1

Los to najpewniejszy aranżer naszej przyszłości. Utrzymując nadrzędną zasadę nieprzewidywalności oferowanych nam zdarzeń, tworzy regułę ich jednoczesnej nieuchronności. Nie zawsze jego odsłony są nam przyjazne i często stwarzają sytuacje nadzwyczajne, w których przeważnie nie potrafimy się odnaleźć, ale co nie mniej ważne, często jego wyroki pozbawiają nas ryzyka własnego wyboru.

 

Kolejny raz czytałem krótką wiadomość na ekranie laptopa:

 

Gratuluję obrony pracy doktorskiej.

Nie podejmuj pracy w Stanach.

Wracaj do Monte Carlo.

Ling Mang

 

Za oknem letni zmierzch spajał cienie drzew wokół Landau Building – siedziby Departamentu Inżynierii Chemicznej i rozświetlał zapalającymi się latarniami niemalże opustoszałe ścieżki kampusu Massachusetts Institute of Technology. Rozpoczęły się wakacje i MIT już nie tętniło wrzawą tysięcy studentów, pozostali tylko ci, co mieli do skończenia ważne projekty, trochę kadry i tacy jak ja, nowo upieczeni doktorzy niemający skonkretyzowanej wizji, co dalej z sobą począć.

Zaskakująca propozycja w nadesłanej wiadomości nagle stworzyła alternatywę, która być może była najlepszym, jakkolwiek dotąd niebranym pod uwagę, sposobem wydostania się z zamkniętego kręgu rozważań nad: dokładnie zdefiniowanymi propozycjami czołowych firm przemysłu chemicznego oraz instytutów naukowych, umiarkowanie sprecyzowanymi ofertami z uczelni technicznych i agencji państwowych oraz niepewnością dokonania trafnego wyboru tak zwanej kariery zawodowej. Najtrudniejszy w tym wszystkim był ciągły brak odpowiedzi na zasadnicze pytanie: co tak naprawdę interesuje mnie najbardziej i czy odosobniona praca w niewielkim zespole naukowców byłaby jedyną formą realizacji przemyśleń nad tym czymś? Im dłużej się nad tym zastanawiałem, tym bardziej wizja pozostania na uczelni lub pracy w instytutach naukowych zdawała się mniej atrakcyjna, jednak precyzyjne określenie ograniczonego zakresu zainteresowań własnych ciągle pozostawało niezdefiniowanym.

Inżynieria chemiczna to obszerna dziedzina i zawężenie jej domeny do moich dotychczasowych zainteresowań, związanych głównie z praktycznym zastosowaniem procesów technologicznych w podstawowych syntezach przemysłu chemicznego, miało swoje użyteczne przełożenie w dostępie do lukratywnych stanowisk w zarządzającej kadrze tego przemysłu, jednak zasadniczo wykluczało z tego, co w nauce jest najciekawsze: poznawczego doszukiwania się odpowiedzi na samemu sobie zadawane pytania.

Wszyscy inni doktoranci podjęli wezwania nowych dziedzin inżynierii chemicznej, takich jak bioinżynieria molekularna, nanotechnologia, inżynieria protein, inżynieria biomedyczna, inżynieria tkanek i wiele by jeszcze wymieniać. Tylko moja praca była z podstawowej dziedziny inżynierii chemicznej, to znaczy z teorii wymiany ciepła i masy. Mój promotor z pełną wiarą w wypowiadane słowa uspokajał mnie, że to, co nowe, jest tylko następstwem tego, co, pozwoliło mu zaistnieć, czyli rozpoznania i zrozumienia procesów operacji podstawowych. Jednak przebywając w gronie swych kolegów, nie byłem do końca przekonany, czy dokonany przeze mnie wybór zainteresowań, nazwijmy je konserwatywnymi, był całkowicie słuszny. Nie była to kwestia pomniejszonej ambicji zajmowania się zagadnieniem o obniżonej, w porównaniu z bardziej nowatorsko brzmiącymi zagadnieniami, trudności rozwiązywanego problemu, gdyż akurat w przypadku mojej pracy doktorskiej wyprowadzony model matematyczny i jego numeryczny sposób rozwiązania wywołał całkiem spore zainteresowanie w gronie wykładowców i specjalistów od matematyki stosowanej; była to raczej świadomość rezygnacji z dalszej kariery naukowej w znaczeniu stricte.

Może jednak nadszedł czas pakowania się, sześć lat, w nawet tak dobrym miejscu, jak ta szkoła, to i tak szmat czasu. Wróciłem spojrzeniem na ekran laptopa.

 

Gratuluję obrony pracy doktorskiej.

Nie podejmuj pracy w Stanach.

Wracaj do Monte Carlo.

Ling Mang

 

Ling Mang była moją ciotką, która na stałe mieszkała w Monte Carlo, jej etniczne pochodzenie, rodowitej Chinki, nie predysponowało jej do takiego adresu stałego zamieszkania, uzyskiwane przez nią dochody zdecydowanie tak. Ciotka mieszkała w księstwie Monako już ponad piętnaście lat. Pomimo etnicznej odrębności czuła się tam dobrze, i co ważniejsze, była tam osobą znaną i cenioną. Jej integrację z miejscową społecznością nie tylko umacniała perfekcyjna znajomość języka francuskiego, ale również znaczące sumy przekazywane przez jej fundację na organizowane tam akcje charytatywne. Chcąc uniknąć nieporozumień w sposobie odnoszenia się do niej, ciotka zmieniła kolejność imienia i rodowego nazwiska z obowiązującego w Chinach zapisu: Mang Ling na zapis zachodni: Ling Mang.

Po moim wyjeździe z Monako nasze kontakty w trakcie poszczególnych semestrów były raczej okazjonalne, chociaż większość wakacji spędzałem na południu Francji, gdzie nadal mieszkała duża cześć moich znajomych ze szkoły średniej. Ciotka Ling nie okazywała nadmiernego zainteresowania pobytem swego siostrzeńca w Stanach, rzadko dzwoniliśmy do siebie, jedynie czasami wymienialiśmy się emailami.

Krótka wiadomość mimo swych chińskich znaków była całkowicie czytelna i to nie tylko dla mnie.

– Ciocia Mang się stęskniła za zbyt rzadko widywanym siostrzeńcem? – Jiwon Kido przeniosła wzrok z ekranu laptopa na mnie, robiąc przy tym minę zdziwionej panienki.

Zwięzła wiadomość nie była pozbawiona ładunku zaskoczenia i moje domysły na temat przyczyn jej napisania widocznie przesłoniły mi zdolność percepcji zachodzących wokół mnie zdarzeń. Pojawienie się Jiwon Kido również nie zostało zauważone. A powinno.

Panna Kido była nadzwyczaj rzadkim przypadkiem połączenia doskonałości cech zewnętrznych oraz skrajnie wygórowanych wymagań co do umiejętności własnych oraz osób będących w jej towarzystwie. Jej urodziwa twarz odzwierciedlała najsubtelniejsze rysy kobiet Dalekiego Wschodu, łącząc w sobie jej mieszane pochodzenie z japońskiego ojca oraz koreańskiej matki, co dodatkowo uwidoczniane było w zapisie jej imienia i nazwiska, koreańskiego imienia Jiwon oraz japońskiego nazwiska Kido.

Ubrana w jeansy wersji skinny oraz w nie mniej uwidaczniający jej doskonałość figury kampusowy T-shirt z nadrukiem MIT Chic, z mocno ściągniętymi włosami w koński ogon, stanowiła model marzeń dla wszystkich rysowników mangi. Jej powierzchowność wywoływała powszechne zainteresowanie i dla wielu była powodem podjęcia próby nawiązania bliższego z nią kontaktu, co przeważnie kończyło się jej zdecydowaną odmową, wyrażoną w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości, co dla panny Kido jest niezbędne w przekroczeniu progu jej zainteresowania ewentualnym adoratorem. Dla tych szczególnie zadufanych w sobie i niepozbawionych pewności siebie, Jiwon miała odpowiedź ostateczną, była nią jej znajomość taekwondo oraz kendo.

W przeciwieństwie do mnie panna Kido dokładnie wiedziała, jak ma wyglądać jej kariera zawodowa. Jako również doktor rocznika 2014, miała zapewnione miejsce w Instytucie Bionauk Molekuł i Komórek na Uniwersytecie T?dai w Tokio. Życie prywatne panny Kido nie było jeszcze tak dokładnie określone, o czym miałem się okazję niejednokrotnie przekonać.

Jiwon Kido od dwóch lat, to jest od naszej pierwszej wspólnej nocy, była moją dziewczyną.

– Polecisz ze mną? – spytałem, sadzając ją na swych kolanach.

– Kierunek dobry, tylko tych wschodnich stopni za mało.

– No, Daleki Wschód to nie jest, ale nasza tam obecność znacząco mogłaby poprawić statystykę miejscowej populacji Azjatów.

– Nie tak znów znacząco, biorąc pod uwagę już obecną ich tam liczbę oraz twój połowiczny status Azjaty, co zresztą i tak tylko dla wprawnego oka jest widoczne – roześmiała się, dotykając zewnętrznych kącików mych oczu.

Jiwon, już od chwili naszego pierwszego spotkania, ponad cztery lata temu, zaznaczyła swą zdolność wnikliwej obserwacji. Wówczas to chcąc ją oczarować moją znajomością języka chińskiego, zwróciłem się do niej, gdy była w gronie swych koreańskich przyjaciół, i poprosiłem o rekomendację dobrej azjatyckiej restauracji. Odeszła wtedy kilka kroków ze mną na bok i powiedziała:

– Twój chiński jest lepszy od mojego, jednak nie myśl, że mnie zwabisz na swą azjatycką autentyczność. A z azjatyckiej kuchni lubię tylko japońską i koreańską – uśmiechnęła się i wróciła do swego towarzystwa.

Później, gdy minęły kolejne dwa lata i poszliśmy pierwszy raz do łóżka, po upojnej nocy powiedziała:

– Nel Durand, jestem w stanie zrozumieć twoją chińską mamę, gdy odrzucając obowiązującą ją etykietę, uległa czarowi twojego francuskiego ojca.

Słowa te wryły się w najskrytsze zakamarki mojej pamięci i do obecnej chwili nie usłyszałem lepszego komplementu.

– To co mi radzisz, ozdobo Azji? – spytałem, patrząc w jej szeroko otwarte oczy, których kształtne łuki powiek jednoznacznie określały jej etniczną przynależność.

– Wiem, że Stany to nie twoje miejsce, ale też nie wiem, czy Daleki Wschód to twoje przeznaczenie. Myślę, że stęskniona ciocia Ling Mang lepiej rozstrzygnie ten problem – odpowiedziała z cieniem sarkazmu, nie unikając mego wzroku.

– Chciałbym, abyś ją poznała. Nie wiem, która z was jest bardziej nieustępliwa, albo ładniej to nazywając – bardziej pryncypialna. Konfrontacja osobista mogłaby być bardzo interesująca.

– Jestem ułożoną kobietą Dalekiego Wschodu i wiem, jak należy się zachowywać, szczególnie w towarzystwie osób starszych. – Tym razem spojrzała na mnie z niby wyrzutem.

– Ciotka Mang, zapewniam cię, również nie jest pozbawiona bon tonu, szczególnie teraz, mieszkając od lat w Monako – uśmiechnąłem się dwuznacznie. – Natomiast odnośnie do określenia: "osób starszych", to myślę, że musiałabyś zrewidować to miano w momencie jej poznania. Ma zaledwie czterdzieści trzy lata i lusterko macochy Królewny Śnieżki w tym przypadku mówiłoby prawdę.

