Przyjaciółka - Ryszard Baraniok

Wspomnienie

W wysoko położonych górach przechadzał się

w ciemności On - jedyny, ostatni,

ze wzburzonymi myślami.

Nagle zerwał się straszliwy wiatr,

który zaczął kruszyć górę, nieprzerwanie

tworząc przy tym lite marmurowe stopnie

błyszczące blaskiem księżyca.

Każdy Jego krok przybliżał Go

do wejścia w monument, katedrę.

Zostawiając za sobą cień, wiatr uniósł Go nad

stopniami, zrozumiał zbyt wiele lub tylko

garstkę. Wiedza, która pociągała Go do śmierci,

rozjaśniła Mu umysł.

Ciekawość i pragnienie ciągnęły Go wzwyż.

Stawał się coraz lżejszy, będąc jednością

z wiatrem unoszonym przez Niego.

Nagle uderzył perfekcyjnie swoją nieskończoną

furią w ową górę. I oto zamarł w progu

katedry, poczuł śmiertelny czas,

który przeraził Go na krótką chwilę i wypełnił