ROZDZIAŁ PIERWSZY
Lucjan Kostrzewski miał rację. Lepiej nie pchać się pośród ludzi, nie wiedząc, jaka będzie ich reakcja. Wiece wyborcze to co innego, bo możesz tam spotkać swoich, którzy przyszli specjalnie po to, żeby cię zobaczyć. Prezydent Bartosz Czartoryski musiał przyznać przed samym sobą, że wolałby znowu ruszyć w trasę po kraju i poczuć klimat kampanijnej walki o głosy wyborców. Jasne, że bycie głową państwa jest fajne. I nie chodzi tylko o blichtr z tym związany. Chociaż Czartoryskiemu wydawało się, że jego poprzednikowi chodziło głównie o to. Pewnie dlatego zakończył swoją karierę polityczną z najniższym poparciem w historii. Ta świadomość, że jesteś numerem jeden i że nad tobą nie ma już nikogo - to jest dopiero coś. No, może oprócz prezydenta Stanów Zjednoczonych, którego telefoniczne połajanki musiał od czasu do czasu znosić w związku z eskalacją konfliktu w ogarniętej wojną Ukrainie. Henry Walker oskarżał go o to, że Polska nie robi wystarczająco dużo, żeby wspomóc armię wschodniego sąsiada. Trafne spostrzeżenie, ale sondaże wskazywały, że większość społeczeństwa po prostu tego nie chce. Czartoryski musiał więc mocno lawirować, żeby mieć szansę na dłuższe zakwaterowanie w Belwederze. I jeszcze wstrzymywanie ruchu w centrum miasta, kiedy przewożono go jego opancerzoną limuzyną - to lubił szczególnie.
Szef kancelarii powiedział mu niedawno, że pewne rzeczy w zbliżającej się kampanii wyborczej trzeba będzie zmienić. Przede wszystkim nie można pozwalać na tak zwane pytania z sali. Podczas pierwszej kampanii to działało, bo ludzie odnosili wrażenie, że kandydatowi Czartoryskiemu leżą na sercu troski jego rodaków. I rzeczywiście leżały - chociaż nikt z jego sztabowców, z Kostrzewskim na czele, w to nie wierzył. Ale to było ponad pięć lat temu, kiedy Bartosz Czartoryski z biznesmena, który pierwszy milion (oraz każdy kolejny) zarobił uczciwie, przeistoczył się w trybuna ludowego, wyrażającego głośno gniew tych, których system zawiódł. Drogie mieszkania, słabo płatna praca, zmniejszające się możliwości awansu społecznego. Na tym można zbić kapitał polityczny, jeśli jest się wiarygodnym na tyle, żeby przekonać ludzi do swojego światopoglądu. Pytanie, czy urzędujący prezydent, będący siłą rzeczy częścią systemu, jest tak samo wiarygodny jak kandydat nieponoszący za nic odpowiedzialności i niemuszący podejmować decyzji, których skutki dotykają tych autentycznie pokrzywdzonych.
Jadąc prezydencką limuzyną przez miasto, Czartoryski nadal widział to samo, co wcześniej, gdy tymi samymi ulicami przejeżdżał swoim prywatnym samochodem. Przygnębionych i zagonionych ludzi, żyjących w kieracie wiecznego spłacania kredytów. Narkomanów ledwo trzymających się na nogach, będących ofiarami fentanylu zyskującego w Polsce coraz większą popularność. Biedaków grzebiących po śmietnikach. Zastanawiał się, czy teraz przypadkiem nie obserwuje takich ludzi więcej niż kiedyś. Jeśli tak, to oznaczałoby, że sytuacja w kraju się pogorszyła, a to z kolei tłumaczyłoby spadek poparcia dla jego prezydentury w ostatnich sondażach. Czy coś można było z tym zrobić? Niewiele. Gospodarczo Polska zależała od koniunktury w Niemczech, które po upadku komunizmu zainwestowały nad Wisłą kilkaset miliardów euro. A Niemcy też ostatnio słabo przędły. Szczególnie od kiedy skończyły się dostawy taniego gazu z Rosji, wykorzystywanego w tamtejszym przemyśle.
Ogólnie rzecz biorąc, było źle. Kostrzewski uważał, że należy iść w propagandę, żeby odwrócić uwagę od realnych problemów. W tym zakresie pomiędzy prezydentem a szefem jego kancelarii była pełna zgoda. Rozbieżności dotyczyły jedynie tego, jak miałoby to wyglądać w praktyce. Czartoryski był zdania, że trzeba podpiąć się pod sukcesy polskich sportowców - żeby ludzie widzieli, że wybitne osiągnięcia rodzimych atletów są zasługą całego społeczeństwa, na którego czele stoi prezydent. Kostrzewski zaczął marudzić, że niby wszystko się zgadza, ale w praktyce naród może to odebrać w ten sposób: prezydent nie ma własnych dokonań, dlatego podpisuje się pod cudzymi. Tamten się jednak uparł.
Za pierwszym razem poszło gładko. Wystarczyło tylko poczekać, aż najlepszy polski piłkarz, Aleksander Kempiński, strzeli pierwszego gola dla hiszpańskiej drużyny w rozgrywkach Ligi Mistrzów. Potem pozostało założyć szalik w barwach narodowych, chwycić za kieliszek wypełniony szampanem, uśmiechnąć się od ucha do ucha, zrobić zdjęcie i wrzucić je na media społecznościowe z gratulacjami dla naszego napastnika. Wywołało to u większości obserwatorów pozytywne reakcje.
Za drugim razem było już jednak gorzej. Plan był taki, że reporterka z zaprzyjaźnionej redakcji na sam koniec konferencji prasowej, gdy już wszystkie poważne tematy zostaną wyczerpane, poprosi Czartoryskiego o komentarz na temat zwycięstwa polskiej tenisistki Anety Michalak w turnieju wielkoszlemowym w Paryżu. I tak się rzeczywiście stało.
- Panie prezydencie - nieoczekiwanie dla wszystkich, oprócz oczywiście prezydenta, zabrała głos wymieniona wyżej pani reporter - jak pan ocenia wspaniałe zwycięstwo Anety Michalak w tegorocznym French Open?