– Aż tak? – zdziwiła się.

– Oczywiście do chwili, gdybyś i ty nie spojrzała w jego głębię.

– Mówiłam ci to już setki razy, że takie pochlebstwa nie przystają do faceta z twoim wyglądem oraz nabytą wiedzą, ale oczywiście ty zawsze wiesz lepiej... – żachnęła się, zalotnie przymrużając oczy, aby zaraz szelmowsko dodać: – ... też by mi tak powiedziało?

– Wygląd i wiedza nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia, podobnie jak nie należy utożsamiać ich posiadania z możliwością wykluczenia kobiecej próżności.

– A co z męską dumą? Na przykład po przegranym pojedynku w kendo. – Wstała z mych kolan i przyjęła postawę wyjściową japońskiej szermierki.

– Dzisiaj już na pewno nie wygrasz.

– Co nas upewnia w naszej pewności siebie? – spytała, nie ukrywając drwiny z moich mantr często jej powtarzanych.

– Zwycięstwo w bezpośredniej konfrontacji.

– Właśnie, mistrzu. Proszę, zapraszam – roześmiała się – dam ci tę szansę.

Szanse były trzy, ale byłem w stanie wykorzystać zaledwie jedną i to tylko z pomocą nieskrywanej sympatii sekundującej nam japońskiej trenerki.

– Może w kategorii wzbudzanej sympatii kobiet mógłbyś sobie dopisać kolejne zwycięstwo, ale co do wyniku naszej rywalizacji w kendo chyba nie masz już żadnej wątpliwości. – Jiwon ściągając z głowy tak charakterystyczną dla tej dyscypliny ochronną maskę, zwaną men, nie zamierzała utwierdzać mnie w fałszywej ocenie moich umiejętności.

– Mógłbym, co prawda, podjąć próbę rehabilitacji w taekwondo, ale nie chciałbym uczynić naszej zabawy zbyt forsownej. – Roześmiałem się z nutą niezbyt udanej pewności siebie.

– I słusznie, lepiej nie chciej – odpowiedziała rozweselona i błyskawicznie unosząc nogę, jej palcami delikatnie ściągnęła mi z głowy tenugui: bawełniany ręcznik używany do zawinięcia głowy przed nałożeniem ochrony men.

Sportowe wyczyny z Jiwon oderwały mnie od roztrząsania niewiadomych czekającej mnie decyzji. Ponadto moje umiarkowane osiągnięcia w bezpośredniej konfrontacji z jej znajomością wschodnich sztuk walki wskazywały na konieczność ostrożniejszego zachowania się w natychmiastowej akceptacji oferowanych możliwości. Dotyczyło to również pytania: co dalej robić w życiu?

No cóż, pomyślałem, często zalecana rada przespania się z problemem nie mogła mi zaszkodzić. Ponadto pozostawienie podjęcia decyzji ostatecznej naszej intuicji, po podświadomym przeanalizowaniu dostarczonych umysłowi przesłanek, wywołuje w nas wrażenie dokonania możliwie najlepszego wyboru.

Przypuszczalnie tak właśnie jest, jednak następnego ranka nadal nie byłem pewien, co robić. Być może miało na to decydujący wpływ nie w pełni racjonalne zrozumienie zasady przespania się z problemem. Na pewno, Jiwon nie można bowiem było nazwać problemem, a i samo przespanie się raczej też niewiele miało wspólnego ze stanem zamkniętych oczu.

Pierwsze promienie słońca zaczynały pojawiać się w oknie mego pokoju, gdy Jiwon, zgodnie z tylko przez nią rozumianą koniecznością rozpoczynania każdego dnia obiegnięciem okolic Bostonu, już nie było w łóżku. Nawet jej poduszka była zupełnie zimna, chociaż ciągle niepozbawiona jej zapachu. Leżałem sam i patrzyłem w sufit. Był biały i szansa pojawienia się na nim odpowiedzi na otrzymaną propozycję powrotu do Europy była raczej nieduża.

W Monte Carlo było już po lunchu, sięgnąłem po leżącego na nocnym stoliku iPhone'a.

Po trzecim sygnale usłyszałem charakterystyczny głos mej ciotki. Ling Mang mówiła po francusku, co oznaczało, że nie była sama, a jej dobre wychowanie nie pozwalało na wprowadzenie w zakłopotanie towarzyszącej jej osoby, która mogłaby się poczuć intruzem, słysząc niezrozumiały sobie język chiński.

– Mówi doktor Nel Durand. Czy rozmawiam z szanowną Ling Mang? Kobietą szlachetną, mądrą, o niebagatelnej urodzie, jednak niepozbawioną tajemniczości w wydawanych mi poleceniach? – spytałem również po francusku, właściwie w moim rodzinnym języku.

– Nie jest to w pełni stosowna charakterystyka, doktorze Durand, ale tak. To ona – zapanowała chwila ciszy. – Doktorze Durand..., no proszę, jak to brzmi. – W jej głosie można było wyczuć nutę nieskrywanego zadowolenia.

– Zawsze cię miło słyszeć... Ling – zwróciłem się do niej po imieniu i zrobiłem to pierwszy raz w moim życiu.

Ciotka Ling Mang, jak już wspomniałem, była ciągle młodo wyglądającą kobietą, jednak nasze wspólne rodzinne powinowactwo, mimo że stosowana na Zachodzie notacja relacji rodzinnych nie oddaje w nazwie różnicy pokoleń, wymagało ode mnie zwracania się do niej: ciociu. W okresie szkoły podstawowej, a nawet później, w trakcie uczęszczania do liceum taki sposób zwracania się do niej nie sprawiał mi jakiegokolwiek kłopotu, jednak gdy skończyłem lat dwadzieścia, mówienie jej ciociu, szczególnie w towarzystwie mych przyjaciół, uznałem za obciach i poprosiłem ją o możliwość mówienia jej po imieniu. Jakież było moje zdziwienie, gdy usłyszałem kategoryczną odmowę.

– Może i ukończenie dwudziestu lat upoważnia cię do pewnych nowych przywilejów, nie myśl jednak, że pominięcie, w zwracaniu się do mnie, należnego mi tytułu mieści się w tym zakresie. – Spojrzała swym nieugiętym wzrokiem w moje oczy i po chwili dodała: – Od razu uprzedzę twoją dociekliwość i oznajmiam, że ukończenie college'u również cię nie będzie predystynowało do takiej poufałości. Jedyne, co może to zmienić, to uzyskanie doktoratu. Doktoratu na odpowiedniej uczelni, oczywiście.

Uśmiechałem się mimo woli, gdy ponownie przypominałem sobie tę rozmowę sprzed lat. Ciotka Ling musiała również wrócić myślami do tamtej chwili, uznając swoje wymagania co do moich osiągnięć, jak również pozycji MIT, za spełnione w sposób ją całkowicie zadowalający, gdyż z niedającą się ukryć satysfakcją oraz pełnym przyzwoleniem odrzekła:

– Tak, Nel. Jest mi niezmiernie miło, jak się do mnie tak zwracasz.

– To powiedz mi ukochana cioteczko Ling, co powinno mnie skłonić do powrotu do domu? – zadałem pytanie wprost, co było najpewniejszym sposobem otrzymania równie jasnej odpowiedzi.

– Wracaj możliwie szybko, wówczas wszystkiego się dowiesz i proszę powściągnij swoje skłonności do zbyt częstego obdarzania kobiet epitetami. – W jej głosie pobrzmiewała jednak nuta zadowolenia.

– Nie jesteś sama, prawda?

– Masz rację – tym razem nie zamierzała tłumić swej wesołości – wracaj pierwszym samolotem. Chce cię tutaj widzieć. Do zobaczenia, Nel – skończyła rozmowę.

Odkładałem telefon, gdy drzwi się otworzyły i panna Kido oznajmiła swój powrót.

– Jakie dalsze wytyczne? – Jiwon podchodziła do łóżka w krótkich szortach oraz w T-shircie z prowokacyjnym napisem, w koreańskim alfabecie hangul, "nie wszystko można mieć".

– Nachyl się, to powiem ci do ucha – podniosłem głowę z poduszki.

Ciekawość często zagłusza nie tylko zdrowy rozsądek, czasami potrafi pozbawić nawet instynktu ochrony własnej. Jiwon nachyliła się nade mną, aby w tej samej sekundzie znaleźć się na łóżku przytłoczona mym ciałem.

– Nel! Wracam z joggingu, jestem cała spocona. Przestań!

– To nawet lepiej, zaoszczędzę na jednym prysznicu – roześmiałem się, mocniej przygniatając jej wijące się pode mną ciało.

Znieruchomiała.

– Ty bezwstydny sknero – roześmiała się i dodała po koreańsku: – Oppa! Wszystko powiem twojej cioci, żebyś wiedział, że powiem.

Jiwon zawsze w łóżku, gdy jego wykorzystywanie nie było ograniczone do spania, we właściwym pojęciu tego słowa, używała tylko języka koreańskiego lub japońskiego. Miała to gdzieś zakodowane w swym azjatyckim pochodzeniu, a możliwość losowego wybierania któregoś z tych dwu języków czyniło ją jeszcze bardziej tajemniczą w jej azjatyckiej pożądliwości. Jej amerykańskie rówieśniczki ze swym fuck me till the end of time są wprost żałosne, czego zresztą i tak nie są w stanie nigdy sobie uświadomić.

Ponadto jej koreańskie Oppa – sposób zwracania się koreańskich kobiet do sobie bliskich partnerów – niezmiennie potęgowało we mnie ciągłą fascynację jej osobą. Wsunąłem rękę pod jej T-shirt, widniejący na nim napis, nawet w swym ograniczonym, znajomością alfabetu hangul, przekazie, nie wydawał się stosownym.

***

Jiwon zdecydowanie odmówiła opuszczenia Bostonu pierwszym samolotem odlatującym do Europy, ale w terminie trzech dni uznała to za całkowicie możliwe. Decyzji wspólnego lotu na francuskie Lazurowe Wybrzeże nie podjęła od razu. Dopiero na drugi dzień po moim zaproszeniu wyznała:

– Wiesz, zastanawiałam się na tym, co proponowałeś, to znaczy nad moim wyjazdem z tobą do Monako i doszłam do wniosku, że to dobry pomysł. To sławne miejsce i równie ładnie położone, osobowość jego władcy jest przesadzona, ale na pewno księstwo jest warte zobaczenia, ponadto samo Cannes też należy zaliczyć.

– A ciocia Ling nie miała żadnego wpływu na podjęcie takiej decyzji?

– Uważasz, że jestem aż tak ciekawa jej osobowości?

– Aha, i wyglądu też.

– I co? Przedstawisz mnie, jako kogo?

– Najładniejszą absolwentkę MIT, dziewczynę, z którą się chce być, mimo jej wyniosłości, dumy i nieprzeciętnego talentu do odkrywania rzeczy nieznanych.

– I już?

– Również, z którą nie należy podejmować pochopnych utarczek w kendo i taekwondo i nade wszystko dziewczyną, z którą spędziłem ostatnie cztery lata i...

– Może wystarczy – przerwała mi zdecydowanym tonem. – Jeżeli ciocia Ling jest tak spostrzegawcza, jak sam ją przedstawiasz, to zapewne nie będzie miała trudności w ocenie własnej, prawda?

W jej przeciągłym spojrzeniu można było dostrzec niepewność naszego dalszego wspólnego związku, jakby nadchodzącą nostalgię za czymś, co się utraciło na zawsze.

