Posłuszna - Anna Dudek

Reflow text when sidebars are open.
Posłuszna
isbn: 978-83-8423-930-8
? Anna Dudek i Wydawnictwo Novae Res 2026
Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.
redakcja: Dominika Giżycka
korekta: MAQ PROJECTS Sp. z o.o.
okładka: Oliwia Błaszczyk
konwersja e-booka: Gabriel Wyględacz - Studio Akapit
Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.
Grupa Zaczytani sp. z o.o.
ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia
tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@grupazaczytani.pl
https://novaeres.pl
Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.
Wydawnictwo oraz autorka pragną podziękować restauracji
Sofa Beer&Burger za wsparcie finansowe publikacji.
Lubił się jej przyglądać, uwielbiał patrzyć na te wszystkie zwykłe momenty, kiedy odgarnia włosy, uśmiecha się w ten niezwykły, kobiecy sposób. Lubił obserwować jej zwyczajność, kiedy wita nowych gości z naturalnością, jakby znali się od wielu lat. Jej francuski taki koślawy, ledwo rozumiany przez lokalnych i przyjezdnych, nie stanowił problemu, brak znajomości języka nadrabiała wdziękiem i uśmiechem. Goście ją uwielbiali, a on uwielbiał patrzeć na każdy nowy dzień, dzięki czemu czuł się bliżej.
W środę późnym popołudniem, kiedy właśnie pomagała recepcji w przyjęciu kilkunastoosobowej grupy z Włoch, pośród niewielkiego tłumu poczuła na sobie wzrok. Był trudny do określenia, pełen niepokoju, zainteresowania i rządzy, wzrok, który już znała. Z nieco wymuszoną uprzejmością przeprosiła gości i wyszła na zewnątrz zaczerpnąć świeżego powietrza. Nagłe podniecenie i pożądanie skierowały ją prosto do gościnnej toalety, w której tyle już razy przeżywała tę samą niesamowitą rozkosz.
Stanęła przed lustrem w przygaszonym świetle i czekała. Twarz przemyła wodą, żeby zmyć z niej pojawiające się pragnienie. Na najcichsze szarpnięcie drzwi reagowała nerwowo, niestety za każdym razem do środka wchodziły jedynie kolejne kobiety, chcące poprawić makijaż lub zwyczajnie poplotkować o mężach. Stała tak przez kilkanaście minut, oparta o umywalkę, nie mogąc pozbierać myśli, aż ktoś spokojnie, bez pośpiechu otworzył drzwi... Jedynie krótka chwila wystarczyła, aby zgromadzone na okrągłych pufach kobiety przestały dyskutować i zrozumiały, że czas wyjść.
Spojrzał na nią tak, jak za każdym razem, kiedy tu wchodził. Zamknął drzwi. Przyglądał się jej przez moment, jak oczekuje i pragnie, aby w końcu podszedł bliżej. Coraz bardziej zaciskała dłonie na umywalce, z pochyloną głową i lekko rozstawionymi nogami.
W najintymniejszych miejscach wzbierała niewypowiedziana niecierpliwość. Niespiesznie stanął tuż za nią. Oddychał głębiej, upajając się jednocześnie jej zapachem. Na jej karku pojawiło się pierwsze mrowienie. Delikatnie zsunął z ramienia sukienkę, spod której ukazała się część nagiej piersi. Środkiem ciepłej dłoni zaczął ją dotykać, powoli i delikatnie. Poczuł drżenie jej ciała. Wiedział, że brakuje już tylko krótkiej chwili, aby doprowadzić ją do głębokiego orgazmu. Stojąc nadal tuż za nią, dotknął najdelikatniej, jak potrafił, jej lekko kołyszących się bioder, zmarszczył w dłoniach sukienkę i powoli zmierzał w kierunku rozchylonych ud. Prawą ręką rozsunął je i dał znak, żeby zrobiła mały krok. Zwilżył palce w jej ustach i wrócił w drżące w oczekiwaniu miejsce. Całe jej ciało przeszedł dreszcz podniecenia. Opuszkami palców masował cipkę od samego dołu aż po najwrażliwszy fragment. Wsunął w jej wnętrze palce, była gorąca i mokra. Na skraju kulminacyjnego momentu, który w tak doskonały sposób wydłużał o kolejne sekundy, jego palce na zmianę pieściły ją i karciły pustymi przerwami. Cicho dyszała i jęczała, pragnąc, aby fala rozkoszy w końcu zalała jej ciało. Jego dłoń wciąż wędrowała, po czym odpuszczała, aby za chwilę znów doprowadzać do rozżarzenia zmysłów, aż w końcu przywarł do niej bardziej, dłoń zacisnęła się na całej jej kobiecości, część palców zagłębiła się w niej i rytmicznym ruchem doprowadziła do boskiej ekstazy. Trzymał ją w mocnym uścisku, rozpaloną, drżącą, spełnioną... Półprzytomna dyszała, wierząc, że nie pozwoli jej opaść na podłogę, odczeka, aż na nowo zbierze siły, by móc wrócić do codzienności.
Kiedy otworzyli drzwi i wyszli do lobby, tylko nieco przedłużone spojrzenie recepcjonistek świadczyło o tym, że coś się wydarzyło. Nikt jednak nie śmiał zadać pytania, a ona tym bardziej nie zamierzała się z czegokolwiek tłumaczyć i jakby nic się nie wydarzyło, wróciła do obowiązków. On bez słowa, bez najkrótszego pożegnania, prawie niezauważony, zniknął. Tylko trochę rozmazany od potu makijaż jakby szeptał zainteresowanym o tym, co właśnie się wydarzyło.
Trzy z pięciu dziewczyn z recepcji, które po raz kolejny były cichymi świadkami powtarzających się od pewnego czasu sytuacji, z nadzieją odprowadzały go wzrokiem. Każda chciała być na miejscu szefowej, każda marzyła, by wziął ją w ramiona i nigdy nie wypuścił. Z żalem w sercu patrzyły, jak odchodzi, bez nadziei, bez obietnicy, kiedy wróci ponownie jako oczekiwany gość. Czasami miały wrażenie, że szefowa z większą niecierpliwością oczekuje wizyty pary staruszków z bawarskiej wioski niż jego, aż nadchodził ten moment, kiedy stawała przed drzwiami i wpatrywała się jak w próżnię, nie zauważając nic dokoła. Po czym zmierzała wciąż w to samo miejsce, by po dłuższej chwili wyjść z pustką w oczach i udać się do swojego gabinetu, zniknąć do następnego dnia, samotna.
Ile razy zadawały sobie pytanie: kim jest ten człowiek?
Jaka łączyła ich relacja? I jak na to wszystko patrzył jej mąż...?
Żadna nie miała ani odwagi, ani na tyle nieprzyzwoitości, aby zapytać.
Po tajemniczych spotkaniach widziały Ann radosną, rozanieloną i szczęśliwą. Z mężem tworzyła wzorową parę. Jej biznes się rozwijał, wspierali się i kochali każdego dnia. A jednak zawsze było jakieś "ale", którego nie potrafiły rozszyfrować.
Minęło kilka tygodni, a po mężczyźnie ślad jakby całkiem zaginął.