- No cóż - Czartoryski wyraźnie się ożywił, ostentacyjnie znudzony poprzednimi pytaniami - wszyscy wiedzą, że moje ulubione dyscypliny sportowe to piłka nożna i MMA. Nie znaczy to jednak, że nie lubię obejrzeć zawodów sportowych w tak elitarnych dyscyplinach, jak tenis, siatkówka czy żużel. Poza tym im więcej naszych sportowców realizuje w praktyce hasło, czy raczej motto, "Polska górą", tym lepiej. Gratulacje dla pani Michalak za odniesienie, kolejnego już, zwycięstwa w turnieju cyklu ATP.
Wśród dziennikarzy i reporterów zebranych w sali konferencyjnej zapanowała konsternacja. Czartoryski zdał sobie sprawę z tego, że popełnił jakąś gafę. Nie wiedział jednak, o co chodzi. Przecież złożył gratulacje, do czego zobowiązywała go prezydencka etykieta. Coś jednak zrobił nie tak, bo nawet zaprzyjaźniona pani redaktor była skonfundowana. Dopiero po dłuższej chwili dotarło do niego, że pomylił turniej dla kobiet z turniejem z udziałem mężczyzn.
- WTA - niemal krzyknął do mikrofonu, próbując sprostować niefortunną wypowiedź. - Oczywiście, że WTA. No... w porządku...
Jednak tym razem w mediach społecznościowych z prezydenta sobie żartowano. A i rykoszetem oberwała, niczemu niewinna, nieszczęsna Aneta Michalak.
Czartoryski chciał zrobić trzecie podejście, ale się zawahał. Była okazja - zawody z cyklu Grand Prix na żużlu. Gdyby najlepszy polski żużlowiec, Maksymilian Dudziński, je wygrał, prezydent mógłby mu osobiście pogratulować. "Panie prezydencie, a co, jeśli zostanie pan wygwizdany?". Pytanie Kostrzewskiego ostudziło jego zapał. Musiałby podjąć ryzyko. Zupełnie niepotrzebne w tych okolicznościach.
Tak więc w letnie sobotnie popołudnie siedział w swoim gabinecie prezydenckim w zachodnim skrzydle Belwederu i nadrabiał zaległości w lekturze raportów wywiadu, które miały mu pomóc zorientować się w sytuacji na ukraińskim froncie. Sam nie wiedział, czy w interesie Polski było, żeby ta wojna trwała nadal, czy też lepiej zakończyć ją, podpisując jakieś porozumienie, którego koszty ponosiłaby głównie Ukraina. Gdy Walker go o to pytał, wykręcał się od zajęcia stanowiska w tej sprawie, mówiąc, że jest to pytanie do prezydenta Petra Bobrowa.
Pukanie do drzwi gabinetu oderwało go od czytania. Trzy mocne uderzenia. To był Kostrzewski.
- Panie prezydencie, pułkownik Budzisz prosi o audiencję.
- Dobrze, niech przyjedzie za godzinę.
- On już tu jest. Twierdzi, że to pilne.
- Ciekawe, skąd wie, że w sobotę siedzę w Belwederze, tak jakbym nie miał nic lepszego do roboty... Dowiedział się od ciebie?
Kostrzewski wyglądał na zmieszanego.
- Dawaj go tu. - Czartoryski zaczął składać rozłożone na stole papiery do szarej teczki, na której widniał napis: TYLKO DLA OCZU PREZYDENTA. Skończywszy, zamknął ją i poprawił krawat. Czekał.
Gdy do gabinetu wszedł Nikodem Budzisz, prezydent nie od razu podniósł się z fotela, żeby się z nim przywitać. Szef Służby Bezpieczeństwa Polski również pozwolił sobie na pewną ostentację, miarowo stawiając niespieszne kroki w drodze do biurka przełożonego. Nie przepadali za sobą i nie starali się tego ukrywać.
- Panie prezydencie, przepraszam, że przeszkadzam podczas weekendu, ale jest to sprawa niecierpiąca zwłoki. - Już podczas powitania Budzisz pozwolił sobie na drobną złośliwość, znając tryb pracy Czartoryskiego, którego trudno było zastać w Belwederze pomiędzy piątkowym popołudniem a poniedziałkowym rankiem.
- Panie pułkowniku, dla Służby Bezpieczeństwa Polski, będącej zawsze zwartą i gotową w walce z wrogami naszej umiłowanej ojczyzny, wróciłbym nawet z urlopu na Malediwach. - Zwierzchnik sił zbrojnych nie pozostał mu dłużny.
Po krótkiej wymianie uszczypliwości obaj postanowili przejść do meritum.
- Niech zgadnę, chodzi o Ukrainę? - Czartoryski wskazał gestem ręki krzesło stojące przed jego biurkiem. Gdy Budzisz usiadł, sam także zajął miejsce w swoim fotelu.
- Dzisiaj rano otrzymaliśmy z Kijowa dowody w pewnej sprawie - zaczął ostrożnie Budzisz, co mogło wskazywać, że nie jest do końca szczery. Na kolanach trzymał szarą teczkę, na której nie było żadnego tytułu. "A więc nie był pewien, czy tutaj przyjechać" - ta myśl uderzyła Czartoryskiego.
- Jak wiadomo, zgodził się pan, panie prezydencie, na udział polskich obywateli w walkach w obronie Ukrainy. Była to słuszna decyzja. Pokazaliśmy całemu światu, że dla obrony naszego sojusznika jesteśmy gotowi przelewać krew.
- Od pewnego czasu zastanawiam się, czy powinienem był się na to zgodzić. - Czartoryski bał się, że któregoś dnia w mediach pojawią się zdjęcia trumien z ciałami polskich najemników i społeczeństwo zacznie go obwiniać za wysłanie ich na śmierć. To byłoby fatalne dla jego wizerunku.
- To była słuszna decyzja - powtórzył Budzisz. - W jej podjęciu miałem też swój skromny udział.
Podczas obrad Biura Bezpieczeństwa Narodowego, tydzień po wybuchu wojny, to Budzisz, jako jeden z nielicznych, pochwalił pomysł Czartoryskiego, polegający na podpisywaniu indywidualnych zgód na służbę obywateli Polski w obcej armii, co formalnie było zakazane. Wydawało się wówczas, że niepodległość Ukrainy wisi na włosku i potrzebne są zdecydowane działania. Wtedy prezydent się nie wahał. Ale od tamtych dni minęły ponad dwa lata. Dużo czasu na przemyślenie pewnych spraw.
- Dziękuję, Nikodemie, za udzielone mi wtedy poparcie. - Gdy rozmawiali w cztery oczy, prezydent zwracał się do szefa SBP po imieniu. Był to celowy zabieg. I chociaż unikał protekcjonalnego tonu, dawał Budziszowi do zrozumienia, że nie traktuje go całkiem poważnie. - Z czym do mnie przychodzisz?
