Dlaczego pozwalam mu się wyprowadzić z równowagi?
Kierując się w stronę schodów, rzucam szybkie spojrzenie na wyjście. Najchętniej wybiegłabym na zewnątrz.
Jak mam przeżyć cały weekend z Fenderem?
Tyle tylko, że on wcale nie zniknie po weekendzie. Widuję go codziennie w szkole, na każdej lekcji i na każdej przerwie. Dopóki trzymam się z Kate i Lucasem, dostaję go w pakiecie.
Odwracam się i przez chwilę widzę jeszcze machającą do mnie Kate. Cała promienieje, jakby coś rozświetlało ją od środka.
Nie mogę tak po prostu wyjść, tak bardzo cieszy się z tego, że jesteśmy tu wszyscy razem. Chyba naprawdę obawiała się, że Fender się nie zjawi...
Gdybym teraz poszła, popsułabym jej urodzinowy weekend, a ona sobie na to nie zasłużyła. Wspiera mnie od pierwszego dnia w szkole. Teraz moja kolej, aby odpłacić jej tym samym.
Skręcam w stronę schodów, ale wtedy z pełnym impetem na kogoś wpadam. Do oczu napływają mi łzy i zaczynam rozcierać ramię.
Oglądam się za siebie, ale ku mojemu zaskoczeniu nikogo nie widzę. Osoba, z którą się zderzyłam, po prostu poszła dalej.
- Czyń honory. - Kate wręcza mi klucz i odsuwa się na bok. Z pokoju chłopców dobiegają nas entuzjastyczne okrzyki Lucasa.
Moje tętno przyspiesza, gdy przekręcam klucz w zamku. Czuję się, jakbym znów była dzieckiem i właśnie pozwolono mi odpakować prezenty.
Gdy tylko otwierają się drzwi, szczęka opada mi na podłogę. Pokój roztacza złoty blask, od którego niemalże bolą oczy. Podłogę zdobi dywan w kremowym kolorze, a na ścianach wiszą obrazy przedstawiające sceny polowania.
Ku mojemu zdumieniu na ławie kawowej stoi taca z dwoma kieliszkami i wiaderkiem na szampana, w którym chłodzi się butelka. W końcu pracownicy hotelu myślą, że w każdym pokoju śpi ktoś dorosły.
Jest nawet osobny kącik do pracy: z mahoniowym biurkiem i dwoma skórzanymi krzesłami.
Jednak najbardziej rzuca się w oczy olbrzymie łóżko z baldachimem i kilkunastoma poduszkami o przeróżnych kształtach i rozmiarach.
Obracam się i widzę, że Kate wcale nie patrzy na pokój, tylko na mnie. Błyszczą jej oczy.
- Co ty na to?
Zanim zdążę ją zapytać, co ma na myśli, bierze rozbieg i wskakuje na łóżko. Gdy tylko go dotyka, pościel unosi się i powoli opada. Kate kładzie się twarzą w dół na poduszce i mamrocze coś niezrozumiałego.
- I jak?
- Sama musisz tego doświadczyć, rycerko - oznajmia Kate. - Nie da się tego opisać.
Też biorę rozbieg i wskakuję na łóżko, obok Kate. Czuję lekki ból w boku, ale materac gwarantuje miękkie lądowanie. Zapadam się w nim tak głęboko, że mam poczucie, że już nigdy nie wstanę. Obie przewracamy się na plecy i wpatrujemy w sufit, w którym umieszczono drobne światełka, jakbyśmy leżały pod rozgwieżdżonym niebem.
- Nie wiem, czy dam radę tu zasnąć - mówię. - Szkoda zamykać oczy...
Na twarzy Kate pojawia się uśmieszek.
- Jeśli wypijemy butelkę szampana, na pewno zaśniesz. Poza tym chłopacy też taką mają...
Moje myśli natychmiast wracają do Fendera, a wraz z nimi powraca nieprzyjemne uczucie.
- O czym myślisz? - Kate wstaje i bierze do ręki moje włosy.
Czuję, że zaplata mi warkocz. Idzie jej to sprawnie i szybko.
- Myślałam o Fenderze - wyjawiam.
- Fenderze? Dlaczego?
Nie mogę być z nią szczera, nie zrozumie tego.
- Znacie się od dawna, prawda?
- Całe życie. Gdy nasze matki były w ciąży, chodziły razem na jogę. - Kate się uśmiecha. - To dlatego oboje jesteśmy tacy spokojni.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki