Posłuszna - Anna Dudek

-
Proszę czekać

Po­słusz­na

isbn: 978-83-8423-930-8

? Anna Du­dek i Wy­daw­nic­two No­vae Res 2026

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Ko­pio­wa­nie, re­pro­duk­cja lub od­czyt ja­kie­go­kol­wiek frag­men­tu tej książ­ki w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu wy­ma­ga pi­sem­nej zgo­dy Wy­daw­nic­twa No­vae Res.

re­dak­cja: Do­mi­ni­ka Gi­życ­ka

ko­rek­ta: MAQ PRO­JECTS Sp. z o.o.

okład­ka: Oli­wia Błasz­czyk

kon­wer­sja e-bo­oka: Ga­briel Wy­glę­dacz - Stu­dio Aka­pit

Wy­daw­nic­two No­vae Res na­le­ży do gru­py wy­daw­ni­czej Za­czy­ta­ni.

Gru­pa Za­czy­ta­ni sp. z o.o.

ul. Świę­to­jań­ska 9/4, 81-368 Gdy­nia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: se­kre­ta­riat@gru­pa­za­czy­ta­ni.pl

https://no­va­eres.pl

Pu­bli­ka­cja do­stęp­na jest na stro­nie za­czy­ta­ni.pl.

Wy­daw­nic­two oraz au­tor­ka pra­gną po­dzię­ko­wać re­staura­cji

Sofa Beer&Bur­ger za wspar­cie fi­nan­so­we pu­bli­ka­cji.

Teraz

Lu­bił się jej przy­glą­dać, uwiel­biał pa­trzyć na te wszyst­kie zwy­kłe mo­men­ty, kie­dy od­gar­nia wło­sy, uśmie­cha się w ten nie­zwy­kły, ko­bie­cy spo­sób. Lu­bił ob­ser­wo­wać jej zwy­czaj­ność, kie­dy wita no­wych go­ści z na­tu­ral­no­ścią, jak­by zna­li się od wie­lu lat. Jej fran­cu­ski taki ko­śla­wy, le­d­wo ro­zu­mia­ny przez lo­kal­nych i przy­jezd­nych, nie sta­no­wił pro­ble­mu, brak zna­jo­mo­ści ję­zy­ka nad­ra­bia­ła wdzię­kiem i uśmie­chem. Go­ście ją uwiel­bia­li, a on uwiel­biał pa­trzeć na każ­dy nowy dzień, dzię­ki cze­mu czuł się bli­żej.

W śro­dę póź­nym po­po­łu­dniem, kie­dy wła­śnie po­ma­ga­ła re­cep­cji w przy­ję­ciu kil­ku­na­sto­oso­bo­wej gru­py z Włoch, po­śród nie­wiel­kie­go tłu­mu po­czu­ła na so­bie wzrok. Był trud­ny do okre­śle­nia, pe­łen nie­po­ko­ju, za­in­te­re­so­wa­nia i rzą­dzy, wzrok, któ­ry już zna­ła. Z nie­co wy­mu­szo­ną uprzej­mo­ścią prze­pro­si­ła go­ści i wy­szła na ze­wnątrz za­czerp­nąć świe­że­go po­wie­trza. Na­głe pod­nie­ce­nie i po­żą­da­nie skie­ro­wa­ły ją pro­sto do go­ścin­nej to­a­le­ty, w któ­rej tyle już razy prze­ży­wa­ła tę samą nie­sa­mo­wi­tą roz­kosz.

Sta­nę­ła przed lu­strem w przy­ga­szo­nym świe­tle i cze­ka­ła. Twarz prze­my­ła wodą, żeby zmyć z niej po­ja­wia­ją­ce się pra­gnie­nie. Na naj­cich­sze szarp­nię­cie drzwi re­ago­wa­ła ner­wo­wo, nie­ste­ty za każ­dym ra­zem do środ­ka wcho­dzi­ły je­dy­nie ko­lej­ne ko­bie­ty, chcą­ce po­pra­wić ma­ki­jaż lub zwy­czaj­nie po­plot­ko­wać o mę­żach. Sta­ła tak przez kil­ka­na­ście mi­nut, opar­ta o umy­wal­kę, nie mo­gąc po­zbie­rać my­śli, aż ktoś spo­koj­nie, bez po­śpie­chu otwo­rzył drzwi... Je­dy­nie krót­ka chwi­la wy­star­czy­ła, aby zgro­ma­dzo­ne na okrą­głych pu­fach ko­bie­ty prze­sta­ły dys­ku­to­wać i zro­zu­mia­ły, że czas wyjść.

Spoj­rzał na nią tak, jak za każ­dym ra­zem, kie­dy tu wcho­dził. Za­mknął drzwi. Przy­glą­dał się jej przez mo­ment, jak ocze­ku­je i pra­gnie, aby w koń­cu pod­szedł bli­żej. Co­raz bar­dziej za­ci­ska­ła dło­nie na umy­wal­ce, z po­chy­lo­ną gło­wą i lek­ko roz­sta­wio­ny­mi no­ga­mi.

W naj­in­tym­niej­szych miej­scach wzbie­ra­ła nie­wy­po­wie­dzia­na nie­cier­pli­wość. Nie­spiesz­nie sta­nął tuż za nią. Od­dy­chał głę­biej, upa­ja­jąc się jed­no­cze­śnie jej za­pa­chem. Na jej kar­ku po­ja­wi­ło się pierw­sze mro­wie­nie. De­li­kat­nie zsu­nął z ra­mie­nia su­kien­kę, spod któ­rej uka­za­ła się część na­giej pier­si. Środ­kiem cie­płej dło­ni za­czął ją do­ty­kać, po­wo­li i de­li­kat­nie. Po­czuł drże­nie jej cia­ła. Wie­dział, że bra­ku­je już tyl­ko krót­kiej chwi­li, aby do­pro­wa­dzić ją do głę­bo­kie­go or­ga­zmu. Sto­jąc na­dal tuż za nią, do­tknął naj­de­li­kat­niej, jak po­tra­fił, jej lek­ko ko­ły­szą­cych się bio­der, zmarsz­czył w dło­niach su­kien­kę i po­wo­li zmie­rzał w kie­run­ku roz­chy­lo­nych ud. Pra­wą ręką roz­su­nął je i dał znak, żeby zro­bi­ła mały krok. Zwil­żył pal­ce w jej ustach i wró­cił w drżą­ce w ocze­ki­wa­niu miej­sce. Całe jej cia­ło prze­szedł dreszcz pod­nie­ce­nia. Opusz­ka­mi pal­ców ma­so­wał cip­kę od sa­me­go dołu aż po naj­wraż­liw­szy frag­ment. Wsu­nął w jej wnę­trze pal­ce, była go­rą­ca i mo­kra. Na skra­ju kul­mi­na­cyj­ne­go mo­men­tu, któ­ry w tak do­sko­na­ły spo­sób wy­dłu­żał o ko­lej­ne se­kun­dy, jego pal­ce na zmia­nę pie­ści­ły ją i kar­ci­ły pu­sty­mi prze­rwa­mi. Ci­cho dy­sza­ła i ję­cza­ła, pra­gnąc, aby fala roz­ko­szy w koń­cu za­la­ła jej cia­ło. Jego dłoń wciąż wę­dro­wa­ła, po czym od­pusz­cza­ła, aby za chwi­lę znów do­pro­wa­dzać do roz­ża­rze­nia zmy­słów, aż w koń­cu przy­warł do niej bar­dziej, dłoń za­ci­snę­ła się na ca­łej jej ko­bie­co­ści, część pal­ców za­głę­bi­ła się w niej i ryt­micz­nym ru­chem do­pro­wa­dzi­ła do bo­skiej eks­ta­zy. Trzy­mał ją w moc­nym uści­sku, roz­pa­lo­ną, drżą­cą, speł­nio­ną... Pół­przy­tom­na dy­sza­ła, wie­rząc, że nie po­zwo­li jej opaść na pod­ło­gę, od­cze­ka, aż na nowo zbie­rze siły, by móc wró­cić do co­dzien­no­ści.

Kie­dy otwo­rzy­li drzwi i wy­szli do lob­by, tyl­ko nie­co prze­dłu­żo­ne spoj­rze­nie re­cep­cjo­ni­stek świad­czy­ło o tym, że coś się wy­da­rzy­ło. Nikt jed­nak nie śmiał za­dać py­ta­nia, a ona tym bar­dziej nie za­mie­rza­ła się z cze­go­kol­wiek tłu­ma­czyć i jak­by nic się nie wy­da­rzy­ło, wró­ci­ła do obo­wiąz­ków. On bez sło­wa, bez naj­krót­sze­go po­że­gna­nia, pra­wie nie­zau­wa­żo­ny, znik­nął. Tyl­ko tro­chę roz­ma­za­ny od potu ma­ki­jaż jak­by szep­tał za­in­te­re­so­wa­nym o tym, co wła­śnie się wy­da­rzy­ło.

Trzy z pię­ciu dziew­czyn z re­cep­cji, któ­re po raz ko­lej­ny były ci­chy­mi świad­ka­mi po­wta­rza­ją­cych się od pew­ne­go cza­su sy­tu­acji, z na­dzie­ją od­pro­wa­dza­ły go wzro­kiem. Każ­da chcia­ła być na miej­scu sze­fo­wej, każ­da ma­rzy­ła, by wziął ją w ra­mio­na i ni­g­dy nie wy­pu­ścił. Z ża­lem w ser­cu pa­trzy­ły, jak od­cho­dzi, bez na­dziei, bez obiet­ni­cy, kie­dy wró­ci po­now­nie jako ocze­ki­wa­ny gość. Cza­sa­mi mia­ły wra­że­nie, że sze­fo­wa z więk­szą nie­cier­pli­wo­ścią ocze­ku­je wi­zy­ty pary sta­rusz­ków z ba­war­skiej wio­ski niż jego, aż nad­cho­dził ten mo­ment, kie­dy sta­wa­ła przed drzwia­mi i wpa­try­wa­ła się jak w próż­nię, nie za­uwa­ża­jąc nic do­ko­ła. Po czym zmie­rza­ła wciąż w to samo miej­sce, by po dłuż­szej chwi­li wyjść z pust­ką w oczach i udać się do swo­je­go ga­bi­ne­tu, znik­nąć do na­stęp­ne­go dnia, sa­mot­na.

Ile razy za­da­wa­ły so­bie py­ta­nie: kim jest ten czło­wiek?

Jaka łą­czy­ła ich re­la­cja? I jak na to wszyst­ko pa­trzył jej mąż...?

Żad­na nie mia­ła ani od­wa­gi, ani na tyle nie­przy­zwo­ito­ści, aby za­py­tać.

Po ta­jem­ni­czych spo­tka­niach wi­dzia­ły Ann ra­do­sną, roz­anie­lo­ną i szczę­śli­wą. Z mę­żem two­rzy­ła wzo­ro­wą parę. Jej biz­nes się roz­wi­jał, wspie­ra­li się i ko­cha­li każ­de­go dnia. A jed­nak za­wsze było ja­kieś "ale", któ­re­go nie po­tra­fi­ły roz­szy­fro­wać.

Mi­nę­ło kil­ka ty­go­dni, a po męż­czyź­nie ślad jak­by cał­kiem za­gi­nął.

Nie­mal­że każ­de­go wie­czo­ru cze­ka­ła w drzwiach, w oknie, pró­bu­jąc wy­pa­trzyć za­rys jego syl­wet­ki. Jej po­trze­ba, roz­bu­dzo­na ja­kiś czas temu, była już tak sil­na, że trud­na do wy­trzy­ma­nia. Pra­wie nie po­tra­fi­ła się kon­tro­lo­wać. Co­raz czę­ściej by­wa­ła nie­uprzej­ma i opry­skli­wa dla pra­cow­ni­ków.

Sie­dzia­ła w ho­te­lo­wym lob­by, ale ko­lej­ny raz się nie do­cze­ka­ła. Chwy­ci­ła ra­mo­ne­skę, wy­pi­ła ko­lej­ny łyk wina i wy­szła. Szła przed sie­bie, li­cząc, że spo­tka go gdzieś w lo­kal­nej knaj­pie. W jed­nej z nich, nie­co mrocz­nej spe­lu­nie, sie­dzia­ło spo­ro męż­czyzn, część do­pie­ro za­czy­na­ła wie­czor­ną przy­go­dę, a część już daw­no od­pły­nę­ła w ciem­ną toń. Kie­dy tam we­szła, roz­mo­wy uci­chły, wszy­scy pa­trzy­li na nią jak na zja­wi­sko. Ko­bie­ta nocą, w ciem­nej knaj­pie, gdzie byli sami fa­ce­ci, to cał­kiem in­te­re­su­ją­ce. Po­wo­li prze­szła przez więk­szą część sali, pa­trzy­ła na spo­co­ne, śli­nią­ce się twa­rze, w koń­cu po­de­szła do jed­ne­go ze sto­li­ków, przy któ­rym sie­dzia­ło kil­ku ma­ry­na­rzy. Cał­kiem zde­spe­ro­wa­na, na gra­ni­cy fi­zycz­ne­go obłę­du, po­de­szła do jed­ne­go z nich i wy­szep­ta­ła:

- Tu i te­raz.

Gość po­pa­trzył na nią po­dejrz­li­wie, ale nada­rza­ją­ca się oka­zja i na­gle wy­wo­ła­na po­trze­ba na tyle go zdo­mi­no­wa­ły, że bez dłuż­sze­go za­sta­no­wie­nia ru­szył za nią do to­a­le­ty na ty­łach. Część go­ści wró­ci­ła do swo­ich po­ka­li, resz­ta jesz­cze przez chwi­lę pa­trzy­ła na od­cho­dzą­cą parę. Kie­dy we­szli do par­szy­we­go wnę­trza, opar­ła się o umy­wal­kę, roz­ło­ży­ła nogi i ru­chem gło­wy dała mu do zro­zu­mie­nia, że jest go­to­wa. Zła­pał ją od tyłu i przy­ci­snął do sie­bie, za­czął roz­pi­nać roz­po­rek, za któ­rym na­brzmia­ły od pod­nie­ce­nia ku­tas był już bar­dzo go­to­wy.

- Co ty ro­bisz?! - rzu­ci­ła, kie­dy zo­rien­to­wa­ła się, co wła­śnie ma się wy­da­rzyć.

- Prze­cież tego chcia­łaś - wy­sa­pał jej nad uchem.

Od­su­nę­ła go z siłą, na jaką tyl­ko mo­gła so­bie po­zwo­lić. Ude­rzył o drzwi do jed­nej z ka­bin i pa­trzył na nią z pół­u­śmie­chem. Pod­szedł i ze­rwał z niej część su­kien­ki, przy­warł do niej moc­no, pró­bu­jąc ze­rwać majt­ki.

- Zo­staw mnie, co ro­bisz?!

- Sama mnie tu za­pro­si­łaś - wy­sa­pał, zie­jąc pro­cen­ta­mi.

- Nie po to, że­byś mnie pier­do­lił - wy­krztu­si­ła zre­zy­gno­wa­na.

Pró­bo­wa­ła go od sie­bie od­su­nąć, ale był sil­niej­szy. Zdą­żył już roz­piąć i zsu­nąć spodnie, pod­nie­ce­nie wzbie­ra­ło w nim co­raz moc­niej i nie za­mie­rzał od­pu­ścić ta­kiej oka­zji.

Ann była co­raz bar­dziej prze­ra­żo­na, jego wście­kłe spoj­rze­nie i siła spra­wi­ły, że za­czę­ła się bać. Zła­pał ją za wło­sy i po­now­nie przy­cią­gnął do sie­bie, za­czę­ła krzy­czeć i dra­pać go po twa­rzy. Nie znie­chę­ci­ło go to jed­nak, a wręcz roz­pa­la­ło co­raz bar­dziej. Za­czął ob­ma­cy­wać jej od­sło­nię­te pier­si, zdą­żył też ze­rwać jej majt­ki, przy­ci­snął ją do ścia­ny i pod­niósł tak, aby móc wy­god­nie w nią wejść.

Wie­dzia­ła, że ten mo­ment jest już prze­są­dzo­ny. Zro­bi­ła coś tak kom­plet­nie nie­od­po­wie­dzial­ne­go. Tę­sk­no­ta i po­żą­da­nie, nad któ­rym nie po­tra­fi­ła za­pa­no­wać, do­pro­wa­dzi­ły ją do sy­tu­acji, o któ­rej na­wet nie my­śla­ła, że jest w ogó­le moż­li­wa. Obłęd i otę­pie­nie ja­kie­go ni­g­dy nie do­świad­czy­ła.

Nikt z ze­bra­nych za drzwia­mi nie za­mie­rzał jej po­móc, na sali było gło­śno, a al­ko­hol lał się wart­ką rze­ką. Nikt na­wet nie przy­pusz­czał, że jest po­trzeb­ny tuż za ro­giem.

Pró­bo­wa­ła jesz­cze wal­czyć, kop­nę­ła go w kro­cze, nie­ste­ty spo­wo­do­wa­ło to jesz­cze więk­szą agre­sję. Tym ra­zem zła­pał ją od tyłu, rzu­cił na umy­wal­kę i przy­lgnął do niej z całą mocą.

Drzwi w koń­cu otwo­rzy­ły się z trza­skiem, Jack chwy­cił na­past­ni­ka za kark i ci­snął nim na ka­mien­ną po­sadz­kę. Chwy­cił go za ko­szul­kę i wy­mie­rzył dwa po­tęż­ne cio­sy pro­sto w twarz. Fa­cet był jed­nak moc­no umię­śnio­ny i nie za­mie­rzał pod­dać się bez wal­ki. Wstał z pod­ło­gi i pró­bo­wał od­dać ude­rze­nie. Na szczę­ście wy­pił na tyle dużo, że oszo­ło­mie­nie i al­ko­hol utrud­nia­ły mu do­syć moc­no utrzy­ma­nie rów­no­wa­gi. Jack ude­rzył go raz jesz­cze pro­sto w szczę­kę, co wy­star­czy­ło, aby bez­sil­ny opadł na zie­mię.