- Chodzi o polskiego obywatela biorącego udział w walkach o Zaporoże.
- Zginął? - Widok trumny okrytej polską flagą ponownie pojawił się w wyobraźni Czartoryskiego.
- Wręcz przeciwnie. Jest cały i zdrowy. Miesiąc temu wrócił do Polski. Do Warszawy. - Budzisz nie spieszył się z wyjaśnieniem celu swojej wizyty. Spojrzał na leżącą na kolanach teczkę.
- Rozumiem, że w środku jest wniosek o odznaczenie go orderem Virtuti Militari? - Czartoryski wiedział, że Budzisz przyszedł do Belwederu ze złymi informacjami. Zjawiał się w tym budynku niemal wyłącznie, gdy coś poszło nie tak. Zawsze tak było.
- Panie prezydencie, mamy poważny problem. - Wyrażenie "my" od razu zwróciło uwagę zwierzchnika. Służby lubią dzielić się z politykami swoimi porażkami. - Wszystko wskazuje na to, że ów polski obywatel jest współodpowiedzialny za dokonanie zbrodni wojennych na rosyjskich jeńcach. Takie informacje otrzymaliśmy od ukraińskiego wywiadu.
Budzisz położył teczkę na biurku i przesunął ją w stronę rozmówcy. Ten tylko na nią spojrzał.
- Podczas walk o Zaporoże Ukraińcy wzięli do niewoli około osiemdziesięciu Rosjan, którzy byli przetrzymywani w zaimprowizowanym obozie jenieckim we wsi Tarasiwka. Do dowództwa zaczęły docierać informacje o złym traktowaniu jeńców, dlatego przeprowadzono tam inspekcję, która wykazała brak czterech z nich. Podejrzewano, że uciekli. Zarządzono poszukiwania. Nie trwały one długo, gdyż około półtora kilometra od obozu natrafiono w lesie na świeży grób. To tam ich znaleziono.
Dopiero teraz Czartoryski sięgnął po dokumenty.
- W środku znajdzie pan, panie prezydencie, raport Służby Bezpieczeństwa Ukrainy zawierający zeznania świadków oraz zdjęcia. Ostrzegam, że są drastyczne.
Rzeczywiście były. Nagie ciała oblepione ziemią, z rękami skrępowanymi za plecami prawdopodobnie drutem. Każda z ofiar zginęła od rany postrzałowej głowy. Jeden z zamordowanych mężczyzn nie miał prawego ucha.
Prezydent odłożył zdjęcia na bok i wziął do ręki papierowe arkusze zawierające spisane zeznania mieszkańców wioski, którzy byli świadkami, jak z obozu jenieckiego wyjechała wojskowa ciężarówka, na pace której znajdowało się czterech mężczyzn z czarnymi kapturami na głowach. Wywieziono ich w kierunku miejsca, gdzie później znaleziono zwłoki. Zeznania jednego z pracowników cywilnych pracujących dla wojska wskazywały na to, że eskorta towarzysząca Rosjanom składała się z sześciu mężczyzn, wśród których był Polak. Wymieniono nawet jego nazwisko: Daniel Mames. Opisywane zdarzenia miały miejsce pięć tygodni temu.
- Czy ten raport dotarł do nas drogą oficjalną? - Czartoryski zadał to pytanie, nie odrywając wzroku od papierów, których treść wydawała mu się niestandardowa.
- Nie. I to jest dla nas dobra wiadomość. Mamy czas, żeby zastanowić się, co z tym zrobić.
Znowu "my". Prezydent spojrzał na fotokopię przedstawiającą zgodę na służbę obywatela Daniela Mamesa w Siłach Zbrojnych Ukrainy. Na samym dole dokumentu wystawionego przez Ministerstwo Obrony Narodowej rozpoznał własny zamaszysty podpis. Było dla niego oczywiste, że ta kopia nie została umieszczona w teczce przez Ukraińców. Zrobił to Budzisz.
- A czy musimy cokolwiek z tym robić? - zapytał i odepchnął się wraz z fotelem od biurka, jakby chciał zrobić sobie więcej miejsca.
- Nie musimy. Tym bardziej że Kijów nie wystąpił z wnioskiem o ekstradycję. Ale istnieje ryzyko, że ta sprawa wypłynie i opinia publiczna dowie się o wszystkim - odrzekł Budzisz.
Prezydent spojrzał w stronę okna. Widok zasłaniało mu rosnące w ogrodzie pałacu drzewo.
- A więc... - miał problemy ze sformułowaniem myśli - kim jest ten facet?
- Ma dwadzieścia osiem lat. Po ukończeniu Technikum Hotelarskiego zaciągnął się do wojska. Tam odkryto jego talent: rzadko pudłował, strzelając do celu. Wysłano go na szkolenie strzelców wyborowych. Za pierwszym razem go nie ukończył, ale rok później dano mu drugą szansę, którą już wykorzystał. Służył w 18. Dywizji Zmechanizowanej w Siedlcach.
- Ale gdy wyjeżdżał na Ukrainę, nie służył w Polskich Siłach Zbrojnych - zauważył szef państwa.
- Odkryto, że podczas służby, oprócz papierosów, palił również marihuanę. I tym razem dano mu drugą szansę i wysłano go na terapię uzależnień. Dwa tygodnie po jej ukończeniu w jego organizmie wykryto mefedron. Został zwolniony dyscyplinarnie. To było cztery lata temu. Przez ponad rok mieszkał z matką, utrzymując się z dorywczych prac, po czym wyjechał do Holandii. Tam pracował w hurtowni z elektroniką, sortowni warzyw, fabryce ciastek, a nawet w ubojni. Do ojczyzny wrócił po wybuchu wojny. Wojsko polskie go nie potrzebowało, ale ukraińskie już tak. Na froncie niczym specjalnie się nie wyróżnił, ale jest jedna ciekawa notatka spisana przez dowódcę jego plutonu. Podobno Mames zgłosił się do niego z propozycją przedostania się na tyły wroga i zlikwidowania jednego lub nawet kilku rosyjskich oficerów. Miał zdawać sobie sprawę z tego, że byłaby to misja samobójcza. Kompleks bohatera.
- Bohater, które strzela w głowę bezbronnym ludziom? Rozumiem, że zdążyliście go już namierzyć.