Niemalże każdego wieczoru czekała w drzwiach, w oknie, próbując wypatrzyć zarys jego sylwetki. Jej potrzeba, rozbudzona jakiś czas temu, była już tak silna, że trudna do wytrzymania. Prawie nie potrafiła się kontrolować. Coraz częściej bywała nieuprzejma i opryskliwa dla pracowników.
Siedziała w hotelowym lobby, ale kolejny raz się nie doczekała. Chwyciła ramoneskę, wypiła kolejny łyk wina i wyszła. Szła przed siebie, licząc, że spotka go gdzieś w lokalnej knajpie. W jednej z nich, nieco mrocznej spelunie, siedziało sporo mężczyzn, część dopiero zaczynała wieczorną przygodę, a część już dawno odpłynęła w ciemną toń. Kiedy tam weszła, rozmowy ucichły, wszyscy patrzyli na nią jak na zjawisko. Kobieta nocą, w ciemnej knajpie, gdzie byli sami faceci, to całkiem interesujące. Powoli przeszła przez większą część sali, patrzyła na spocone, śliniące się twarze, w końcu podeszła do jednego ze stolików, przy którym siedziało kilku marynarzy. Całkiem zdesperowana, na granicy fizycznego obłędu, podeszła do jednego z nich i wyszeptała:
- Tu i teraz.
Gość popatrzył na nią podejrzliwie, ale nadarzająca się okazja i nagle wywołana potrzeba na tyle go zdominowały, że bez dłuższego zastanowienia ruszył za nią do toalety na tyłach. Część gości wróciła do swoich pokali, reszta jeszcze przez chwilę patrzyła na odchodzącą parę. Kiedy weszli do parszywego wnętrza, oparła się o umywalkę, rozłożyła nogi i ruchem głowy dała mu do zrozumienia, że jest gotowa. Złapał ją od tyłu i przycisnął do siebie, zaczął rozpinać rozporek, za którym nabrzmiały od podniecenia kutas był już bardzo gotowy.
- Co ty robisz?! - rzuciła, kiedy zorientowała się, co właśnie ma się wydarzyć.
- Przecież tego chciałaś - wysapał jej nad uchem.
Odsunęła go z siłą, na jaką tylko mogła sobie pozwolić. Uderzył o drzwi do jednej z kabin i patrzył na nią z półuśmiechem. Podszedł i zerwał z niej część sukienki, przywarł do niej mocno, próbując zerwać majtki.
- Zostaw mnie, co robisz?!
- Sama mnie tu zaprosiłaś - wysapał, ziejąc procentami.
- Nie po to, żebyś mnie pierdolił - wykrztusiła zrezygnowana.
Próbowała go od siebie odsunąć, ale był silniejszy. Zdążył już rozpiąć i zsunąć spodnie, podniecenie wzbierało w nim coraz mocniej i nie zamierzał odpuścić takiej okazji.
Ann była coraz bardziej przerażona, jego wściekłe spojrzenie i siła sprawiły, że zaczęła się bać. Złapał ją za włosy i ponownie przyciągnął do siebie, zaczęła krzyczeć i drapać go po twarzy. Nie zniechęciło go to jednak, a wręcz rozpalało coraz bardziej. Zaczął obmacywać jej odsłonięte piersi, zdążył też zerwać jej majtki, przycisnął ją do ściany i podniósł tak, aby móc wygodnie w nią wejść.
Wiedziała, że ten moment jest już przesądzony. Zrobiła coś tak kompletnie nieodpowiedzialnego. Tęsknota i pożądanie, nad którym nie potrafiła zapanować, doprowadziły ją do sytuacji, o której nawet nie myślała, że jest w ogóle możliwa. Obłęd i otępienie jakiego nigdy nie doświadczyła.
Nikt z zebranych za drzwiami nie zamierzał jej pomóc, na sali było głośno, a alkohol lał się wartką rzeką. Nikt nawet nie przypuszczał, że jest potrzebny tuż za rogiem.
Próbowała jeszcze walczyć, kopnęła go w krocze, niestety spowodowało to jeszcze większą agresję. Tym razem złapał ją od tyłu, rzucił na umywalkę i przylgnął do niej z całą mocą.
Drzwi w końcu otworzyły się z trzaskiem, Jack chwycił napastnika za kark i cisnął nim na kamienną posadzkę. Chwycił go za koszulkę i wymierzył dwa potężne ciosy prosto w twarz. Facet był jednak mocno umięśniony i nie zamierzał poddać się bez walki. Wstał z podłogi i próbował oddać uderzenie. Na szczęście wypił na tyle dużo, że oszołomienie i alkohol utrudniały mu dosyć mocno utrzymanie równowagi. Jack uderzył go raz jeszcze prosto w szczękę, co wystarczyło, aby bezsilny opadł na ziemię.
Ann stała obok pod ścianą, przerażona, z otwartymi ustami, choć już nieco spokojniejsza, otarła wargi bokiem dłoni i poprawiła zerwaną sukienkę.
- Co to miało być?!!! - wykrzyczał jej z nieukrywaną złością.
- Potrzebowałam cię - odpowiedziała nieco ściszonym tonem.
- Wiem - odparł już znacznie ciszej.
Patrzył na nią, zdyszany, po czym chwycił mocno jej ramię. Ruszył szybkim krokiem w stronę drzwi, ciągnąc ją za sobą. Nie opierała się, nie protestowała, szła trochę jak skarcona dziewczynka. Przed lokalem po drugiej stronie ulicy stał zaparkowany dżip. Otworzył drzwi i pomógł jej zająć miejsce. Ruszył z piskiem opon. Było ciemno i parno. Deszcz padał coraz intensywniej, a temperatura mimo to nie odpuszczała. Włosy przykleiły jej się do twarzy. Patrzyła przed siebie, jak mijają kolejne przecznice. Weseli studenci bawili się na ulicach miasta w strugach ciepłej, letniej ulewy. Światła aut migały na szerokości ulic, wiatr rozwiewał pozostawione na chodnikach śmieci po wieczornych imprezach. A oni jechali w milczeniu i napięciu. Po kilku kolejnych kilometrach samochód zatrzymał się przy kompleksie starych fabryk, które już jakiś czas temu przerobiono na kluby, puby, miejsca rozrywki i apartamenty dla wybrednych. Znała to miejsce, była to kilkukrotnie, na kolacji z mężem, na drinku ze znajomymi. Raz nawet urządziła w jednej z tutejszych restauracji przyjęcie pożegnalne dla przechodzącej na emeryturę pracownicy. Znała to miejsce, ale nigdy nie spojrzała w górę. Tam, dokąd właśnie ją prowadził. Była osłabiona po wydarzeniach tej nocy, dlatego wziął ją na ręce i zaniósł po metalowych, industrialnych schodach na wysokie trzecie piętro. Otworzył drzwi i wprowadził ją do środka. Wnętrze było przestronne i ciemne, pod jedną z oszklonych ścian urządzono kuchnię, kilka przydatnych sprzętów, wielki drewniany stół i szerokie krzesła w kolorze kortenu, obok przezroczyste drzwi do czarnej łazienki, na środku której stała ogromna, owalna wanna. Na drugim poziomie, trzy schodki wyżej, znajdowało się wielkie welurowe łóżko zaścielone białą pościelą.
