Przez kolejne świty - Zofia Bojanowska-Frydrysiak

Już jesień sypie pożółkłymi liśćmi

A wrzesień kradnie dojrzałe kasztany

Długowłose wierzby stroją się złociście

Znów poranek senny mgłami zadumany

Już dzikie wino w sieć promienie chwyta

Zapalając czerwień w zielonej gęstwinie

W parkowej alejce smakujemy lato

Póki nasza jesień nie zmieni się w zimę

Zmierzchy bezlitosne dla dni coraz krótszych

Chowają godziny w smugach światłocieni

My w marzeniach zawsze cudnie długowieczni

Gdy do wspólnych wspomnień czule przytuleni

Nasza jesień włosy czasem pobieliła

Wyrzeźbiła twarze mapą lat przeżytych

Po wyrytych drogach jak po drogowskazach

Idziemy do siebie przez kolejne świty