- Wynajmuje mieszkanie na Bemowie. Znalazł wreszcie kobietę. Z Ukrainy przywiózł niejaką Tatianę Podkopajewę. - Budzisz wspomógł się notatkami.
- Jak to możliwe, że przedstawiliście mi do podpisu wniosek o zezwolenie na służbę w obcej armii człowieka, który został wyrzucony z naszego wojska?
- Zwykłe przeoczenie, panie prezydencie, wynikające z chaosu pierwszych tygodni wojny.
Czartoryski spojrzał na rozmówcę, jakby nie wierzył własnym uszom.
- Poza tym należy pamiętać, że Ukraińcy rozpaczliwie potrzebowali wtedy rekruta. Wyszkolonego rekruta. Trudno nam było odmówić ich prośbom, w sytuacji gdy trwała ofensywa na Kijów. Dzisiaj możemy sobie mówić, że takich ludzi jak Mames nie powinniśmy byli wysyłać na front. Być może rzeczywiście nie powinniśmy. Ale nie da się przewidzieć, jak dana osoba zachowa się w warunkach wojennych.
Nastąpiła dłuższa chwila krępującej ciszy. Budzisz powiedział już wszystko, co miał do powiedzenia, a jego przełożony zbierał się do podjęcia jakiejś decyzji. Zdaniem szefa SBP trwało to trochę za długo, a to oznaczało, że pojawiła się okazja, żeby wybadać grunt.
- Czy mamy poddać Daniela Mamesa całodobowej inwigilacji?
- Sąd pewnie będzie chciał znać powody, dla których służby interesują się weteranem wojennym. A jak coś trafia do sądu, to za chwilę trąbią o tym w mediach. - Czartoryski uważał środowisko prawnicze za szczególnie mu nieprzychylne. To stamtąd mógł pójść przeciek obniżający jego poparcie w sondażach.
- Sąd nie musi o niczym wiedzieć. Wystarczy wiedza i zgoda pana prezydenta.
Teraz mężczyzna wiedział już, w co gra SBP. Gdy opinia publiczna dowie się o zbrodniarzu wojennym wysłanym na cudzą wojnę przez prezydenta Rzeczypospolitej, służby umyją ręce, twierdząc, że wykonywały tylko polecenia z góry, co, formalnie rzecz biorąc, odpowiadałoby prawdzie.
- Nikodemie, chcę, abyś jak najszybciej pojechał do Kijowa i dowiedział się, jak przebiega śledztwo w sprawie śmierci tych czterech nieszczęśników. Musimy znać szczegóły, zanim podejmiemy jakąkolwiek decyzję. Jeśli trzeba, siedź tam nawet i dwa tygodnie, ale nie odpuszczaj.
Sygnał w telefonie prezydenta Czartoryskiego oznajmił, że na Stadionie Narodowym rozpoczęły się zawody cyklu Grand Prix na żużlu. To był najwyższy czas, żeby zakończyć tę rozmowę.
- Proszę cię, żebyś pamiętał, że jedziemy na tym samym wózku - przypomniał na koniec, a w jego tonie pobrzmiewała groźba.
***
Mniej więcej w tym samym czasie pod jednym z wielkopowierzchniowych sklepów z artykułami spożywczymi i gospodarstwa domowego w Czechowie Północnym, dzielnicy mieszkaniowej Lublina, niejaki Adam Szymanik, dwudziestosześcioletni diler narkotykowy bardziej znany jako "Ojciec", puszczał nagranie na swoim telefonie z jakiegoś wydarzenia, którego uczestnikami byli on i jego dwaj kompani, śledzący teraz z rozbawieniem to, co rozgrywało się na wyświetlaczu.
- Serio tego nie pamiętasz? - Szymanik zwrócił się z tym pytaniem do Borego, atletycznie zbudowanego dwudziestolatka w czapce z logo drużyny Motor Lublin.
- Ojciec, ja byłem tak napruty, że nawet nie pamiętam, jak dotarłem do domu - przyznał Bory, kierując wzrok na swojego rówieśnika Delikata, mającego wygląd osiedlowego cwaniaka, jakby u niego szukał potwierdzenia swoich słów.
- Ja to akurat pamiętam, ale tylko dlatego, że parę chwil wcześniej osiągnąłem punkt zwrotny. Dzięki temu nie byłem już aż tak najebany. - Delikat powiedział to tak, jakby się usprawiedliwiał przed kolegami.
- Tego będzie mi brakowało - stwierdził Szymanik, chowając telefon do kieszeni. - Bo nie wiadomo, na kogo w tej Warszawce trafię. Nie jestem pewien, tak szczerze mówiąc, czy dobrze robię. Ale Kalafiorowi raczej się nie odmawia. Zresztą, do czego ja bym tutaj doszedł? Narażam się, a jakby tak dokładnie policzyć, to w Warszawie w tydzień zarobię więcej niż tutaj w miesiąc. I jeszcze muszę niańczyć dorosłych już chłopów, dla których wyzwaniem jest wyprowadzenie się od mamusi.
Bory i Delikat spojrzeli na siebie.
- Bez obrazy, panowie. - Szymanik zrozumiał, że powiedział o jedno zdanie za dużo. - Pojawiła się okazja i głupi bym był, gdybym z niej nie skorzystał. Gdy będziecie w moim wieku, też to zrozumiecie. Na razie wiecie tylko jedno, że kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana. Ale jest też inna ważna zasada, którą powinniście kierować się w życiu: nie ma rozwoju bez wysiłku. Wiadomo, że będzie ciężko. Przecież nie zgodziłem się od razu, bo muszę myśleć o Agacie. Dla niej to też może być szok... Jak to się mówi? Kulturowy? Chociaż w sumie to nie wiem. Może właśnie ona szybciej się zaaklimatyzuje. Wiecie, te wielkomiejskie klimaty. Celebryci, gwiazdy kina i estrady. - Ostatnie zdanie okrasił wyraźną ironią.
- A gdyby ci się nie spodobało, to wrócisz do Lublina? - Delikatowi cały ten pomysł wydawał się jakąś abstrakcją. Wiedział, że jego szef na salonach raczej do tej pory nie bywał. A jeśli już, to na takich, gdzie nie było podłogi. Zresztą pytanie zadał w taki sposób, żeby zmusić go do ostrej reakcji.
- Kurwa, dlaczego masz z tym taki problem? Boli cię to, że otworzyły się przede mną nowe możliwości? - Ojciec szykował się do zbesztania kumpla, ale w tym momencie ze sklepu wyjechał wózek z zakupami pchany przez atrakcyjną brunetkę, która z pewnym wysiłkiem skręciła w stronę zaparkowanego nieopodal BMW.