Jiwon swoje ostatnie tygodnie pobytu w Stanach przed rozpoczęciem zawodowej kariery na Tokijskim Uniwersytecie, co miało nastąpić z początkiem września, spędzała głównie na organizowaniu przyszłych kontaktów w interesującej ją dziedzinie: stymulowanego rozrostu komórek macierzystych – zagadnienia o kluczowym znaczeniu w medycynie przyszłości. Resztę czasu spędzała ze swoimi dwiema kumpelkami z Seulu, które były w trakcie prowadzenia badań na potrzeby swoich prac doktorskich. Jiwon przez cały okres pobytu w Bostonie mieszkała w kampusie, do którego rytmu i stylu życia całkowicie się przyzwyczaiła. Odpowiadał jej taki zorganizowany porządek, w którym miała zapewniony oddzielny pokój z małą łazienką, zaprzyjaźnione towarzystwo i do wyboru kilka pobliskich stołówek, kawiarni oraz klubów. Najbardziej lubiła obiekty sportowe i basen. Wszystko to miała dosłownie na wyciągnięcie ręki.

Panna Kido nie należała do bogatej elity studentów, dla których pobyt na MIT stanowił liczący się wpis do życiorysu i często mógł służyć jako uzasadnienie posiadanej fortuny. Jej rodzina, mieszkająca w Tokio, pomimo wysokiego statusu społecznego – ojciec był chirurgiem a matka uznaną dziennikarką – nie pławiła się w luksusach, a opłacenie sześcioletniego pobytu w Bostonie najmłodszej, z trójki rodzeństwa, córce wraz z czesnym za naukę stanowiło niemałe obciążenie dla rodzinnego budżetu. Często, gdy już byliśmy razem, przychodziła do mojego rozległego mieszkania w centrum Bostonu i naigrywała się ze mnie, mówiąc: "czy zbyt nie ograniczę tej przestrzeni, gdy zostanę na noc?".

Mój pobyt w Bostonie w sensie wygód i codziennego standardu życia nie odbiegał od tego, w czym wyrosłem w domu ciotki Ling Mang, w Monte Carlo.

Ciocia Ling zaadoptowała mnie po śmierci moich rodziców, którzy zginęli w tragicznym wypadku na morzu, gdy miałem dziesięć lat. Pod względem charakteru zdecydowanie różniła się od mojej matki, a swej siostry – Jii Mang. Podczas gdy mama była raczej osobą przychylnie i z pełną wiarą nastawioną do otoczenia, przy czym ta przychylność niejednokrotnie bywała wykorzystywana przez lgnących do niej cwaniaków, ciotka Ling była niewątpliwie tą mniej przyjazną, której wyniosłość oraz spojrzenie królowej śniegu utrzymywało na dystans wszystkich spoza jej ścisłego grona osób sprawdzonych i szczerze oddanych.

W sprawach zarządzania rodzinnym majątkiem ciotka Ling, znów inaczej jak moja mama, która nie mając talentu do interesów, ale również szacunku do pieniędzy, gdyż zawsze je miała lub raczej dostawała od swego ojca, a mego dziadka Mang Yuana, kierowała się wyłącznie własnym zdaniem i intuicją, uznając zasadę, że to, co moje, podlega tylko moim decyzjom. Ta całkowicie subiektywna niezawisłość we wszelkich rozstrzygnięciach podejmowanych przez Ling Mang oznaczała również nieuchronność ich realizacji. Reguła apelacji nie miała tutaj najmniejszych szans. W trakcie mego dorastania, a może przede wszystkim później, podczas mego pobytu w Stanach, sposób postępowania Ling Mang zaczął odkrywać przede mną swoje zalety, nie stanowił jednak najlepszej drogi do budowania własnej popularności.

Gdy podjąłem decyzję wyjazdu na studia do MIT, ciotka Ling wysłała wraz ze mną do Bostonu swego zaufanego człowieka, nakazując mu wybranie odpowiedniego lokum w centrum miasta i kupno go na moje nazwisko, twierdząc, że nie zamierza tracić swoich pieniędzy na płacenie komuś kwoty dzierżawy za coś, co i tak używa, a nie jest to jej. Być może takie podejście nie jest popularne na kursach oferujących uzyskanie wymarzonego przez urzędników tytułu MBA z dziedziny uzurpującej sobie swym bełkotem rzadziej używanych wyrazów miejsce wśród świata nauki, ale i ciotka Ling z nikłym prawdopodobieństwem mogłaby być dostępnym partnerem dla jakiegokolwiek posiadacza tego tytułu i jej nadzwyczajna uroda nie byłaby tutaj największą przeszkodą. Gdy wspólnie wybraliśmy mieszkanie i ciotka zaaprobowała jego standard, kazała mi również kupić BMW, żebym, jak się wyraziła, "mógł skupić się tylko na nauce".

Od tamtej pory minęło sześć lat i nadszedł czas opuszczenia pierwszego samodzielnego lokum. Nie czułem specjalnego smutku z tego powodu, chociaż mieszkanie było wygodne i nowocześnie urządzone, z wszystkimi możliwymi udogodnieniami do codziennego w nim przebywania, a jego adres był w prestiżowej dzielnicy: Beacon Hill.

– Nie żal wyjeżdżać? – Jiwon przeciągała się w mym łóżku, podczas gdy ja przygotowywałem, w pełni już rozświetlonej promieniami słońca kuchni, ostatnie wspólne śniadanie na amerykańskiej ziemi.

– Wstawaj! Agasshi. Śniadanie podane – zawołałem, używając koreańskiego zwrotu oznaczającego młodą dziewczynę, przeważnie przed ukończeniem dwudziestego piątego roku życia.

– Chcesz się zapisać w mej pamięci samymi plusami? Oppa!

– To raczej minusy są częściej pamiętane, są też zdecydowanie ciekawsze w ludzkiej naturze i w naszym zachowaniu.

– Tak, tak, już to słyszałam, ... i z biegiem czasu w naszej pamięci często ulegają transformacji do zdarzeń mile wspominanych.

– Dobrze, agasshi. Jajka z bekonem czekają.

Po śniadaniu pojawił się administrator budynku, aby omówić wysyłkę moich rzeczy, których przez sześć lat całkiem sporo się nagromadziło. Panna Kido już uprzedniego dnia załatwiła kwestię opuszczenia zajmowanego przez siebie pokoju oraz przesłania jej dobytku do rodzinnego Tokio. Wynajęła do tego zadania firmę działającą na terenie kampusu i mającą w swej nazwie powszechnie nadużywane określenie "agencja logistyczna". Jakkolwiek był to kampus MIT, to moim zdaniem nawet w tym przypadku nazwa "Usługi transportowe" byłaby bardziej właściwa.

– I co będzie z tym mieszkaniem? – Jiwon spytała po wyjściu administratora.

– Mam nadzieję, że równie dobrze będzie służyło następnemu lokatorowi. Będę go wynajmował. Sprzedać zawsze można – odpowiedziałem, spoglądając być może ostatni raz na tak dobrze znane mi wnętrze.

– A ulubione trzy litery kogo będą wozić? – Jiwon spytała z niby zatroskaną miną.

– Sprzedałem beemkę administratorowi, zawsze mi jej zazdrościł.

– To bierzmy nasze skromne walizki i czas na lotnisko – okręciła się wokół własnej osi, kiwając ręką do wszystkich ścian. – Właściwie również i ja spędziłam tutaj całkiem sporo czasu. Fajne miejsce – musnęła ustami mój policzek. – Idziemy, Nel – skierowała się do drzwi, odwracając ode mnie zamglony łzami wzrok.

Boston nie ma bezpośredniego połączenia z Lazurowym Wybrzeżem Francji, natomiast z Tokio ma. Jiwon przebukowała swój bezpośredni lot do Japonii na krótszą trasę do Paryża i dalej do Nicei. Linie lotnicze Delta zyskały jednego pasażera, natomiast ją ominęła przyjemność lotu Dreamlinerem 787 japońskich linii lotniczych JAL.

Sześciogodzinna różnica czasu pomiędzy wschodnim wybrzeżem USA a Europą Zachodnią znacznie przybliża nowy dzień, ale równie skraca noc, co powoduje, że nocne loty do Europy nie stwarzają komfortu odpowiedniej dawki snu.

– W Europie już prawie świt – spojrzałem na zegarek. – Za niecałe siedem godzin będziemy w Paryżu. Zbyt długo nie pośpimy – dodałem.

– Gdybyś leciał ze mną do Tokio, mógłbyś się wyspać do woli – Jiwon zapinała pas i ustawiała odpowiedni kąt nachylenia swego fotela. – A ponadto, jak sobie przypominam, nasze wspólnie spędzone noce raczej do przespanych nie należały, nawet suma godzin snu każdego z nas nie mogłaby takiego kryterium spełnić. Czyż nie tak? Oppa!

– Szczerze mówiąc, nie pamiętam. Musiałem być czymś bardzo zajęty.

– To prawda. Byłeś. I nieźle sobie radziłeś – uśmiechnęła się.

W kieszeni koszuli poczułem krótką wibrację uzupełnioną pomrukiem przychodzącej poczty.

– Pożegnalny e-mail od prezydenta Obamy? – Jiwon spojrzała z zaciekawieniem.

Stuknąłem w iPhone'a. Pytanie było krótkie:

 

Dlaczego cię jeszcze tutaj nie ma?

Ling.

 

Obróciłem telefon i z powiększonej klawiatury wystukałem:

 

Będę w Nicei dzisiaj o 14.30.

Len.

 

Nie zdążyłem schować telefonu, gdy ponownie usłyszałem pomruk przychodzącej poczty.

 

To dobrze. Będzie na ciebie czekał Chen.

Do zobaczenia.

Ling.

 

– Jesteś na jakimś czacie? – Jiwon spytała, ciągle się mi przyglądając.

– Ciocia Ling musi być nie mniej ciekawa niż ty, gdyż już się nie może doczekać wzajemnego spotkania.

– Już ją uprzedziłeś, że nie przylatujesz sam?

– Nie. Zawsze lubimy sobie robić niespodzianki – odpowiedziałem z tajemniczym uśmiechem i wyłączyłem telefon.

– Panie i panowie, mówi wasz kapitan... – rozległa się powitalna przemowa.

Spojrzałem za okno. Samolot kończył kołowanie na początku rozświetlonego pasa startowego.

– Do widzenia Ameryko – szepnąłem do ucha Jiwon.

2

Ling Mang, w stosownej do miejsca zadumie, szła odkrytymi alejkami niewielkiego cmentarza w Monako. Stukot obcasów jej szpilek na starannie utwardzonych i zadbanych ścieżkach był jedynym odgłosem mącącym wieczną ciszę tam spoczywających. Jej cień przesuwał się wzdłuż mijanych nagrobków, tworząc iluzję powrotu do otaczającej rzeczywistości często już zapomnianych mieszkańców księstwa. Położony na wzgórzu, z którego widać zanikający na horyzoncie lazur morza, cmentarz w Monako, podobnie jak całe księstwo, jest miejscem elitarnym, o ograniczonym dla nielicznych dostępie. Nieuchronna przepustka w zaświaty każdego z nas nie daje żadnych gwarancji swobody wyboru ostatecznego miejsca spoczynku, szczególnie w tak atrakcyjnie położonym miejscu. To trochę podobnie jak z powiedzeniem, że marszałkowska buława jest w plecaku każdego żołnierza. I jeżeli w przypadku zostania marszałkiem trzeba niemałej determinacji samego zainteresowanego, to w uzyskaniu miejsca na słonecznym wzgórzu liczy się coś znacznie ważniejszego: wielopokoleniowa przynależność do określonego towarzystwa.

