INTRO

Igła zatrzymała się dokładnie tam, gdzie nie powinna.

Przez kilka sekund patrzyłam na cienką, srebrzystą rysę biegnącą przez granatowy jedwab. Materiał kosztował więcej niż mój pierwszy czynsz za pracownię, należał do kostiumu starszego od mojej matki i miał zostać pokazany publiczności za niespełna trzy tygodnie. Wystarczyło jedno nieostrożne pociągnięcie, żeby zamienić kilka godzin pracy w katastrofę.

Odłożyłam igłę i przybliżyłam lampę.

- Tylko spokojnie, Wera - powiedziałam do siebie. - To jeszcze nie jest powód, żeby zmieniać zawód.

W atelier panowała cisza, którą lubiłam najbardziej. Za oknem deszcz rozmazywał światła łódzkiej ulicy, na parapecie stygła kawa, a stary zegar nad drzwiami odmierzał minuty z nieprzyzwoitą dokładnością. Miałam dwadzieścia dziewięć lat, własną pracownię, kredyt na przemysłową maszynę i plan, którego realizacja wymagała ode mnie jeszcze sześciu miesięcy oszczędzania.

Wreszcie chciałam przestać żyć od jednego zamówienia do następnego.

Nie marzyłam o wielkim domu ani o nazwisku drukowanym na metkach luksusowych sukienek. Chciałam stworzyć małą pracownię renowacji kostiumów, miejsce, w którym stare ubrania odzyskiwałyby znaczenie, zamiast kończyć w zakurzonych magazynach. Potrzebowałam stałych zleceń, miejsca na drugi stół i odwagi, żeby zatrudnić kogoś do pomocy.

Wystawa w kinie studyjnym miała być pierwszym poważnym krokiem.

Dlatego właśnie nie mogłam pozwolić sobie na zniszczenie sukni.

Przesunęłam palcem po uszkodzonym splocie i odetchnęłam z ulgą. Nitka nie pękła. Wystarczyło cierpliwie wyprowadzić ją na właściwe miejsce.

Telefon zawibrował obok pudełka ze szpilkami.

Na ekranie pojawiła się wiadomość od Igi, mojej przyjaciółki i okazjonalnej strażniczki zdrowego rozsądku.

Pamiętaj, że dziś masz obejrzeć salę. I błagam, nie próbuj sama przenosić gablot. Ostatnim razem skończyłaś z ręką w temblaku.

Uśmiechnęłam się, choć wspomnienie wcale nie było zabawne.

Odpisałam, że wszystko kontroluję.

Nie była to całkowita prawda.

Od tygodnia próbowałam skontaktować się z właścicielem kina, z którym miałam współpracować. Dotychczas rozmawiałam głównie z jego kierowniczką programową, panią Martą, kobietą o niespożytej energii i głosie sugerującym, że nawet koniec świata można przesunąć na dogodniejszy termin.

Właściciel pozostawał natomiast tajemnicą.

Oskar Zieliński.

Trzydzieści trzy lata, kino odziedziczone po ojcu, reputacja człowieka, który potrafił uratować stary projektor, ale nie zawsze odbierał telefon. Tyle wiedziałam z rozmów i krótkiego spotkania organizacyjnego, na którym go zabrakło.

Nie potrzebowałam wiedzieć więcej. Przynajmniej tak sobie powtarzałam.

Zdjęłam suknię z manekina, zabezpieczyłam ją w pokrowcu i sprawdziłam zawartość torby. Miarka, notes, próbki materiałów, dokumentacja kostiumów, plan ekspozycji. Wszystko miało swoje miejsce.

Lubiłam rzeczy, które można było uporządkować.

Ludziom zwykle nie udawało się nadać równie przewidywalnego kształtu.

Kino mieściło się przy bocznej ulicy niedaleko Piotrkowskiej, w budynku pamiętającym czasy, gdy wyjście na seans wymagało odpowiedniego ubrania. Nad wejściem wisiał stary neon z napisem "Kadr", a za szklanymi drzwiami znajdowało się foyer wyłożone ciemnymi płytkami. Pachniało drewnem, kurzem i świeżo mieloną kawą.

Weszłam kilka minut po osiemnastej.

Przy kasie nikogo nie było.

- Halo? - zawołałam.

Z głębi korytarza dobiegł stłumiony odgłos przesuwanego mebla.

Potem męski głos:

- Jeśli chodzi o dzisiejszy seans, zaczynamy za godzinę. Jeśli o reklamację, proszę dać mi chwilę na przygotowanie argumentów.

