ROZDZIAŁDRUGI
Nova zarzuciła torbę na ramię, po czym sięgnęła po obciążoną linę, którą umocowała poprzedniej nocy. Owinęła sznur wokół ręki i rozwiązała marynarski węzeł przy ciężarach na ziemi. Obciążniki przyczepione do przeciwnego końca opadły i pociągnęły linę przez wielokrążek na dachu. Nova trzymała ją kurczowo, gdy lina świsnęła obok betonowej ściany budynku i poderwała ją w górę.
Drugi zestaw ciężarów uderzył o grunt.
Nova zatrzymała się gwałtownie, z dłonią tuż przy wielokrążku, i zawisła sześć pięter nad ziemią. Rzuciła torbę na dach, następnie chwyciła za występ i wspięła się na krawędź. Zeskoczyła, wylądowała w kucki i zaczęła przeszukiwać torbę. W końcu wyciągnęła z niej uniform, który zaprojektowała razem z Królową Pszczół. Zapięła pas z bronią na biodrach, gdzie wisiał wygodnie, wyposażony w specjalnie wykonane kieszenie i zaczepy na wszystkie jej ulubione wynalazki. Następnie nasunęła na siebie czarną kurtkę z kapturem: wodoodporną i z niepalnego materiału, a mimo to lekką, niekrępującą jej ruchów. Zapięła się pod samą szyję i obciągnęła rękawy za kłykcie, po czym nałożyła kaptur, którego krawędź dzięki wszytym w jego brzeg niewielkim obciążnikom utrzymywała się tuż nad jej brwiami.
Wtedy przyszła kolej na maskę. Twarda metaliczna skorupa, doskonale dopasowana do kształtu jej nosa i znikająca pod krawędzią koszuli, całkowicie zasłaniała dolną część twarzy.
Dokończywszy transformację, pochyliła się i wyjęła z torby strzelbę oraz zatrutą strzałkę.
- Gdzie jesteś, Zmora? - wychrypiał Fobia.
- Tutaj. Jestem niemal na miejscu. - Podeszła do krawędzi budynku i spojrzała na odbywające się niżej obchody.
Na górze było ciszej - hałas zebranych został stłumiony przez gwizd wiatru i szum umieszczonych na dachu wentylatorów. Na ulicy panował bałagan konfetti i kolorów, balonów i kostiumów, śmiechu, muzyki i wiwatów.
Nova wsunęła strzałkę do komory strzelby.
Ingrid wymyśliła cały plan, który był piękny w swojej prostocie. Kiedy powiedziała o nim grupie, Winston zaczął narzekać, że go w nim nie ujęła, lecz Fobia mądrze zauważył, że Winston, którego większość ludzi znała jako Lalkarza, niczego nie potrafił robić w prosty sposób.
Dlatego dzisiaj byli tutaj w trójkę. Nie potrzebowali innych. Nova miała jedną strzałkę wykonaną przez Leroya Flinna, ich własnego mistrza trucizn.
Potrzebowała tylko jednej. Jeśli spudłuje, nie dostanie drugiej szansy.
Ale nie spudłuje.
Zabije Kapitana.
Kiedy facet dostanie, Ingrid, Detonatorka, wyjdzie z kryjówki i uderzy w platformę tyloma ładunkami - powstałymi z mieszanki gazów z powietrza - ile tylko zdoła wyrzucić. Fobia skupi się na Burzowym Ptaku, ponieważ ta zawsze wzbijała się w powietrze podczas bitwy, przez co zyskiwała niesprawiedliwą przewagę. Słyszeli, że Burzowy Ptak panicznie boi się węży, które były specjalnością Fobii. Stawiali na to, że plotki te są prawdziwe. Najgorszy scenariusz: Ptak wystraszy się wystarczająco, by Nova lub Ingrid ją pokonały. Najlepszy: gdy będzie w powietrzu, dostanie ataku serca.
I to na tyle. Rada - piątka pierwszych Renegatów - zlikwidowana w komplecie za jednym podejściem.
Wszystko zaczynało się jednak od pokonania przez Novę rzekomej niezniszczalności Kapitana.
- Eee... Zmora?
- Jestem, Detonatorko. Wyluzuj.
- Tak, widzę cię. Jestem jednak pewna, że Fobia chciał, żebyś była na zachodniej stacji, prawda?
