Ponieważ możemy

- Na dół! Wszyscy na dół! Narada rodzinna!

W sumie ciekawiło mnie, czemu tata wrócił tak wcześnie z pracy i co miała oznaczać owa "narada rodzinna", ale mimo to nie ruszyłem się z pokoju.

- Pizza! - dodał tata. - Kto ostatni na dole, ten je hawajską!

Gdzieś trzasnęły drzwi, a na schodach zadudniły kroki. Zerwałem się i pognałem za resztą. W drzwiach kuchni wdałem się z Ethanem w krótką przepychankę, którą wykorzystała Freya, aby przecisnąć się między naszymi nogami i porwać pierwszy kawałek pizzy, po czym wszyscy zgromadziliśmy się wokół stołu. Jedliśmy pizzę prosto z pudełek rozłożonych na stertach rysunków, niedokończonych zadań domowych, nieotwartych listów i nieprzeczytanych czasopism.

Ethan, który ma już siedemnaście lat, a od trzech ubiera się wyłącznie na czarno, oznajmił między jednym kęsem a drugim:

- Jest mi obojętne, kto przejmie opiekę, ale swojego pokoju nie oddam.

- Jaką opiekę? - spytała mama.

- Nigdzie nie wyjeżdżam i nie ma mowy o wizytach na weekend u któregoś z was.

- Na szczęście nie w tym rzecz, skarbie. Nie rozwodzimy się.

- Nie? - zdziwił się Ethan. - To o co chodzi z tą naradą rodzinną?

Freya, która na ogół rzadko opuszcza świat siedmiolatki zamieszkały wyłącznie przez elfy, jednorożce i koty, na moment dostroiła się do rzeczywistości i zaczęła płakać.

- Rozwodzicie się?

Mama zerwała się z krzesła, obiegła stół i przytuliła ją.

- Nie, wcale nie! Nie ma się czym przejmować.

- Ale Ethan tak powiedział!

- Pomylił się.

- Skąd mam wiedzieć, że to ty mówisz prawdę? - szlochała Freya. - Skąd mam wiedzieć, że nie mówisz tego, aby nie było mi smutno?

- No i co narobiłeś, Ethan? - warknęła mama. - Powiedz teraz siostrze, że to zmyśliłeś!

- Niczego nie zmyśliłem.

- A właśnie że tak. Nikt nie mówił nic o rozwodzie, dopóki ty się nie odezwałeś.

- Bo sam to rozpracowałem.

- Ale błędnie! My się nie rozwodzimy!

- Czemu nie? - spytał Ethan.

- Słucham? - odparła mama. - Czy ty naprawdę pytasz mnie o to, dlaczego się nie rozwodzimy?

- Skoro nie jesteś w stanie wymyślić żadnej odpowiedzi, to może jednak powinniśmy zacząć się martwić - rzekł Ethan.

- Dość tego - wtrącił się tata. - Spokój. Wracamy do początku. Nie ma żadnego rozwodu. Wezwałem was na naradę, bo mam wam coś do przekazania.

- Próbna separacja? - dociekał Ethan.

- Nie. To dobre wieści.

Te słowa sprawiły, że wszyscy nagle zamilkli, bo nikomu nawet nie przyszło do głowy, że wieści mogą być dobre.

- Sprzedałem swoją firmę - oznajmił tata, rozparł się wygodnie na krześle i uśmiechnął się szeroko.

Ethan, Freya i ja wpatrywaliśmy się w niego bez emocji.

- To ty masz firmę? - spytałem.

- Tak! Oczywiście, że tak. A jak myślisz, co robiłem każdego dnia przez ostatnie sześć lat?

Wzruszyłem ramionami w odpowiedzi.

- Cóż - podjął tata. - Ściślej mówiąc, miałem firmę do końca ubiegłego tygodnia. Ale teraz ją sprzedałem! - Uśmiechał się szeroko, promieniał wręcz i wyraźnie czekał na naszą reakcję.

Żadne z nas nie miało jednak pojęcia, o czym on mówi i dlaczego robi takie przedstawienie z przekazania nam niebywale nudnej informacji. Freya, która straciła już zainteresowanie rozmową, wyciągnęła notes z kieszeni i zaczęła rysować.

- Za mnóstwo pieniędzy - dodał tata.

Ethan uniósł głowę znad pizzy.

- Mnóstwo, tak? Czy to oznacza...