Pawie wszystkie ściany były szklaną powierzchnią utrzymywaną przez monstrualne stalowe podpory. Światła tętniącego życiem miasta wdzierały się do środka, tworząc coś magicznego i pochłoniętego w ciszy.
Jack zdjął z siebie mokrą kurtkę i rzucił na podłogę tuż przy drzwiach. Spojrzał na nią tym swoim przeszywającym spojrzeniem, od którego już od tylu miesięcy nie mogła się uwolnić. Złapał dosyć mocno za ramię i pociągnął w stronę otwartej na całe wnętrze sypialni. Delikatnie zdjął z niej czarną ramoneskę, zsuną z ramion podartą i przemoczoną sukienkę, która niezdarnie opadła na jej stopy. Chwycił ją w pasie i położył na pachnącym świeżością prześcieradle, patrzył jej głęboko w oczy i zaczął delikatnie dotykać jej ud, piersi, zadartych nad głowę ramion. Leżała pokorna, czekając na tę trudną do wyobrażenia chwilę rozkoszy, która już za moment miała wstrząsnąć jej ciałem. Powoli rozchylił jej nogi i delikatnie masował mokrą, nabrzmiałą cipkę. Wsadził do środka palec, a resztą dłoni pieścił soczystą łechtaczkę. Zaczął ją całować, sutki rosły mu w ustach, a ona zaczynała wić się i jęczeć, drżąc co chwilę z podniecenia. Nabrał na dłonie nieco lepkiego olejku, którym masował jej nagie ciało. Leżała wygięta w łuk i ochoczo przyjmowała każdą pieszczotę. Zaciskała pięści na pościeli, kiedy przygryzał jej piersi. Rozkosz wirowała jej w głowie, potrzebowała jej już od tak dawna. Chciała, aby doprowadził ją do tego piekielnego orgazmu, od którego się uzależniła i pragnęła niemal każdego dnia. Z drugiej jednak strony, pieszczoty sprawiały jej głęboką i silną przyjemność, więc oczekiwała więcej i dłużej. Patrzył na nią, jak jest mu oddana, jak stała się jego... na chwilę. Spojrzał raz jeszcze głęboko w jej piękne, czarne, rozmarzone oczy i zrzucił z siebie koszulę.
- Chciałaś mnie - wyszeptał.
Spojrzała na niego przytomniej, ale w tym właśnie momencie przewrócił ją energicznie na brzuch, chwycił za biodra i uniósł do góry, po czym wszedł w nią głęboko swoją męskością. Jęknęła z bólu i rozkoszy, nie zdążyła nawet zaprotestować... A może wcale nie chciała. To był pierwszy raz, pierwszy raz, kiedy wziął ją całą, pierwszy raz, kiedy pozwoliła, aby zerżnął ją tak, jak mógł do tej pory robić to tylko jej mąż. Oddała się bez żadnego oporu, wchodził w nią energicznie, ale nie boleśnie, kołysała się oparta na łokciach, a łzy leciały jej z nagłego uczucia szczęścia. Miał ją jak nigdy wcześniej nikogo. Chciał tak jak najdłużej, dlatego kiedy jęczała coraz głośniej, zwalniał i pozwalał, aby podniecenie nieco łagodniało. Trzymał jej uda w mocnym uścisku, masując wygięte plecy i sięgając do falujących piersi.
Czuła, jak doskonale ją pieprzy.
Czuła, jak kocha się z nią po raz pierwszy, w końcu.
Kiedy patrzył, jak po gładkiej skórze spływają kolejne stróżki potu, jak włosy opadają jej na twarz i jak odgarnia je z gracją, kiedy czuł jak jej kobiecość zaciska się na jego męskości, a z ust wydobywają się kolejne pełne rządzy jęki, jego podniecenie rosło lawinowo, a w głowie pojawiła się myśl, że to dopiero początek, że już nie wypuści jej z ramion, nigdy.
Deszcz dźwięczał, opadając na szklany sufit, na ulicach trwał prawdziwy spektakl miejskich świateł, w dole ludzie pełnymi alkoholu szklankami stukali się na powitanie i pożegnanie. A kilka pięter nad całym tym zgiełkiem Ann przeżywała największą w swoim życiu rozkosz, szczytowała tak głośno i długo, jakby przeżywała orgazm skumulowany w dziesiątkach kobiet od wielu lat.
Nie wiedziała, że można przeżyć coś tak głębokiego, paraliżującego, tak mocnego i pięknego jednocześnie, absolutną eksplozję doznań, które wybuchły w niej nieoczekiwanym wzruszeniem. Patrzył na nią i dziękował Bogu za ten widok. Całe swoje dotychczasowe życie nie widział niczego cudowniejszego, jak ta szczytująca pod nim kobieta, jedyna, którą chciał oglądać w tym miejscu.
Wydała z siebie ostatnie jęki podniecenia i opadła na łóżko, wciąż trzymając w zaciśniętych pięściach zmierzwioną pościel.
Powietrze pachniało zapachem jej zmęczonego, wypieszczonego ciała i jego, mimo potężnej eksplozji, niesłabnącego wciąż podniecenia. Położył się obok nagi i szczęśliwy, chłonął każdy jej najdrobniejszy ruch, każde drgnięcie, każdy oddech. Patrzył na nią w ciszy, dopuszczając do świadomości jedynie odgłos padającego deszczu, który miał świadczyć, że po za nimi życie wciąż się toczy. Miarowe stukanie o szyby i oszołomienie buzujące w głowie sprawiło, że usnął, a na ustach pojawił się uśmiech. Kiedy letnia burza przeszła, a spomiędzy chmur leniwie zaczęły przedzierać się pierwsze promienie nowego dnia, Jack podniósł się właściwie całkiem obudzony po tym, jak zorientował się, że po obecności Ann został jedynie ciężki piżmowo-kwiatowy zapach perfum.
Dzień był pogodny, na ulicach skrzyły się w słońcu kałuże, w hotelu zaczął się już południowy ruch, pachniało kawą i świeżym pieczywem. Nowi goście przyjeżdżali, inni właśnie kończyli swój pobyt.
- Pani Ann, dziękujemy, to był wspaniały wypoczynek. Macie tu piękne miejsce. Na pewno jeszcze do was wrócimy i oczywiście będziemy polecać wasz hotel wszystkim znajomym.
Kobieta uścisnęła dłoń właścicielki i opuściła lobby. Ann przeszła do restauracji, nalała kubek czarnej kawy, po czym niemalże jak na skrzydłach przeleciała pomiędzy gośćmi meldującymi się właśnie w recepcji. Uśmiechem powitała prawie każdego.
Pracownicy nie wiedzieli do końca jak, ale byli za to pewni, kto odpowiedzialny jest za jej radość i błysk w oczach.
Wybiegła przed hotel, stanęła przed drzwiami i uśmiechnęła się do słońca. Jej doskonały nastrój zaczął udzielać się wszystkim dookoła. Usiadła na swojej ulubionej huśtawce przypominającej bocianie gniazdo i wyciągnęła telefon.