Ann sta­ła obok pod ścia­ną, prze­ra­żo­na, z otwar­ty­mi usta­mi, choć już nie­co spo­koj­niej­sza, otar­ła war­gi bo­kiem dło­ni i po­pra­wi­ła ze­rwa­ną su­kien­kę.

- Co to mia­ło być?!!! - wy­krzy­czał jej z nie­ukry­wa­ną zło­ścią.

- Po­trze­bo­wa­łam cię - od­po­wie­dzia­ła nie­co ści­szo­nym to­nem.

- Wiem - od­parł już znacz­nie ci­szej.

Pa­trzył na nią, zdy­sza­ny, po czym chwy­cił moc­no jej ra­mię. Ru­szył szyb­kim kro­kiem w stro­nę drzwi, cią­gnąc ją za sobą. Nie opie­ra­ła się, nie pro­te­sto­wa­ła, szła tro­chę jak skar­co­na dziew­czyn­ka. Przed lo­ka­lem po dru­giej stro­nie uli­cy stał za­par­ko­wa­ny dżip. Otwo­rzył drzwi i po­mógł jej za­jąć miej­sce. Ru­szył z pi­skiem opon. Było ciem­no i par­no. Deszcz pa­dał co­raz in­ten­syw­niej, a tem­pe­ra­tu­ra mimo to nie od­pusz­cza­ła. Wło­sy przy­kle­iły jej się do twa­rzy. Pa­trzy­ła przed sie­bie, jak mi­ja­ją ko­lej­ne prze­czni­ce. We­se­li stu­den­ci ba­wi­li się na uli­cach mia­sta w stru­gach cie­płej, let­niej ule­wy. Świa­tła aut mi­ga­ły na sze­ro­ko­ści ulic, wiatr roz­wie­wał po­zo­sta­wio­ne na chod­ni­kach śmie­ci po wie­czor­nych im­pre­zach. A oni je­cha­li w mil­cze­niu i na­pię­ciu. Po kil­ku ko­lej­nych ki­lo­me­trach sa­mo­chód za­trzy­mał się przy kom­plek­sie sta­rych fa­bryk, któ­re już ja­kiś czas temu prze­ro­bio­no na klu­by, puby, miej­sca roz­ryw­ki i apar­ta­men­ty dla wy­bred­nych. Zna­ła to miej­sce, była to kil­ku­krot­nie, na ko­la­cji z mę­żem, na drin­ku ze zna­jo­my­mi. Raz na­wet urzą­dzi­ła w jed­nej z tu­tej­szych re­stau­ra­cji przy­ję­cie po­że­gnal­ne dla prze­cho­dzą­cej na eme­ry­tu­rę pra­cow­ni­cy. Zna­ła to miej­sce, ale ni­g­dy nie spoj­rza­ła w górę. Tam, do­kąd wła­śnie ją pro­wa­dził. Była osła­bio­na po wy­da­rze­niach tej nocy, dla­te­go wziął ją na ręce i za­niósł po me­ta­lo­wych, in­du­strial­nych scho­dach na wy­so­kie trze­cie pię­tro. Otwo­rzył drzwi i wpro­wa­dził ją do środ­ka. Wnę­trze było prze­stron­ne i ciem­ne, pod jed­ną z oszklo­nych ścian urzą­dzo­no kuch­nię, kil­ka przy­dat­nych sprzę­tów, wiel­ki drew­nia­ny stół i sze­ro­kie krze­sła w ko­lo­rze kor­te­nu, obok prze­zro­czy­ste drzwi do czar­nej ła­zien­ki, na środ­ku któ­rej sta­ła ogrom­na, owal­na wan­na. Na dru­gim po­zio­mie, trzy schod­ki wy­żej, znaj­do­wa­ło się wiel­kie we­lu­ro­we łóż­ko za­ście­lo­ne bia­łą po­ście­lą.

Pa­wie wszyst­kie ścia­ny były szkla­ną po­wierzch­nią utrzy­my­wa­ną przez mon­stru­al­ne sta­lo­we pod­po­ry. Świa­tła tęt­nią­ce­go ży­ciem mia­sta wdzie­ra­ły się do środ­ka, two­rząc coś ma­gicz­ne­go i po­chło­nię­te­go w ci­szy.

Jack zdjął z sie­bie mo­krą kurt­kę i rzu­cił na pod­ło­gę tuż przy drzwiach. Spoj­rzał na nią tym swo­im prze­szy­wa­ją­cym spoj­rze­niem, od któ­re­go już od tylu mie­się­cy nie mo­gła się uwol­nić. Zła­pał do­syć moc­no za ra­mię i po­cią­gnął w stro­nę otwar­tej na całe wnę­trze sy­pial­ni. De­li­kat­nie zdjął z niej czar­ną ra­mo­ne­skę, zsu­ną z ra­mion po­dar­tą i prze­mo­czo­ną su­kien­kę, któ­ra nie­zdar­nie opa­dła na jej sto­py. Chwy­cił ją w pa­sie i po­ło­żył na pach­ną­cym świe­żo­ścią prze­ście­ra­dle, pa­trzył jej głę­bo­ko w oczy i za­czął de­li­kat­nie do­ty­kać jej ud, pier­si, za­dar­tych nad gło­wę ra­mion. Le­ża­ła po­kor­na, cze­ka­jąc na tę trud­ną do wy­obra­że­nia chwi­lę roz­ko­szy, któ­ra już za mo­ment mia­ła wstrzą­snąć jej cia­łem. Po­wo­li roz­chy­lił jej nogi i de­li­kat­nie ma­so­wał mo­krą, na­brzmia­łą cip­kę. Wsa­dził do środ­ka pa­lec, a resz­tą dło­ni pie­ścił so­czy­stą łech­tacz­kę. Za­czął ją ca­ło­wać, sut­ki ro­sły mu w ustach, a ona za­czy­na­ła wić się i ję­czeć, drżąc co chwi­lę z pod­nie­ce­nia. Na­brał na dło­nie nie­co lep­kie­go olej­ku, któ­rym ma­so­wał jej na­gie cia­ło. Le­ża­ła wy­gię­ta w łuk i ocho­czo przyj­mo­wa­ła każ­dą piesz­czo­tę. Za­ci­ska­ła pię­ści na po­ście­li, kie­dy przy­gry­zał jej pier­si. Roz­kosz wi­ro­wa­ła jej w gło­wie, po­trze­bo­wa­ła jej już od tak daw­na. Chcia­ła, aby do­pro­wa­dził ją do tego pie­kiel­ne­go or­ga­zmu, od któ­re­go się uza­leż­ni­ła i pra­gnę­ła nie­mal każ­de­go dnia. Z dru­giej jed­nak stro­ny, piesz­czo­ty spra­wia­ły jej głę­bo­ką i sil­ną przy­jem­ność, więc ocze­ki­wa­ła wię­cej i dłu­żej. Pa­trzył na nią, jak jest mu od­da­na, jak sta­ła się jego... na chwi­lę. Spoj­rzał raz jesz­cze głę­bo­ko w jej pięk­ne, czar­ne, roz­ma­rzo­ne oczy i zrzu­cił z sie­bie ko­szu­lę.

- Chcia­łaś mnie - wy­szep­tał.

Spoj­rza­ła na nie­go przy­tom­niej, ale w tym wła­śnie mo­men­cie prze­wró­cił ją ener­gicz­nie na brzuch, chwy­cił za bio­dra i uniósł do góry, po czym wszedł w nią głę­bo­ko swo­ją mę­sko­ścią. Jęk­nę­ła z bólu i roz­ko­szy, nie zdą­ży­ła na­wet za­pro­te­sto­wać... A może wca­le nie chcia­ła. To był pierw­szy raz, pierw­szy raz, kie­dy wziął ją całą, pierw­szy raz, kie­dy po­zwo­li­ła, aby ze­rżnął ją tak, jak mógł do tej pory ro­bić to tyl­ko jej mąż. Od­da­ła się bez żad­ne­go opo­ru, wcho­dził w nią ener­gicz­nie, ale nie bo­le­śnie, ko­ły­sa­ła się opar­ta na łok­ciach, a łzy le­cia­ły jej z na­głe­go uczu­cia szczę­ścia. Miał ją jak ni­g­dy wcze­śniej ni­ko­go. Chciał tak jak naj­dłu­żej, dla­te­go kie­dy ję­cza­ła co­raz gło­śniej, zwal­niał i po­zwa­lał, aby pod­nie­ce­nie nie­co ła­god­nia­ło. Trzy­mał jej uda w moc­nym uści­sku, ma­su­jąc wy­gię­te ple­cy i się­ga­jąc do fa­lu­ją­cych pier­si.