Nova zamarła. Spojrzała na dach za sobą, a potem na budynek po drugiej stronie alejki, gdzie wisiała druga, nieużyta lina. Zmrużonymi oczami spojrzała na słońce i zaklęła.
Fobia odezwał się przeciągle:
- Powiedzcie, że nie weszła na zły budynek.
- Coś mnie rozproszyło.
Fobia westchnął ciężko.
- Nie trafi w cel ze wschodniego dachu? - zapytała Detonatorka.
Po chwili ciszy Fobia zawyrokował:
- Mogłaby trafić Tsunami albo Ultrafioleta, ale nie Kapitana Chroma. Trasa parady skręca, zanim zdąży dobrze wycelować. - W zamyśleniu zamruczał coś pod nosem. - Może wykończyć jednego członka Rady, ale pozostałymi będziemy musieli zająć się w późniejszym czasie.
- Naszym priorytetem był Kapitan - powiedziała Ingrid. - Cała ta misja została ustawiona pod zaatakowanie Kapitana.
- Jeden Renegat jest lepszy niż żaden.
- Ale nadal misja będzie porażką.
Oblizując usta, Nova spojrzała w stronę przeciwnego dachu, by ocenić odległość ponad alejką.
- Uspokójcie się wszyscy. Mogę dostać się na drugą stronę. Fobia, ile mam czasu?
- Niewystarczająco.
- Ile?
- Dziesięć sekund, zanim platforma wjedzie w strefę twojego celu, a później może jakieś czterdzieści pięć na oddanie strzału.
Nova podniosła torbę i przerzuciła ją między budynkami. Pakunek wylądował z łupnięciem po drugiej stronie.
W słuchawce zatrzeszczał głos Fobii:
- Tego się raczej nie poleca.
- Pozwól jej - wtrąciła Ingrid. - Jeśli spadnie, to będzie jej wina.
- Nie spadnę - mruknęła Nova. Zarzuciła sobie broń na plecy i odczepiła od paska rękawiczki. Wcisnęła w nie dłonie i zapięła mankiety, by je unieruchomić, po czym przycisnęła kciuki do przełączników na nadgarstkach. Przez materiał przeszedł ładunek elektryczny i na opuszkach oraz we wnętrzu dłoni pojawiły się podciśnieniowe przyssawki.
Jeszcze raz oceniła odległość. Cofnęła się do najdalszej części dachu. Odetchnęła głęboko.
I pobiegła.
Jej buty uderzały głośno. Wiatr gwizdał przy uszach, zrzucił jej z głowy kaptur. Postawiła stopę na krawędzi i skoczyła.
Brzuchem uderzyła w ceglaną ścianę drugiego budynku. Ostry ból przeszył jej kości. Jęknęła i przycisnęła dłonie do betonu, by ustabilizować się w miejscu, zanim zacznie się zsuwać.
Ingrid przeraźliwie zagwizdała jej do ucha.
Fobia nie odezwał się, dopóki Nova nie dźwignęła ciała na wschodni dach, po czym rzucił tylko:
- Cztery sekundy.
Nova wyłączyła podciśnienie w rękawiczkach, pozwalając, by ssanie znikło, i ponownie nasunęła kaptur na twarz. Kiedy przechodziła obok wind, ściągnęła broń z pleców, by w końcu zatrzymać się przy krawędzi. Krew pulsowała jej w żyłach. Chociaż nie widziała platformy Rady, po wzmożonym podekscytowaniu tłumu poznawała, że była już blisko.
Ignorując ból w miejscu, gdzie brzuchem uderzyła o mur, uklękła na jednym kolanie i oparła lufę strzelby na występie dachu. Sprawdziła strzałkę w komorze.
- Gotowa.
- Dobra robota, Zmoro - powiedziała Detonatorka.
- Jeszcze niczego nie zrobiła - odparł Fobia.
- Wiem, ale czy nie jest miło znów mieć strzelca w drużynie?
- Do nikogo też jeszcze nie strzeliła.
- Zamkniecie się oboje? - warknęła Nova, zdejmując rękawiczki i na powrót chowając je przy pasku.
Poniżej pojawiła się platforma Rady. Była to ogromna, wielopoziomowa konstrukcja z pięcioma podestami wynurzającymi się z ciemnej burzowej chmury. Prawdziwej burzowej chmury z błyskawicami, jakby uważali się za bogów.