W zaciszu zaułka kończącej się alejki znajdował się mały portal wykonany z piaskowca, pod którym była nieduża ławka. Ling Mang usiadła w jego cieniu i uśmiechnęła się.

Lubiła to miejsce.

Leżąca przed nią płyta nagrobna wykonana była również z jasnego piaskowca, a na jej powierzchni widniał wygrawerowany w chińskiej stylizacji francuski napis:

 

Miłość jest przeznaczeniem

 

Pod nim umieszczone były dwa nazwiska:

Paul Durand

Jia Mang

1954–1997

1966–1997

– Nie przyniosłam ci dzisiaj kwiatów. – Pochyliła głowę i szepnęła z uśmiechem. – Mam za to wiadomość: twój syn, Nel, wraca dzisiaj..., już jako doktor Durand.

Ling Mang wyciągnęła paczkę kentów i zapaliła papierosa. Kolejny raz wróciły jej wspomnienia z okresu ich wspólnej młodości.

 

Obie z Jia były wówczas o dwadzieścia pięć lat młodsze i mieszkały w Hongkongu. Ich ojciec Mang Yuan był właścicielem oraz prezesem dużej firmy, w której nazwie rozszerzenie: eksport oraz import było uzasadnionym wytłumaczeniem stopnia zamożności rodziny Mang. Firma zajmowała się szeroko pojętym pośrednictwem w handlu między różnymi podmiotami, szczególną wagę przykładając do wymiany towarów pomiędzy krajami Azji Południowo-Wschodniej oraz Europy. Chińska przezorność, ugruntowana tradycją handlu ostatnich kilku tysiącleci, skupiona w podejmowanych przez Mang Yuana decyzjach wykluczała ryzyko zapisywania w kolorze czerwonym uzyskiwanych przez firmę przychodów. Jednoosobowy zarząd i całkowity brak zainteresowania przez właściciela dopuszczeniem aktywów firmy do obrotu publicznego może i nie ułatwiały, w otoczeniu tworzących się i konkurujących ze sobą korporacji, uzyskiwania porównywalnych z nimi wyników, miały jednak zasadniczą zaletę: wykluczały zewnętrzną interwencję w sprawy firmy. Taki styl prowadzenia interesów Mang Yuan przejął od swojego ojca, który stworzył finansowe podwaliny firmy, wykorzystując czas drugiej wojny światowej do przedsięwzięć nie zawsze przynoszących zaszczyt, ale za to niebagatelne zyski. Wymuszone działaniami wojennymi techniczne aspekty dokonywanej wówczas wymiany nakierowały dziadka obu sióstr Mang, a następnie ich ojca do stworzenia wydzielonego działu firmy zajmującego się tylko handlem wyposażeniem armii, a później również przemysłu chemicznego.

Po drugiej wojny światowej, lub bardziej precyzyjnie – po zakończonych konfliktach na Półwyspie Koreańskim oraz w Wietnamie, Mang Yuan zaprzestał handlu wojskowym wyposażeniem i skupił się głównie na surowcach oraz wyrobach przemysłu spożywczego i chemicznego. Przemysł spożywczy już chociażby z racji zaspokajania podstawowych potrzeb ludności nie stwarzał ryzyka utraty klienta i zapewniał intratne zyski, natomiast przemysł chemiczny obok przemysłu energetycznego był podstawową szansą industrializacji rejonu Azji, obsługiwanego przez dziadka Yuana.

Mang Yuan, jak wszyscy krezusi tego świata, nie miał znaczącego wykształcenia i jak wszyscy jemu podobni właściwie nie przywiązywał do niego wagi. Jego nabyte zdolności posługiwania się pismem chińskim oraz niemalże podświadoma umiejętność perfekcyjnego używania starochińskiego liczydła suanpan wyczerpywały zakres stosowanych przez niego narzędzi intelektu. Miał za to cechy, których żadne kursy współczesnego marketingu oraz programy szkół zarządzania nie są w stanie wykształcić. Mang Yuan miał niezawodną intuicję w ocenie ryzyka podejmowanego przedsięwzięcia, znał się na ludziach i nade wszystko ufał tylko sobie. Jego kontakty z innymi przedsiębiorcami były zawsze nadzwyczaj uprzejme, ale jednocześnie nie wychodziły poza ramy wzajemnie sprecyzowanych i usankcjonowanych kontraktem zobowiązań. Taka postawa nie tylko zyskała mu opinię wiarygodnego w świetle wspólnie realizowanych przedsięwzięć partnera, ale przede wszystkim nie wikłała go we wszelakie afery wynikające z następstw wzajemnego spoufalenia się.

Mang Yuan nie miał jednak syna.

Ożenił się późno, mając już pięćdziesiąt lat. Jego pierwsza żona urodziła mu dwie córki, podczas trzeciej ciąży dostała zapalenia płuc i zmarła. Mang Yuan ożenił się ponownie, jednak nowa żona okazała się bezpłodna. Jego wszelkie próby pozamałżeńskie również nie przyniosły oczekiwanego potomka płci męskiej. Mając siedemdziesiąt jeden lat stary Mang pogodził się ze swym losem. Wówczas to, w roku 1986, na odbywającym się w Hongkongu spotkaniu przedstawicieli przemysłu energetycznego oraz chemicznego z Francji oraz lokalnej elity władzy poznał niejakiego Paula Duranda, młodego, trzydziestoparoletniego inżyniera, właściciela przejętej po zmarłym ojcu firmy produkującej aparaty i urządzenia dla przemysłu chemicznego oraz wyposażenie dla elektrowni jądrowych. Mang Yuan nie miał najmniejszego pojęcia, czym jest energia jądrowa i co to jest rozszczepienie jądra atomu, ale wiedział jedno, że Paul Durand był niezwykłym inżynierem i to inżynierem, którego zdolność pozyskiwania kapitału mogłaby być solą w oku króla Midasa. Po zakończeniu oficjalnej części wizyty francuskiej delegacji, Mang Yuan zaprosił młodego Francuza do swojej firmy i zaproponował mu współpracę na obszarze zarówno całej Azji Południowo-Wschodniej, jak i we Francji. Swą chęć zacieśnienia stosunków z nowo poznanym Francuzem postanowił uwiarygodnić wystawnym przyjęciem w swoim domu, mieszczącym się na wzgórzu Wiktorii, najbardziej ekskluzywnym miejscu wyspy Hongkong.

Młody Francuz również wykazał zainteresowanie oferowaną mu współpracą i chętnie przyjął zaproszenie do domu Manga. Paul Durand w prezentacji swojej woli uwiarygodnienia zacieśnienia wzajemnych stosunków poszedł jednak znacznie dalej od swego gospodarza i po kilku tygodniach jego bliskiego przebywania w otoczeniu Manga okazało się, że jego starsza córka Jia jest w ciąży.

Zachowanie twarzy w chińskiej obyczajowości było i jest sprawą nadrzędną. Zajście w ciążę córki Manga z francuskim gweilo i to praktycznie pod okiem jej ojca nie mogło się skończyć inaczej, jak jej natychmiastowym opuszczeniem rodzinnego domu. Paul Durand zdając sobie sprawę, że ledwie co zawiązana nić wzajemnej współpracy została zerwana, postanowił zrekompensować swe straty i zabrał zachwycającą go Chinkę do swej ojczyzny – Francji.

Zawiedzione nadzieje Mang Yuana oraz urażona ambicja odrzuconej córki przez kolejne dwa lata skutecznie wykluczyły ich wzajemny kontakt. Jednak wiadomość o narodzeniu się wnuka oraz częste rozmowy telefoniczne pomiędzy obiema córkami skłoniły ostatecznie starzejącego się Manga do wyrażenia zgody na odwiedziny starszej córki w rodzinnym Hongkongu. Mang Jia już ze swym mężem Paul Durandem oraz dwurocznym synkiem Nelem przyjęła zaproszenie i całą rodziną pojawiła się w swym rodzinnym domu. Widok, niemogącej wzajemnie od siebie oderwać oczu, młodej pary oraz beztrosko baraszkującego wnuka zaskoczył Manga Yuana, ale jednocześnie obudził w nim utajone uczucia rodzicielskie. Pojawienie się upragnionego potomka rodzaju męskiego zatarło wybryk starszej córki, a jej mąż Paul Durand ponownie odzyskał zaufanie seniora rodu Mang.

Powrót starszej córki wpłynął również na życie jej młodszej siostry, Ling. Częściowo zwolniona z obowiązku ciągłej opieki nad ojcem oraz pilnowania rodzinnych interesów, Mang Ling zaczęła się częściej pokazywać na salonach elity towarzyskiej miasta i wkrótce stała się postrzeganą jako niezwykle pożądana kandydatka na żonę. Tym razem stary Mang postanowił jednak być bardziej uważny i mieć ostateczne zdanie w ewentualnym, dokonanym przez córkę wyborze. Z chmary otaczającej Ling adoratorów dopuścił do ostatecznej rozgrywki dwóch kandydatów: syna swojego długoletniego przyjaciela oraz niejakiego Fu Yonga, zamożnego przedsiębiorcę, który, pomimo młodego wieku, był już, jak się później okazało, wdowcem. Postawiona przed ostatecznym wyborem Ling, nie wahała się. Widmo współżycia z obślizgłym w zachowaniu i zdecydowanie odbiegającym intelektualnie od jej zainteresowań, niemniej nieprzyzwoicie bogatym synem przyjaciela ojca, nie pozostawiało chwili zastanowienia nad porównaniem go z przystojnym i nieskrywającym swej afirmacji dla niej Fu Yongiem. Mang Yuan zaakceptował wybór córki i po kilku miesiącach ich związek nabrał wszelkich formalnych znamion.

Ling została żoną Fu Yonga.

Wraz z wydaniem córki za mąż Mang Yuan miał nadzieję na ostateczne uporządkowanie swojego stanu posiadania, a tym samym na zapewnienie solidnych podstaw egzystencji dla jego rodziny w nieuchronnie nadchodzącym czasie, kiedy to on już będzie tylko przeszłością. Słuszne wyobrażenia seniora rodu nie okazały się jednak łatwe w realizacji. Posiadanie dwóch zięciów nie tylko tego nie ułatwiało, a wręcz całą jego nadzieję wydawało się niweczyć. Paul Durand, którego, pomimo niezbyt eleganckiego sposobu wejścia do rodziny, cenił szczególnie i którego w głębi swej duszy obdarzał szacunkiem i pełnym zaufaniem, nie był zainteresowany ani prowadzonymi przez teścia interesami, ani sposobem ich prowadzenia. To, co go interesowało, to wyłącznie jego francuska firma zajmująca się budową aparatury chemicznej, oraz jej filia, którą stworzył w Hongkongu. Dla drugiego zięcia, Fu Yonga, jakkolwiek nie miał on żadnych preferencji w dziedzinie prowadzenia biznesu, liczyły się tylko pieniądze i nieskrywane pragnienie dominacji nad często upokorzonym partnerem. Takie zachowanie nie znajdowało akceptacji w wyznawanym przez Manga konfucjonizmie i jego pięciu powinnościach, nie zamierzał więc tracić swojego dobrego imienia przez dopuszczenie męża młodszej córki do kręgu prowadzonych przez siebie interesów.