Szymanik otworzył bagażnik swojego samochodu.
- Nie kupiłam wszystkiego, bo o tej porze półki są już przetrzebione. Trzeba było przyjechać rano.
- Rano nie miałem czasu. Ładuj to i jedziemy - rzucił i sam zabrał się za pakowanie zgrzewek wody mineralnej, a Bory i Delikat chwycili za torby zakupowe, do których jego żona zaczęła pakować artykuły spożywcze. Gdy kobieta nachylała się nad wózkiem, Bory kątem oka spoglądał pożądliwie na jej wydatny biust.
- Słuchajcie - Agata zwróciła się do Delikata i Borego - dla taty tylko jogurt naturalny i mleko zero procent tłuszczu. Jest po operacji i musi przestrzegać diety.
- Umiemy zrobić zakupy. - Delikata irytował ton, jakim zwracała się do nich żona szefa.
- Gdy tylko się tam ustatkujemy i wy będziecie tego chcieli, ściągniemy was do siebie. Będziecie mogli pracować dla mnie w Wawie. Współpraca między nami świetnie się do tej pory układała - mówiąc to, Szymanik wyciągnął w ich stronę dwie litrowe butelki Jacka Danielsa. - Ode mnie, żebyście mnie dobrze wspominali - dodał z uśmiechem.
Delikat i Bory ochoczo przyjęli podarunki okolicznościowe.
- Do zobaczenia wkrótce.
Oto nastąpił moment pożegnania, zakończony krótkimi, ale mocnymi uściskami pomiędzy mężczyznami. Ojciec wyglądał na wzruszonego, jednak wstydząc się swoich emocji, szybko odwrócił się i wsiadł do samochodu.
- Powodzenia w stolicy - z lubieżnym uśmiechem zwrócił się do Agaty Delikat.
Ta chciała już coś powiedzieć, ale ostatecznie tylko się uśmiechnęła, pomachała chłopakom i także wsiadła do samochodu, który po chwili ruszył.
- Będziesz za nimi tęsknił? - zapytała męża.
- Jest coś, o czym ci nie powiedziałem. W Warszawie nie będę miał nikogo pod sobą.
- To znaczy?
- Ja tam... Chodzi o to, że... Na początku będę musiał...
- Chyba nie będziesz tam biegał z tematem?
Agata czekała, aż jej mąż stanowczo zaprzeczy tym insynuacjom, ale on milczał.
- Będziesz dla Kalafiora biegał z tematem?
Pochyliła się do przodu, próbując nawiązać z mężem kontakt wzrokowy. Ten jednak wydawał się zbyt zaabsorbowany prowadzeniem samochodu. Być może gryzło go sumienie, że tak długo ukrywał przed swoją żoną tę wstydliwą dla niego informację. W praktyce oznaczało to, że przeprowadzka z Lublina do Warszawy będzie zdegradowaniem jego, ale także i Agaty pozycji społecznej. Nawet jeśli finansowo mieliby na tym zyskać.
- Tylko na początku. Przez kilka miesięcy - wyrzucił wreszcie z siebie Szymanik. Przyniosło mu to pewną ulgę.
Kobieta nie wyglądała jednak na usatysfakcjonowaną potwierdzeniem swoich podejrzeń. Wręcz przeciwnie.
- Co to, kurwa, ma znaczyć? - żądała dalszych wyjaśnień.
- Widzisz, Agata, jaka ty głupia jesteś. Schodzimy w dół, żeby wybić się w górę. W Warszawie potrzebują ludzi takich jak my. Młodych, dynamicznych, wiedzących, czego chcą od życia. Przestań na mnie wjeżdżać!
- Dlaczego mi wcześniej nie powiedziałeś? - Agata próbowała się uspokoić. Bezskutecznie.
- A co by to dało?
Samochód zatrzymał się przed skrzyżowaniem na czerwonym świetle. Pozwoliło to kierowcy zebrać myśli.
- Żaba, obiecałem ci luksus i słowa dotrzymam. Musisz mi jednak pomóc. Ważne jest, żebym miał wolną głowę. Żadnych awantur. Słuchaj, różnie między nami było, ale zawsze umieliśmy się dogadać. I ja to doceniam. Po prostu nie chcę, żeby ci odwaliło tylko dlatego, że przeprowadziliśmy się do Warszawki.
- Mnie ma odwalić? To ty przestań wsadzać kutasa w...
- Zamknij się! Właśnie o tym mówię! Nie możemy rozmawiać w ten sposób.
- Żadna kobieta na moim miejscu...
- Żadna kobieta nigdy ci nie dorównała i nie dorówna. Właśnie dlatego się martwię. Tam wszystko będzie się działo szybciej i powinniśmy oboje zdawać sobie z tego sprawę. - Samochód ruszył na zielonym świetle. - Pytałaś, czy będę za nimi tęsknił. Nie wiem. Może nie powinienem - Szymanik zmienił temat.
***
Obsesje Ryszarda Kościuka dawały o sobie znać już od dłuższego czasu. Właściwie każda rozmowa o polityce z jego udziałem zawierała dygresje na temat kondycji moralnej polskiego społeczeństwa. Czy naród byłby gotowy na takie poświęcenie jak podczas drugiej wojny światowej? Teza Kościuka była taka, że najdalej po tygodniu ludzie zaczęliby jęczeć i trzeba byłoby się poddać.
- A ty, Rysiek, byłbyś za tym, żeby się poddać?
Nikodem Budzisz lubił zadawać swojemu zastępcy prowokacyjne pytania. Zresztą nie tylko jemu. Szef SBP ogólnie miał taki styl pracy, w którym zadawanie pytań było metodą na zorientowanie się, czy jego podwładni mówią całą prawdę i tylko prawdę. Nie liczyło się to, co ludzie mieli do powiedzenia. Dla Budzisza kluczowe znaczenie miało to, jak odpowiadali na jego pytania.
- Po co zaczynasz? - Kościuk odpowiedział pytaniem na pytanie z pewną dozą agresji, ponieważ poczuł, że szef podważa jego patriotyczne przekonania.
Gdy się uspokoił, rozpoczął kolejny wywód, tym razem poświęcony przywódcom politycznym. Oczywiście nie dorośli oni do wyzwań współczesności. Budzisz słuchał tego jednym uchem, przegryzając krewetki z rusztu. Właściwie obaj panowie mogliby zjeść spóźniony obiad w siedzibie Służby Bezpieczeństwa Polski na Rakowieckiej w Warszawie. Resortowa stołówka miała przyzwoite menu. Brakowało tam tylko jednego - alkoholu.