Czu­ła, jak do­sko­na­le ją pie­przy.

Czu­ła, jak ko­cha się z nią po raz pierw­szy, w koń­cu.

Kie­dy pa­trzył, jak po gład­kiej skó­rze spły­wa­ją ko­lej­ne stróż­ki potu, jak wło­sy opa­da­ją jej na twarz i jak od­gar­nia je z gra­cją, kie­dy czuł jak jej ko­bie­cość za­ci­ska się na jego mę­sko­ści, a z ust wy­do­by­wa­ją się ko­lej­ne peł­ne rzą­dzy jęki, jego pod­nie­ce­nie ro­sło la­wi­no­wo, a w gło­wie po­ja­wi­ła się myśl, że to do­pie­ro po­czą­tek, że już nie wy­pu­ści jej z ra­mion, ni­g­dy.

Deszcz dźwię­czał, opa­da­jąc na szkla­ny su­fit, na uli­cach trwał praw­dzi­wy spek­takl miej­skich świa­teł, w dole lu­dzie peł­ny­mi al­ko­ho­lu szklan­ka­mi stu­ka­li się na po­wi­ta­nie i po­że­gna­nie. A kil­ka pię­ter nad ca­łym tym zgieł­kiem Ann prze­ży­wa­ła naj­więk­szą w swo­im ży­ciu roz­kosz, szczy­to­wa­ła tak gło­śno i dłu­go, jak­by prze­ży­wa­ła or­gazm sku­mu­lo­wa­ny w dzie­siąt­kach ko­biet od wie­lu lat.

Nie wie­dzia­ła, że moż­na prze­żyć coś tak głę­bo­kie­go, pa­ra­li­żu­ją­ce­go, tak moc­ne­go i pięk­ne­go jed­no­cze­śnie, ab­so­lut­ną eks­plo­zję do­znań, któ­re wy­bu­chły w niej nie­ocze­ki­wa­nym wzru­sze­niem. Pa­trzył na nią i dzię­ko­wał Bogu za ten wi­dok. Całe swo­je do­tych­cza­so­we ży­cie nie wi­dział ni­cze­go cu­dow­niej­sze­go, jak ta szczy­tu­ją­ca pod nim ko­bie­ta, je­dy­na, któ­rą chciał oglą­dać w tym miej­scu.

Wy­da­ła z sie­bie ostat­nie jęki pod­nie­ce­nia i opa­dła na łóż­ko, wciąż trzy­ma­jąc w za­ci­śnię­tych pię­ściach zmierz­wio­ną po­ściel.

Po­wie­trze pach­nia­ło za­pa­chem jej zmę­czo­ne­go, wy­piesz­czo­ne­go cia­ła i jego, mimo po­tęż­nej eks­plo­zji, nie­słab­ną­ce­go wciąż pod­nie­ce­nia. Po­ło­żył się obok nagi i szczę­śli­wy, chło­nął każ­dy jej naj­drob­niej­szy ruch, każ­de drgnię­cie, każ­dy od­dech. Pa­trzył na nią w ci­szy, do­pusz­cza­jąc do świa­do­mo­ści je­dy­nie od­głos pa­da­ją­ce­go desz­czu, któ­ry miał świad­czyć, że po za nimi ży­cie wciąż się to­czy. Mia­ro­we stu­ka­nie o szy­by i oszo­ło­mie­nie bu­zu­ją­ce w gło­wie spra­wi­ło, że usnął, a na ustach po­ja­wił się uśmiech. Kie­dy let­nia bu­rza prze­szła, a spo­mię­dzy chmur le­ni­wie za­czę­ły prze­dzie­rać się pierw­sze pro­mie­nie no­we­go dnia, Jack pod­niósł się wła­ści­wie cał­kiem obu­dzo­ny po tym, jak zo­rien­to­wał się, że po obec­no­ści Ann zo­stał je­dy­nie cięż­ki piż­mo­wo-kwia­to­wy za­pach per­fum.

Dzień był po­god­ny, na uli­cach skrzy­ły się w słoń­cu ka­łu­że, w ho­te­lu za­czął się już po­łu­dnio­wy ruch, pach­nia­ło kawą i świe­żym pie­czy­wem. Nowi go­ście przy­jeż­dża­li, inni wła­śnie koń­czy­li swój po­byt.

- Pani Ann, dzię­ku­je­my, to był wspa­nia­ły wy­po­czy­nek. Ma­cie tu pięk­ne miej­sce. Na pew­no jesz­cze do was wró­ci­my i oczy­wi­ście bę­dzie­my po­le­cać wasz ho­tel wszyst­kim zna­jo­mym.

Ko­bie­ta uści­snę­ła dłoń wła­ści­ciel­ki i opu­ści­ła lob­by. Ann prze­szła do re­stau­ra­cji, na­la­ła ku­bek czar­nej kawy, po czym nie­mal­że jak na skrzy­dłach prze­le­cia­ła po­mię­dzy go­ść­mi mel­du­ją­cy­mi się wła­śnie w re­cep­cji. Uśmie­chem po­wi­ta­ła pra­wie każ­de­go.

Pra­cow­ni­cy nie wie­dzie­li do koń­ca jak, ale byli za to pew­ni, kto od­po­wie­dzial­ny jest za jej ra­dość i błysk w oczach.

Wy­bie­gła przed ho­tel, sta­nę­ła przed drzwia­mi i uśmiech­nę­ła się do słoń­ca. Jej do­sko­na­ły na­strój za­czął udzie­lać się wszyst­kim do­oko­ła. Usia­dła na swo­jej ulu­bio­nej huś­taw­ce przy­po­mi­na­ją­cej bo­cia­nie gniaz­do i wy­cią­gnę­ła te­le­fon.

- Lora, mam ab­so­lut­nie naj­lep­szą kawę na ca­lut­kim wy­brze­żu, wska­kuj w ka­lo­sze i przy­by­waj.

- Oczy­wi­ście kawą i tak byś mnie prze­ko­na­ła, ale sły­szę w tle ja­kąś cie­kaw­szą hi­sto­rię. Mów, co się sta­ło.

- Chodź.

- No już idę, a ty mów, opo­wia­daj.

- Po­wiem ci, jak w koń­cu do­czła­piesz. Cze­kam przed ho­te­lem i two­ja kawa sty­gnie, więc szyb­ko, szyb­ko.

Przy­ja­ciół­ka wie­dzia­ła, że to musi być bom­ba. Ann nie dzwo­ni­ła z pier­do­ła­mi. Więc fak­tycz­nie za­czę­ła prze­bie­rać no­ga­mi nie­co szyb­ciej. Na wi­dok zdy­sza­nej Lory ko­bie­ta ro­ze­śmia­ła się szcze­rze i gło­śno.

- No bar­dzo dzię­ku­ję ci za uprzej­me po­wi­ta­nie. Lecę tu jak użą­dlo­na. Mów szyb­ko.

- Za­brał mnie do sie­bie, rzu­cił na łóż­ko i pie­przył tak, jak chcia­ła­byś każ­dej nocy - wy­re­cy­to­wa­ła na szyb­ko, bez zbęd­nych ozdob­ni­ków.

Lora prze­łknę­ła śli­nę i rzu­ci­ła:

- Jak to za­brał cię do sie­bie? Co zna­czy, że cię pie­przył?

- Od tyłu, moc­no i dłu­go, przed ocza­mi ro­bi­ło mi się i ja­sno, i ciem­no w jed­nej chwi­li. Pra­wie nie wie­dzia­łam, jak krzy­czeć, my­śla­łam, że to nie­prze­rwa­ny or­gazm, któ­ry nie chciał się skoń­czyć.

- Ni­g­dy do tej pory nie po­zwa­la­łaś na coś wię­cej. Mimo że i tak nie ro­zu­mia­łam, dla­cze­go po­zwa­lasz so­bie na te ła­zien­ko­we przy­go­dy, nie po­su­nę­łaś się wcze­śniej o krok da­lej. Coś się zmie­ni­ło, już nie wy­star­cza ci ki­blo­wa ma­stur­ba­cja obcą ręką?

- Nie bądź wul­gar­na!

- Wul­gar­na? Po­zwo­li­łaś, żeby pier­do­lił cię obcy fa­cet! Co na to twój mąż? Za­sta­no­wi­łaś się, jak przyj­mie tę re­we­la­cję? Już pierw­sza część ca­łej tej przy­go­dy jest trud­na do zro­zu­mie­nia. Nie są­dzisz, że zro­bi­łaś krok za da­le­ko?

- Lora, uspo­kój się. To było coś nie­spo­dzie­wa­ne­go, nie pla­no­wa­łam tego wie­czo­ru. I bar­dzo cię pro­szę, nie mie­szaj w to Phi­lip­pe'a. Do­sko­na­le wiesz, że nie wszyst­ko jest tu czar­no-bia­łe. Po za tym to była tyl­ko wy­mia­na emo­cji.