Obaj zięciowie w swej wzajemnej relacji raczej nie pałali szczególną chęcią współpracy i zrozumienia. Dla Duranda Fu Yong był pozbawionym wszelkich skrupułów, wyrachowanym handlarzem cudzym kapitałem, typem pozbawionym jakiejkolwiek wiedzy inżynierskiej, któremu nieobce były działania wybiegające daleko poza oszustwa maklerów oraz bankowców. W oczach Fu Yonga Paul Durand jawił się jako francuski technokrata lubujący się w kobietach Dalekiego Wschodu.

Nieskrywana wzajemna niechęć obu zięciów Manga nie miała wpływu na stosunki między obiema siostrami. Nadal były sobie całkowicie oddane, a ich widoczna obopólna adoracja była dla Mang Yuana jedyną rekompensatą utraconych nadziei pokładanych w ich mężach. Tym, co jednak spędzało mu sen z oczu, był właściwy sposób podziału posiadanego majątku i niepewność jego stosownego w przyszłości przeznaczenia. Najprostszy sposób obdzielenia obu córek równymi częściami posiadanych aktywów nie wydawał się mieć uzasadnionego wytłumaczenia. Starsza córka Jia, mimo swego swobodnego charakteru i raczej niechęci do samokształcenia się w kierunku właściwego zarządzania posiadanym majątkiem – w kwestiach finansów ograniczała się jedynie do stosownych żądań kierowanych najpierw do ojca, a później do męża – miała jednak syna Nela, pierworodnego wnuka starego Manga. Ling, pragmatyczna i dobrze wykształcona, zawsze z szacunkiem odnosiła się do pieniędzy i zdawała sobie sprawę z siły ich posiadania. Ling nie miała jednak dziecka. Nasilające się sugestie, a później wprost żądania męża Ling do partycypacji w jego przedsięwzięciach kapitału rodziny żony również kazały staremu Mangowi zaostrzyć swą czujność.

Sytuacja wydawała się ulec zdecydowanej zmianie, gdy Ling po dwóch latach małżeństwa zaszła w upragnioną ciążę. Wizja pojawienia się kolejnego wnuka skłoniła Manga do zawiązania spółki z Fu Yongiem, której statutowa działalność określona była jako usługi deweloperskie. Przy pięćdziesięcioprocentowym udziale Mang Yuan zainwestował w interes dziesięć milionów dolarów amerykańskich, co nie było kwotą porażającą na tym rynku, biorąc pod uwagę niemalże całkowity brak działek budowlanych na samej wyspie Hongkong oraz ich już skromną liczbę w sąsiadującym Koulunie. Bezwzględność działania oraz szemrane znajomości Fu Yonga zaczęły jednak przynosić całkiem pokaźne zyski firmie, co spowodowało jego wzmożone żądania dalszego jej dokapitalizowania. Mang Yuan wiedziony jednak swą niezawodną intuicją, nie zamierzał dalej inwestować w działalność na rynku nieruchomości. Jego postanowienie nierozwijania współpracy z Fu Yongiem nabrało znamion decyzji ostatecznej, gdy Ling urodziła córkę.

Fakt ten był przełomem w kształtowaniu dalszych relacji w rodzinie Manga. Urodzenie przez Ling córki, której nadano imię Xiu, uprzytomniło dziadkowi Yuan, że jego wyobrażenia o pojawieniu się kolejnego męskiego potomka pozostały w sferze życzeń. Zawiedziony również był Fu Yong, gdyż jego wiara w dalsze drenowanie kapitału teścia przestała mieć jakiekolwiek uzasadnienie. Swoje niezadowolenie zaczął jawnie okazywać, zarówno w pozbawionym szacunku obchodzeniem się z teściem, jak i we wręcz urągającym zasadom dobrego wychowania sposobie postępowania ze swoją żoną.

Ling była zbyt dumną, jak również zbyt zamożną osobą, aby sobie pozwolić na takie traktowanie. Wynajęła najlepszych prawników i kategorycznie zażądała natychmiastowego rozwodu. Wykryty przez prawników fakt posiadania przez Fu Yonga ośmioletniego syna Ronga, ukrywanego przed nią w internacie w Szanghaju, upewnił ją w słuszności swej decyzji. Mając pełne poparcie swego ojca i nie żałując pieniędzy na ustalenie jej odpowiadających warunków zerwania małżeństwa, uzyskała prawne zabezpieczenia swej fortuny przed zakusami swego męża oraz ustanowiła pełnomocnika, a właściwie radę nadzorczą, która miała pilnować interesów Mang Yuana w założonej przez niego i Fu Yonga firmie deweloperskiej. Celowo nie wycofała się z tej działalności, chcąc tym bardziej upokorzyć Yonga przez zobowiązanie go do wypłacania ojcu i jej należnych zysków. W formalnych zapisach warunków rozwodu zawarła również klauzulę o rezygnacji z wszelkich praw rodzicielskich Fu Yonga w stosunku do ich córki Xiu.

Rozwód Ling jeszcze bardziej zbliżył obie siostry. Przebywały razem ze sobą już nie tylko w Hongkongu podczas częstych odwiedzin Jii oraz Paula Duranda, również Ling z coraz większą przyjemnością przyjeżdżała do Monako, gdzie Paul miał rodzinną rezydencję, w której mieszkał z żoną i synkiem Nelem. Stary Mang, który przez całe życie raczej nie wykazywał chęci do dalekich podróży, przy kolejnym wyjeździe Ling do Europy ostatecznie zdecydował się, po usilnych namowach córki, zobaczyć inny świat i także pojawił się w Monako. Ta wizyta jakkolwiek nie była pozbawiona walorów poznawczych związanych z nowymi dla niego miejscami i panującymi w nich zwyczajami, to jednak głównie miała go upewnić w podjętej przez siebie najważniejszej decyzji życia.

Mang Yuan, urodzony i wychowany w Hongkongu, uchodzącym za perłę brytyjskich posiadłości zamorskich, szczególnie sobie cenił prawo do posiadania własności osobistej i niczym nieskrępowanej możliwości dysponowania nią. Mający nastąpić za kilka miesięcy, bo w połowie roku 1997, koniec brytyjskiej dzierżawy i powrót terytorium Hongkongu do jego chińskiej macierzy, pomimo podjętych zobowiązań Chińskiej Republiki Ludowej o pozostawieniu dużej autonomii przejętego obszaru aż do roku 2047, w świadomości starego Manga nie dawał żadnej gwarancji bezpieczeństwa zgromadzonego od kilku pokoleń rodzinnego majątku.

Mang Yuan postanowił przenieść swoje aktywa do miejsc, których wiarygodność nie była obarczona nieprzewidywalnymi zachowaniami następców Mao Zedonga. Wybrał Zurych oraz Monako. O swojej decyzji powiadomił córki właśnie podczas swej wizyty w posiadłości Paula Duranta w Monte Carlo.

 

– Pamiętasz, Jia, jak nasz ojciec... – Ling zaciągnęła się papierosowym dymem, w jej pamięci ożył obraz pamiętnej chwili.

 

Wówczas to wszyscy zgromadzeni – obie córki oraz Paul Durand – siedzieli w przestronnym salonie. Ojciec Yuan ubrany w tradycyjny chiński strój męski, zwany changpao, zdawał się wyraźnie wzruszony, mówiąc:

– Poprosiłem was wszystkich o wspólne spotkanie, ponieważ taka chwila zdarza się w życiu przeważnie tylko raz. Jestem już stary i na otaczający mnie świat muszę patrzeć ze swojej perspektywy. To, co wydarzyło się w naszej rodzinie w ostatnim czasie, jak też nadchodząca zmiana statusu Hongkongu, skłoniło mnie do podjęcia decyzji przeniesienia mojego majątku, a przypuszczalnie w niedalekiej przyszłości waszego majątku – na jego twarzy pojawił się jowialny uśmiech – w miejsce bezpieczniejsze od naszej ojczyzny i z tego, co zdążyłem zauważyć, wszystkim wam tutaj zgromadzonym, równie miłe. Zdecydowałem się przelać posiadane zasoby finansowe, również te ze zbycia mojej firmy handlowej – ponownie się uśmiechnął, podnosząc rękę dla powstrzymania pytań swych córek. – Tak, sprzedałem firmę, mówiłem już, że jestem stary, prawda? No, więc jutro udamy się do tutejszego banku, gdzie zamierzam zdeponować dwieście pięćdziesiąt milionów euro, pozostałą, znacznie większą kwotę przeleję również do banku w Zurychu. Zarówno ty, Jia, jak i ty, Ling, będziecie jedynymi osobami upoważnionymi do dowolnego dysponowania tym budżetem. Ponadto chciałbym, abyś to właśnie ty, Paul, pomógł uzyskać Ling status rezydenta w Monako. – Zwrócił się do równie zaskoczonego zięcia. – Ling, wybierz sobie ładną posiadłość w księstwie, nie najdroższą, ale z pierwszej dziesiątki, tak abyś miała ułatwiony sposób w uzyskaniu prawa stałego tutaj pobytu. Nie zapomniałem o swoich ukochanych wnukach, ich przyszłość będzie zabezpieczona odpowiednimi zapisami w moim testamencie. Teraz chciałbym tylko uprzedzić, że nasz dom w Hongkongu nie jest do sprzedania i ma pozostać w naszej rodzinie.

Mang Yuan, jak zapowiedział, tak zrobił. Banki wpisały na konta pokaźne kwoty, a Ling po kilku miesiącach mieszkała w nowej, pięknie położonej na wzgórzu rezydencji, już jako nie tylko jej właścicielka, ale też jako pełnoprawna rezydentka księstwa Monako.

Tragedia wydarzyła się pod koniec roku 1997 w Hongkongu.

Paul Durand i Jia Mang wypłynęli ulubioną łodzią motorową Paula o dźwięcznej nazwie "Jia's Whim" z pobliskiego Makao i już nigdy nie wpłynęli do nabrzeży macierzystego portu Victoria w Hongkongu. Ich ciała odnalazła straż przybrzeżna w trzecim dniu intensywnych poszukiwań wzdłuż trasy ich rejsu. Zostały wyrzucone przez morze na południowym wybrzeżu wyspy Hongkong, w Aberdeen. Rozbitą i zatopioną łódź zlokalizowano również nieopodal skalistego wybrzeża Aberdeen. Wydarzenie to odbiło się szerokim echem w miejscowej prasie, przedstawiciele elity miasta Hongkong zaskoczeni niespodziewanym fatum rodziny Mang nie ukrywali swego współczucia staremu ojcu, gazety były pełne kwieciście sformułowanych nekrologów, których nieskrywaną nutę empatii niebawem zastąpiło jawne oburzenie, gdy stary Mang wyraził zgodę na pochowanie swej córki w dalekim Monako. Miejscowa policja oraz prokuratura wykazała się znacznym zaangażowaniem w wyjaśnienie zaistniałej tragedii, szczególnie że jej przedstawiciele mieli nieograniczone finansowe poparcie Mang Yuana, który nie szczędził pieniędzy na rozwianie wszelkich niejasnych wątków tej sprawy. Jednak brak świadków i wykrycie obecności alkoholu w obu ciałach ostatecznie skłoniło lokalne władze do wydania orzeczenia o zamknięciu sprawy, nadając jej klauzulę nieszczęśliwego wypadku.

Wydarzenia niezwykłe, ale o ograniczonym zasięgu oddziaływania, jak szybko zyskują zainteresowanie, tak samo szybko przechodzą do stanu ogólnego zapomnienia. Pamięć o nich i często przypisany im żal zostają tylko w umysłach osób najbliższych i nierzadko tych, którym owe wydarzenia przyniosły konkretne zyski i przywileje, przy czym tym ostatnim uczucie żalu jest całkowicie obce.