Uśmiechnęłam się mimowolnie.

- A jeśli chodzi o wystawę?

W drzwiach prowadzących do sali pojawił się mężczyzna w ciemnej koszuli z podwiniętymi rękawami. Miał jasnobrązowe włosy, kilkudniowy zarost i twarz, która nie zdradzała pośpiechu, choć właśnie niósł ciężką drewnianą ramę. Postawił ją pod ścianą, wyprostował się i spojrzał na mnie z zainteresowaniem.

- W takim razie sytuacja jest poważniejsza.

- Wera Kłos.

- Oskar Zieliński.

Podeszłam bliżej, wyciągając rękę. Ujął ją pewnie, ale bez demonstracyjnej siły. Zauważył cienkie ślady po ukłuciach na moich palcach, po czym spojrzał mi w oczy.

- Pani od kostiumów.

- A pan od nieodbierania telefonów.

Przez moment milczał. Potem roześmiał się cicho.

- Zasłużone.

- Trzy wiadomości i dwa maile.

- Cztery wiadomości. Ostatnią dostałem dziś rano.

- Czyli jednak pan czyta.

- Czytam wszystko. Gorzej z odpowiadaniem.

Nie wiedziałam jeszcze, czy mnie rozbrajał, czy irytował. Nie podobało mi się, że obie możliwości wydawały się równie prawdopodobne.

Wyjęłam notes.

- Musimy ustalić rozmieszczenie gablot, oświetlenie i termin montażu. Przygotowałam propozycję, ale potrzebuję potwierdzenia, że przestrzeń będzie dostępna przez co najmniej osiem tygodni.

Oskar nie odpowiedział od razu.

Zamiast tego spojrzał w stronę pustego foyer.

- Osiem tygodni?

- Taki okres uzgodniłam z panią Martą.

- Rozumiem.

Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że podniosłam wzrok znad notatek.

- Jest jakiś problem?

- Nie wiem jeszcze, czy będę mógł zagwarantować cały ten czas.

- Dlaczego?

Przesunął dłonią po karku.

- Mamy kilka spraw organizacyjnych.

Nie lubiłam tego określenia. Sprawy organizacyjne oznaczały zazwyczaj, że ktoś podjął decyzję, ale nie chciał jeszcze ponosić jej konsekwencji.

- Potrzebuję konkretów, panie Zieliński.

- Oskar. Skoro mamy razem pracować, możemy chyba zrezygnować z formalności.

- Formalności nie przeszkadzają mi w pracy.

- Zauważyłem.

Uśmiechnął się, lecz tym razem nie odwzajemniłam uśmiechu.

- Włożyłam w przygotowanie tej wystawy własne pieniądze i wiele godzin pracy. Jeśli termin jest zagrożony, muszę wiedzieć teraz.

Jego twarz spoważniała.

- Nie zamierzam zostawić pani z problemem.

- To nie jest odpowiedź.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Z sąsiedniej sali dobiegł cichy szum wentylacji. Oskar pierwszy odwrócił wzrok, ale nie wyglądało to na kapitulację.

- Pokażę pani coś - powiedział.

Poprowadził mnie do niewielkiej sali za głównym foyer. Na ścianach wisiały stare plakaty filmowe, a pod oknem stał oszklony regał z metalowymi puszkami po taśmach. W jednym rogu dostrzegłam zabytkową maszynę projekcyjną, przykrytą częściowo płótnem.

- Tutaj chciałem umieścić najważniejsze kostiumy - wyjaśnił. - Nie w korytarzu, gdzie ludzie mijaliby je w drodze po popcorn. Tutaj mogliby naprawdę je obejrzeć.

Podeszłam do okna. Popołudniowe światło wpadało przez wysoką szybę, rysując na podłodze prostokąty.

- Naturalne światło zaszkodzi tkaninom. Potrzebujemy filtrów.

- Da się zrobić.

- I kontroli wilgotności.

- To również.

- A gabloty?

- Zapewnię.

Spojrzałam na niego z ukosa.

- Zawsze odpowiada pan tak szybko na pytania, zanim pozna koszty?

- Tylko kiedy naprawdę zależy mi na odpowiedzi.

Nie uśmiechnęłam się, choć miałam na to ochotę. Zamiast tego rozwinęłam plan ekspozycji na drewnianym stole.

