Przystanek - An Wer

Czekam na przystanku życia

na ostatniego przewoźnika,

co sprzeda bilet za dwa złote

i zabierze mnie w tę samą stronę.

W słowa święte wierzę,

a Ty mówisz jak bóg,

wiem, że dzisiaj nie odjadę,

ani nie odejdę...

Mówisz, że za rzeką

zasnąć też jest ciężko,

w rączkach zamiast piłki

kulę świata musi trzymać.

Myślisz, że gdy będziesz stary

wszystko będzie prostsze,

usta omijasz jak kierowca

pijanego na drodze.

Czułość jest prawdomówna,

wierzę w tę pustkę i ciszę,

w jej nieme słowa święte,

wciąż stoję na przystanku

czekając na Ciebie...

Zimą wspinasz się na górę,

idziesz nocą czarnym lasem,

niebo dźwigasz na ramionach

lecz przyklękasz tylko czasem.

Gwiazda spada tuż za Wozem,

taki Wielki, szybko jedzie może?

Pod ich Twórcy nieopamiętaniem

ktoś uwierzył w zmartwychwstanie.

Ty chłopaku, wolny strzelcu

niedowiarkiem długo byłeś,

idąc nocą pod gwiazdami

odzyskałeś wiarę w miłość.

Możesz unieść każdy ciężar,

droga trudna lecz przyjemna.

Gdy uczucie jest prawdziwe

nie zabiera, daje siłę.

Znów ciemności błyszczą oczy,

mróz aż szczypie rozpalony,

noc zaprasza do wolnego tańca

sadza na pól nagich kolanach.

Wytańczona czarna dama,

cała się rozpływa z rana,

a on dalej ściska, trzyma

tak jak w Tobie, jest w nim siła.

Opuszczamy białe niebo

przed nadejściem nocy

wielki, czarny koń już ciągnie

gwiazd pełniutkie wozy.

Jadą nocą Drogą Mleczną

przez krainę ciszy wieczną,

stojąc gdzieś pomiędzy nimi

by nie zgasły, też milczymy.

Nie uciszy noc strumieni

nie jesteśmy tu potrzebni,

szumią o miłości wielkiej,

przeglądają się w nich czaple.

Nie potłuką się na szczęście

z lawinowym jej nadejściem

drzew zgarbionych wiatrem czasu

odjeżdżamy w sen spokojny,

Twoja dłoń na mojej dłoni

ogniem płoną horyzonty.

Brama, ścieżka, drzwi do domu

wejść nie wolno już nikomu,

a w ogrodzie studnia stoi,

co nikogo już nie poi...

w albumach przechowuję

pożółkłe zaświadczenia.

Była miłość i szczęście!

Mam zdjęcie...