Pusty pokój serca - Filip Kozłowski

Rzeka w Tobie płynie

kreśląc swój cudowny bieg.

Przenigdy nie zniknie

okrywający ją złocisty brzeg,

gdzie często bywałem,

gdyż tylko tam się radowałem.

Bo w Tobie rzeka płynie.

Pomimo wartkiego czasem nurtu

Gdy nią płynę czuję, że żyję

i wiem, że się nie mylę.

Bo płynie rzeka w Tobie

piękna i charyzmatyczna.

Pisać o niej upodobałem sobie,

gdyż jest taka śliczna, a woda krystaliczna.

Dokąd prąd poniesie popłynę

i wiem, że w życiu nie zginę.

06.04.2018

Tak, to już jutro.

W szafie wisi zimowe futro,

w szyby stuknął deszcz,

a kota przebiegł dreszcz.

Cóż teraz pocznę?!

Dziś już chyba nie spocznę.

Tak bardzo chciałbym dalej spać,

ale koncert deszczu nadal będzie trwać

nieustannie aż do rana.

Co zrobić proszę Pana?

Niczego się nie nauczę,

porządek mego snu zaburzę.

Jestem przestraszony,

a może wiedzą przepełniony?

Czy to już jutro?

Czy będzie nam trudno?

Zobaczymy jutro.

02.06.2018

Rzekłbyś, że to dinozaury,

że nie posiadają młodej aury,

ale to też istoty boskie,

z tym, że czasem smutne,

niekiedy wyniosłe,

a ich poglądy bardzo wąskie.

Prawdę mawiał ów człowieczyna,

co baby nie przypomina,

że człowiek tylko z zewnątrz się starzeje,

a w duszy nadal młodością jaśnieje.

Możesz nienawidzić ich charakteru,

ale nie mądrości eteru.

Bo tym właśnie są dinozaury,

które przywdziewają mądrości aury

w czasie emerytury

jednej z ostatniej ich tury.

17.06.2018

Z dala od domu,

od miast z betonu.

Wśród pól, łąk i lasów

jak za średniowiecznych czasów

przemierzam szary step,

by znaleźć jakikolwiek sklep.

Szukam już kilka dni,

kilka miesięcy, a może tygodni

i wciąż znaleźć nie mogę

tracąc zmysły pytam krowę.

Pytam o trasę do sklepu

na terenie owego stepu.

I umieram z głodu w końcu,

mając miliony pieniędzy na końcu.

A wystarczyło jak nasi pradziadkowie

szukać jedzenia w rowie.

Upolować zwierzynę

i z liści zrobić pierzynę

Lecz taki widać jest koniec człowieka,

który by wyjść z wirtualnego świata zwleka.

20.09.2018