- Jesteśmy bogaci! - zawołała mama, poderwała Freyę z krzesła i zaczęła z nią tańczyć po kuchni. - Bogaci! Bogaci! Żegnaj, Stevenage! Żegnaj, ciasny, malutki domku! Rozpoczynamy zupełnie nowe życie! Nikt nie wierzył w to, że waszemu tacie się uda, ale dopiął swego! Udało mu się! Jesteśmy bogaci!

- Jak bardzo bogaci? - spytał Ethan.

- Bezpiecznie bogaci - odparł tata.

- Obrzydliwie bogaci! - wtrąciła mama.

- Wcale nie obrzydliwie - sprostował tata. - Umiarkowanie paskudnie.

- A kupicie mi nowy telefon? - spytał Ethan.

Jedyną wskazówką, że zanosiło się na coś takiego, była praca taty. A raczej jej brak. Gdy Freya była malutka, tata przestał robić to, co robił wcześniej - nie mam pojęcia, co to było, ale wiązało się z noszeniem krawata i powrotami do domu, gdy leżałem już w łóżku - po czym wprowadził się do szopy na tyłach ogrodu. Spędzał tam całe miesiące ubrany tak, jakby właśnie wypełzł ze śmietnika (co zresztą często mu się przytrafiało). Gdy ludzie pytali, z czego się utrzymuje, przedstawiał się jako "przedsiębiorca". Kiedy chciał kogoś zainteresować, mawiał, że jest "wynalazcą".

Ciągle przenosił kawałki jakichś urządzeń wte i wewte. Czasem się zdarzało, że pojawiał się w kuchni w garniturze, na co wszyscy wołali: "Hej, kim jesteś i jak się dostałeś do tego domu?". Robiliśmy sobie jaja z tego, że wreszcie wygląda jak dorosły, którego ktoś miałby ochotę zatrudnić, ale nikt później nie pamiętał, aby zapytać, dokąd właściwie się wybiera.

Jedno z owych spotkań musiało zaowocować sporym zastrzykiem gotówki, bo w pewnym momencie tata przestał już grzebać w szopie, zamienił łachy nurka śmietnikowego na drelich stałego bywalca wyprzedaży i ruszył do pracy w jakimś magazynie. A może to było biuro? Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby go zapytać. Był moim tatą i wychodził do pracy jak wszyscy inni ojcowie, a to, co tam właściwie robił, nie wydawało mi się szczególnie interesujące. Dopóki pojawiał się w domu na śniadaniu i w weekendy, dopóki zawoził mnie tam, gdzie sobie tego życzyłem, nie wpadłem nawet na to, aby zapytać, co porabiał całymi dniami.

Potem poleciał do Ameryki z całkiem nową walizką i pokrowcem na garnitur, którego wcześniej nie widziałem. Tym razem zapytałem, co go tam ciągnie, ale powiedział jedynie, że spotkania. Gdy wychodził z domu, mama życzyła mu powodzenia, ale jakoś tak inaczej, jakby naprawdę jej na tym zależało. Kilka minut później o wszystkim zapomniałem.

Niedługo po powrocie z Ameryki zwołał naszą pierwszą naradę rodzinną.

- Zaraz, zaraz - odezwałem się, przerywając mamie taniec zwycięstwa. - Co to miało znaczyć? Jak to "Żegnaj, Stevenage"?

- Nie sądzisz chyba, że tu zostaniemy? - spytała mama. - Stevenage to nie miejsce dla bogatych ludzi! Tacy mieszkają w Londynie! Tata sprzedał firmę, ja złożyłam wypowiedzenie w pracy, więc możemy wreszcie wynieść się z tej dziury i przeprowadzić do Londynu!

- Ale mnie się podoba w Stevenage - zaprotestowałem.

- Tylko ludziom, którzy nigdy nie wyściubili nosa poza Stevenage, może się tu podobać - stwierdził Ethan.

- Odwiedziłem te same miejsca co ty.

- Nie, wcale nie. Poza tym nie przypominam sobie, żebyś kiedykolwiek przeczytał jakąś książkę. Dla ciebie kręgle to szczyt kultury.

- A jaki to ma związek z tym, że podoba mi się w Stevenage?

- Ha! Sam widzisz, jakim jesteś ignorantem.

Spojrzałem na mamę, licząc na wsparcie. Miałem nadzieję, że stanie po mojej stronie, ale wyglądało na to, że w ogóle nie słyszała naszej sprzeczki. Gdy patrzyłem na jej twarz, przypomniały mi się kreskówki, na których w oczach postaci pojawiał się symbol dolara.