- Po pierw­sze, wła­śnie nic nie wiem, po dru­gie, co zna­czy "wy­mia­na emo­cji"?! Ty my­ślisz, że on przy­cho­dzi tu tyl­ko, żeby wy­li­zać ci cip­kę, żeby zro­bić ci do­brze w ki­blu i nic z tego nie mieć? Za­sta­no­wi­łaś się choć przez jed­ną, małą chwi­lę, co on z tego ma? Nie po­my­śla­łaś, że to może jed­nak ja­kiś psy­cho­pa­ta? Kto tak żyje? Kto się tak za­cho­wu­je? Po­ja­wił się nie wia­do­mo skąd, nic o nim nie wiesz, na­wet nie roz­ma­wia­cie!

- Ma duże, przy­zwo­ite miesz­ka­nie w do­brej dziel­ni­cy, więc ra­czej nie chce mnie okraść.

- Może je wy­na­jął, żeby ci za­im­po­no­wać. Od po­cząt­ku by­łam scep­tycz­na tej przy­go­dzie, ale te­raz to za­czy­na iść tro­chę za da­le­ko. I co zna­czy, że nie pla­no­wa­łaś tego wie­czo­ru? Czy­li przy­szedł i za­pro­po­no­wał: "Hej może wpad­niesz do mnie na seks two­je­go ży­cia"?

- Nie.

- To o co cho­dzi, co tu się wy­da­rzy­ło?

Ann spoj­rza­ła na przy­ja­ciół­kę i za­czę­ła od po­cząt­ku:

- Nie po­ja­wił się już od kil­ku ty­go­dni. Po­trze­ba mnie w koń­cu prze­ro­sła. Naj­pierw szu­ka­łam go po oko­licz­nych lo­ka­lach, ale nie zna­la­złam, po­tem przy­szło mi do gło­wy coś ab­so­lut­nie idio­tycz­ne­go, wiem, że nie po­win­nam, ale brak tych do­znań zu­peł­nie mnie otu­ma­nił. Kie­dy we­szłam do jed­ne­go z pu­bów, przez jed­ną, krót­ką, bez­na­dziej­nie po­pie­przo­ną chwi­lę po­my­śla­łam, że może ktoś inny... - Zro­bi­ła nie­co dłuż­szą pau­zę. - Że może inny, obcy gość, że może to ja­kaś al­ter­na­ty­wa, ja­kiś sub­sty­tut...

Lora z nie­do­wie­rza­niem pa­trzy­ła na sie­dzą­cą przed nią ko­bie­tę. Zna­ły się tyle lat i na­gle po­my­śla­ła, że to cał­kiem obca oso­ba.

- Po­szedł za mną, ale tro­chę źle zro­zu­miał, o co mi cho­dzi­ło. Za­czął się do mnie do­bie­rać, roz­pi­nać roz­po­rek, zdarł ze mnie su­kien­kę, a kie­dy zro­bi­ło się już bar­dzo nie­przy­jem­nie, w koń­cu, po tylu ty­go­dniach, się po­ja­wił. Wy­wa­rzył drzwi i obił pysk temu czło­wie­ko­wi. Po­cią­gnął mnie za sobą do auta i za­wiózł do sie­bie. By­łam cał­kiem oszo­ło­mio­na, więc wniósł mnie do miesz­ka­nia, ro­ze­brał i rzu­cił na łóż­ko. Ko­cha­na, wiesz mi, nie pla­no­wa­łam tego, ale nie ża­łu­ję ani mi­nu­ty. To jak mnie do­ty­ka, jak pie­ści, jak wy­do­by­wa roz­kosz z każ­de­go frag­men­tu cia­ła. Tego nie da się wła­ści­wie opi­sać a już na pew­no nie da się za­stą­pić. W ustach czu­łam smak pod­nie­ce­nia tam na dole. Nie umiem ci tego wy­tłu­ma­czyć, chcia­łam się tyl­ko po­dzie­lić tym, cze­go do­świad­czy­łam. To się nie dzie­je na co dzień. Nie wie­rzę, że lu­dzie prze­ży­wa­ją coś ta­kie­go na­wet raz w ży­ciu. A ja tak - prze­rwa­ła na­gle. - Masz ra­cję, nie wiem, kim jest, co robi, ale to zu­peł­nie nie ma zna­cze­nia. Nie za­mie­rzam póki co re­or­ga­ni­zo­wać wszyst­kie­go. Chcę jed­nak, żeby to trwa­ło.

- Co zna­czy, że po­ja­wił się na­gle, po tylu ty­go­dniach? Skąd wie­dział, że je­steś w tym pu­bie?

Ann pa­trzy­ła na Lorę, słu­cha­ła tego, co mówi, i nie mia­ła po­ję­cia. Za­sta­na­wia­ła się przez chwi­lę, bo w su­mie nie po­my­śla­ła o tym, skąd wie­dział. Ro­zej­rza­ła się po oko­li­cy, ze­sko­czy­ła z bu­ja­ka i po­bie­gła przed sie­bie. Oglą­da­ła go­ści w po­bli­skich re­stau­ra­cyj­nych ogród­kach. Lora ru­szy­ła za nią. Przyj­rza­ły się wszyst­kim re­lak­su­ją­cym się na roz­le­głym pla­cu, ale go nie zna­la­zły.

- Nie wiem - ode­zwa­ła się w koń­cu Ann. - Po­ję­cia nie mam, skąd wie­dział.

- Jest obok, Ann. Ob­ser­wu­je cię. Kim jest?

- Nie wiem.

Głos Ann nie był już tak ra­do­sny i pew­ny. Wró­ci­ły na pa­tio, wciąż oglą­da­jąc się za sie­bie.

- Ko­cha­na...

Lora spoj­rza­ła Ann głę­bo­ko w oczy.

- Albo masz anio­ła stró­ża, któ­ry bę­dzie cię chro­nił i bro­nił jak nie­pod­le­gło­ści, albo psy­cho­pa­tę, któ­ry chce cię ogra­bić, zgwał­cić i za­bić. Ko­lej­ność do­wol­na.

Ann po­pa­trzy­ła na przy­ja­ciół­kę.

- Gwałt chy­ba jed­nak mo­że­my wy­klu­czyć, od­da­łam mu się sama... I to nie bez przy­jem­no­ści.

Lora w koń­cu uśmiech­nę­ła się szcze­rze.

- Ko­cha­na, nie wiem, o co tu cho­dzi, kim jest ten fa­cet, ale chy­ba co­raz bar­dziej chcę go po­znać. Chce spoj­rzeć mu głę­bo­ko w oczy i może w ta­kim ra­zie po­pro­sić o ja­kąś de­mon­stra­cję tego nad­przy­ro­dzo­ne­go fe­no­me­nu, któ­re­mu nie mo­żesz się oprzeć...

- Głu­pia wa­riat­ka! - krzyk­nę­ła z uśmie­chem Ann, rzu­ca­jąc w nią po­dusz­ką.

- Bądź ostroż­na. Trze­ba jed­nak do­wie­dzieć się cze­goś wię­cej. Nie ro­zu­miem, jak przez tak dłu­gi czas moż­na za­mie­nić ze sobą je­dy­nie kil­ka zdań, zwłasz­cza że łą­czy was coś tak in­tym­ne­go, ale my­ślę, że po­win­naś prze­ła­mać tę zmo­wę mil­cze­nia i za­dać panu X kil­ka py­tań.

Ann po­pa­trzy­ła na przy­ja­ciół­kę i rzu­ci­ła nie­co chłod­no:

- To wy­klu­czo­ne! To je­den z ele­men­tów ca­łej tej hi­sto­rii. Im mniej wiesz, tym le­piej śpisz. Już i tak za dużo wi­dzia­łam. Do­pó­ki nic nie wiem, do­pó­ki nic nie mó­wię, do­pó­ki nic nie sły­szę, li­czy się tyl­ko ten mo­ment. To, o czym nie po­tra­fię opo­wie­dzieć sło­wa­mi, co tak bar­dzo chcia­ła­bym, że­byś prze­ży­ła, ale nie po­tra­fię się, nie­ste­ty, tym po­dzie­lić. Mam wszyst­ko po­ukła­da­ne, do­brze pro­spe­ru­ją­cy biz­nes, świet­nych pra­cow­ni­ków, zna­jo­mych, któ­rych sza­nu­ję i ce­nię, naj­lep­szą przy­ja­ciół­kę, no i męża... - zni­ży­ła głos.

Uśmiech­nę­ła się z mi­ło­ścią do Lory.

- I te chwi­le... - do­da­ła. - To frag­ment mo­je­go ży­cia, je­den z puz­zli, któ­ry po pro­stu pa­su­je. Po co to zmie­niać?

- Nie wiem. Ale może dla­te­go, że to tyl­ko twój ko­lej­ny puz­zel, a dla nie­go cała ukła­dan­ka.

- Nie wiem, Loro, nie wiem, ale je­stem szczę­śli­wa i chy­ba na pew­no nie chcę tego zmie­nić. Chcę, żeby wszyst­ko po­zo­sta­ło, jak jest. Bez nie­po­trzeb­nych py­tań.