Po zakończeniu śledztwa Ling Mang oficjalnie wystąpiła o adopcję swego siostrzeńca, co nie tylko było wypełnieniem życzenia jej ojca, ale również formalnie porządkowało rodzinne relacje małego Nela. Ling zawsze lubiła syna swej siostry. Jako pierworodny potomek męskiego rodzaju był rodzinnym bożyszczem, szczególnie do momentu, gdy nie pojawiła się mała Xiu – jej córka. Dla młodej mamy możliwość przebywania w towarzystwie wspólnie dorastających trzyletniej Xiu oraz dziesięcioletniego Nela była nie tylko sprawiającym jej przyjemność obowiązkiem, ale także pozwalała na niezatracające poczucia zdrowego rozsądku otrząśnięcie się z tragedii, która tak dotkliwie dotknęła jej rodzinę.

Pozbawiona swego jedynego właściciela firma Paula Duranda, której, z racji braku rodzeństwa szwagra, Ling nagle stała się pełnoprawną dziedziczką, była kolejnym wyzwaniem dla zaledwie dwudziestosiedmioletniej dziewczyny. Mimo odziedziczonej po ojcu zdolności robienia i pilnowania interesów, nie miała ona najmniejszego pojęcia, co to jest produkcja aparatury dla przemysłu chemicznego. Ling jednak nie zamierzała pozbywać się firmy Paula i to zarówno jej głównych zakładów mieszczących się we Francji, jak utworzonej przez niego filii w Hongkongu. Pamięć o fascynacji Paula wykonywanym zawodem oraz rosnący na jej oczach jego syn były dla niej nakazem zatrzymania rodzinnego przedsiębiorstwa. Do jego zarządzania zatrudniła inżynierów z najlepszych europejskich i amerykańskich uczelni, którzy rozpoczynając pracę, byli pouczani krótkim zdaniem: "Twoja pensja jest trzykrotnie wyższa od oferowanych przez konkurencję, w zamian będziesz całkowicie lojalny oraz nie dopuścisz do obniżenia posiadanej przez firmę pozycji na rynku". Pewność pokładanych nadziei w swojej kadrze Ling Mang uzupełniała cichym zleceniem jej nadzoru, prowadzonym przez współpracującą jeszcze z Paulem Durandem agencję prawniczo-wywiadowczą mieszczącą się w Monako.

Stary Mang po utracie pierworodnej córki popadł w depresję i jeszcze poważniej zaniemógł na zdrowiu, przestał wychodzić ze swego domu, czytał jedynie, mimo pogarszającego się wzroku, stare dzieła Konfucjusza, a powtarzające się próby zatrudniania przez Ling coraz to innych, ale zawsze młodych i atrakcyjnych opiekunek również nie na wiele się zdały.

Czując zbliżający się kres swego pobytu na ziemskim padole, Yuan Mang pod koniec jesieni roku 2000, mając osiemdziesiąt cztery lata, wezwał do swego domu starego przyjaciela, niejakiego Ching Henga, notariusza i właściciela kancelarii prawniczej, która od zawsze obsługiwała sprawy formalne jego rodziny, i w towarzystwie Ling oznajmił:

– Nigdy nie przypuszczałem, że to spotkanie odbędzie się w tak ograniczonym składzie. – Jego wzrok spoczął na twarzy Ling, po której spływały łzy. – Wszystkich nas to czeka, Ling – uśmiechnął się do córki – ważne jest tylko to, aby ci, co przychodzą po nas, nie zaprzepaścili tego, co jest im dane, i aby swoją pracą i postępowaniem udowodnili, że stać ich na więcej. Jest to ich obowiązkiem i jedynym sposobem okazania należnego szacunku dla tych, których już nie ma. Mój czas się kończy, jest też moją ostatnią wolą, abyś ty, Ling, przejęła cały majątek naszej rodziny w sposób, który spełni moje oczekiwania. Moim wnukom zostawiam wystarczająco wiele, aby po ukończeniu studiów mogli zacząć swoje dorosłe życie w wygodny sposób, czego zapewne też sama dopilnujesz. Obecny tutaj Ching Heng i jego kancelaria na pewno dopełnią wszelkich starań formalnych, gdy oboje oni będą w odpowiednim wieku. Chcę również, aby ta koperta – położył przed Ching Hengiem, opatrzoną swą prywatną pieczątką, grubą szarą kopertę – została przekazana mojemu wnukowi, Nelowi Durandowi, gdy skończy studia i będzie gotowy do podjęcia pracy w wyuczonym zawodzie. Pod żadnym pretekstem nie może ona być wręczona komukolwiek innemu, i może to nastąpić tylko w Hongkongu, w twojej obecności, Ling, i w chwili, którą uznasz za odpowiednią.

Owo zaskakujące zebranie, którego świadkiem był notariusz Ching, okazało się ostatnim spotkaniem Ling ze swym ojcem. W dwa dni później, gdy Ling przebywała w Singapurze, Yuan Mang pożegnał się z tym światem.

Po śmierci ojca Ling większość czasu spędzała w swym domu w Monako. Do Hongkongu przylatywała co najwyżej trzy razy w roku i to głównie z szacunku dla grobu ojca, wówczas uczestniczyła również w spotkaniach z miejscowym zarządem swej firmy oraz odwiedzała życzliwe sobie osoby.

Elity władzy nawet największych miast nie tworzą odpowiednio proporcjonalnych w swym wymiarze socjet. Jest to raczej wąska grupa kilku rodzin, zasklepiona we wzajemnej adoracji, podsycanej często intrygami zazdrości, i wiernie strzegąca historycznie narzuconych im zasad hegemonii. W tle jej hermetycznej izolacji osobowości szczególnie się wyróżniające nie są trudne do zauważenia. Każdorazowe pojawienie się wolnej, samotnej, pięknej i nieprzyzwoicie bogatej Ling Mang burzyło spokój salonów Hongkongu, kolejka zwabionych beztroskim wydawaniem pieniędzy adoratorów zdawała się nie mieć końca. Madame Mang, jak niektórzy ją zwali, była jednak nieugięta, jej wyniosłość oraz niezachwiana pewność siebie skutecznie zniechęcały miejscowych hochsztaplerów oraz celebrytów. Jej rodzinna posiadłość na wzgórzu Wiktorii była solidnie chroniona, co nie było bez znaczenia dla zapewnienia jej prywatności, a także bezpieczeństwa dzieciom, które zawsze jej towarzyszyły, gdy tylko na to pozwalał brak zajęć we francuskiej szkole Nela. Zgodnie nie tylko z życzeniem ojca, ale i ze swoim przeświadczeniem Ling przykładała szczególną wagę do pielęgnacji chińskich korzeni wychowywanych przez nią dzieci oraz płynności w posługiwaniu się przez nich językiem chińskim.

 

Ling Mang siedziała na kamiennej ławce cmentarnego portalu w zadumie wspominanych chwil, jej wzrok zwrócony był w stronę morza, a na twarzy ponownie pojawił się uśmiech.

– Nie do wiary, jak to szybko przeleciało, Jia, nie do wiary... – spojrzała na zegarek i wyszła na zalaną słońcem alejkę.

3

Biura China Chemical Equipment Industries mieściły się na ostatnich czterech piętrach w nowo wybudowanej North Tower, wieżowcu, którego nazwa ze względu na swe położenie na nabrzeżu w Koulun – północnego terytorium Hongkongu, była całkowicie uzasadniona. North Tower w perspektywie obu nabrzeży Victoria Harbour niczym szczególnym się nie wyróżniła, była jednym z wielu drapaczy chmur, którego sylwetka łączyła się z podobnymi molochami architektury rozciągającymi się niemalże do wschodniego krańca miasta, cieśniny Lei Yue Mun. Brak zewnętrznej odrębności jednak w niczym nie umniejszał prawdziwej roli, jaką odgrywała North Tower, roli siedliska firm, których oficjalny zakres działalności, jeżeli w jakiejkolwiek części pokrywał się z dumnie prezentowaną nazwą, to był to co najwyżej zbieg okoliczności.

Odzyskanie Hongkongu spod panowania Wielkiej Brytanii dla władz w Pekinie stanowiło nie tylko niezwykle rzadki precedens przejęcia megametropolii o uznanym w świecie stopniu rozwoju techniczno-cywilizacyjnym, było również nie lada wyzwaniem dla zorganizowania właściwego, zgodnego z panującymi w stolicy Państwa Środka zwyczajami, systemu nadzoru nad niepokornymi i przesiąkniętymi zaletami kapitalizmu obywatelami odzyskanej prowincji. Naczelna zasada obserwacji wzmożonej – inwigilacja, jeżeli ma przynosić rezultaty, wymaga stosowania kamuflażu, atrapy firmy mieszczących się w North Tower były pod tym względem nad wyraz przydatne.

Ci, którzy mają władzę absolutną, rzadko demonstrują to w sposób jawny, swoje działania często okazują poprzez osoby im szczególnie oddane lub te, którym blichtr bogactwa oraz uzyskiwane przywileje przesłaniają przyzwoity sposób zachowania się. Prezesi i dyrektorzy firm mieszczących się w North Tower dobrze znali swe miejsce w hierarchii władzy i wytyczone im obszary działania nie kolidowały jedynie ze świadomością uzyskiwanych przez nich korzyści materialnych.

Fu Yong, prezes China Chemical Equipment Industries oraz właściciel North Tower, należał do tych szczególne zaufanych współpracowników najwyższych przedstawicieli Komunistycznej Partii Chin. Zarządzana przez niego firma, z nakazu mocodawców z Pekinu, zajmowała się głównie szpiegostwem przemysłowym. Jej nazwa sugerująca powiązania z przemysłem chemicznym była jednak jego pomysłem i to, co stanowiło genezę wyboru właśnie takiej dziedziny przemysłu, stanowiło główny motyw jego działania. Było nim uczucie zemsty za niespełnione ambicje własne lub raczej za upokorzenie, jakiego doświadczył od kiedyś oddanej mu kobiety.

Fu Yong był pamiętliwym facetem.

Zegar na ścianie sali zarządu China Chemical Equipment Industries rozpoczął nowy dzień i fakt ten nie wydawał się chwilą przełomową w toczącej się rozmowie lub raczej wzajemnej konfrontacji czterech mężczyzn.

– Towarzysze, nasze spotkanie nie przyniesie żadnych konkretnych ustaleń, jeżeli nadal każdy będzie patrzył na podmiot naszej rozmowy ze swojego punktu widzenia. – Zhang Dong, szef miejscowego oddziału Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego, uważnie przyglądał się każdemu ze gromadzonych i w jego wzroku trudno by się doszukiwać nawet najmniejszej oznaki rezygnacji ze swoich pryncypiów. – Nie muszę chyba w tym gronie przypominać, jakie są oczekiwania naszych zwierzchników. Mogę tylko zwrócić wam uwagę, że przywilej posiadania możliwości spełniania oczekiwań przełożonych nie jest objęty klauzulą wyłączności, lecz jego zasadność poddawana jest ciągłej kontroli.

– Towarzyszu Zhang, uwaga ta również, a może przede wszystkim dotyczy was. – Generał Wang Piong, członek Centralnej Komisji Wojskowej, nie skrywał swego oburzenia. – To my stoimy na straży wolności naszego państwa i to interesy naszej armii są priorytetem. Odnośnie zaś do wspomnianego przywileju, to musicie wiedzieć, że w armii nie znamy takiego pojęcia. Liczą się tylko rozkazy.