Oskar stanął po przeciwnej stronie. Kiedy pochylił się nad rysunkiem, poczułam delikatny zapach deszczu na jego koszuli i czegoś ciepłego, przypominającego cedr. Nie próbował zajmować mojej przestrzeni. Cofnął się nawet o pół kroku, żebym mogła swobodnie rozłożyć dokumenty.

To drobne ustępstwo powiedziało mi o nim więcej niż wcześniejsze żarty.

- Dlaczego właśnie kostiumy? - zapytał.

- Bo często pamiętamy aktorów, a zapominamy o ludziach, którzy stworzyli ich wygląd.

- A pani chce przywrócić im nazwiska?

- Chcę pokazać, że kostium też opowiada historię. Czasem więcej niż dialog.

Przyjrzał mi się uważnie.

- To brzmi jak coś, co warto zachować.

W jego głosie pojawiła się nuta, której nie potrafiłam nazwać.

Dopiero wtedy zauważyłam leżącą obok planu teczkę. Na jej grzbiecie widniała nazwa firmy zajmującej się nieruchomościami komercyjnymi. Pod spodem dostrzegłam adres kina.

Oskar spokojnie zamknął teczkę.

Nie zrobił tego gwałtownie. Właśnie dlatego gest utkwił mi w pamięci.

- Muszę jeszcze sprawdzić kilka terminów - powiedział. - Ale chciałbym, żebyśmy zaczęli od tej sali.

Przesunęłam palcem po krawędzi planu.

- A ja chciałabym wiedzieć, czy buduję coś, co za dwa miesiące nadal będzie miało swoje miejsce.

Przez dłuższą chwilę nie odpowiadał.

Potem spojrzał na mnie tak, jakby dostrzegł we mnie nie tylko krawcową z notesem pełnym wymagań, lecz również kobietę, która bardzo wiele postawiła na jedną możliwość.

- Wera - odezwał się ciszej. - A jeśli nie potrafię pani tego obiecać?

Zostałam z dłonią opartą na planie, z jego spojrzeniem i niespodziewanym pragnieniem, żeby nie musieć natychmiast wychodzić.

Bo co miałam zrobić, jeśli człowiek, który nie potrafił obiecać mi jutra dla tego miejsca, właśnie sprawił, że zapragnęłam poznać jego własne?

Rozdział 1 - Warunki, których nie przewidziałam

Następnego ranka znalazłam w skrzynce wiadomość od Oskara Zielińskiego. Przyszła o szóstej czterdzieści dwie, co uznałam za godzinę podejrzaną dla człowieka prowadzącego kino. W załączniku znajdował się plan pomieszczeń, w treści trzy proponowane terminy spotkania i jedno zdanie, które przeczytałam dwukrotnie.

Chciałbym, żebyśmy znaleźli rozwiązanie dobre dla wystawy, nawet jeśli nie będzie dokładnie takie, jakie każde z nas sobie wyobrażało.

Brzmiało rozsądnie. Zbyt rozsądnie jak na kogoś, kto poprzedniego wieczoru nie potrafił zagwarantować mi ośmiu tygodni ekspozycji. Odpisałam, że przyjdę o dziesiątej, ale oczekuję konkretnych ustaleń. Nie wspomniałam o teczce z dokumentami dotyczącymi nieruchomości. Nie miałam żadnych podstaw, żeby wyciągać wnioski z przypadkowo zauważonego napisu. Miałam natomiast prawo chronić własną pracę.

Przed wyjściem sprawdziłam granatową suknię, nad którą pracowałam poprzedniego dnia. Uszkodzona nitka wróciła na swoje miejsce. Pod odpowiednim kątem nie było widać nawet śladu naprawy. Przesunęłam palcem po jedwabiu, zadowolona z rezultatu. W moim zawodzie najważniejsze było wiedzieć, kiedy ingerować, a kiedy przestać. Ludzie rzadko rozumieli, że dobra renowacja nie polega na zmienianiu wszystkiego w coś nowego.

Do kina dotarłam dziesięć minut przed czasem. Oskar stał na drabinie przy jednej z lamp w foyer. Miał na sobie granatowy sweter i spodnie poplamione czymś przypominającym farbę. Kiedy mnie zauważył, odłożył śrubokręt.

- Dzień dobry, Wera. Punktualność chyba rzeczywiście jest dla ciebie ważna.

- Podobnie jak działające oświetlenie.

- W takim razie zaczynamy od wspólnych wartości.

