Stefan Żeromski - kalendarium życia i twórczości

Kalendarium życia i twórczości

Stefan Żeromski

14 X 1864 r. - Żeromski urodził się w Strawczynie pod Kielcami;

1874 r. - został uczniem Kieleckiego Miejskiego Gimnazjum;

1886 r. - wyjechał do Warszawy i wstąpił do Szkoły Weterynaryjnej;

1890 r. - podjął prace korepetytora w Nałęczowie;

1892 r. - odbył krótkie podróże zagraniczne do Wiednia, Zurychu, Reppers wilu, Monachium i Pragi;

ożenił się z Oktawią Rodkiewiczową;

razem z żoną wyjechał do Szwajcarii, gdzie objął posadę bibliotekarza w Muzeum w Rapperswilu;

1895 r. - ukazały się Opowiadania;

W latach 1897-1903 - pracował w Bibliotece Ordynacji Zamoyskich w Warszawie;

1897 r. - Syzyfowe prace;

1899 r. - Ludzie bezdomni;

1904 r. - Popioły;

odtąd poświęcił się przede wszystkim pracy pisarskiej;

1905 r. - wraca do Nałęczowa;

1909 r. - na trzy lata wyjechał z rodziną do Paryża;

1912 r. - Wierna rzeka;

po powrocie z Francji osiadł w Zakopanem;

1913 r. - ożenił się z malarką Anną Zawadzką;

1919 r. - przeniósł się na stałe do Warszawy;

1921 r. - otrzymał mieszkanie w oficynie Zamku Królewskiego w Warszawie;

1922 r. - Wiatr od morza;

1924 r. - został kandydatem do literackiej nagrody Nobla;

Przedwiośnie;

20 XI 1925 r. - Stefan Żeromski zmarł w Warszawie; pogrzeb Stefana Żeromskiego stał się wielką manifestacją narodową. Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (23 XI 1925 r.).

Stefan Żeromski - biografia

Stefan Żeromski - biografia

Żeromski urodził się 14 X 1864 roku w Strawczynie pod Kielcami, w patriotycznej rodzinie szlacheckiej. W 1874 roku został uczniem kieleckiego gimnazjum. Trudna sytuacja materialna i częste choroby nie sprzyjały systematycznej nauce. Nie uzyskując matury, jesienią 1886 roku Żeromski wyjechał do Warszawy i wstąpił do Szkoły Weterynaryjnej, bowiem ta uczelnia nie wymagała matury. W trakcie krótkich studiów, które przerywał z przyczyn finansowych, ustalały się poglądy pisarza na kwestie społeczne i polityczne.

Stopniowo się radykalizował, m.in. na skutek kontaktów z czasopismem "Głos". W powołaniu do pisania utwierdziła go praca guwernera w szlacheckich domach. W czasie udzielania korepetycji poznał swoją pierwsza żonę - Oktawię Rodkiewiczową, a na ich ślubie świadkiem był Bolesław Prus. Wkrótce wyjechał z nią do Szwajcarii, gdzie zaczął pracę jako bibliotekarz.

W Zurychu zetknął się z młodą polska emigracją socjalistyczną, poznał tam także Gabriela Narutowicza. Po powrocie do Polski pracował w bibliotece w Warszawie. Od 1904 roku, kiedy to wydano powieść Popioły, utrzymywał się już tylko z pisania. Używał też pseudonimów - Maurycy Zych i Józef Katerla. Po przeprowadzce do Nałęczowa związał się z grupą inteligentów o demokratycznym i socjalistycznym nastawieniu.

W 1909 roku na trzy lata wyjechał do Paryża, a po powrocie do Polski zamieszkał w Zakopanem. Drugą żoną pisarza była młoda malarka - Anna Zawadzka. Po wybuchu I wojny światowej usiłował wstąpić do Legionów i dostać się na front. W 1919 roku wrócił do Warszawy. W roku 1924 został kandydatem do literackiej nagrody Nobla. Nie otrzymał jej jednak z powodu nieprzychylnych mu opinii po napisaniu Wiatru od morza. Zmarł 20 XI 1925 roku.

O twórczości Stefana Żeromskiego

W swojej twórczości Stefan Żeromski korzystał z bogactwa własnych obserwacji społecznych i politycznych rozważań. Żywo angażował się w podejmowane przez siebie kwestie, co miało swoje odbicie w stylu i języku, którym pisał. Często tematem powieści była historia. Popioły osadził w realiach czasów napoleońskich, zaś akcja wielu opowiadań i powieści toczyła się w trakcie trwania powstania styczniowego.

Kompozycję jego utworów charakteryzował często brak zwartej całości. Rozdziały były odrębnymi jednostkami, czasem ze sobą niepowiązanymi, a bohaterowie nie zawsze pojawiali się w każdej części. Była to kompozycja o cechach formalnych właściwych dla literatury modernistycznej.

Żeromski dbał, by jego powieści i opowiadania były autentyczne i wiarygodne historycznie. Używał misternych opisów w scenach batalistycznych, a bohaterów swoich utworów przedstawiał bardzo wnikliwie i dokładnie.

Żeromski używał w utworach języka o charakterystycznym dla siebie rytmie, z licznymi hiperbolami, wzmocnieniami, podkreśleniami kluczowych scen i wydarzeń. Dzięki temu upodobnił się pod tym względem w pewnym stopniu do stylu barokowego. W opisach przyrody był niezwykle liryczny i podobny do malarstwa impresjonistycznego.

Stefan Żeromski to jeden z najważniejszych twórców w dwudziestoleciu międzywojennym. Posiadał opinię wielkiego patrioty i był moralnym autorytetem. W całej swej twórczości stwarzał wzorce wyjątkowych bohaterów.

Twórczość Stefana Żeromskiego

- Opowiadania - 1895 r. - Zapomnienie, Doktor Piotr, Cokolwiek się zdarzy,

Zmierzch, Siłaczka, Oko za oko, Rozdziobią nas kruki, wrony

- Promień - 1897 r.

- Syzyfowe prace - 1897 r.

- Utwory powieściowe - 1898 r.

- Ludzie bezdomni - 1899 r.

- Popioły - 1904 r.

- Aryman mści się - 1904 r.

- Powieść o Udałym Walgierzu - 1905 r.

- Echa leśne - 1905 r.

- Sen o szpadzie - 1905 r.

- Nagi bruk - 1906 r.

- Nokturn - 1907 r.

- Słowo o bandosie - 1908 r.

- Duma o hetmanie - 1908 r.

- Róża - 1909 r.

- Sułkowski - 1910 r.

- Wierna rzeka - 1912 r.

- Uroda życia - 1912 r.

- Walka z szatanem - 1916-19 r.

- Wiatr od morza - 1922 r.

- Przedwiośnie - 1924 r.