– Szanowni towarzysze, wszyscy, jak tutaj siedzimy, jesteśmy sobie potrzebni. – Sun Hua, wysokiej rangi przedstawiciel Ministerstwa Przemysłu próbował załagodzić narastający konflikt. – Przejęcie miejscowego oddziału firmy Durand, a w przyszłości może i całej firmy, jest naszym wspólnym zadaniem i to nie podlega jakiejkolwiek dyskusji. Nie możemy jednakże zapominać, że działamy w określonych warunkach zobowiązań wiążących nasz kraj z innymi państwami. Firma Durand to firma francuska, a z Francją mamy bardzo dobrą współpracę w przemyśle nuklearnym i praktycznie wszystkie reaktory nasze elektrowni atomowych wywodzą się z francuskich prototypów. Jasne jest, że przejęcie firmy Durand w niemałym stopniu pomogłoby nam zmniejszyć nasze opóźnienie w dziedzinie produkcji wyposażenia tychże elektrowni, jednak nie może to nastąpić kosztem już wiążącej nas współpracy z francuskim koncernem Areva.

– Wszyscy wiedzą, że Durand to głównie produkcja wyposażenia łodzi podwodnych oraz niszczycieli. Ich urządzenia dla przemysłu cywilnego to tylko przykrywka prawdziwej działalności. – Wang Piong nie zamierzał rezygnować ze swego wojskowego punktu widzenia.

– Generale Wang! – Fu Yong jako gospodarz spotkania postanowił włączyć się do dyskusji. – Domysły i dowody to dwie różne kwestie. Postawienie między nimi znaku równości zawsze wymaga szczegółowego śledztwa. W tym przypadku takie śledztwo nie przyniosłoby nam oczekiwanego efektu. Mogłoby nawet doprowadzić do zwrócenia opinii międzynarodowej na nasze, mówiąc wprost, wścibstwo. To, że firma Durand ma powiązania z przemysłem zbrojeniowym, akurat nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości. Natomiast podnoszenie tego argumentu jako jednego z naszych domniemywań w chęci przejęcia miejscowego oddziału firmy Durand byłoby nie tylko nietaktem, ale przede wszystkim odkrywałoby nasze prawdziwe zamierzenia. Już mistrz Sun Tzu w Sztuce wojny powiedział, że w walce najtrudniejsza jest zamiana przeciwności w korzyści.

– Z tym akurat mogę się zgodzić, jednak nadal uważam, że natychmiastowe przejęcie firmy Durand byłoby dla naszej armii nader wskazane. – Wang zapalił następne cygaro nie skrywając pewności siebie.

Yong Fu starał się nie okazywać wyraźnej dezaprobaty poczynaniom Wanga. Nie dość, że uparty jak osioł, pomyślał, to jeszcze smrodzi tym gównem. Będę musiał tej jego kurwie otworzyć oczy, w końcu to ja za wszystko płacę, łącznie z jej apartamentem oraz BMW. Uśmiechnął się nieznacznie, mówiąc: – Ponadto naszym celem nie jest zniszczenie firmy Durand, lecz jej przejęcie wraz z wszystkimi jej dotychczasowymi osiągnięciami. Osiągnięcia oraz doświadczenie tworzone są przez ludzi. Firma bez właściwego personelu jest tylko nic nieznaczącym logo. Musimy być więc pewni, że nasze działania nie tylko pozwolą zlikwidować poważnego konkurenta naszych rodzimych firm produkujących wyposażenie dla przemysłu chemicznego... i nie tylko – ponownie się uśmiechnął, widząc pełne zainteresowanie swoich słuchaczy – lecz również będą gwarancją zyskania pełnego zaufania obecnego personelu, pracującego w miejscowym oddziale firmy Durand.

– To kupmy wszystkich jej pracowników, nie zważając na koszty. Zapłaćmy każdemu z nich premię będącą dziesięciokrotną wartością jego rocznej pensji, to musi przynieść efekty. – Generał Wang obnażył obowiązujące we wszystkich armiach świata sposoby wydawania pieniędzy.

– Pomysł wydaje się mieć pewne znamiona sukcesu, zresztą wszyscy oni musieliby i tak podpisać odpowiednie zobowiązania lojalności w stosunku do swoich zwierzchników. – Towarzysz Zhang przychylniej spojrzał na generała.

– Szanowni towarzysze – Sun Hua, przedstawiciel Ministerstwa Przemysłu, w desperackim geście włączenia się w dyskusję podniósł obie ręce do góry – nie zapominajmy o wizerunku, jakim musi się cieszyć przejęta przez nas firma. Nie możemy utracić jej rynków zbytu. Takie pirackie przejęcie całkowicie obniży jej wiarygodność na rynku, a brak zleceń od uznanych korporacji zawsze musi prowadzić najpierw do marginalizacji firmy, a w następstwie do jej upadku.

– Towarzyszu Sun, przecież głównie chodzi o przejęcie aktywów firmy oraz jej potencjału wykonawczego. – Wang ponownie włączył armijny sposób myślenia. – Przecież o to chodzi, czyż nie tak?

– Generale Wang – na twarzy Fu Yonga pojawił się cień irytacji – chodzi o to, aby podać pomocną dłoń firmie, która ma kłopoty, a tym samym zapewnić sobie poparcie jej załogi i uznanie w oczach kontrahentów firmy. Jednak, aby to uczynić, najpierw należy doprowadzić do takiego stanu miejscowy oddział firmy Durand, aby taka pomoc stanowiła jedyne rozwiązanie jej problemów. I sądzę, że mistrz Sun Tzu właśnie takiemu postępowaniu przypisał zdanie, że w walce najtrudniejsza jest zamiana przeciwności w korzyści.

– Pełna zgoda, szanowny panie Fu – Sun Hua nie skrywał swej akceptacji – pozostaje jedynie pytanie, jak do tego doprowadzić?

– Wymaga to skoordynowanego działania nas wszystkich. – Fu Yong przenikliwie lustrował swych rozmówców. – Najpewniejszym krokiem do upadłości firmy jest spowodowanie utraty zaufania jej klientów oraz brak wspólnej polityki wewnętrznej firmy. Można to osiągnąć na wiele sposobów. Nagminnie stosowane agresywna konkurencja oraz zasada "dziel i rządź", jak pokazały nasze dotychczasowe zmagania, jednak w tym przypadku na niewiele się zdały. Główną przeszkodą jest tutaj forma własności firmy. Durand Limited to firma prywatna będąca w posiadaniu jednej rodziny: rodziny Durand.

Zasadniczych przyczyn powodzenia oddziału firmy Durand w Hongkongu – kontynuował Fu Yong – należy doszukiwać się w zewnętrznym zarządzaniu firmą oraz stałym zamówieniom z największych zakładów chemicznych naszego regionu.

– To wszystko wiemy, Fu – Wang Piong postanowił zwrócić uwagę, kto w tym towarzystwie jest najważniejszy.

– Generale Wang, wiedzieć nie zawsze oznacza... rozumieć – lodowate spojrzenie Fu Yonga zdawało się mówić: tak debilu, odnosi się to właśnie do ciebie.

– Co to ma oznaczać, Fu? Powątpiewacie w roztropność naszej armii?

– Generale Wang, pozwólmy skończyć towarzyszowi Fu. – Zhang Dong ostrzegawczo uniósł dłoń.

– Dziękuję, towarzyszu Zhang. – Fu Yong nie omieszkał nadać swemu głosu odpowiedniego tonu, całkowicie tym samym ignorując dalsze wystąpienia Wanga. – Wracając do sedna sprawy, oto, co należy zrobić w obecnej sytuacji:

Po pierwsze. Starać się możliwie jak najefektywniej podburzać załogę w tutejszym oddziale firmy, wzmagając ich dążenie do uzyskania wymiernych korzyści materialno-socjalnych oraz dokonywać drobnych sabotaży na liniach produkcyjnyvh, co powinno doprowadzić do opóźnień w realizacji zawartych przez firmę Durand kontraktów. Rozumiem, że w tym zakresie posiadane doświadczenia towarzysza Zhang Donga okażą się niezastąpione.

Skinięcie głowy Zhanga było pełnym potwierdzeniem słuszności wypowiedzianych przez Fu Yonga słów.

– Po drugie. Należy dołożyć wszelkich starań, aby piętrzyć trudności natury administracyjno-legislacyjnej w prowadzonej przez firmę działalności, to również musi opóźniać dotrzymywanie terminów kontraktów przez firmę oraz obniżać posiadany przez nią stopień zaufania. Wierzę, że w tym przypadku współpraca wszystkich panów będzie owocna.

Po trzecie. Należy odpowiednio wzmóc lobbing w kręgach dyrektorów firm chemicznych z naszego rejonu na rzecz produkowanych przez nas urządzeń. To zadanie zapewne leży w gestii ministerstwa przemysłu – Fu Yong zwrócił się do Sun Huy, który również skinięciem głowy potwierdził rację wypowiadanych słów.

Sugestie Fu Yonga ponownie rozpętały zagorzałą dyskusję nad detalami prowadzonej akcji oraz podziałem jej zakresu dla poszczególnych instytucji.

W świadomości Fu Yonga zaczynał się rysować od dawna oczekiwany obraz pogrążającej się w swym upadku firmy Durand. To, co w tym obrazie sprawiało mu szczególną przyjemność, to pognębiony w swej porażce wyraz twarzy Mang Ling.

***

Li Wen z niedowierzaniem spojrzała na zegarek. Dochodziła trzecia nad ranem. Wciąż była sama w łóżku.

"Dlaczego go nie ma? – myślała. – Czyżby znowu biznesowe pijaństwo, a może zatęsknił za swoją żoną? Która to już jest? Chyba trzecia, jak udało się mi ustalić. Ostatnie przypuszczenie ocknęło ją całkowicie. Tak, to możliwe, jest ledwie parę lat starsza ode mnie, chyba nie ma jeszcze trzydziestu lat, i nie może być głupia, skoro udało się jej posiąść tak grubą rybę. Chociaż krotność tej czynności raczej przemawia na moją korzyść, uśmiechnęła się do siebie. Co do jakości, to również nie powinnam mieć żadnych obaw. Jeszcze jak dotąd nikt nie narzekał".

Li Wen nerwowo zapaliła papierosa. Pomimo zaledwie dwudziestu pięciu lat dobrze znała zasady relacji damsko-męskich. Jej doświadczenie oraz umiejętności pozyskiwania sobie męskiej przychylności, często następnie przeradzającej się w niczym nieokiełznaną chęć jej całkowitego posiadania, pozwoliły jej zdobyć obecnie posiadany status. Li Wen była ekskluzywną xiaosan – kochanką, o niezłym wykształceniu oraz niebagatelnej urodzie. Nie była zwykłą ernai – dziewczyną, przeważnie z biednej wioski, której udało się być zauważoną przez bogatego mężczyznę w nocnym barze karaoke i zostać jego drugą kobietą.

Po skończeniu drugiego roku dziennikarstwa dostała pracę w miejscowej stacji telewizyjnej. Jej uroda, swobodny sposób poprawnego wysławiania się oraz rywalizacja szefów stacji w zbliżeniu się do niej szybko pozwoliły jej na opuszczenie stanowiska pogodynki – miejsca rezerwowanego dla tych dziewcząt, którym noszenie majtek w świadczeniu swych usług było jedyną przeszkodą.