- Jak chcesz. My­ślę jed­nak, że le­piej jest wie­dzieć. - Była dużo bar­dziej prag­ma­tycz­na, sza­leń­stwo nie do koń­ca wpi­sy­wa­ło się w jej świa­to­po­gląd. Wo­la­ła pew­ne sy­tu­acje i grę w otwar­te kar­ty. Już po­mysł prze­pro­wa­dze­nia się do Fran­cji był dla niej nie lada wy­zwa­niem. Dłu­go opie­ra­ła się na­mo­wom Ann, ale w koń­cu ule­gła. Osta­tecz­nie do­strze­gła więk­sze moż­li­wo­ści i dużo lep­szą per­spek­ty­wę, niż da­wa­ło jej ów­cze­sne ży­cie we wła­snym kra­ju.

Była ar­chi­tek­tem ogro­dów i tu mo­gła pięk­nie roz­wi­nąć skrzy­dła. Fran­cu­zi szyb­ko do­ce­ni­li jej warsz­tat, po­wie­rza­li w jej ręce przy­do­mo­we prze­strze­nie. Zresz­tą nie tyl­ko Fran­cu­zi ko­rzy­sta­li z jej usług. Na­pły­wo­wi no­wo­bo­gac­cy, któ­rzy ma­so­wo ku­po­wa­li nad­mor­skie re­zy­den­cje, wil­le i apar­ta­men­ty w celu za­rob­ko­wym, rów­nie czę­sto pu­ka­li do drzwi jej pra­cow­ni, więc dziew­czy­na nie mo­gła na­rze­kać na brak zle­ceń. Nie­któ­rzy byli go­to­wi cze­kać na ter­min na­wet rok, co do­dat­ko­wo do­da­wa­ło pre­sti­żu jej na­zwi­sku. Dzię­ki temu Lora mo­gła uwić swo­je ślicz­ne, małe gniazd­ko.

Do peł­ni szczę­ścia bra­ko­wa­ło jej je­dy­nie księ­cia z baj­ki, tego jed­ne­go, je­dy­ne­go, z któ­rym do koń­ca ży­cia pich­ci­ła­by wspól­ne obiad­ki i prze­mie­rza­ła przy bla­sku księ­ży­ca ki­lo­me­try fran­cu­skich plaż. Lora nie ufa­ła krót­ko­trwa­łym zna­jo­mo­ściom i nie za­mie­rza­ła wda­wać się w żad­ne ro­man­se lub jed­no­ra­zo­we przy­go­dy. W prze­szło­ści spo­ty­ka­ła się z kil­ko­ma męż­czy­zna­mi, szyb­ko jed­nak oka­za­ło się, że waż­niej­sze są dla nich ucie­ka­ją­ce kró­licz­ki, niż wspól­na nor­ka z tym je­dy­nym. Prze­pła­ka­ła przez nich wie­le nocy i osta­tecz­nie po­sta­no­wi­ła, że po­ja­wie­nie się wy­ma­rzo­ne­go księ­cia z pew­no­ścią od­bę­dzie się z udzia­łem gro­mu z ja­sne­go nie­ba, mi­lio­na iskier, któ­re roz­bły­sną, gdy go spo­tka, i wów­czas odda mu się bez­gra­nicz­nie do koń­ca swo­ich dni, a resz­ta niech da­lej uga­nia się za fun­ny bun­ny w za krót­kich spód­nicz­kach, z usta­mi przy­po­mi­na­ją­cy­mi te­le­wi­zyj­ną Pigi i echem w gło­wie.

- Loro - ode­zwa­ła się po krót­kim za­my­śle­niu Ann. - Wierz, mi jest do­brze. Pro­szę, bądź w tym szczę­śli­wa ra­zem ze mną, na­wet je­śli nie po­do­ba ci się ta sy­tu­acja. Wierz mi, że jest ona po pro­stu ide­al­na.

Lora była jej naj­lep­szą przy­ja­ciół­ką, zna­ły się więk­szą część ży­cia, roz­ma­wia­ły o wszyst­kim, la­ta­mi po­dró­żo­wa­ły ra­zem po świe­cie. Były dla sie­bie wspar­ciem w wie­lu sy­tu­acjach i każ­da po­szła­by za dru­gą w ogień. Nie mia­ły przed sobą żad­nych ta­jem­nic... No pra­wie żad­nych.

Kiedyś

Kie­dy Ann wpa­dła na po­mysł za­ło­że­nia wła­sne­go biz­ne­su, na­wet nie przy­pusz­cza­ła, jaką przy­go­dę wła­śnie roz­po­czy­na. Stu­dia skoń­czy­ła z bar­dzo do­brym wy­ni­kiem, do­ło­ży­ła do tego kil­ka pre­sti­żo­wych kur­sów od psy­cho­lo­gii po ana­li­zy war­to­ściu­ją­ce, ne­go­cja­cje, psy­cho­ma­ni­pu­la­cje, au­dy­ty itd. I na­gle oka­za­ło się, że może być Ma­gel­la­nem wła­sne­go ży­cia. Na po­cząt­ku zu­peł­nie nie­od­płat­nie prze­pro­wa­dza­ła kom­plek­so­we ana­li­zy wraz z ob­szer­ny­mi opra­co­wa­nia­mi wnio­sków oraz pro­po­zy­cja­mi wdra­ża­nia pro­gra­mów na­praw­czych dla ho­te­li i re­stau­ra­cji przy­ja­ciół lub przy­ja­ciół przy­ja­ciół, dzię­ki któ­rym ich fir­my za­czę­ły na­bie­rać no­we­go, ożyw­cze­go wia­tru w ża­gle. Po­tem dzię­ki po­le­ce­niom i nie­wiel­kiej in­we­sty­cji w dzia­ła­nia mar­ke­tin­go­we po­sy­pa­ły się gru­be zle­ce­nia, nie­jed­no­krot­nie zza gra­ni­cy. Oka­za­ło się, że bran­ża ho­te­lar­ska to do­syć moc­no po­wią­za­ny ze sobą sys­tem, gdzie in­for­ma­cja jest w ce­nie, a part­ne­rów po­sia­da się na­praw­dę w każ­dym za­kąt­ku świa­ta.

Ann przez de­ka­dę zwie­dzi­ła całą Eu­ro­pę, kil­ku­krot­nie lą­do­wa­ła w Ame­ry­ce, była na Sri Lan­ce, w In­diach, Ja­po­nii, pra­co­wa­ła rów­nież w Ar­gen­ty­nie, RPA, a na­wet w Tan­za­nii. Nie­któ­re zle­ce­nia zaj­mo­wa­ły jej nie­wie­le cza­su, nad in­ny­mi pra­co­wa­ła przez kil­ka mie­się­cy, dzię­ki cze­mu mo­gła le­piej po­znać nie­zwy­kłe miej­sca. Na wie­le z tych wy­praw za­bie­ra­ła Lorę, któ­ra wie­lo­krot­nie była jej taj­ną bro­nią, zwłasz­cza wte­dy, kie­dy jed­nym ze środ­ków za­rad­czych po­win­na być re­aran­ża­cja prze­strze­ni zie­lo­nych, aby za­go­spo­da­ro­wa­ny te­ren nie tyl­ko wy­glą­dał ład­nie na zdję­ciach w fol­de­rach, ale rów­nież speł­niał funk­cje wy­po­czyn­ko­wo-re­kre­acyj­ne dla go­ści.

Uwiel­bia­ła swo­ją pra­cę, by­wa­ły dni, kie­dy wra­ca­ła do domu, prze­pa­ko­wy­wa­ła wa­liz­kę i po dwóch go­dzi­nach pę­dzi­ła na ko­lej­ny sa­mo­lot w zu­peł­nie inną stre­fę cza­so­wą. Po­zna­ła wie­lu wspa­nia­łych lu­dzi, na­uczy­ła się wię­cej, niż mo­gła się spo­dzie­wać. O bran­ży wie­dzia­ła już tyle, że w koń­cu w gło­wie wy­kieł­ko­wa­ła jej ma­lut­ka myśl. Przez ko­lej­ne mie­sią­ce po­zwa­la­ła jej ro­snąć, aż w koń­cu doj­rza­ła ra­zem z nią. Za­koń­czy­ła szu­ka­nie dziur i błę­dów w cu­dzych biz­ne­sach, na­pra­wia­nie i sprze­da­wa­nie wła­snych po­my­słów i otwie­ra swój ho­tel.

Na po­cząt­ku za­sta­na­wia­ła się nad lo­ka­li­za­cją, nie ko­niecz­nie chcia­ła ogra­ni­czać się do wła­sne­go, bez­piecz­ne­go po­dwór­ka. My­śla­ła nad miej­scem, któ­re przez więk­szą część roku bę­dzie cie­szyć się du­żym ob­ło­że­niem, gdzie wio­sny cu­dow­nie pach­ną, lata są go­rą­ce, a zimy ła­god­ne i szyb­ko mi­ja­ją. Ko­niecz­nie mu­sia­ła być też duża woda i so­czy­sta zie­leń, eg­zo­tycz­na ro­ślin­ność, cha­rak­te­ry­stycz­ne miej­sca w oko­li­cy, no i pysz­na re­gio­nal­na kuch­nia.

