Poszukiwania - Nikodem Adamski

Zagorzały pacyfista

Zagorzały pacyfista

wyjął zabawkową broń

mierzy w ludzi reformista

raz to w głowę, raz to w skroń

Zagorzały pacyfista

poszedł na bitewną sztukę

wchodzi krępy legionista

krzyczy: zaraz wszystkich was zatłukę!

Zagorzały pacyfista

skacze przy metalu żwawo

długowłosy wokalista

wrzeszczy: wojna! Mamy prawo!

Twierdzi: sarkazm, żart, ironia

spektakl tylko lub zabawa

pokój to jest eudajmonia

twe zarzuty błaha sprawa

Ja zaś twierdzę nieodparcie

że - poglądów swych bękarcie

tyle mówisz o pokoju

a w twym sercu krwawe starcie

Nie wierzę

Nie wierzę, że poezję mogą pisać atomy

a neurony lustrzane roztkliwiać odbiorców

nie dostrzegam w sobie zwykłego hominida

protestuję przeciwko złudzeniu mego ego

Nie chcę się zgodzić z tym, że mnie nie ma

że nie piszę tych sylab

w neurotycznych odruchach

że moja determinacja zdeterminowana

a ja tylko jestem swym obserwatorem

Gdy wątpię w swą niewiarę, zaczynam się kurczyć

miłość ma jak para unosi się w chmury

marzenia już nie moje, zmieniają właściciela

a wszystkie me poglądy wypadają mi z ust

Już nie szukam cierpliwie miejsca narodzenia

by spytać się położnej, dokąd dalej biec

teraz chodzę po cmentarzach i wołam nadzieję

by usłyszeć, że nie zdechnę niczym każdy pies