W punkt. Zdecydowanie uważali się za bogów.
Burzowy Ptak - niezrównana Tamaya Rae - stała na pierwszym podeście. Jej ogromne czarne skrzydła rozpościerały się na całą szerokość platformy, a wiatr rozwiewał długie czarne włosy, sprawiając, że wyglądała niczym dumny galion na dziobie statku. Od czasu do czasu posyłała w dół błyskawicę, by podsycić chmurę u swych stóp.
Ultrafiolet nie dał się usunąć w cień. Stał na drugim podeście, strzelając fajerwerkami lub posyłając w powietrze stroboskopowe snopy światła, a ludzie wzdychali i piszczeli z zachwytu. Nova zawsze uważała, że z tą rudą brodą i zakręconymi wąsami Evander Wade wygląda raczej jak dwumetrowy skrzat niż superbohater, lecz podobno miał podążających za sobą fanów. Dzikie okrzyki tłumu wydawały się potwierdzać tę teorię.
Stojąca nad nim Kasumi Hasegawa jakby w ogóle nie zauważała, że jest w samym środku parady. Jednak Tsunami zawsze tak wyglądała - zatopiona w swoim własnym świecie, z chłodnym, tajemniczym uśmiechem na ustach. Stała niemal nieruchomo, z wyciągniętymi rękami, a strumień wypełnionej rybami wody, którym manipulowała, wił się wokół niej niczym wstęga w hipnotycznym tańcu. Piana wodna i ryby księżycowe obracające się, wirujące i unoszące we wszystkich kierunkach.
Pojawił się czwarty podest, na pierwszy rzut oka pusty, co oznaczało, że stał tam Simon Westwood. I rzeczywiście, kiedy Nova patrzyła dalej, Strażnik Grozy pojawił się w pozycji Myśliciela. Sekundę później ponownie zniknął, by zaraz się pojawić, stojąc na rękach, a potem na jednej ręce. W kolejnej sekundzie już go nie było. Tłum ryknął śmiechem, kiedy znów się zjawił, nie na swoim podeście, lecz na piątym i najwyższym, palcami przyprawiając rogi Kapitanowi Chromowi.
Gdy stali obok siebie, byli jak dzień i noc. Simon Westwood miał śniadą skórę, krótko przystrzyżoną brodę i ciemne falujące włosy, podczas gdy Hugh Everhart, ukochany Kapitan całego miasta, ze swoimi złocistymi włosami i dołeczkami w policzkach, był uosobieniem chłopięcego uroku.
Kapitan Chrom przewrócił oczami i zerknął przez ramię na Strażnika Grozy. Spojrzenie, które między sobą wymienili, było obrzydliwie czułe.
Nova była zbyt mała, by zauważyć, czy ludzie wydawali się zszokowani lub czy wybuchł jakiś skandal, kiedy dwóch pierwszych Renegatów oznajmiło, że są w sobie zakochani. Nie miała nawet pewności, czy w ogóle pojawiło się jakiekolwiek oświadczenie. Może po prostu byli ze sobą od początku. W każdym razie podejrzewała, że świat bardziej skupiał się na radzeniu sobie z ogromnym zniszczeniem, by się tym wtedy przejmować, a obecnie Kapitan Chrom i Strażnik Grozy stanowili ulubioną parę zakochanych praktycznie całego świata. Tabloidy wiecznie rozpisywały się o tym, czy zamierzają adoptować kolejne dziecko albo czy zamierzają odejść z Rady i przeprowadzić się w tropiki, albo jeszcze czy jakiś mroczny sekret z ich przeszłości zagraża ich związkowi.
Sądząc jednak po ich uśmiechach, Nova wątpiła, by w plotkach tych krył się chociaż cień prawdy, i to sprawiło, że zacisnęła zęby.
Dlaczego to oni mieli się cieszyć takim szczęściem?
Ustawiła się na pozycji, obliczając odległość i odpowiedni kąt, podczas gdy broń rozgrzewała się w jej dłoni.
Strażnik zniknął i ponownie pojawił się na swoim podeście, pozostawiając Kapitana samego, niczym króla wśród kochających poddanych. Nova znała go niczym własne odbicie. Jasnoblond włosy kręcące się na czole. Niebieskie naramienniki wystające ponad szeroką, umięśnioną piersią. Zwycięski uśmiech ukazujący zęby tak białe, że aż lśniły w słońcu.