Li Wen została prezenterką wieczornych wiadomości. Szklany ekran uczynił z niej osobę popularną, z którą spotykanie się należało niewątpliwie uznać za swoistego rodzaju wyróżnienie.

Po zaliczeniu kilku łóżek szefów stacji młoda dziennikarka szybko się jednak zorientowała, że w rachunku zysków i strat to ona była pod kreską. Po jednym z wywiadów ze znanym w Hongkongu przemysłowcem, postanowiła odejść z telewizji i zostać jego kochanką. Decyzją tą nie tylko podniosła poziom afirmacji swej osoby. Zdobyła również duży apartament na wyspie Hongkong, czerwone ferrari oraz pensję na osobiste wydatki w kwocie dwudziestu tysięcy dolarów miesięcznie.

Li Wen była pewna, że poznanie Fu Yonga było dobrą inwestycją. Wiedziała również, że nie była to inwestycja długoterminowa. Jej nowy opiekun, bo tylko taką rolę mu przypisała i takie mu przydzieliła miejsce w hierarchii swego otoczenia, był zamożnym i znanym w Hongkongu biznesmenem. Był również szczodry, otrzymywane przez nią miesięczne kwoty nie zaliczały się do małych, również podarowane jej w ostatnim miesiącu ferrari nie było już tylko kolejną torebką z krokodylej skóry. Musiała to doceniać. Bolał ją co prawda ciągły brak jej nazwiska w akcie własności zajmowanego przez nią apartamentu, którego wartość dalece przewyższała kwotę pół miliona dolarów, jednak wierzyła, że jest to tylko kwestia czasu. Stosownie mu o tym przypominała w chwilach nadzwyczaj odpowiednich, stosując taktykę niesfornej nastolatki robiącej zawiedzione miny. Ostatnia taka rozmowa miała miejsce zaledwie cztery dni temu, kiedy to Fu Yong pojawił się u niej późnią nocą wyraźnie zmęczony.

– Mój szlachetny panie, twoja mała Wen ma na ciebie nadzwyczaj dobry wpływ. Twoja energia qi zdaje się wprost z ciebie emanować. Wszyscy młodzi chłopcy mogliby ci jej pozazdrościć – uśmiechnęła się, wkładając rękę do kieszeni jego spodni i całując go w usta. – Jednak ty zdajesz się tego nie doceniać, tak rzadko tutaj przychodzisz. Może nawet jestem w stanie to zrozumieć, bo sama czuję się tutaj dziwnie nieswojo. Wiesz, i chodzi chyba właśnie o to nieswojo lub raczej nie swoje – zabawnie przekręcała, słowa rozpinając mu koszulę. – A wystarczyłby jeden mały znak twojej pieczęci, abyśmy mogli się cieszyć częściej i jeszcze pełniej ze wspólnego tutaj przebywania.

Fu Yong nie ukrywał, że takie zachowania swej kochanki sprawiały mu przyjemność, powracał mu wówczas dobry nastrój i całkowicie poddawał się jej pieszczotom.

– Nie mogę ci wszystkiego dać, czego żądasz, bo wówczas ci młodzi chłopcy być może staliby się bardziej dla ciebie interesujący. – Prowokował ją do dalszych dąsów.

– Jak możesz tak sądzić? Wiesz, że tylko ty się dla mnie liczysz – śmiała się – ponadto twoja Wen nie tylko jest ładna i ma ładne ciało, ona ma też rozum. – Odwróciła się do niego tyłem, aby mógł jej odpiąć stanik.

– Jest również niezwykle przebiegłą szelmą, która wie, jak należy dbać o swoje interesy.

– I która to robi, biorąc przykład z prawdziwego mistrza i ukazując mu przy tym swoje najskrytsze zalety oraz umiejętności, którym żadna inna nie byłaby w stanie sprostać. – Odwróciła się do niego twarzą i objąwszy go obiema rękami, przylgnęła do niego swoimi nagimi piersiami.

– I jest zbyt zarozumiała i pewna swoich racji, co być może i ma jakieś uzasadnienie. – Roześmiał się, tuląc ją w swych ramionach.

– Wiesz, że ma, bo też jesteś taki sam. To co? Przyłożysz swą pieczątkę na akcie przekazania?

– Najpierw ponownie sprawdzę zasadność takiej decyzji i uczynię to tutaj i zaraz – wziął ją na ręce i zaniósł do łóżka.

Od tego czasu nie pojawił się.

Ich znajomość trwała dopiero niecałe pół roku i Wen zdawała sobie sprawę, że nie jest to okres, w którym mogłaby nawet myśleć o zaprzestaniu widywania swego nowego kochanka. Zgromadzone przez nią dotychczas materialne dobra tylko rozbudzały jej wyobraźnię, ile może zyskać naprawdę, pozostając w takim układzie. Jej dotychczasowe znajomości mogły być jedynie drobną namiastką tego, co było jeszcze przed nią. Szefowie stacji telewizyjnej namawiali ją do powrotu, zapewniając, że jej miejsce zawsze ponownie może być zajęte przez nią, obiecywali również lepsze zarobki. Propozycje te były nęcące i jej kobiece ego było mile łechtane. Lubiła zajadłą rywalizację z chmarą dobijających do telewizyjnego studia dziewcząt i dobrze wiedziała, co należy czynić, aby nie miały one szans powodzenia.

Li Wen jednak stanowczo odmawiała powrotu do telewizji. Dobrze wiedziała, że jakkolwiek jej popularność telewizyjna stanowiła dla jej kochanka dodatkową porcję zadowolenia z posiadania znanej oraz wzbudzającej powszechne pożądanie u mężczyzn kobiety, to owo zadowolenie dopuszczało tylko opcję bezwzględnej wyłączności takiego posiadania. Warunek ten w formie ostrzeżenia został jej przedstawiony na samym początku ich znajomości i zaakceptowała go z pełną świadomością związanych z tym ograniczeń. W postępowaniu z mężczyznami Li Wen również miała swój własny warunek nadrzędny: w ewentualnej ostatecznej konfrontacji to ona miała być stroną wygraną.

Przyrzeczenia własne, pomimo braku zewnętrznej kontroli ich przestrzegania, są trudne w realizacji, gdyż podlegają tylko naszej ocenie, która z kolei w danej chwili wcale nie musi być właściwa. Li Wen nie mogła otwarcie okazywać swych sympatii, jeżeli jej przywileje z trwającego z Fu Yongiem związku miały pozostać nadal tak lukratywne. Fu Yong w ocenie swej prezencji oraz posiadanych pieniędzy i wpływów, pomimo pięćdziesięciu sześciu lat był mężczyzną, którego mogłaby jej pozazdrościć prawie każda kobieta, a już na pewno wszystkie jej konkurentki.

Li Wen jednak była wciąż młodą dziewczyną, w jej wnętrzu paliła się nadzieja spotkania kogoś, kto nie tylko byłby w jej wieku, ale również mógłby być jej partnerem, którego ona mogłaby obdarzyć pełnym uczuciem miłości, a nie być tylko pożądanym przez niego ciałem. Pragnienie takiego związku stało się dla niej szczególnie silne, gdy na jednym z oficjalnych spotkań poznała syna swego kochanka, młodego, dwudziestoośmioletniego mężczyznę o imieniu Rong.

Młody Fu postawą oraz wyglądem niewątpliwie przypominał swego ojca, był równie przystojny jak on i nie mniej porywczy. Jednak w jego zachowaniu trudno by się doszukiwać zasadniczych cech Fu Yonga, to jest zaciętości w dążeniu do uzyskania postawionych sobie celów oraz bezwzględnej chęci upokarzania swoich przeciwników pojawiających się na drodze do ich realizacji. Rong mimo dziedzicznego pragmatyzmu nie był pozbawiony skłonności do łatwego życia i pobłażliwości w stosunku do innych. Potrafił wsłuchać się w racje obcych czy nawet swoich przeciwników i często starał się z tego wyciągnąć dla siebie realne korzyści.

Pieniądze nie były dla niego tym, czym były one dla ojca – sposobem na posiadanie władzy. Owszem, zawsze był w sytuacji, że nigdy nie musiał szczególnie o nie zabiegać. Jako dobrze zapowiadający się prawnik, który zdobył wykształcenie na uniwersytecie w Tokio, przypuszczalnie nie musiał się również obawiać o ich brak w przyszłości. W jego otoczeniu nie mogło zabraknąć pięknych i zdecydowanych w swych działaniach kobiet, jednej z nich, niejakiej Liu Chow, udało się nawet osiągnąć status jego dziewczyny, jednak sądząc z zachowania Ronga, nie było to jej pełne zwycięstwo.

Li Wen potrafiła panować nad reakcją swych hormonów i wywoływanymi przez nie odczuciami, ale gdy w grę wchodziły ekscytacje wyższego rzędu, już tak dobrze jej nie szło. Sprzężenie akcji hormonów z właśnie takimi uczuciami mogło się dla niej okazać katastrofalne. Całkowicie zdawała sobie z tego sprawę przy każdym przypadkowym spotkaniu z Rongiem, jak również w chwili, gdy tylko o nim myślała. Zasłyszane w latach jej edukacji ogólnej przypowieści dotyczące niczym nieposkromionej ciekawości: jej mitycznej poprzedniczki z Raju lub uciekającej z Sodomy żony Lota, pomimo ich brzemiennych w skutkach zakończeń, nie były żadną przestrogą przed tak znamiennym brakiem rozsądku oraz oczekujących ją konsekwencji. Była pewna, że gdy tylko nadarzy się stosowna okazja, to bez zbędnych ceregieli odda się Ronowi.

Ponownie spojrzała na zegarek, była już prawie czwarta nad ranem. Delikatne wkładanie klucza do drzwiami mieszkania wzmogło jej uwagę. Zapaliła światło i w przybranej pozie zniecierpliwionej kochanki patrzyła, jak Fu Yong niezgrabnie stara się stłumić odgłos zamykanych drzwi.

– I po co te śmieszne ruchy, nie lepiej powiedzieć dzień dobry? – Spojrzała wymownie na zegarek, zapalając kolejnego papierosa.

– Nie wiedziałem, że już nie śpisz. Nie chciałem ci zakłócać spokoju. – Yong starał się ukryć swe zaskoczenie.

– Nie już, raczej jeszcze, mój panie. Li Wen, jak wiesz potrafi docenić twoją troskę. Jednak odwiedziny o czwartej rano po przyrzeczeniu, że będzie się możliwie wcześnie na wspólnej kolacji, może wywołać u niej stan zaniepokojenia, jak również obawę o twoje zamierzenia, co do jej osoby. O domysłach przyczyn stanu widocznego zmęczenia już nawet nie chce ona myśleć.

– Nawet nie powinna, skoro przyszedłem tutaj. Ale masz rację. Jestem zmęczony, te stołeczne dupki potrafią osłabić.

– Dupki? A może również stołeczne cipy?

– Zazdrość zawsze pochlebia mężczyźnie, a w twoim wydaniu potrafi być nawet zabawna. – Fu Yong objął kochankę w pasie i pomimo jej przejaskrawionych dąsów pocałował w usta. – Nie gniewaj się. Przyrzekam, że ci to wynagrodzę.

Mam nadzieję, pomyślała, zresztą na pewno nie pozwolę ci zapomnieć o tak składanych obietnicach, a co do tej zazdrości, to aż tak sobie nie pochlebiaj, to po prostu zwykła przezorność. Oddała mu pocałunek szelmowsko się uśmiechając.

– Przygotuję ci kąpiel i zrobię masaż. – Ponownie się uśmiechnęła. – Może jednak na to zasługujesz.