- Lora, mam absolutnie najlepszą kawę na calutkim wybrzeżu, wskakuj w kalosze i przybywaj.
- Oczywiście kawą i tak byś mnie przekonała, ale słyszę w tle jakąś ciekawszą historię. Mów, co się stało.
- Chodź.
- No już idę, a ty mów, opowiadaj.
- Powiem ci, jak w końcu doczłapiesz. Czekam przed hotelem i twoja kawa stygnie, więc szybko, szybko.
Przyjaciółka wiedziała, że to musi być bomba. Ann nie dzwoniła z pierdołami. Więc faktycznie zaczęła przebierać nogami nieco szybciej. Na widok zdyszanej Lory kobieta roześmiała się szczerze i głośno.
- No bardzo dziękuję ci za uprzejme powitanie. Lecę tu jak użądlona. Mów szybko.
- Zabrał mnie do siebie, rzucił na łóżko i pieprzył tak, jak chciałabyś każdej nocy - wyrecytowała na szybko, bez zbędnych ozdobników.
Lora przełknęła ślinę i rzuciła:
- Jak to zabrał cię do siebie? Co znaczy, że cię pieprzył?
- Od tyłu, mocno i długo, przed oczami robiło mi się i jasno, i ciemno w jednej chwili. Prawie nie wiedziałam, jak krzyczeć, myślałam, że to nieprzerwany orgazm, który nie chciał się skończyć.
- Nigdy do tej pory nie pozwalałaś na coś więcej. Mimo że i tak nie rozumiałam, dlaczego pozwalasz sobie na te łazienkowe przygody, nie posunęłaś się wcześniej o krok dalej. Coś się zmieniło, już nie wystarcza ci kiblowa masturbacja obcą ręką?
- Nie bądź wulgarna!
- Wulgarna? Pozwoliłaś, żeby pierdolił cię obcy facet! Co na to twój mąż? Zastanowiłaś się, jak przyjmie tę rewelację? Już pierwsza część całej tej przygody jest trudna do zrozumienia. Nie sądzisz, że zrobiłaś krok za daleko?
- Lora, uspokój się. To było coś niespodziewanego, nie planowałam tego wieczoru. I bardzo cię proszę, nie mieszaj w to Philippe'a. Doskonale wiesz, że nie wszystko jest tu czarno-białe. Po za tym to była tylko wymiana emocji.
- Po pierwsze, właśnie nic nie wiem, po drugie, co znaczy "wymiana emocji"?! Ty myślisz, że on przychodzi tu tylko, żeby wylizać ci cipkę, żeby zrobić ci dobrze w kiblu i nic z tego nie mieć? Zastanowiłaś się choć przez jedną, małą chwilę, co on z tego ma? Nie pomyślałaś, że to może jednak jakiś psychopata? Kto tak żyje? Kto się tak zachowuje? Pojawił się nie wiadomo skąd, nic o nim nie wiesz, nawet nie rozmawiacie!
- Ma duże, przyzwoite mieszkanie w dobrej dzielnicy, więc raczej nie chce mnie okraść.
- Może je wynajął, żeby ci zaimponować. Od początku byłam sceptyczna tej przygodzie, ale teraz to zaczyna iść trochę za daleko. I co znaczy, że nie planowałaś tego wieczoru? Czyli przyszedł i zaproponował: "Hej może wpadniesz do mnie na seks twojego życia"?
- Nie.
- To o co chodzi, co tu się wydarzyło?
Ann spojrzała na przyjaciółkę i zaczęła od początku:
- Nie pojawił się już od kilku tygodni. Potrzeba mnie w końcu przerosła. Najpierw szukałam go po okolicznych lokalach, ale nie znalazłam, potem przyszło mi do głowy coś absolutnie idiotycznego, wiem, że nie powinnam, ale brak tych doznań zupełnie mnie otumanił. Kiedy weszłam do jednego z pubów, przez jedną, krótką, beznadziejnie popieprzoną chwilę pomyślałam, że może ktoś inny... - Zrobiła nieco dłuższą pauzę. - Że może inny, obcy gość, że może to jakaś alternatywa, jakiś substytut...
Lora z niedowierzaniem patrzyła na siedzącą przed nią kobietę. Znały się tyle lat i nagle pomyślała, że to całkiem obca osoba.
- Poszedł za mną, ale trochę źle zrozumiał, o co mi chodziło. Zaczął się do mnie dobierać, rozpinać rozporek, zdarł ze mnie sukienkę, a kiedy zrobiło się już bardzo nieprzyjemnie, w końcu, po tylu tygodniach, się pojawił. Wywarzył drzwi i obił pysk temu człowiekowi. Pociągnął mnie za sobą do auta i zawiózł do siebie. Byłam całkiem oszołomiona, więc wniósł mnie do mieszkania, rozebrał i rzucił na łóżko. Kochana, wiesz mi, nie planowałam tego, ale nie żałuję ani minuty. To jak mnie dotyka, jak pieści, jak wydobywa rozkosz z każdego fragmentu ciała. Tego nie da się właściwie opisać a już na pewno nie da się zastąpić. W ustach czułam smak podniecenia tam na dole. Nie umiem ci tego wytłumaczyć, chciałam się tylko podzielić tym, czego doświadczyłam. To się nie dzieje na co dzień. Nie wierzę, że ludzie przeżywają coś takiego nawet raz w życiu. A ja tak - przerwała nagle. - Masz rację, nie wiem, kim jest, co robi, ale to zupełnie nie ma znaczenia. Nie zamierzam póki co reorganizować wszystkiego. Chcę jednak, żeby to trwało.
- Co znaczy, że pojawił się nagle, po tylu tygodniach? Skąd wiedział, że jesteś w tym pubie?
Ann patrzyła na Lorę, słuchała tego, co mówi, i nie miała pojęcia. Zastanawiała się przez chwilę, bo w sumie nie pomyślała o tym, skąd wiedział. Rozejrzała się po okolicy, zeskoczyła z bujaka i pobiegła przed siebie. Oglądała gości w pobliskich restauracyjnych ogródkach. Lora ruszyła za nią. Przyjrzały się wszystkim relaksującym się na rozległym placu, ale go nie znalazły.
- Nie wiem - odezwała się w końcu Ann. - Pojęcia nie mam, skąd wiedział.
- Jest obok, Ann. Obserwuje cię. Kim jest?
- Nie wiem.
Głos Ann nie był już tak radosny i pewny. Wróciły na patio, wciąż oglądając się za siebie.
- Kochana...
Lora spojrzała Ann głęboko w oczy.
- Albo masz anioła stróża, który będzie cię chronił i bronił jak niepodległości, albo psychopatę, który chce cię ograbić, zgwałcić i zabić. Kolejność dowolna.
Ann popatrzyła na przyjaciółkę.
- Gwałt chyba jednak możemy wykluczyć, oddałam mu się sama... I to nie bez przyjemności.
Lora w końcu uśmiechnęła się szczerze.
- Kochana, nie wiem, o co tu chodzi, kim jest ten facet, ale chyba coraz bardziej chcę go poznać. Chce spojrzeć mu głęboko w oczy i może w takim razie poprosić o jakąś demonstrację tego nadprzyrodzonego fenomenu, któremu nie możesz się oprzeć...