Gdy wiwaty tłumu osiągnęły ogłuszające crescendo, wyciągnął rękę w stronę stojaka. Zacisnął palce na długiej, metalowej włóczni i podniósł ją nad głowę. Wtedy na niebie wybuchł kolejny fajerwerk Ultrafioleta, oświetlając ich miedzianozłotym blaskiem.
Nova poczuła, jak jej żołądek zamienia się w kamień.
- Czy to...?
- Nie rozgrzebuj tego...
- Nie rozgrzebuj czego? - zapytała Ingrid.
Nova przełknęła gulę, która urosła jej w gardle, niezdolna odpowiedzieć. Kapitan Chrom, ukochany superbohater i uwielbiany Renegat, miał hełm Ace'a Anarchisty nabity na ostrze swej włóczni. Przebijało ono skorupę, rozłupując brązowy materiał, który jej ojciec wydobył z powietrza na wiele lat przed tym, jak się urodziła.
- Och... - dobiegł ze słuchawki głos Detonatorki, gdy zobaczyła zbliżającą się paradę. Nova ledwie ją usłyszała.
Znów miała sześć lat. Była przerażona. Zdruzgotana. I znów patrzyła w kryjące się pod tym hełmem oczy, po czym rzucała się w jego ramiona.
Renegaci się nie zjawili, ale on tak. Może niewystarczająco szybko, by uratować jej rodzinę, ale wciąż... pojawił się. Ocalił ją.
- Rozgrzebujesz to - odezwał się Fobia niemal szyderczym głosem.
Nova wyprostowała ramiona.
- Wcale nie.
Fobia nie odpowiedział, lecz w jego milczeniu wyczuwała wyniosłość.
- W porządku, Zmora - włączyła się Detonatorka. - Robimy to dla Ace'a, prawda? Wykorzystaj ten gniew. Wykorzystaj go i pomścij wuja.
Nova nie odpowiedziała. Świat wokół niej zamarł. Stał się spokojny. Czarno-biały.
Spojrzała przez soczewkę, ustawiając właściwy cel.
Musiała trafić w oko. W każdym innym miejscu na jego ciele ostrze strzałki złamałoby się na warstwie chromu kryjącego się pod jego skórą, a trucizna nigdy nie rozprzestrzeniłaby się po jego organizmie.
Strzał musiał być idealny.
I taki właśnie będzie.
Przygotowywała się do tego przez dziesięć lat.
Wykorzystaj ten gniew.
Nie chodziło tylko o to, by pomścić Ace'a, chociaż ten powód w zupełności by wystarczył. Chodziło też o pomszczenie jej rodziny, którą Rada mogłaby uratować, ale tego nie zrobiła.
Chodziło o to, by ożywić wizję Ace'a. Jego marzenie o wolności dla wszystkich obdarzonych, a nie tylko dla tych, którzy zgadzali się ulegać samozwańczej Radzie i jej autorytarnym rządom.
Chodziło o to, że Nova wiedziała, że Rada zawodziła ludzi - zawodziła ich nawet teraz - lecz nikt nie był na tyle odważny, by powiedzieć to na głos.
Społeczeństwu będzie bez nich lepiej.
Wydawało się, że hałas na ulicy poniżej ucichł, zagłuszony celem, który pulsował jej w głowie. Oko Kapitana pojawiło się w celowniku. Było szokująco niebieskie, okolone drobnymi zmarszczkami, kiedy się uśmiechał. Nie był już młody, jak wtedy, gdy stworzył Renegatów. Rada się starzała, przekazując swoje dziedzictwo młodszemu pokoleniu.
- Pociągnij za spust - powiedziała do siebie.
Wdech. Spust przyciśnięty do jej palca.
Starzeli się, ale nadal dzierżyli pełnię władzy. Całą tę kontrolę. Być może nawet większą niż w czasie, kiedy nocami wałęsali się po ulicach, szukając bandytów i innych złoczyńców.
Większą niż wtedy, gdy odebrali ten hełm jego prawowitemu właścicielowi.
Wydech.
- Pociągnij za spust, Nova - wyszeptała do siebie.
Renegaci nadejdą.
Nova drgnęła.
- Co się stało? - zapytała Detonatorka.