- Czyli się przeprowadzamy? - spytałem.

- Tak! - zawołała mama. - I to najszybciej, jak się da! Przenosimy się do miejsca, o którym marzyłam przez całe życie. Jest tam mnóstwo pięknych domów z epoki wiktoriańskiej, a nieopodal rozciąga się ogromny park. I choć jest tam drogo, wszędzie roi się od artystów, muzyków, wydawców i innych twórców. A to miejsce zwie się - mama wymówiła te słowa szeptem pełnym nabożnego podziwu - Hampstead.

- To tam będziemy teraz mieszkać? - spytał Ethan.

- Tak! Jest tam też niesamowita szkoła, do której wszyscy ci artyści, muzycy i wydawcy posyłają swoje dzieci: Londyńska Akademia dla Zdolnych i Utalentowanych. Już się z nimi skontaktowałam i mają tam miejsce dla całej waszej trójki. Freya, będziesz mogła malować do upadłego, a twoimi nauczycielami będą prawdziwi artyści. Ethan, ty będziesz miał okazję skupić się na muzyce i może założysz zespół. A ty, Sam, cóż... Spędzisz tam świetne chwile i poznasz wielu fajnych przyjaciół!

- Ale ja nie potrzebuję nowych przyjaciół. Lubię tych, których mam tutaj! - upierałem się.

- Tak, twoi przyjaciele są bardzo mili, dobrze o tym wiem, ale świat poza Stevenage jest o wiele bardziej ekscytujący. Na pewno ci się spodoba.

- Chcesz przez to powiedzieć, że moi przyjaciele są nudni?

- Nie, to kochane dzieciaki!

- Kochane dzieciaki? Ja mam piętnaście lat, a nie pięć!

- A ja mówię o tym, że utknęliśmy w tej dziurze na dobre! To Stevenage jest nudne, a nie twoi przyjaciele. Londyn to światowa metropolia! Cały świat się tam spotyka! To będzie niezwykłe przeżycie!

- Zawsze mówiłaś, że Londyn to brudne, zanieczyszczone miasto.

- Ja?

- Tak! A do tego, że jest zatłoczone!

- Cóż, przyzwyczaimy się. Rodowici londyńczycy nie zwracają na takie rzeczy uwagi.

- A poza tym co to właściwie za akademia dla zdolnych i w ogóle? Nie możemy pójść do normalnej szkoły?

- Pokażę ci ich stronę. To holistyczne środowisko twórcze, w którym podopieczni mogą rozwijać swoją kreatywność i pielęgnować talenty.

- Dla mnie to brzmi jak koszmar - oznajmiłem.

Mama wyciągnęła rękę i ujęła moją dłoń.

- Otwórz swój umysł, Sam. Powszechna edukacja ogranicza horyzonty i wpaja schematy myślowe, a do tego skupia się na bezsensownych celach i testach. Macie niezwykłą szansę wyrwać się z tej pułapki i pozwolić, aby ktoś wydobył z was prawdziwe talenty! Nawet jeśli nie spodoba ci się tam od razu, z czasem odkryjesz w sobie głębię, z której istnienia nie zdawałeś sobie sprawy!

- Nie chcę szukać żadnych nowych głębi. Podobają mi się te, które już mam.

- To nie głębie, a płycizny - rzekł Ethan.

- Noszenie czarnych ubrań, oglądanie nudnych filmów i granie na gitarze wcale nie czyni cię kimś głębokim, Ethan.

- Właśnie że tak - odparł mój brat.

Przewróciłem oczami, ale w głębi serca zadałem sobie pytanie, czy on przypadkiem nie ma racji.

Ethan zwrócił się do taty:

- Czyli już nie ma odwołania, tak? - Nigdy w życiu nie słyszałem, żeby był tak podekscytowany. - Wyjeżdżamy stąd?

- Tak - odparł tata.

- Na pewno?

- Tak!

Twarz Ethana rozciągnęła się w szerokim uśmiechu. Rozparł się na krześle i wydał z siebie długie ekstatyczne westchnienie.

- Nie mogę w to uwierzyć. Czuję się, jakby mnie wypuszczano z więzienia w połowie odsiadki!

- Jeśli to szkoła dla zdolnych i utalentowanych - odezwałem się - to czy nie powinni zrobić na początku jakichś testów, aby sprawdzić, czy rzeczywiście jesteśmy zdolni? No bo ja na pewno nikim takim nie jestem.