- Głupia wariatka! - krzyknęła z uśmiechem Ann, rzucając w nią poduszką.
- Bądź ostrożna. Trzeba jednak dowiedzieć się czegoś więcej. Nie rozumiem, jak przez tak długi czas można zamienić ze sobą jedynie kilka zdań, zwłaszcza że łączy was coś tak intymnego, ale myślę, że powinnaś przełamać tę zmowę milczenia i zadać panu X kilka pytań.
Ann popatrzyła na przyjaciółkę i rzuciła nieco chłodno:
- To wykluczone! To jeden z elementów całej tej historii. Im mniej wiesz, tym lepiej śpisz. Już i tak za dużo widziałam. Dopóki nic nie wiem, dopóki nic nie mówię, dopóki nic nie słyszę, liczy się tylko ten moment. To, o czym nie potrafię opowiedzieć słowami, co tak bardzo chciałabym, żebyś przeżyła, ale nie potrafię się, niestety, tym podzielić. Mam wszystko poukładane, dobrze prosperujący biznes, świetnych pracowników, znajomych, których szanuję i cenię, najlepszą przyjaciółkę, no i męża... - zniżyła głos.
Uśmiechnęła się z miłością do Lory.
- I te chwile... - dodała. - To fragment mojego życia, jeden z puzzli, który po prostu pasuje. Po co to zmieniać?
- Nie wiem. Ale może dlatego, że to tylko twój kolejny puzzel, a dla niego cała układanka.
- Nie wiem, Loro, nie wiem, ale jestem szczęśliwa i chyba na pewno nie chcę tego zmienić. Chcę, żeby wszystko pozostało, jak jest. Bez niepotrzebnych pytań.
- Jak chcesz. Myślę jednak, że lepiej jest wiedzieć. - Była dużo bardziej pragmatyczna, szaleństwo nie do końca wpisywało się w jej światopogląd. Wolała pewne sytuacje i grę w otwarte karty. Już pomysł przeprowadzenia się do Francji był dla niej nie lada wyzwaniem. Długo opierała się namowom Ann, ale w końcu uległa. Ostatecznie dostrzegła większe możliwości i dużo lepszą perspektywę, niż dawało jej ówczesne życie we własnym kraju.
Była architektem ogrodów i tu mogła pięknie rozwinąć skrzydła. Francuzi szybko docenili jej warsztat, powierzali w jej ręce przydomowe przestrzenie. Zresztą nie tylko Francuzi korzystali z jej usług. Napływowi nowobogaccy, którzy masowo kupowali nadmorskie rezydencje, wille i apartamenty w celu zarobkowym, równie często pukali do drzwi jej pracowni, więc dziewczyna nie mogła narzekać na brak zleceń. Niektórzy byli gotowi czekać na termin nawet rok, co dodatkowo dodawało prestiżu jej nazwisku. Dzięki temu Lora mogła uwić swoje śliczne, małe gniazdko.
Do pełni szczęścia brakowało jej jedynie księcia z bajki, tego jednego, jedynego, z którym do końca życia pichciłaby wspólne obiadki i przemierzała przy blasku księżyca kilometry francuskich plaż. Lora nie ufała krótkotrwałym znajomościom i nie zamierzała wdawać się w żadne romanse lub jednorazowe przygody. W przeszłości spotykała się z kilkoma mężczyznami, szybko jednak okazało się, że ważniejsze są dla nich uciekające króliczki, niż wspólna norka z tym jedynym. Przepłakała przez nich wiele nocy i ostatecznie postanowiła, że pojawienie się wymarzonego księcia z pewnością odbędzie się z udziałem gromu z jasnego nieba, miliona iskier, które rozbłysną, gdy go spotka, i wówczas odda mu się bezgranicznie do końca swoich dni, a reszta niech dalej ugania się za funny bunny w za krótkich spódniczkach, z ustami przypominającymi telewizyjną Pigi i echem w głowie.
- Loro - odezwała się po krótkim zamyśleniu Ann. - Wierz, mi jest dobrze. Proszę, bądź w tym szczęśliwa razem ze mną, nawet jeśli nie podoba ci się ta sytuacja. Wierz mi, że jest ona po prostu idealna.
Lora była jej najlepszą przyjaciółką, znały się większą część życia, rozmawiały o wszystkim, latami podróżowały razem po świecie. Były dla siebie wsparciem w wielu sytuacjach i każda poszłaby za drugą w ogień. Nie miały przed sobą żadnych tajemnic... No prawie żadnych.
Kiedy Ann wpadła na pomysł założenia własnego biznesu, nawet nie przypuszczała, jaką przygodę właśnie rozpoczyna. Studia skończyła z bardzo dobrym wynikiem, dołożyła do tego kilka prestiżowych kursów od psychologii po analizy wartościujące, negocjacje, psychomanipulacje, audyty itd. I nagle okazało się, że może być Magellanem własnego życia. Na początku zupełnie nieodpłatnie przeprowadzała kompleksowe analizy wraz z obszernymi opracowaniami wniosków oraz propozycjami wdrażania programów naprawczych dla hoteli i restauracji przyjaciół lub przyjaciół przyjaciół, dzięki którym ich firmy zaczęły nabierać nowego, ożywczego wiatru w żagle. Potem dzięki poleceniom i niewielkiej inwestycji w działania marketingowe posypały się grube zlecenia, niejednokrotnie zza granicy. Okazało się, że branża hotelarska to dosyć mocno powiązany ze sobą system, gdzie informacja jest w cenie, a partnerów posiada się naprawdę w każdym zakątku świata.
Ann przez dekadę zwiedziła całą Europę, kilkukrotnie lądowała w Ameryce, była na Sri Lance, w Indiach, Japonii, pracowała również w Argentynie, RPA, a nawet w Tanzanii. Niektóre zlecenia zajmowały jej niewiele czasu, nad innymi pracowała przez kilka miesięcy, dzięki czemu mogła lepiej poznać niezwykłe miejsca. Na wiele z tych wypraw zabierała Lorę, która wielokrotnie była jej tajną bronią, zwłaszcza wtedy, kiedy jednym ze środków zaradczych powinna być rearanżacja przestrzeni zielonych, aby zagospodarowany teren nie tylko wyglądał ładnie na zdjęciach w folderach, ale również spełniał funkcje wypoczynkowo-rekreacyjne dla gości.
Uwielbiała swoją pracę, bywały dni, kiedy wracała do domu, przepakowywała walizkę i po dwóch godzinach pędziła na kolejny samolot w zupełnie inną strefę czasową. Poznała wielu wspaniałych ludzi, nauczyła się więcej, niż mogła się spodziewać. O branży wiedziała już tyle, że w końcu w głowie wykiełkowała jej malutka myśl. Przez kolejne miesiące pozwalała jej rosnąć, aż w końcu dojrzała razem z nią. Zakończyła szukanie dziur i błędów w cudzych biznesach, naprawianie i sprzedawanie własnych pomysłów i otwiera swój hotel.