- Nic. - Nova oblizała usta. Ponownie wymierzyła w cel. Platforma właśnie zaczynała skręcać. Wkrótce zniknie jej z oczu. Wkrótce Kapitan odwróci się od niej, by swoim uśmiechem i urokiem pozdrowić kolejną ulicę swoich wyznawców.
To była najlepsza okazja, by się go pozbyć. Wkrótce potem przyjdzie czas na pozostałych.
Podczas gdy Renegaci będą się miotać, by uzupełnić Radę, Anarchiści ponownie powstaną. Bez bandyckich gangów, które by się wtrącały, pokażą wszystkim, jak ma wyglądać anarchia. Prawdziwa wolność. Prawdziwa niezależność. Dla wszystkich.
Jedyne, co musiała zrobić, to pociągnąć za spust.
Gdzieś z boku zatrzepotał jakiś owad. Nova odgoniła go machnięciem.
Ponownie znalazła cel.
Kapitan przesunął się, odwracając głowę lekko w jej stronę.
Lepszego strzału nie odda.
Nova zaczęła naciskać.
Coś wylądowało po lewej stronie strzelby. Uniosła wzrok i skupiła spojrzenie na złoto-czarnym motylu, który rozchylał i zamykał skrzydła, siedząc na lufie.
Nova spojrzała w niebo.
Nad jej głową unosił się rój motyli monarchów - setki, być może nawet tysiące delikatnych skrzydeł trzepotało, gdy stworzenia tłoczyły się nad jej głową.
- Mamy towarzystwo.
Nastąpiła chwila ciszy, a po niej:
- Renegaci?
Nie odpowiedziała. Platforma zaczęła skręcać. Miała pięć sekund, może mniej.
Nova spojrzała przez celownik, odnalazła Kapitana, jego doskonałe włosy, doskonały uśmiech, idealnie błękitne oczy...
Pęk balonów oznaczonych kultowym R Renegatów przepłynął między nimi.
Czekała w bezruchu, a pot spływał jej po karku.
Balony zniknęły.
Kapitan Chrom przesunął spojrzenie w górę, patrząc niemal prosto na nią.
Wystrzeliła.
Kapitan odwrócił się o włos.
Strzałka ugodziła go w skroń. Ostry koniec pocisku się złamał.
Kapitan Chrom natychmiast stał się czujny. Dał znak pozostałym, ale sam też przeszukiwał wzrokiem dachy. Nova wyrzuciła z siebie serię przekleństw, po czym szybko schowała się za występem. Nagle czerwony hak przyczepiony do cienkiej linki przeleciał obok niej. Owinął się wokół jej broni i wyrwał ją z jej rąk.
Nova zerwała się na nogi.
Nastoletnia dziewczyna, blada i piegowata, stała na samym rogu dachu. W jednej dłoni trzymała broń Novy, a w drugiej lśniący hak. Miała na sobie uniform Renegatów - obcisły kombinezon z ciemnoszarej lycry, zakrywający ją od szyi aż po kostki, obszyty czerwienią i z czerwonym R na piersi. Jej włosy były mieszanką rozjaśnionych do bieli i smoliście czarnych pasm, ściągniętych w niechlujny kucyk.
Motyle przeleciały obok niej, wirując w miejscu, aż ich skrzydła rozmyły się, po czym zestaliły w ciało drugiej nastolatki. Ta również miała na sobie uniform Renegatów. Długie blond dredy okalały jej twarz.
Czerwona Zabójczyni i Monarcha.
Nova już je kiedyś spotkała. Próbowały powstrzymać ją przed obrabowaniem niewielkiej apteki, gdzie szukała składników, których potrzebował Leroy. Wtedy jednak Renegatów było więcej.
Uniosła brew.
- Gdzie macie pozostałych? Świętują w ogródkach piwnych?
Kiedy tylko to powiedziała, usłyszała ciche dzyń! i metalowa krata przy windzie zaczęła się otwierać.
Pojawił się trzeci Renegat - chłopak o jasnobrązowej skórze i gęstych ciemnych włosach. Lekko kulał i podpierał się laską, pozostawiając za sobą cienkie pasma dymu.
Smuga.
Nova wygięła usta w nikłym uśmiechu.
- Tak lepiej.
W jej uchu rozbrzmiał głos Detonatorki:
- Co się tam dzieje?
Nova ją zignorowała.