- Ależ oczywiście, że jesteś - odrzekła mama. - Tylko jeszcze nie odnalazłeś swego daru.

- Poza tym już dokonaliśmy wpłaty na czesne - dodał tata.

- A skąd wiecie, że inni nie dostają się do tej szkoły w ten sposób? - spytałem.

- Nie bądź taki cyniczny - powiedziała mama. - Obserwuję was od lat i widzę, że ten system szkolnictwa nie wyzwala w was niczego dobrego. Macie zbyt wiele sprawdzianów i zżera was stres, dlatego chcę to zmienić. Odzyskacie wolność i odkryjecie, kim naprawdę jesteście! Nie chcę, aby zrobiono z was kolejne trzy trybiki w machinie kapitalistycznej. Chcę, żebyście byli wyjątkowi, odmienni od pozostałych i pełni odwagi!

- Ha, ha! - zawołał triumfalnie Ethan. - Mama rządzi!

- Przecież tata jest trybikiem w machinie kapitalistycznej - stwierdziłem. - I mam wrażenie, że to mu się podoba. Tobie zresztą też.

- Już nie - odpowiedziała. - Już nigdy więcej nie spojrzę na kolejny arkusz kalkulacyjny! Ta praca zżerała mnie od środka. Teraz na szczęście mam to już z głowy i mogę dołożyć wszelkich starań, aby być przy was.

- Znaczy się gdzie? - spytał Ethan.

- No tam, gdzie będziecie mnie potrzebować.

- Wszyscy poczujemy się o wiele szczęśliwsi - dodał tata.

Nie byłem przekonany, czy wzmocniony nadzór rodzicielski to naprawdę dobra wiadomość. Wyraz twarzy Ethana sugerował, że przyszła mu do głowy podobna myśl.

- A gdy będziecie w szkole, spróbuję rozwijać własne zainteresowania - ciągnęła mama. - Chcę kupić koło garncarskie i zająć się wytwarzaniem naczyń.

Tym całkowicie nas zaskoczyła.

- Będzie super - uzupełnił tata. - Nie mam na myśli jedynie garncarstwa, ale całą tę przygodę. Choć garncarstwo również. Będzie naprawdę ekstra. Nasze własne garnki!

Freya uniosła rysunek przedstawiający szczeniaka, jednorożca i małego kotka siedzących na chmurce pod podwójną tęczą.

- Tak będzie wyglądać to Hampstead?

- Mniej więcej - rzekł tata.

- Czy mogę już iść? Skończyliśmy tę naradę? - spytał Ethan, po czym ruszył ku drzwiom, pisząc coś na telefonie.

Mama, pogrążona w marzeniach o nowym życiu, wpatrywała się przez okno w miejsce, gdzie powinien ciągnąć się horyzont, gdyby Stevenage miało coś takiego.

- Tato, czy my naprawdę musimy się wyprowadzać? - spytałem.

- Pracowałem nad tym przez całe moje życie - odparł. - Od tej pory wszystko będzie o wiele lepsze i łatwiejsze.

- Ale tu mieszkają wszyscy moi przyjaciele. Dlaczego musimy wyjeżdżać do Londynu?

- Ponieważ możemy. Londyn to niezwykłe miasto. Znajdziesz tam wszystko, czym się interesujesz.

- Wszystko, czym się interesuję, jest tu, w Stevenage.

- Dlaczego jesteś tak źle nastawiony?

- A czemu wy posyłacie mnie do szkoły dla czubków?

- To nie jest szkoła dla czubków. To miejsce, w którym naszym zdaniem będziesz się dobrze czuł. Próbujemy ci zapewnić wszystko, co najlepsze. Po raz pierwszy w życiu dorobiłem się prawdziwych pieniędzy, a one właśnie do tego służą. Zarabiamy je po to, aby chronić nasze dzieci.

- Przed czym? Przed rzeczywistością?

- Pokażę ci stronę szkoły. Robi niesamowite wrażenie.

- Dla Frei i Ethana.

- Dla was wszystkich! Na pewną ją polubicie.

- Tak myślisz?

- Tak! Będzie wam tam dobrze. Musicie się tylko przyzwyczaić.

Nie wydało mi się to przekonujące.

- Będziemy tam tacy szczęśliwi! - Mama najwyraźniej wyrwała się ze snu na jawie, ale błysk w jej oku sugerował, że nadal znajdowała się daleko, daleko stąd, jakby nasza ciasna kuchnia, dom o cienkich ścianach oraz całe miasteczko już przestały istnieć.