- Ale zaczekaj chwilę - Budzisz przerwał monolog Kościuka, odstawiając kieliszek z czerwonym winem. - Przecież chore społeczeństwo nie może wybrać zdrowego przywództwa.
- Widzę, że zaczynasz rozumieć. Prezydent powinien zostać wybrany, ale nie przez społeczeństwo, tylko przez...
- Czekaj, czekaj, czekaj... - Budzisz przyłożył palec do ust. - Tu może być podsłuch.
Kościuk jakby dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego, że przecież restauracja, do której przychodzili od jakiegoś czasu, nie została sprawdzona pod kątem kontrwywiadowczym.
- A dobra... - Budzisza bawiło to, że Kościuk nie łapał jego żartów. Tak było też tym razem. - Jakby co, to powiemy, że byliśmy nachlani. To kto powinien wybierać prezydenta?
Pytanie zbiło z tropu Kościuka, ale Budzisz cały czas sprawiał wrażenie, że odpowiedź autentycznie go interesuje. Rozsiadł się wygodnie na krześle. Obfity posiłek i alkohol sprawiły, że czuł się zrelaksowany. Teraz potrzebował jakiejś rozrywki i liczył na to, że Kościuk mu ją zapewni. Nie zawiódł się.
- System, w którym prezydent jest zwierzchnikiem sił zbrojnych, ma pewną wadę. - Mężczyzna wznowił przerwany monolog. - Zapewnia, co prawda, cywilną kontrolę nad armią, ale gdy prezydent okazuje się jednostką słabą, to w sytuacji zagrożenia nie ma możliwości jego wymiany przed upływem kadencji. Z premierem jest łatwiej, ponieważ on opiera swoje rządy na większości parlamentarnej, którą w różnych okolicznościach może stracić. Poza tym nikt nie głosuje na premiera, a prezydent ma za sobą mandat w postaci głosów większości wyborców. W czasach gdy nic się nie dzieje, taki system od biedy może działać. I tak było do tej pory. Inwazja Rosji na Ukrainę skomplikowała jednak sytuację międzynarodową Rzeczypospolitej. Przywódca państwa będącego sojusznikiem kraju walczącego o utrzymanie niepodległości nie może być słaby. Nie może bać się podejmowania decyzji. Nie może co kilka dni zlecać swojej kancelarii przeprowadzenia wewnętrznych sondaży, by sprawdzić, czy naród nadal go kocha. A taki właśnie jest Bartosz Czartoryski.
- Gdyby nasz kochany prezydent nie był w stanie pełnić swojej funkcji, na jego miejsce wszedłby Sidorkiewicz. Obaj wiemy, że jest jeszcze gorszy.
Kościuk musiał przyznać rację swojemu szefowi. W przypadku gdyby Czartoryski musiał z jakichś względów ustąpić z urzędu, do czasu wybrania nowego prezydenta zastąpiłby go marszałek sejmu. W tym konkretnym przypadku człowiek, który nadużywał alkoholu i w pracy nie pojawiał się wcześniej niż około godziny dwunastej, żeby już o szesnastej zniknąć. Jeśli był do czegoś potrzebny, trzeba go było szukać po całej Warszawie. No, może nie po całej. Było nawet takie miejsce, gdzie pan marszałek wyjątkowo lubił przebywać, żeby odpocząć po trudach ciężkiej służby dla ojczyzny i narodu. Służba Bezpieczeństwa Polski wpadła na ten trop przypadkowo, przeglądając materiał nagrany w jednej z - jak to określał Budzisz - organizacji pozarządowych. Seks z nastoletnią prostytutką nie był co prawda przestępstwem, ale oznaczał kompromitację drugiej, według konstytucji, osoby w państwie. Tego typu nagrań było kilkanaście. Kierownictwo służb najbardziej upodobało sobie te, na których Sidorkiewicz ma problemy ze wzwodem. Gdy Kościuk oglądał je po raz pierwszy, był zażenowany, tym bardziej że musiał wysłuchiwać komentarzy Budzisza w stylu: "zaraz się zacznie" albo "marszałek i tym razem nie stanął na wysokości zadania". Ale z czasem doszedł do oczywistego wniosku, że gdyby trzeba było wymusić na marszałku podjęcie jakiejś decyzji, to wystarczyło sięgnąć po któryś z nagranych ukrytą kamerą filmów. Obaj z Budziszem zastanawiali się głośno, czy w Kancelarii Sejmu trzeba by zorganizować specjalny seans, czy jednak Sidorkiewicz uwierzyłby im na słowo, że istnieją dowody świadczące o jego wątpliwej moralnie działalności.
- Chciałbyś, żeby to Sidorkiewicz był prezydentem?
Kościuk nie odpowiedział na to prowokacyjne pytanie. Niezrażony Budzisz zerknął do butelki. Była pusta.
- To może zapytam inaczej: jak chciałbyś dokonać podmianki na stanowisku prezydenta? - zapytał zupełnie bez emocji, rozglądając się za kelnerem.
- Podmianka jest możliwa tylko w wyniku śmierci Czartoryskiego. Nie widzę innej opcji. - Tym razem to Kościuk sprawdzał reakcję swojego rozmówcy.
Do stolika zbliżał się kelner. Zanim podszedł na tyle blisko, żeby usłyszeć, o czym rozmawiają, Budzisz wyszeptał:
- Dokończymy tę rozmowę na Rakowieckiej. Jak wrócę z Kijowa.
***
Malik nie spał dobrze ostatniej nocy. A do tego krótko, ponieważ dotarł do domu na warszawskim Targówku tuż przed trzecią nad ranem. Było kilka minut po siódmej i z trudem gramolił się z łóżka. Miał dwadzieścia cztery lata i świetlaną przyszłość przed sobą. A przynajmniej wydawało mu się, że tak będzie. Były ku temu mocne podstawy w postaci kuzyna Emmanuela - barwnej osobistości warszawskiego półświatka. Obydwaj reprezentowali drugie pokolenie nigeryjskich emigrantów, których rodzice przyjechali do Polski na studia na początku lat dziewięćdziesiątych. Samych siebie określali jako czarnoskórych Polaków, a Nigeria była dla nich jedynie krajem pochodzenia ich przodków.
