Reflow text when sidebars are open.
Промусь прачынаецца.
Дзінь-дзінь! Я Промусь, ужываны дзіцячы ровар. Можа, вас гэта здзівіць, але мне ўжо пяцьдзясят гадоў, і я назбіраў для вас мноства цікавых гісторый. У іх ёсць смех, хваляванні і прыгоды. А кожная гісторыя мае свой пачатак.
Дваццаць пятага жніўня тысяча дзевяцьсот семдзесят другога года я ўпершыню расплюшчыў вочы і пазнаёміўся з Цімохам, маім першым дарагім сябрам. Я і сёння добра памятаю той дзень. Зараз усё раскажу.
Ці ведаеце вы, як нараджаюцца ровары? Гэта цікавы, але шумны і трохі брудны працэс. Майстры збіраюць нас з металічных частак: тут шрубка, там рама, тут кола, там руль. Цок-цок, трах-бах - і паступова з'яўляецца ровар. Ці кладуць нам сэрца? Не, бо ў інструкцыі пра гэта няма ні слова.
Так зрабілі і са мной. Мне надзелі шыны, выраўнялі спіцы, а потым адвезлі ў краму. Я стаяў там маўклівы, бліскучы і гатовы да язды. Тады я яшчэ нічога не адчуваў.
І вось надышоў той вялікі дзень. Спачатку мяне паклалі ў нешта, што трэслася, потым перанеслі ў іншае памяшканне. І раптам я адчуў, як мяне абнялі цёплыя рукі хлопчыка.
(Цімох) - Ён цудоўны! - усклікнуў хлопчык так радасна, што ў мяне нешта здрыганулася ў рулі. - Тата, паглядзі! Тут напісана яго імя. Гэта "Праметэй", але я буду называць яго Промусь!
Побач стаяў дарослы мужчына, якога хлопчык называў татам. Ён усміхнуўся і спакойна адказаў:
(Тата Цімоха) - Добра, Цімох. Я рады, што табе спадабаўся падарунак. Пастаў яго пакуль у калідоры і хадзем да стала. Дзядуля і бабуля ўжо чакаюць.
(Цімох) - Я вазьму Промуся з сабой! - абвясціў Цімох і няўмела павёў мяне ў пакой.
(Тата Цімоха) - Але навошта? Гэта ж проста ровар! - здзівіўся тата.
Тады Цімох паглядзеў на яго так сур'ёзна і шчыра, што мне і сёння становіцца цёпла ад гэтага ўспаміну.
(Цімох) - Для мяне гэта не проста ровар, тата. Гэта мой самы жаданы сябар. Я хачу ўсё яму паказаць.
Менавіта ў гэты момант я шырока расплюшчыў вочы. Адчуў лёгкую дрыготку ў шрубках і цёплы стук дзесьці пад рулём.
(Цімох) - Хадзі, Промусь, я пазнаёмлю цябе з маёй сям'ёй, - Цімох паставіў мяне каля стала. - Гэта мая мама Васіліна. Там сядзіць мой тата Сцяпан. А гэта дзядуля Сяргей і бабуля Ганна.
Я паглядзеў на ўсіх па чарзе, і мне захацелася радасна звінець.
У мяне ёсць сям'я!
(Промусь) - Дзякуй, Цімох, - сказаў я расчулена. - Я вельмі рады, што я з вамі.
Цімох заззяў ад радасці і ласкава пагладзіў мой руль.
Дзядуля Сяргей уважліва мяне разглядаў і гаварыў з татам пра раму, камеры і спіцы. Мама мне ўсміхнулася, але хутка вярнулася да салаты. Бабуля Ганна падміргнула.
(Бабуля Цімоха) - Добры ровар, - сказала яна коратка.
Ох, як я надзьмуўся ад гонару!
Па пакоі лёталі паветраныя шарыкі, пахла смачнай ежай, і ўсе ажыўлена размаўлялі. Цімох падкідваў мне шарыкі, а я нясмела іх адбіваў. Гэта была вясёлая гульня.
Праз хвіліну тата прынёс вялікі шакаладны торт. Усе пачалі спяваць віншавальную песню, а Цімох стаяў пасярэдзіне - шчаслівы і румяны. Потым ён на адным дыханні задзьмуў свечкі, а мама пачала рэзаць торт.
Цімох адразу павярнуўся да мяне.
(Цімох) - Промусь, будзеш са мной есці торт? Могу і гарбаты наліць!
Я так расчуліўся, што мой званочак сам зазвінеў.
(Промусь) - Дзякуй, дружа, - адказаў я. - Гэта вельмі прыемна. Але я, напэўна, не ўмею есці торт. Мне больш марыцца пра аліву для ланцуга.