Sie­dzia­ła z kie­lisz­kiem wina przy sto­le na nie­wiel­kim ta­ra­sie, pa­trzy­ła na mi­go­czą­ce nocą mia­sto i ołów­kiem szki­co­wa­ła prio­ry­te­ty.

Waż­na była do­stęp­ność, dro­gi, lot­ni­sko, przy­stań, a na­wet port. Róż­no­rod­ność - po­my­śla­ła. W koń­cu wy­tar­ga­ła sta­re pu­dło, w któ­rym ku­rzy­ły się książ­ki, li­sty, ra­chun­ki nie wia­do­mo za co, po­żół­kłe bi­le­ty z róż­nych wy­da­rzeń i wy­słu­żo­na mapa. Kie­dy za­czę­ła za­wo­do­wą ka­rie­rę, zie­lo­ny­mi ik­sa­mi za­zna­cza­ła miej­sca, w któ­rych była. Te­raz przy­glą­da­ła się li­nii brze­go­wej za­chod­niej i po­łu­dnio­wej Eu­ro­py. Cu­dow­na, gło­śna Gre­cja, pach­ną­ca oli­wą i ja­śmi­nem, woda we wszyst­kich od­mia­nach nie­bie­skie­go, prze­pięk­ne wio­ski z bie­lo­ny­mi do­ma­mi i tyle nie­zwy­kłej hi­sto­rii. Za­my­śli­ła się i roz­ma­rzy­ła na chwi­lę, wspo­mi­na­jąc ten pięk­ny ka­wa­łek świa­ta. Jed­nak to nie Gre­cja, zbyt ha­ła­śli­wa i nie­uło­żo­na, choć nie­uło­żo­na to może nie do koń­ca traf­ne okre­śle­nie - po­my­śla­ła. Nie­okieł­zna­na - tak, brzmia­ło le­piej.

Al­ba­nia - mło­de pań­stwo z cu­dow­nym kra­jo­bra­zem. Ma­lut­ki kraj trzech mórz, dzi­kich gór wzno­szą­cych się i groź­nie opa­da­ją­cych w tur­ku­so­we wody ka­nio­nów. Lu­dzie przy­jaź­ni, wszyst­ko ta­nie. Za­sta­na­wia­ła się jesz­cze chwi­lę, po czym prze­su­nę­ła pal­cem na za­chód, Wło­chy, Hisz­pa­nia, Fran­cja... Pa­trzy­ła w mapę jak za­hip­no­ty­zo­wa­na, pró­bo­wa­ła do­strzec ten je­den ma­lut­ki punkt, to je­dy­ne naj­wła­ściw­sze miej­sce. W my­ślach po­wta­rza­ła - "róż­no­rod­ność".

Za­pa­chy, lot­ni­sko, mo­rze... róż­no­rod­ność - po­wta­rza­ła w gło­wie.

Do­pi­ła kie­li­szek char­don­nay, ro­ze­śmia­ła się ra­do­śnie, bo już wie­dzia­ła.

Wie­dzia­ła cały czas, to było ab­so­lut­nie oczy­wi­ste. To co, że nie zna­ła ję­zy­ka, co z tego, że była tam tyl­ko raz. To było to wła­ści­we miej­sce, naj­lep­sze ze wszyst­kich i cze­ka­ło na nią.

Raz jesz­cze uśmiech­nę­ła się, tym ra­zem sto­jąc opar­ta o ba­rier­kę. Uśmiech­nę­ła się do ca­łe­go mia­sta, po­ma­cha­ła ener­gicz­nie i krzyk­nę­ła szczę­śli­wa:

- JUŻ WIEM! JUŻ WIEM!

Wino od­bi­ło się gło­śnym echem w mie­ście, ale ja­kie to ma zna­cze­nie. Mia­ła pra­wie plan, była pod­nie­co­na i nie mo­gła do­cze­kać się dnia. Po­nie­waż po­sta­no­wi­ła, że już ju­tro leci do Fran­cji!

- Lora?!

- A kto inny, kre­tyn­ko? Czy ty wiesz, że je­steś je­dy­ną oso­bą na świe­cie bez naj­mniej­sze­go wy­czu­cia cza­su?! Jest trze­cia w nocy. Bywa, że lu­dzie cza­sem śpią o tej go­dzi­nie, a w szcze­gól­no­ści tacy, któ­rzy za czte­ry go­dzi­ny wsta­ją i idą do pra­cy za­ro­bić na swój nędz­ny ży­wot - wy­krztu­si­ła na wpół śpią­ca dziew­czy­na

- Po pierw­sze, ja nie je­stem lu­dzie, po dru­gie, ty nie pro­wa­dzisz nędz­ne­go ży­cia, po trze­cie, lecę ju­tro do Fran­cji ku­pić ho­tel, a ty le­cisz ze mną!

Trze­cie zda­nie Ann wy­re­cy­to­wa­ła po­śpiesz­nie, szcze­bio­cąc przy tym jak na­sto­lat­ka, któ­rą wła­śnie szkol­ny Ken za­pro­sił na pierw­szą rand­kę z uno­szą­cą się w po­wie­trzu obiet­ni­cą bu­zia­ka.

- Głu­pia je­steś? Albo prze­gię­łaś z wi­nem, jak nic. Idź spać, bła­gam cię pra­wie na ko­la­nach, i daj po­spać in­nym. Cho­ciaż w du­pie mam in­nych, MI daj po­spać, MI!!

- Ko­cha­na, wła­śnie ku­pu­ję bi­let, więc skup się przez chwi­lę, po­dyk­tuj mi nu­mer pasz­por­tu i co tam jesz­cze po­trze­bu­ję, wy­cią­gnij spod łóż­ka tę pięk­ną tor­bę w ró­żo­we krop­ki i spa­kuj kil­ka kie­cek plus coś, bo w za­sa­dzie nie wiem, kie­dy wra­ca­my.

Lora sły­sza­ła, co się do niej mówi, ale chy­ba jed­nak nie wszyst­ko do niej do­cie­ra­ło tak, jak trze­ba. Z tępą miną, wciąż pół­przy­tom­na, pa­trzy­ła w ciem­ność.

- Mo­żesz raz jesz­cze, nie­co wol­niej, wy­raź­niej i naj­le­piej dru­ko­wa­ny­mi li­te­ra­mi po­wie­dzieć, gdzie le­cisz do Fran­cji i po co, i cze­mu na mój nu­mer pasz­por­tu? I cze­mu mam wra­że­nie, że głup­ko­wa­to szcze­rzysz się do te­le­fo­nu, a ja nic nie ro­zu­miem?!

Ann wes­tchnę­ła tro­chę te­atral­nie i spró­bo­wa­ła raz jesz­cze:

- Ju­tro, a wła­ści­wie to dziś, do­kład­nie za dzie­więć go­dzin, lecę do Fran­cji ku­pić so­bie ho­tel, a ty bar­dzo chcesz le­cieć ze mną, bo jesz­cze tam nie by­łaś, tyl­ko za­po­mnia­łaś mi wy­słać nu­mer pasz­por­tu. Czy te­raz było wy­star­cza­ją­co wy­raź­nie?

Lora pod­nio­sła się z łóż­ka, od­sło­ni­ła okno, roz­łą­czy­ła po­łą­cze­nie, prze­szła do ła­zien­ki i za­la­ła twarz zim­ną wodą. Po­pa­trzy­ła w lu­stro i zro­zu­mia­ła, że to chy­ba nie był je­den z tych gro­te­sko­wych snów, w któ­rych nie wia­do­mo o co cho­dzi, nie­za­leż­nie jak dłu­go się nad nim za­sta­na­wiać. Wró­ci­ła do sy­pial­ni, wy­bra­ła nu­mer.

- Jaki, kur­wa, ho­tel?!?

- O faj­nie, że już je­steś, to jaki ten nu­mer pasz­por­tu?

- Ja­kie­go pasz­por­tu, o czym ty do mnie roz­ma­wiasz? Czy coś się wy­da­rzy­ło, jak spa­łam? Za­kłó­ce­nia w polu elek­tro­ma­gne­tycz­nym, sil­niej­sze wy­bu­chy na słoń­cu, zja­dłaś coś nie­zdro­we­go? Co się sta­ło, na mi­łość bo­ską?!

- Ko­cha­na, ja wiem, nie wy­spa­łaś się, jest póź­no, je­steś tro­chę roz­draż­nio­na...

- JEST ŚRO­DEK NOCY, NIE PÓŹ­NO! - prze­rwa­ła jej.

- Do­brze, jest śro­dek nocy, po­trze­bu­ję te­raz tyl­ko ten nu­mer.