- Kurwa, nie mogę. - Malik ukrył twarz w dłoniach. Najchętniej położyłby się i spróbował zasnąć.
Jeśli rodzice wierzyli, że synowie pójdą w ich ślady, to się srogo zawiedli. Może Emmanuel mógłby wieść normalne życie, ponieważ przez większość swojej młodości był po prostu zwykłem nastolatkiem, jeśli można tak określić czarnoskórego chłopaka w szkole składającej się z samych białych, to z Malikiem od początku coś było nie tak. Podejrzewano ADHD, ale ostatecznie nie postawiono takiej diagnozy. Jednak skłonność do przemocy i częste wybuchy agresji wskazywały na to, że nie jest taki jak inni. Może miały na to wpływ trudności z nawiązaniem przyjacielskich relacji z rówieśnikami z innego kręgu kulturowego, ale Emmanuel był w podobnej sytuacji i nie stwarzał takich problemów. Malik po prostu wolał być sam i lepiej czuł się w swoim towarzystwie niż w jakiejkolwiek grupie rówieśniczej.
- Zaraz się... - Wiedział, że musi wstać, ale wciąż szukał wymówki, żeby tego nie zrobić.
- Mmmm... - Kobieta leżąca po drugiej stronie łóżka przekręciła się na bok.
Nie chcąc jej budzić, zmobilizował wszystkie siły, aby bezszelestnie podnieść się z łóżka i przejść kilka kroków dzielących sypialnię od korytarza. Obejrzał się jeszcze. Jego kochanka nadal spała głęboko. Ruszył przed siebie.
Na dole w salonie wskoczył z powrotem w dresy Lacoste z melanżowej mieszanki bawełnianej, które zostawił na krześle kilka godzin wcześniej. Gdzieś w pobliżu powinny były leżeć też jego klapki, ale te, jak na złość, nie dały się odnaleźć. Poczłapał więc do szafki na buty i wzuł parę rozdeptanych adidasów, które miały tę zaletę, że nie trzeba ich było sznurować. Tak ubrany wyszedł drzwiami od salonu na taras prowadzący na ogród.
Orzeźwiło go chłodne poranne powietrze. Wciągnął je w płuca. Sąsiedzi mieszkający po drugiej stronie płotu wynajmowanego przez niego bliźniaka nie zdradzali żadnych przejawów aktywności. Była niedziela. Pewnie wszyscy jeszcze spali.
Zachciało mu się papierosa. Zaczął sprawdzać kieszenie dresów w poszukiwaniu paczki Chesterfieldów, które nałogowo palił, ale jedyne, co znalazł, to zapalniczka. A to przypomniało mu o zadaniu, dla którego musiał tak wcześnie zwlec się z łóżka.
W rogu ogrodu stała drewniana szopa, w której trzymał rowery, narzędzia, kosiarkę i kanister z benzyną. Było tam też sześć pustych butelek po piwie i brudne szmaty pocięte w pasy. Postanowił wyciągnąć je na zewnątrz. To samo zrobił z kanistrem. Zlustrował jeszcze raz posesję sąsiadów, na której nadal nic się nie działo. Właściwie powinien zamknąć się w szopie, by pozostawać poza zasięgiem wzroku ewentualnych ciekawskich, jednak obawiał się, że smród benzyny spowoduje nawrót fali mdłości, które udało mu się odpędzić po wyjściu z domu do ogrodu.
Ustawił butelki w jednym rzędzie i do pierwszej z nich włożył lejek. Otworzył kanister i zaczął powoli napełniać butelkę, tak aby ciecz wypełniała ją mniej więcej w dwóch trzecich. Następnie powtórzył całą operację pięciokrotnie. Zadowolony z efektu zamknął kanister i odniósł go do szopy. Teraz musiał skoncentrować się na zatkaniu szyjek szmatami, które miały stanowić rodzaj lontu. Nie wszystkie przygotowane wcześniej tkaniny się do tego nadawały, więc najpierw dokonał selekcji, a później zabrał się do czopowania starych, dobrych koktajli Mołotowa. Nabrał w tym takiej wprawy, że z każdym kolejnym radził sobie coraz szybciej. Ostatnia butelka zapalająca, do której nie zdążył jeszcze wepchnąć lontu, wypadła mu z rąk i jej zawartość rozlała się na kamienną posadzkę. Malik, klnąc siarczyście, wrócił do szopy po kanister i lejek. Wtedy usłyszał, że drzwi prowadzące na taras jego sąsiadów otworzyły się. Jego decyzja była błyskawiczna. Rzucił kanister w kąt, wybiegł na zewnątrz i jednym ruchem zgarnął ustawione blisko siebie flaszki w garście obu rąk. W ciągu trzech sekund był już z powrotem w środku. Wrócił szybko po tę przypadkowo opróżnioną i ją też ukrył przed wzrokiem osób postronnych. Zamknął za sobą drewniane drzwi i spokojnym krokiem wrócił do domu.
W kuchni umył ręce w zlewozmywaku, używając do tego płynu do mycia naczyń. Otworzył lodówkę i wyciągnął z niej butelkę piwa. Pełną. Wreszcie mógł usiąść i odsapnąć.
Nie tak miał wyglądać ten weekend, miał zupełnie inne plany, ale Emmanuel zadzwonił do niego dwa dni wcześniej, informując go, że pewne sprawy się pokomplikowały i trzeba będzie je naprostować. Zawsze, gdy coś poszło nie tak i jego kuzyn uważał, że trzeba temu zaradzić, używał tego terminu - "naprostować". W większości przypadków oznaczało to podjęcie działań podlegających sankcjom karnym. Rzecz jasna nie robił tego osobiście, tylko rękami Malika.
Kapsel wygiął się bez oporu pod wpływem otwieracza i połowa zawartości butelki trafiła do szklanki. Już kilka łyków powinno wystarczyć do poprawienia samopoczucia, jednak mężczyzna zwlekał z wypiciem choćby jednego. Delektował się samym widokiem napoju.
Wreszcie podniósł naczynie i zbliżył je do ust. Zamarł w takiej pozycji, jakby chciał się upewnić, czy na pewno jest gotowy na to, co ma za chwilę nastąpić. Dotknął krawędzi dolną wargą i zaczął powoli przechylać szkło w swoim kierunku. W tym momencie na zewnątrz rozległ się dźwięk samochodowego klaksonu.