Zszedł z drabiny, a ja nie mogłam nie zauważyć, że wyglądał inaczej niż poprzedniego wieczoru. Mniej oficjalnie, bardziej swojsko. Człowiek, który sam naprawiał lampę w swoim kinie, nie pasował do mojego wyobrażenia o właścicielu wydającym polecenia zza biurka.

- Mam nadzieję, że nie jest ich więcej, bo chciałabym przejść do konkretów - odpowiedziałam.

Uśmiechnął się, ale tym razem nie próbował przedłużać rozmowy. Zaprowadził mnie do sali przeznaczonej na wystawę. Na stole czekały dwa kubki kawy, wydrukowany plan i lista dostępnego wyposażenia.

- Bez cukru - powiedział, wskazując jeden z kubków.

Spojrzałam na niego.

- Skąd wiesz?

- Wczoraj w pracowni miałaś kawę na zdjęciu, które przysłałaś Marcie z dokumentacją sukni. Obok stała cukiernica, ale była zamknięta.

- To dość szczegółowa obserwacja.

- Zdarza mi się zauważać rzeczy.

Wzięłam kubek, starając się nie przywiązywać do tej drobnej uwagi większego znaczenia. Oskar podał mi kartkę z naniesionymi zmianami. Zamiast ośmiu tygodni proponował trzy tygodnie wystawy, z możliwością przedłużenia po pisemnym potwierdzeniu.

- Nie - powiedziałam.

- Nawet nie obejrzałaś reszty.

- Nie muszę. Trzy tygodnie nie wystarczą.

- Na samo pokazanie kostiumów wystarczą.

- Ale nie na to, co zamierzam zrobić.

Rozłożyłam własny plan obok jego propozycji. Poza ekspozycją przygotowałam spotkania z kostiumografami, krótkie pokazy konserwacji tkanin i warsztaty dla studentów łódzkiej filmówki. Wystawa miała przyciągać ludzi przez kilka tygodni, nie tylko podczas uroczystego otwarcia. Chciałam, żeby odwiedzający wracali, przyprowadzali znajomych i odkrywali kolejne historie ukryte w ubraniach.

Oskar przyglądał się harmonogramowi z coraz większym zainteresowaniem.

- O warsztatach nie było mowy w pierwszej propozycji.

- Bo początkowo miała to być zwykła wystawa. Zmieniłam koncepcję, kiedy zobaczyłam zainteresowanie właścicieli kostiumów.

- I nie uzgodniłaś tego z nami.

- Przesłałam aktualizację dwa tygodnie temu.

- Marcie?

- Na adres podany w umowie.

Przez moment wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć, ale powstrzymał się. Sięgnął po telefon i sprawdził korespondencję. Widziałam, jak przesuwa palcem po ekranie, marszcząc brwi.

- Masz rację. Wiadomość przyszła. Powinienem był ją przeczytać wcześniej.

To przyznanie zaskoczyło mnie bardziej niż jakakolwiek wymówka. Przywykłam do klientów, którzy nawet stojąc nad własnym podpisem, potrafili twierdzić, że niczego nie ustalali. Oskar nie próbował przerzucać odpowiedzialności na kierowniczkę ani tłumaczyć wszystkiego nadmiarem obowiązków.

- W takim razie rozumiesz, dlaczego trzy tygodnie to za mało.

- Rozumiem. Ale nadal nie mogę podpisać ośmiu.

Odstawiłam kawę.

- To znaczy, że mamy problem.

- Mamy różne potrzeby. Problem zacznie się wtedy, kiedy przestaniemy ich słuchać.

Nie spodobało mi się, że odpowiedział spokojniej, niż na to zasługiwała sytuacja. Oparłam dłonie na stole i spojrzałam mu prosto w twarz.

- Ja potrzebuję stabilności. Nie mogę zaprosić ludzi do współpracy, ponieść kosztów przygotowania i tydzień przed wydarzeniem usłyszeć, że coś się zmieniło. To moja reputacja, Oskar. Nie mogę jej narażać dlatego, że nie chcesz powiedzieć, z czego wynika problem.

Jego twarz spoważniała.

- Nie chodzi o brak szacunku dla twojej pracy.

- W takim razie o co?

- O zobowiązania, których nie potrafię jeszcze uporządkować.

- To bardzo ogólne.

- Wiem.

Przez chwilę słyszałam tylko odgłosy ulicy. Nie zamierzałam go przekonywać, że moje marzenia są ważniejsze od jego problemów. Ale nie chciałam też oddawać kontroli nad projektem komuś, kto przedstawiał mi coraz krótsze terminy bez wyjaśnienia.