Na początku zastanawiała się nad lokalizacją, nie koniecznie chciała ograniczać się do własnego, bezpiecznego podwórka. Myślała nad miejscem, które przez większą część roku będzie cieszyć się dużym obłożeniem, gdzie wiosny cudownie pachną, lata są gorące, a zimy łagodne i szybko mijają. Koniecznie musiała być też duża woda i soczysta zieleń, egzotyczna roślinność, charakterystyczne miejsca w okolicy, no i pyszna regionalna kuchnia.
Siedziała z kieliszkiem wina przy stole na niewielkim tarasie, patrzyła na migoczące nocą miasto i ołówkiem szkicowała priorytety.
Ważna była dostępność, drogi, lotnisko, przystań, a nawet port. Różnorodność - pomyślała. W końcu wytargała stare pudło, w którym kurzyły się książki, listy, rachunki nie wiadomo za co, pożółkłe bilety z różnych wydarzeń i wysłużona mapa. Kiedy zaczęła zawodową karierę, zielonymi iksami zaznaczała miejsca, w których była. Teraz przyglądała się linii brzegowej zachodniej i południowej Europy. Cudowna, głośna Grecja, pachnąca oliwą i jaśminem, woda we wszystkich odmianach niebieskiego, przepiękne wioski z bielonymi domami i tyle niezwykłej historii. Zamyśliła się i rozmarzyła na chwilę, wspominając ten piękny kawałek świata. Jednak to nie Grecja, zbyt hałaśliwa i nieułożona, choć nieułożona to może nie do końca trafne określenie - pomyślała. Nieokiełznana - tak, brzmiało lepiej.
Albania - młode państwo z cudownym krajobrazem. Malutki kraj trzech mórz, dzikich gór wznoszących się i groźnie opadających w turkusowe wody kanionów. Ludzie przyjaźni, wszystko tanie. Zastanawiała się jeszcze chwilę, po czym przesunęła palcem na zachód, Włochy, Hiszpania, Francja... Patrzyła w mapę jak zahipnotyzowana, próbowała dostrzec ten jeden malutki punkt, to jedyne najwłaściwsze miejsce. W myślach powtarzała - "różnorodność".
Zapachy, lotnisko, morze... różnorodność - powtarzała w głowie.
Dopiła kieliszek chardonnay, roześmiała się radośnie, bo już wiedziała.
Wiedziała cały czas, to było absolutnie oczywiste. To co, że nie znała języka, co z tego, że była tam tylko raz. To było to właściwe miejsce, najlepsze ze wszystkich i czekało na nią.
Raz jeszcze uśmiechnęła się, tym razem stojąc oparta o barierkę. Uśmiechnęła się do całego miasta, pomachała energicznie i krzyknęła szczęśliwa:
- JUŻ WIEM! JUŻ WIEM!
Wino odbiło się głośnym echem w mieście, ale jakie to ma znaczenie. Miała prawie plan, była podniecona i nie mogła doczekać się dnia. Ponieważ postanowiła, że już jutro leci do Francji!
- Lora?!
- A kto inny, kretynko? Czy ty wiesz, że jesteś jedyną osobą na świecie bez najmniejszego wyczucia czasu?! Jest trzecia w nocy. Bywa, że ludzie czasem śpią o tej godzinie, a w szczególności tacy, którzy za cztery godziny wstają i idą do pracy zarobić na swój nędzny żywot - wykrztusiła na wpół śpiąca dziewczyna
- Po pierwsze, ja nie jestem ludzie, po drugie, ty nie prowadzisz nędznego życia, po trzecie, lecę jutro do Francji kupić hotel, a ty lecisz ze mną!
Trzecie zdanie Ann wyrecytowała pośpiesznie, szczebiocąc przy tym jak nastolatka, którą właśnie szkolny Ken zaprosił na pierwszą randkę z unoszącą się w powietrzu obietnicą buziaka.
- Głupia jesteś? Albo przegięłaś z winem, jak nic. Idź spać, błagam cię prawie na kolanach, i daj pospać innym. Chociaż w dupie mam innych, MI daj pospać, MI!!
- Kochana, właśnie kupuję bilet, więc skup się przez chwilę, podyktuj mi numer paszportu i co tam jeszcze potrzebuję, wyciągnij spod łóżka tę piękną torbę w różowe kropki i spakuj kilka kiecek plus coś, bo w zasadzie nie wiem, kiedy wracamy.
Lora słyszała, co się do niej mówi, ale chyba jednak nie wszystko do niej docierało tak, jak trzeba. Z tępą miną, wciąż półprzytomna, patrzyła w ciemność.
- Możesz raz jeszcze, nieco wolniej, wyraźniej i najlepiej drukowanymi literami powiedzieć, gdzie lecisz do Francji i po co, i czemu na mój numer paszportu? I czemu mam wrażenie, że głupkowato szczerzysz się do telefonu, a ja nic nie rozumiem?!
Ann westchnęła trochę teatralnie i spróbowała raz jeszcze:
- Jutro, a właściwie to dziś, dokładnie za dziewięć godzin, lecę do Francji kupić sobie hotel, a ty bardzo chcesz lecieć ze mną, bo jeszcze tam nie byłaś, tylko zapomniałaś mi wysłać numer paszportu. Czy teraz było wystarczająco wyraźnie?
Lora podniosła się z łóżka, odsłoniła okno, rozłączyła połączenie, przeszła do łazienki i zalała twarz zimną wodą. Popatrzyła w lustro i zrozumiała, że to chyba nie był jeden z tych groteskowych snów, w których nie wiadomo o co chodzi, niezależnie jak długo się nad nim zastanawiać. Wróciła do sypialni, wybrała numer.
- Jaki, kurwa, hotel?!?
- O fajnie, że już jesteś, to jaki ten numer paszportu?
- Jakiego paszportu, o czym ty do mnie rozmawiasz? Czy coś się wydarzyło, jak spałam? Zakłócenia w polu elektromagnetycznym, silniejsze wybuchy na słońcu, zjadłaś coś niezdrowego? Co się stało, na miłość boską?!
- Kochana, ja wiem, nie wyspałaś się, jest późno, jesteś trochę rozdrażniona...
- JEST ŚRODEK NOCY, NIE PÓŹNO! - przerwała jej.
- Dobrze, jest środek nocy, potrzebuję teraz tylko ten numer.
Lora spojrzała w bok, przekrzywiła głowę z niedowierzaniem, jakby prowadziły jednak jakieś odrębne rozmowy
- Jaki numer?
- Paszportu - rzuciła szybko Ann.
- Jakiego paszportu, mów szybko, co to za historia, bo za chwilę zwariuję. Jaki hotel? Jaka Francja?
- Kochana, przysięgam, nie wypiłam ani o kroplę wina za dużo, nie zjadłam niczego trującego, nie mam gorączki, wszystko jest super i opowiem ci o hotelu, tylko ten pieprzony internet chce najpierw ode mnie TWÓJ numer paszportu, więc bądź dobrą dziewczynką i podaj mi go, proszę!
Lora słuchała z absolutnym niedowierzaniem, poddała się jednak, bo już wiedziała, że jak ta wariatka nie dostanie tego numeru, nie przebrną dalej. Podyktowała i czekała na resztę historii.
- Dziękuję. Poszło - ucieszyła się Ann. - Cmok, cmok, jestem u ciebie za kilka godzin - rzuciła na koniec i się rozłączyła.