- Zmora - powiedział Smuga, lekko przekrzywiając głowę. - Dawno się nie widzieliśmy.
- Zaraz pożałujesz, że nie minęło jeszcze więcej czasu. - Nova sięgnęła do paska i odpięła dwie termolokacyjne gwiazdki shuriken, wynalazek, nad udoskonaleniem którego pracowała całe zeszłe lato.
Rzuciła obie w Czerwoną Zabójczynię, wiedząc, jak niebezpieczna potrafi być z tym swoim hakiem. Dziewczyna uchyliła się, a Monarcha momentalnie zmieniła się w rój motyli.
Pocisk czarnego dymu ugodził Novę w twarz. Zatoczyła się w tył, oszołomiona.
- Zmora, melduj - odezwała się Ingrid.
Nova z warknięciem sięgnęła za ucho i wyłączyła transmiter.
Z trudem otworzyła piekące oczy i zobaczyła żółtą smugę. W następnej chwili obok niej znalazła się Monarcha i wbiła jej kolano w bok. Nova upadła na beton i przetoczyła się od siły uderzenia. Wykorzystała pęd, by zerwać się na nogi, ignorując ból w żebrach i mruganiem starając się odgonić łzy, które rozmywały jej wzrok.
Coś zahaczyło o jej szyję i mocno zacisnęło na gardle... Laska Smugi. Chłopak przyciągnął ją do siebie. Chociaż daleko mu było do mięśniaka, jego ramiona wydawały się z żelaza, gdy przycisnął policzek do jej kaptura.
- Twoje łotrowskie dni dobiegły końca.
Skrzywiła się.
- Brzmisz, jakbyś się naczytał zbyt wielu komiksów.
- A ty, jakby to było coś złego.
Przyłożyła dłonie do rąk, którymi ściskał obie strony laski, lecz jego rękawiczki nachodziły na rękawy uniformu, nie pozostawiając nawet skrawka odsłoniętej skóry.
Smuga wzmocnił nacisk na jej gardle.
- Pracujesz sama?
Przed nią Czerwona Zabójczyni zahaczyła jedną z gwiazdek swoim hakiem i posłała ją w kierunku przewodów grzewczych. Shuriken wbił się w jeden z nich ze szczękiem. Druga gwiazdka zawróciła w alejce niczym bumerang i ponownie pomknęła w jej stronę. Dziewczyna rozkręciła przed sobą rubinowy hak i zanim shuriken ponownie się wzniósł, przeszyła go ostrym końcem klejnotu, a potem mocno wbiła w beton.
Czerwona Zabójczyni uwolniła swoją broń, po czym dysząc z wysiłku, odwróciła się w stronę Novy i Smugi. W następnej chwili znów zaczęła kręcić nad głową krwawym hakiem jak lassem.
Nova się skrzywiła. Tyle pracy poszło na marne.
Monarcha ponownie się pojawiła, stając z założonymi na piersi rękami.
- Zdaje się, że Smuga zadał ci pytanie.
- Och, przepraszam - powiedziała Nova. - Byłam zajęta wyobrażaniem sobie waszych pogrzebów.
Chwyciła za laskę i wypchnęła biodra do tyłu, by przerzucić Smugę nad swoją głową. Chłopak wylądował na plecach.
Nova wyrwała mu laskę i uderzyła Monarchę w tył kolan, podcinając jej nogi.
Czerwona Zabójczyni wyrzuciła w stronę Zmory krwawy rubin. Kiedy linka owinęła się wokół jej kostki, przewróciła ją na ziemię i pociągnęła po żwirowym dachu. Nova próbowała odpiąć kolejną gwiazdkę od paska, lecz zanim zdołała ją dobrze złapać, Czerwona wyciągnęła sztylet wykonany z tego samego szkarłatnego kryształu co hak i przycisnęła kolano do piersi dziewczyny. W następnej chwili przystawiła ostrze do tętnicy na jej szyi.
- Dla kogo pracujesz? - zapytała Czerwona, dokładnie wymawiając każde słowo.
Kiedy Nova wyczuła przy klejnocie własne tętno, nie mogła powstrzymać uśmiechu pod maską.
- Dla twojego największego koszmaru - odparła. Wcisnęła palce w cholewkę jej buta i odnalazła fragment odsłoniętej skóry.
Wypełniła ją moc. Ostrze naparło na jej gardło, lecz zaraz potem Czerwona Zabójczyni przymknęła oczy i bezwładnie upadła obok niej.