- Zaproponuję coś innego - powiedziałam w końcu. - Sześć tygodni gwarantowanej ekspozycji. Otwarcie bez zmian. Warsztaty rozłożymy na pierwsze cztery tygodnie, a ostatnie dwa zostawimy na zwiedzanie. Jeśli naprawdę potrzebujesz elastyczności, możemy ustalić możliwość wcześniejszego zamknięcia wyłącznie z konkretnym wyprzedzeniem i zwrotem poniesionych kosztów.

Oskar pokręcił głową.

- Sześciu również nie mogę obiecać.

- Więc powiedz, ile możesz.

- Cztery. Bezwarunkowo.

Patrzyłam na niego, próbując zdecydować, czy usłyszałam ofertę, czy ultimatum.

- A jeśli odmówię?

- Wtedy poszukamy innej przestrzeni. Pomogę ci ją znaleźć.

- Nie chcę innej przestrzeni. Te kostiumy pochodzą z filmów, których historia wiąże się z Łodzią. To miejsce jest częścią opowieści.

Oskar przeszedł do okna. Przez chwilę przyglądał się ulicy, na której deszcz pozostawił ciemne plamy. Nie wyglądał na człowieka, który łatwo rezygnuje, ale też nie miał w sobie tej irytującej pewności właścicieli przekonanych, że pieniądze dają im rację.

- Właśnie dlatego zależy mi, żeby wystawa się odbyła - powiedział. - Chcę, żeby ludzie zobaczyli to kino inaczej. Nie tylko jako salę, w której kupuje się bilet.

- A ja chcę, żeby nie skończyło się na jednym wydarzeniu.

Odwrócił się.

- Masz większe plany?

Zawahałam się. Nie lubiłam przedstawiać swoich ambicji ludziom, którzy mogli wykorzystać je do negocjowania niższych stawek. Jednak jego pytanie nie brzmiało jak próba uzyskania przewagi.

- Chciałabym, żeby to była pierwsza z kilku wystaw. Kino mogłoby regularnie organizować spotkania poświęcone kostiumom i pracy za kulisami. Ja zajmowałabym się częścią merytoryczną i konserwacją. Ty przestrzenią i programem filmowym.

Przez dłuższą chwilę nie odpowiadał.

- Brzmi dobrze - powiedział w końcu.

- To dlaczego wyglądasz, jakbym zaproponowała ci przeprowadzkę na Marsa?

Roześmiał się krótko.

- Bo nie wszystko, co dobre, jest od razu możliwe.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, do sali weszła Marta. Niosła plik ulotek i wyglądała na osobę, która od rana rozwiązała kilka cudzych kryzysów.

- Wspaniale, jesteście oboje. Mam potwierdzenie udziału dwóch kostiumografek i wiadomość z uczelni. Studenci chcą przyjść na warsztaty.

- Jeśli do nich dojdzie - zauważyłam.

Marta spojrzała na Oskara.

- Nadal nie ustaliliście terminów?

- Pracujemy nad tym - odpowiedział.

- Oskar, nie możemy w nieskończoność przekładać decyzji.

W jej głosie zabrzmiało coś, czego wcześniej nie słyszałam. Nie zwykła niecierpliwość, lecz zmęczenie wynikające z problemu starszego niż nasza wystawa.

Oskar położył dłonie na oparciu krzesła.

- Wera proponuje sześć tygodni. Ja mogę zagwarantować cztery.

Marta westchnęła.

- Cztery tygodnie to mało, ale da się ułożyć program.

- Nie kosztem jakości - zaznaczyłam.

- Oczywiście.

Przez kolejne pół godziny przesuwaliśmy terminy, liczyliśmy koszty i sprawdzaliśmy dostępność sal. Oskar zaproponował dodatkową obsługę techniczną bez obciążania mojego budżetu. Marta zobowiązała się zająć zaproszeniami. Ja zgodziłam się przygotować wariant programu obejmujący cztery tygodnie, pod warunkiem że wszystkie koszty skrócenia wystawy zostaną zapisane w umowie.

Nie było to zwycięstwo, którego oczekiwałam. Ale przynajmniej odzyskałam możliwość decydowania.

Kiedy Marta wyszła odebrać telefon, Oskar został ze mną przy stole.

- Jesteś trudniejszą negocjatorką, niż się spodziewałem.

- A ty mniej irytującym człowiekiem, niż sugerowały twoje maile.

- To komplement?

- Bardzo ostrożny.