Lora kolejny raz spojrzała z niedowierzaniem na telefon.
- Ja pierdolę, co to było? - powiedziała na głos, po czym usiadła na kanapie i nie do końca wiedziała, co ma teraz zrobić.
Dłuższą chwilę wpatrywała się na zmianę w telefon i w ścianę. Potem zaczęła przeglądać garderobę.
A jeśli ta wariatka nie żartuje? - pomyślała.
Zaczęła przeglądać również szufladę z bielizną. Wyciągnęła nawet torbę podróżną, na wypadek, gdyby to nie był jedynie głupi dowcip, a jej stuknięta przyjaciółka miała jakiś głębszy plan.
Dzyń, dzyń, dzyyyń, dzwonek jakby się zaciął.
Lora otworzyła drzwi z soczystym KURWA MAĆ na ustach.
- Tu są sąsiedzi. Wszędzie! - wysyczała.
- Wiem, wiem. Gotowa?
- Nie! - skwitowała.
- Możesz mi w końcu opowiedzieć całą tę historię. Czyli o co tu, do jasnej cholery, chodzi? Co to za hotel? Dlaczego we Francji? - rzuciła z ironią i złością.
- Bo tam jest po prostu pięknie! I jeszcze nie wiem, co za hotel, ale będzie idealny, z cudownym widokiem, dużą przestrzenią, a w niedalekim sąsiedztwie będzie roznosił się zapach świeżych chrupiących bagietek. Wieczorami będziemy oglądać romantyczne zachody słońca nad lazurowym morzem, a rano pić mocną, czarną kawę razem z gośćmi na zielonym od roślin patio.
Ann zamyśliła się na chwilę, po czym dodała:
- Tak będzie! - I uśmiechnęła się.
Lora siedziała i patrzyła w przyjaciółkę jak zahipnotyzowana. Nie mrugnęła nawet jednym okiem.
- Chcę go mieć, myślę, że wystarczy już budowania dla innych. Teraz chcę zrobić coś dla siebie. Tak dużo już widziałam, tyle się nauczyłam, mam odłożone trochę pieniędzy, to jest ten moment, Loro.
Minęło jeszcze kilka chwil, nim Lora się poruszyła. Wstała jednak i sięgnęła po torbę.
- No dobra, lećmy, zróbmy to, niech będzie przepięknie.
Kilka godzin później lądowały już na gorącej płycie lotniska w Nicei.
- I co dalej?
- Dalej pojedziemy wybrzeżem i będziemy szukać tego momentu, kiedy w piersi poczujemy ukłucie, oddech będzie przyspieszony, a w głowie pojawi się ta myśl.
- TAA myśl - powtórzyła nieco złośliwiej Lora.
- Tak, ta myśl, że to właśnie TU.
Przez kilka dni dziewczyny jechały to bardziej w prawo, to bardziej w lewo. W lokalnych hotelach spędzały zawsze tylko jedną noc. Każdego ranka chrupały francuskie bagietki ze świeżym masłem i słodkim dżemem. Wypiły morze doskonałego wina i były zachwycone lazurowym wybrzeżem. Cieszyły się, poznawały okolicę i wciąż szukały tej jednej, jedynej perełki.
Minął już tydzień, a dech w piersiach zapierały im jak dotąd tylko wybuchy niepowstrzymanego śmiechu po kolejnych wspólnych opowieściach i historiach z przeszłości.
- Na wschód.
- Byłyśmy już tam - rzuciła Lora.
- Bardziej na wschód.
- Nie wiem, czy bardziej się jeszcze da, ale ty tu dowodzisz.
Dwie godziny później, kiedy słońce leniwie zaczęło opadać za lazurową taflą wody, Ann zatrzymała samochód na środku drogi i wyszła bez słowa. Oparła się o barierkę, wzięła głęboki wdech, a po policzku pociekła cudowna łza wzruszenia. Lora stanęła tuż przy niej. Obie patrzyły na salwę kolorów, tak soczystych w promieniach zachodzącego słońca. U stóp tego niezwykłego miasteczka srebrzyło się niebieskogranatowe morze. Tuż za miastem swoją wartę pełniły ostre jak brzytwa szczyty Alp.
- To tu, Loro. Czuję, że dojechałyśmy.
Uśmiechnęła się do przyjaciółki, przytuliła ją mocno i ruszyły dalej. Wynajęły pokój na kolejny tydzień, wierząc, że w tym czasie uda się znaleźć odpowiedni budynek.
Następnego dnia po szybkim śniadaniu pojechały do lokalnego biura pośredniczącego w zakupie nieruchomości. Ann wyjaśniła z tłumaczem w ręku, czego poszukuje, czego oczekuje, no i że wiadomo, na wczoraj. Pośredniczka obiecała, że się postara i przedstawi najszybciej jak to możliwe najwięcej ofert.
W kolejnych dniach zwiedzały miasto i okolicę, urokliwe uliczki, pełne drobnych sklepikarzy i rzemieślników. W związku z położeniem tuż przy samej granicy francuski był przeplatany wesołymi, włoskimi rozmowami. W powietrzu unosił się apetyczny zapach świeżo wypiekanego pieczywa, który mieszał się z aromatem kwitnących krzewów. Ann była absolutnie zachwycona, już nie mogła się doczekać, kiedy pozna tych wszystkich miejscowych ludzi, będzie machać im radośnie na dzień dobry, spacerując do ulubionej kawiarni.
Poszukiwania idealnej nieruchomości nie szły jednak tak szybko, jakby sobie tego życzyła. Każdej z prezentowanych czegoś brakowało, raz była za mała, raz za bardzo zniszczona, za daleko od plaży, bez możliwości zrobienia patio lub z za małym ogrodem. Wiedziała, że będzie ją to drogo kosztować, dlatego chciała, żeby wszystko było takie, jak sobie wymyśliła, bez żadnych kompromisów. Lora niestety musiała wrócić do kraju, terminy zleceń zaczęły o sobie przypominać dźwiękiem przychodzących od klientów wiadomości oraz niekończącymi się telefonami z pytaniami o postępy prac przy projektach.
Mijały kolejne tygodnie. Ofert było coraz mniej, a zniecierpliwienie dziewczyny rosło. Pośredniczka, z którą Ann zdążyła się już całkiem dobrze zaprzyjaźnić, obiecała jej jednak, że choćby miała kogoś wyprowadzić, znajdzie jej tę nieruchomość.
Była ósma rano, kiedy telefon wydał nieprzyjemny o tej porze dźwięk.
- Halo?
Głos był jeszcze mocno śnięty.
- Ann, mam go! - wykrzyczała do słuchawki Clara. - Przyjeżdżaj szybko do mojego biura. Za godzinę możesz go obejrzeć.
Pora była absurdalnie idiotyczna, ale Ann wyszykowała się w dwadzieścia minut. Darowała sobie poranną kawę i popędziła na spotkanie.