Fala srebrzystej mgły rozlała się po dachu. Nova rozejrzała się, lecz mgła była już zbyt gęsta, by dało się dostrzec Smugę. Usiadła i uwolniła nogę z linki, po czym sięgnęła po sztylet. Był lżejszy od wszystkich noży, jakie kiedykolwiek trzymała w ręku, i wyglądał, jakby został wycięty z jednego kawałka rubinu, chociaż wiedziała, że prawdziwy klejnot ważyłby o wiele więcej.
Niezależnie od tego, jakiego materiału Czerwona Zabójczyni używała do tworzenia swojej broni, ta była ostra i tylko to ją teraz obchodziło.
Wstała i spojrzała w kłąb bezwonnych oparów, nasłuchując jakichkolwiek odgłosów Smugi czy Monarchy. Jej zmysły wydawały się w tej mgle stłumione. Gogle na podczerwień z pewnością by pomogły. Będzie musiała nad nimi popracować.
Zauważyła jakiś ciemny kształt - swoją torbę. Rzuciła dookoła jeszcze jedno spojrzenie, po czym doskoczyła w jej stronę i zawiesiła uchwyty na łokciu.
Jakby znikąd, obok niej pojawiła się Monarcha. Dredy poruszały się za nią niczym bicze, gdy wymierzyła cios w głowę Novy. Dziewczyna uchyliła się i wbiła bark w brzuch Renegatki. Ta zgięła się wpół, na co Nova pchnęła sztylet w górę, lecz w chwili, kiedy poczuła, jak ostrze przecina ciało na udzie Monarchy, ta zmieniła się w rój motyli.
Mgła zaczęła się rozwiewać i Nova dostrzegła na sąsiednim budynku rozklekotane schody przeciwpożarowe. Wsunęła sztylet za pas, po czym pognała w stronę krawędzi dachu i skoczyła. Chwyciła poręcz schodów, przerzuciła nad nią ciało i zeskoczyła na metalowe stopnie, które zadrżały i zaskrzypiały pod jej ciężarem.
Okrzyk Smugi przedarł się przez mgłę.
- Monarcha!
Nova zatrzymała się na moment, by spojrzeć za siebie. Monarcha ponownie się pojawiła, lecz od razu złapała się za zranioną nogę i upadła. Szary materiał jej uniformu zabarwił się krwią.
Nova przerzuciła sobie torbę przez ramię i zaczęła wspinać się po schodach, przeskakując po dwa stopnie naraz.
Dotarła na dach i pobiegła na jego drugą stronę. Była w połowie drogi, kiedy wysoka postać poderwała się z ulicy poniżej i wybiła dobre sześć metrów ponad budynek. Nova zatrzymała się gwałtownie. Jej ciężki oddech ogrzewał od wewnątrz maskę.
Postać wylądowała przed nią ze szczękiem.
Zamiast grafitowego kombinezonu miał na sobie coś w rodzaju zbroi. Każda kończyna była chroniona, każdy mięsień odwzorowany w sztywnej powłoce, a twarz ukryta pod hełmem z ciemną przyłbicą. Na piersi widniało R Renegatów, lecz zbroja nie przypominała żadnego z uniformów, jakie u nich widziała.
Chociaż nie widziała jego oczu, była pewna, że ją obserwuje. Nova cofnęła się o pół kroku, przyglądając mu się od stóp do głów. Nie dostrzegała żadnego skrawka nagiej skóry, jedynie cienkie szwy między płatami zbroi, które mogłyby okazać się słabsze w przypadku tradycyjnego ataku.
- Musisz być tu nowy - powiedziała.
Przechylił głowę na bok.
- Jestem tu wystarczająco długo, by wiedzieć, kim jesteś... Zmoro.
Nova musnęła palcami krawędź swojego pasa, chociaż nie była pewna, czy którakolwiek z jej broni okaże się skuteczna.
- Powinno mi to schlebiać?
Zanim nieznajomy zdołał odpowiedzieć, salwa przenikliwego śmiechu poniosła się między budynkami, rozbrzmiewając na ulicach i alejkach Gatlon. Dźwięk był zgrzytliwy, przeraźliwy i aż nazbyt znajomy.
Nova się skrzywiła.
- Co ten idiota tutaj robi?