Uśmiechnął się, po czym spojrzał na moje dłonie. Na opuszkach palców miałam drobne zadrapania, które pozostawiła praca nad starymi tkaninami.

- Wszystkie krawcowe mają takie ręce?

- Tylko te, które nie potrafią przestać pracować.

- Znam ten problem.

- Właśnie widziałam, jak naprawiasz lampę, choć prawdopodobnie mógłbyś zlecić to komuś innemu.

- Prawdopodobnie.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie z rozbawieniem. Nie było w tym jeszcze niczego, co mogłabym nazwać flirtem bez ryzyka przesady. A jednak zauważyłam, że Oskar nie spieszył się z zakończeniem rozmowy, choć na korytarzu ktoś już dwukrotnie wypowiedział jego imię.

- Wera - odezwał się. - Chcę, żebyś wiedziała jedno. Nie próbuję ograniczać twojego projektu dlatego, że uważam go za nieważny.

- A ja nie próbuję przejąć twojego kina.

- Wiem.

Sposób, w jaki to powiedział, zabrzmiał niemal poufnie. Przez moment poczułam, że stoimy po tej samej stronie czegoś, czego jeszcze nie potrafiliśmy nazwać.

Potem jego telefon zawibrował.

Zerknął na ekran, a wyraz jego twarzy zmienił się na tyle wyraźnie, że odruchowo odwróciłam wzrok. Nie chciałam podglądać cudzych spraw.

- Muszę odebrać - powiedział.

- Jasne. Wyślę poprawiony harmonogram wieczorem.

Ruszyłam do drzwi, ale zatrzymał mnie głosem.

- I jeszcze jedno. Nie chcę, żebyś rezygnowała z pomysłu kolejnych wystaw tylko dlatego, że teraz nie mogę niczego obiecać.

Odwróciłam się.

- To dość osobliwa zachęta ze strony człowieka, który właśnie skrócił mi pierwszą.

Przyjął uwagę bez protestu.

- Wiem. Mimo wszystko uważam, że warto spróbować.

Wyszłam z kina z umową wymagającą poprawek, listą nowych obowiązków i dziwną świadomością, że jego ostatnie słowa miały dla mnie większe znaczenie, niż powinny.

Po południu Iga przyszła do atelier z dwoma drożdżówkami i miną zapowiadającą przesłuchanie.

- No? - zapytała, siadając na parapecie. - Jaki jest ten właściciel?

- Niezdecydowany.

- To wiem z twoich wiadomości. Pytam, jaki jest.

- Uparty. Spokojny w irytujący sposób. Ma dobre pomysły i fatalny zwyczaj niewyjaśniania wszystkiego.

Iga oderwała kawałek drożdżówki.

- Przystojny?

Spojrzałam na nią znad maszyny.

- Co to ma wspólnego z wystawą?

- Czyli bardzo.

- Iga.

- Dobrze, już milczę.

Nie milczała długo.

- A serio, Wera? Dasz radę z tym projektem? Wzięłaś na siebie mnóstwo pracy, a ciągle mówisz o kolejnych zamówieniach.

Odłożyłam nożyczki. Pytanie trafiło bliżej prawdy, niż chciałam przyznać.

- Muszę dać radę. Jeśli wystawa się uda, będę miała argument do rozmów z kolejnymi instytucjami. Nie chcę przez następne dziesięć lat poprawiać sukienek kupionych w internecie.

- Nie ma nic złego w poprawianiu sukienek.

- Wiem. Ale nie po to uczyłam się konserwacji tkanin, żeby całe życie skracać spodnie.

Iga pokiwała głową.

- W takim razie pilnuj, żeby ten Oskar nie decydował za ciebie.

- Nie pozwolę mu.

Powiedziałam to z większą pewnością, niż czułam. Bo choć wiedziałam, jak chronić swoje interesy zawodowe, coraz mniej byłam pewna, czy równie dobrze potrafię chronić się przed własną ciekawością.

Wieczorem, kiedy kończyłam poprawki w harmonogramie, dostałam kolejną wiadomość.

Dziękuję za dzisiejszą rozmowę. Nieczęsto ktoś potrafi tak stanowczo bronić swojego pomysłu, nie przestając słuchać drugiej strony. Oskar.

Przeczytałam ją dwa razy.

Potem odpisałam:

Nie przyzwyczajaj się. Nadal zamierzam walczyć o każdy dzień wystawy.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

W takim razie czeka nas interesujący miesiąc.

Uśmiechnęłam się do ekranu, zanim zdążyłam sobie tego zabronić.