Budynek był fantastyczny. Trochę na uboczu, na niewielkim placu wśród tętniących życiem kawiarenek i restauracji. Od frontu prowadził do niego ogród z bujną roślinnością. Palmy i dorodne drzewa piniowe robiły piorunujące wrażenie. Idealne miejsce na rozstawienie stolików dla gości, hamaków i małej całorocznej oranżerii. Z tyłu dech w piersiach zapierał widok na błękitne morze oraz miasto mieniące się całą paletą kolorów na fasadach budynków. Miał cztery kondygnacje. Na parterze przestronne lobby i recepcja, toalety, biuro, spora sala na restaurację oraz kilka innych pomieszczeń na zapleczu. Na trzech piętrach łącznie sześćdziesiąt pokoi, no i dach, na którym bez problemu można by urządzić taras z widokiem. Na prawo od głównego wejścia znajdował się nawet basen, był już mocno zniszczony i od dawna nieużywany, ale do naprawienia.
- Jest genialny - wyszczebiotała Ann.
- Wiem - odparła Clara.
- Znajoma znajomej znajomego dała mi cynk, że właściciel wrócił na kilka dni ze Stanów i jest pewna szansa, że przy dobrej propozycji będzie chciał sprzedać. Nie mieszka tu już od dziesięciu lat. Kiedyś prowadził tu hotel, ale potem wyjechał za ocean, założył rodzinę, kupił dużą farmę i nie zamierza już wracać do Francji.
- Claro, jesteś cudotwórcą. To jest moje miejsce. - Ann aż piszczała z podniecenia. - Ile?
- No właśnie. Nieruchomość może nie jest w najlepszym stanie, ale...
- Ile?
Clara pokazała kartkę z propozycją od właściciela.
- Sporo.
- Sporo.
- To dużo więcej, niż planowałam, no i więcej niż moje wszystkie oszczędności, kredyty, które dostanę, i te, o których mogę tylko pomarzyć. - Ann stała i podziwiała budynek, trochę zirytowana wygórowaną ceną.
- Biorę - krzyknęła w końcu. - Spróbuj jeszcze ponegocjować, w każdym razie jak będzie się upierał, to trudno. Czuję, że to jest moje miejsce.
Clara skontaktowała się natychmiast ze sprzedającym, wiedząc, że za kilka dni wyjeżdża, a jest jeszcze sporo formalności. Udało się jej wynegocjować prawie dziesięć procent. Ann w tym czasie dzwoniła już do banków, aby przygotowały jej oferty kredytów.
Akt przeniesienia własności został podpisany. Przez chwilę przez głowę dziewczyny przemknęła nieznośna myśl: "w co ty się, do cholery, pakujesz", ale klamka zapadła, podpisy zostały złożone, nowa przyszłość nadeszła.
Po załatwieniu notarialnych formalności, dokonaniu nowych wpisów tam, gdzie trzeba, podpisaniu tuzina dokumentów, Ann stanęła przed swoim przyszłym wymarzonym hotelem, opuściła ręce i głęboko westchnęła. Bo już tylko na tyle wystarczyło jej sił.
I co dalej? - pomyślała trochę wystraszona i jakby nieco zrezygnowana.
- Cześć, kochana, wszystko w porządku?
- Cześć, wariacie - odpowiedziała Lora. - Tak, wszystko dobrze. Kilku niezdecydowanych nieco kręci nosem, że tu za różowo, tu za dużo trawy, a gdzie indziej za mało, ale generalnie okej. A jak u ciebie? Pogoda dopisuje? - zaczepiła.
- Pogoda fantastyczna, Mary wypieka nadal najlepsze bułki ever, wczoraj z Clarą dostałyśmy rabat w lokalnym sklepie za ilość wypijanego wina, a dziś rano kupiłam hotel. Za chwilę zamierzam wcisnąć na tyłek jakieś dresy i zrzucić choć kilka przyczepionych jak rzep, i to nie wiadomo skąd, gram tłuszczu do mojej nieskazitelnej do niedawna dupy - odpowiedziała z nonszalancją i półuśmiechem.
- Aha, aha, ok, wszystko prawie fajnie, ale dlaczego dowiaduje się już po fakcie?! - wywrzeszczała do słuchawki Lora. - A gdzie: Loro, pakuj gacie i przyjeżdżaj, pomóż, doradź?! Gdzie: potrzebna jesteś tu i teraz, natychmiast?! Gdzie wsparcie moje dla ciebie?
- Przepraszam, kochana, przepraszam, ale to było dokładnie to. Nie miałam czasu, żeby się zastanawiać. Musiałam sporo przepłacić, ale to to. Przyjedź, proszę, zobaczysz, dlaczego nie prosiłam o pomoc.
- Będę jutro! - odpowiedziała szorstko.
Ann następnego dnia odebrała przyjaciółkę z lotniska. Kilka kurtuazyjnych spojrzeń i w końcu wpadły sobie w objęcia.
- No dobra, prowadź do zamku, królowo - zażartowała Lora.
Po nieco ponad godzinie obie stały już przed budynkiem i patrzyły w górę z rozdziawionymi ustami.
- O kurwa!
- No!
- Jesteś wybaczona. Jest faktycznie... wow!
- Wiem - odpowiedziała z nieskrywanym wzruszeniem.
W końcu mogła się pochwalić i podzielić radością i lękiem.
- Dziękuję, że jesteś. Jutro muszę zacząć to ogarniać, bo inaczej pochłoną mnie kredyty i będziesz miała mnie na utrzymaniu, a ja drogo kosztuję.
Następnego dnia zaczęło się umawianie projektantów, budowlańców i wszystkich innych magików od przekształcania kopciuszków w bajkowe królewny. Na szczęście udało się zorganizować ekipę we w miarę normalnym czasie i za w miarę normalne pieniądze. Lora, co prawda, musiała wracać do kraju, ale za priorytet postawiła sobie aranżację ogrodu przyjaciółki.
Po paru dniach remont ruszył, każdy dostał listę zadań i na szczęście okazało się, że w większości wiedzą, co robią.
- Panie kochany, ostrożnie, na miły Bóg, to naprawdę kosztuje sporo pieniędzy, moich pieniędzy - wykrzyczała z błaganiem w głosie do jednego z robotników, który pracował przy wykończeniu hotelu.
- Cześć, France.
- Cześć, Philippe, dawno cię nie było, kolego, cóż to za nieoczekiwana wizyta?
- Nowy klient z okolicy, nic szczególnego, ale powiedz, przyjacielu, co tu się dzieje i kim jest ta kobieta?
France stanął przed lokalem na wprost remontowanego właśnie hotelu.
- Aaa, w końcu nasz amerykański emigrant postanowił sprzedać włości. Choć z tego, co wiem, cena przekonałaby niejednego. A ta kobieta to Ann, przyjezdna, nie mówi po francusku, ale urocza z niej babka. Właśnie stawia na nogi tę ruinę. Była u nas kilka razy na szybką kawę i wieczorami z Clarą z nieruchomości na flaszkę wina. Bardzo przyjemna, moja bardzo ją polubiła.
- Dziękuję, France. Wpadnę do ciebie później. Proszę, tu za piwo, reszty nie trzeba.
Philippe zostawił dziesięć euro na barze i wyszedł, nie mogąc oderwać wzroku od zapracowanej dziewczyny.
- Dzień dobry pani.
Ann odwróciła się na dźwięk powitania.
[...]
Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.