Przed bramą stało pomarańczowe Lamborghini, za kierownicą którego siedział czarnoskóry mężczyzna w czapce z daszkiem i okularach przeciwsłonecznych. Malik od razu rozpoznał swojego kuzyna. Emmanuel nie zgasił silnika samochodu, co sugerowało, że czeka, żeby go wpuścić. Malik kliknął odpowiedni guzik na pilocie, dopiero gdy zbliżył się do ogrodzenia. Mógł sobie na to pozwolić. Był przecież na swoim terenie.
Nie czekając, aż Emmanuel zatrzyma pojazd i z niego wysiądzie, ruszył ścieżką pomiędzy płotem a ścianą budynku, prowadzącą do znajdującego się na tyłach ogrodu. Już od jakiegoś czasu kuzyn grał mu na nerwach swoimi złośliwościami pod jego adresem, dlatego przestał okazywać mu szacunek w sposób przesadny, tak jak to było jeszcze do niedawna. Teraz po prostu słuchał, co Emmanuel ma mu do powiedzenia, i ewentualnie zadawał pytania, jeśli coś było dla niego niejasne. Także tym razem nie zamierzał być zbyt wylewny. Stanął przed drewnianą szopą, na wypadek gdyby musiał zaprezentować efekty swoich przygotowań do czekającego go zadania, i zaczął szukać po kieszeniach paczki papierosów. Ponownie znalazł tylko zapalniczkę.
- Nie zaprosisz mnie do środka? - Tym razem to Emmanuel kazał na siebie czekać przez dłuższą chwilę. Zdawał sobie sprawę, że Malik jest rozdrażniony jego obecnością, ale równocześnie wiedział, że nie ma na to wpływu. Mimo że byli kuzynami, to ich relacje charakteryzowały się przede wszystkim zależnością szef-podwładny. A z tego wynikały pewne konsekwencje.
- Mam gościa. Mam nadzieję, że jej nie obudziłeś. Jej i sąsiadów. - Malik ostatnie zdanie wypowiedział szeptem, dając kuzynowi do zrozumienia, że muszą zachować pewne elementy konspiracji.
- Która to? Oksana? - Emmanuel wyciągnął z kieszeni kurtki paczkę Marlboro i skierował ją w stronę Malika. Gest pojednawczy na złagodzenie narastającego napięcia.
- Z Oksaną zerwałem jakieś dwa miesiące temu. - Gospodarz sięgnął po papierosa. Zamierzał trzymać się swojej taktyki mówienia tylko tyle, ile jest konieczne. Zapalił zapalniczką oba papierosy. Najpierw kuzyna, później swój.
- Rozmawiałem z Kalafiorem. Powiedział mi, że uderzyłeś pięścią w twarz jednego z jego ludzi. Masz coś na swoje usprawiedliwienie?
- Nazwał mnie czarnuchem. Jak byś zareagował na moim miejscu?
- Ja znam inną wersję. Facet stracił dwa zęby, ponieważ zareagował, gdy zacząłeś przystawiać się do jego kobiety.
- A tę inną wersję to znasz od kogo? Od Kalafiora? Po co w ogóle z nim gadasz? Powinieneś napluć na tego skurwysyna. Na niego i tych jego cebulaków. Od kiedy w ogóle trzymasz z białymi?
Emmanuel tylko uśmiechnął się na tę ostatnią uwagę. Kuzyn wydawał mu się taki dziecinny.
- Dlaczego trzymam z Kalafiorem? Pewnie dlatego, że mam z tego hajs. Ty też chyba nie narzekasz?
- Nie będzie mnie cebulak wyzywał od czarnuchów.
Malik nerwowo zaciągnął się papierosem. Czuł, że gość nie uwierzył w jego wersję.
- Musisz to naprostować. Jutro pojedziesz do Kalafiora i ustalicie wspólnie i w porozumieniu, ile będzie cię to kosztowało. I nie próbuj mnie w to mieszać.
Nastąpiła chwila krępującej ciszy. Emmanuel spojrzał na zegarek.
- Jesteś gotowy?
- Tak, jestem. Kiedy mam ruszać?
- Za godzinę. Jak zamierzasz to rozegrać?
- W starym stylu. Metoda dobra, bo wielokrotnie sprawdzona. - Mężczyzna, zły, że kuzyn nie wstawił się za nim, nie zamierzał zdradzać mu żadnych szczegółów.
- Bardzo dobrze. Życzę powodzenia. - Emmanuel spojrzał w jego oczy. Być może chciał coś z nich wyczytać. A może po prostu wykorzystał sytuację, że tylko on miał na nosie okulary przeciwsłoneczne.
- Dobra, pojadę jutro z samego rana do tego gnoja i załatwię sprawę polubownie. Przepraszam, że narobiłem ci problemów - przyznał wreszcie z udawaną skruchą gospodarz.
- Mnie żadnych problemów nie narobiłeś. Tylko sobie. Nie pierwszy zresztą raz.
- Emmanuel, miałbym do ciebie sprawę. - Przybrał pojednawczy ton i miał w tym swój interes. - Potrzebowałbym... Chciałbym... Czy mógłbyś pożyczyć mi... Bo chodzi o to, że miałem sporo wydatków i teraz jeszcze...
- Ile?
- Dziesięć tysięcy. Euro. - Słowo "euro" wypowiedział niemal bezgłośnie.
- Słuchaj, Malik. Chciałbym, żeby to do ciebie dotarło za pierwszym razem, bo później nie będę już do tego wracał. Ujmę to więc obrazowo. Prędzej cała Warszawa spłonie, niż ja ci pożyczę dziesięć tysięcy euro.
- Całe miasto? - Gospodarz rzucił niedopałek papierosa pod swoje stopy i przydeptał go adidasem. Właśnie za takie gadanie zaczął tracić do Emmanuela szacunek.
- Całe. - Emmanuel swojego kiepa wrzucił wprost do kałuży znajdującej się przed nimi. W górę buchnęły płomienie. Co ciekawe - zaskoczyło go to. Próbował przez chwilę zrozumieć zaistniałą sytuację, ale szybko się poddał.
- Takie numery chce ci się odwalać, ale żeby się ogarnąć, to nie - burknął i ruszył w kierunku swojego Lamborghini. Po kilku krokach zatrzymał się i odwrócił w stronę kuzyna. - Nie mam takiej gotówki przy sobie. Przyjedź wieczorem.
Teraz to Malik próbował zrozumieć rozgrywającą się na jego oczach scenę. Układał to wszystko w głowie, patrząc na wzniecony przez swojego gościa płomień.