W latach 1996 - 2005 realizowany był Narodowy Program Zdrowia, który został zastąpiony wkrótce programem na lata 2007 - 2015. Pierwszy z realizowanych programów był nowelizowany, zatem de facto w oparciu o niego wprowadzono szereg długoletnich programów, które datują swoje rozpoczęcie od roku 2005. Mimo, iż celem niniejszego opracowania jest, po krótce przedstawienie założeń i programów najbardziej aktualnych, z uwagi na realizowanie w opiece zdrowotnej zasadę ciągłości, która dotyczy również profilaktyki zdrowotnej, warto zwrócić uwagę na działania podejmowane w długoletnim czasie. Zatem, w zakresie programów wdrażanych od roku 1996, zgodnie z założeniami Ministerstwa Zdrowia, administracja państwa zobowiązała się do opracowania programów w zakresie całego szeregu aspektów życia zdrowotnego ludności, w tym w odniesieniu do kwestii środowiska życia człowieka:
- Realizacji strategicznego programu "Środowisko i zdrowie", zgodnie z wytycznymi Europejskiego Biura Światowej Organizacji Zdrowia załączonymi do Deklaracji Helsińskiej (1994);
- Dalsza realizacja programu rządowego "Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia człowieka w środowisku pracy";
- programów profilaktyki medycznej skutków zdrowotnych narażenia na szkodliwe czynniki środowiska;
- wdrażanie lokalnych programów edukacji ekologicznej, zdrowotnej i konsumenckiej;
- skierowanie do decydentów, samorządów, producentów i konsumentów.
W zakresie kwestii w omawianym programie zobowiązano się do prowadzenia działań w zakresie poprawy stanu sanitarnego państwa, w tym tworzenia wysokich standardów. Szczególnie interesujące wydaje się podjęcie kwestii wypadków, które stanowią plagę współcześnie, w tym zakresie zaproponowano między innymi upowszechnianie umiejętności udzielania pierwszej pomocy, oraz wprowadzenie obowiązku posiadania przez kierowców zawodowych świadectw stwierdzających umiejętność udzielania pomocy przedlekarskiej ofiarom wypadków drogowych. Szczególnie istotne wydaje się z punktu widzenia poprawy jakości opieki i zdrowia ludności założenie zwiększenia sprawności i skuteczności pomocy doraźnej, poprzez:
- zmniejszenie umieralności ofiar wypadków w pierwszej godzinie po zaistnieniu urazu;
- skrócenie czasu upływającego od chwili ostrego epizodu do udzielenia pomocy w ostrych stadiach chorób układu krążenia;
- wprowadzenie nowej ustawy o ratownictwie medycznym (2006).