Lora spoj­rza­ła w bok, prze­krzy­wi­ła gło­wę z nie­do­wie­rza­niem, jak­by pro­wa­dzi­ły jed­nak ja­kieś od­ręb­ne roz­mo­wy

- Jaki nu­mer?

- Pasz­por­tu - rzu­ci­ła szyb­ko Ann.

- Ja­kie­go pasz­por­tu, mów szyb­ko, co to za hi­sto­ria, bo za chwi­lę zwa­riu­ję. Jaki ho­tel? Jaka Fran­cja?

- Ko­cha­na, przy­się­gam, nie wy­pi­łam ani o kro­plę wina za dużo, nie zja­dłam ni­cze­go tru­ją­ce­go, nie mam go­rącz­ki, wszyst­ko jest su­per i opo­wiem ci o ho­te­lu, tyl­ko ten pie­przo­ny in­ter­net chce naj­pierw ode mnie TWÓJ nu­mer pasz­por­tu, więc bądź do­brą dziew­czyn­ką i po­daj mi go, pro­szę!

Lora słu­cha­ła z ab­so­lut­nym nie­do­wie­rza­niem, pod­da­ła się jed­nak, bo już wie­dzia­ła, że jak ta wa­riat­ka nie do­sta­nie tego nu­me­ru, nie prze­brną da­lej. Po­dyk­to­wa­ła i cze­ka­ła na resz­tę hi­sto­rii.

- Dzię­ku­ję. Po­szło - ucie­szy­ła się Ann. - Cmok, cmok, je­stem u cie­bie za kil­ka go­dzin - rzu­ci­ła na ko­niec i się roz­łą­czy­ła.

Lora ko­lej­ny raz spoj­rza­ła z nie­do­wie­rza­niem na te­le­fon.

- Ja pier­do­lę, co to było? - po­wie­dzia­ła na głos, po czym usia­dła na ka­na­pie i nie do koń­ca wie­dzia­ła, co ma te­raz zro­bić.

Dłuż­szą chwi­lę wpa­try­wa­ła się na zmia­nę w te­le­fon i w ścia­nę. Po­tem za­czę­ła prze­glą­dać gar­de­ro­bę.

A je­śli ta wa­riat­ka nie żar­tu­je? - po­my­śla­ła.

Za­czę­ła prze­glą­dać rów­nież szu­fla­dę z bie­li­zną. Wy­cią­gnę­ła na­wet tor­bę po­dróż­ną, na wy­pa­dek, gdy­by to nie był je­dy­nie głu­pi dow­cip, a jej stuk­nię­ta przy­ja­ciół­ka mia­ła ja­kiś głęb­szy plan.

Dzyń, dzyń, dzy­y­yń, dzwo­nek jak­by się za­ciął.

Lora otwo­rzy­ła drzwi z so­czy­stym KUR­WA MAĆ na ustach.

- Tu są są­sie­dzi. Wszę­dzie! - wy­sy­cza­ła.

- Wiem, wiem. Go­to­wa?

- Nie! - skwi­to­wa­ła.

- Mo­żesz mi w koń­cu opo­wie­dzieć całą tę hi­sto­rię. Czy­li o co tu, do ja­snej cho­le­ry, cho­dzi? Co to za ho­tel? Dla­cze­go we Fran­cji? - rzu­ci­ła z iro­nią i zło­ścią.

- Bo tam jest po pro­stu pięk­nie! I jesz­cze nie wiem, co za ho­tel, ale bę­dzie ide­al­ny, z cu­dow­nym wi­do­kiem, dużą prze­strze­nią, a w nie­da­le­kim są­siedz­twie bę­dzie roz­no­sił się za­pach świe­żych chru­pią­cych ba­gie­tek. Wie­czo­ra­mi bę­dzie­my oglą­dać ro­man­tycz­ne za­cho­dy słoń­ca nad la­zu­ro­wym mo­rzem, a rano pić moc­ną, czar­ną kawę ra­zem z go­ść­mi na zie­lo­nym od ro­ślin pa­tio.

Ann za­my­śli­ła się na chwi­lę, po czym do­da­ła:

- Tak bę­dzie! - I uśmiech­nę­ła się.

Lora sie­dzia­ła i pa­trzy­ła w przy­ja­ciół­kę jak za­hip­no­ty­zo­wa­na. Nie mru­gnę­ła na­wet jed­nym okiem.

- Chcę go mieć, my­ślę, że wy­star­czy już bu­do­wa­nia dla in­nych. Te­raz chcę zro­bić coś dla sie­bie. Tak dużo już wi­dzia­łam, tyle się na­uczy­łam, mam odło­żo­ne tro­chę pie­nię­dzy, to jest ten mo­ment, Loro.

Mi­nę­ło jesz­cze kil­ka chwil, nim Lora się po­ru­szy­ła. Wsta­ła jed­nak i się­gnę­ła po tor­bę.

- No do­bra, leć­my, zrób­my to, niech bę­dzie prze­pięk­nie.

Kil­ka go­dzin póź­niej lą­do­wa­ły już na go­rą­cej pły­cie lot­ni­ska w Ni­cei.

- I co da­lej?

- Da­lej po­je­dzie­my wy­brze­żem i bę­dzie­my szu­kać tego mo­men­tu, kie­dy w pier­si po­czu­je­my ukłu­cie, od­dech bę­dzie przy­spie­szo­ny, a w gło­wie po­ja­wi się ta myśl.

- TAA myśl - po­wtó­rzy­ła nie­co zło­śli­wiej Lora.

- Tak, ta myśl, że to wła­śnie TU.

Przez kil­ka dni dziew­czy­ny je­cha­ły to bar­dziej w pra­wo, to bar­dziej w lewo. W lo­kal­nych ho­te­lach spę­dza­ły za­wsze tyl­ko jed­ną noc. Każ­de­go ran­ka chru­pa­ły fran­cu­skie ba­giet­ki ze świe­żym ma­słem i słod­kim dże­mem. Wy­pi­ły mo­rze do­sko­na­łe­go wina i były za­chwy­co­ne la­zu­ro­wym wy­brze­żem. Cie­szy­ły się, po­zna­wa­ły oko­li­cę i wciąż szu­ka­ły tej jed­nej, je­dy­nej pe­reł­ki.

Mi­nął już ty­dzień, a dech w pier­siach za­pie­ra­ły im jak do­tąd tyl­ko wy­bu­chy nie­po­wstrzy­ma­ne­go śmie­chu po ko­lej­nych wspól­nych opo­wie­ściach i hi­sto­riach z prze­szło­ści.

- Na wschód.

- By­ły­śmy już tam - rzu­ci­ła Lora.

- Bar­dziej na wschód.

- Nie wiem, czy bar­dziej się jesz­cze da, ale ty tu do­wo­dzisz.

Dwie go­dzi­ny póź­niej, kie­dy słoń­ce le­ni­wie za­czę­ło opa­dać za la­zu­ro­wą ta­flą wody, Ann za­trzy­ma­ła sa­mo­chód na środ­ku dro­gi i wy­szła bez sło­wa. Opar­ła się o ba­rier­kę, wzię­ła głę­bo­ki wdech, a po po­licz­ku po­cie­kła cu­dow­na łza wzru­sze­nia. Lora sta­nę­ła tuż przy niej. Obie pa­trzy­ły na sal­wę ko­lo­rów, tak so­czy­stych w pro­mie­niach za­cho­dzą­ce­go słoń­ca. U stóp tego nie­zwy­kłe­go mia­stecz­ka sre­brzy­ło się nie­bie­sko­gra­na­to­we mo­rze. Tuż za mia­stem swo­ją war­tę peł­ni­ły ostre jak brzy­twa szczy­ty Alp.

- To tu, Loro. Czu­ję, że do­je­cha­ły­śmy.

Uśmiech­nę­ła się do przy­ja­ciół­ki, przy­tu­li­ła ją moc­no i ru­szy­ły da­lej. Wy­na­ję­ły po­kój na ko­lej­ny ty­dzień, wie­rząc, że w tym cza­sie uda się zna­leźć od­po­wied­ni bu­dy­nek.

Na­stęp­ne­go dnia po szyb­kim śnia­da­niu po­je­cha­ły do lo­kal­ne­go biu­ra po­śred­ni­czą­ce­go w za­ku­pie nie­ru­cho­mo­ści. Ann wy­ja­śni­ła z tłu­ma­czem w ręku, cze­go po­szu­ku­je, cze­go ocze­ku­je, no i że wia­do­mo, na wczo­raj. Po­śred­nicz­ka obie­ca­ła, że się po­sta­ra i przed­sta­wi naj­szyb­ciej jak to moż­li­we naj­wię­cej ofert.

W ko­lej­nych dniach zwie­dza­ły mia­sto i oko­li­cę, uro­kli­we ulicz­ki, peł­ne drob­nych skle­pi­ka­rzy i rze­mieśl­ni­ków. W związ­ku z po­ło­że­niem tuż przy sa­mej gra­ni­cy fran­cu­ski był prze­pla­ta­ny we­so­ły­mi, wło­ski­mi roz­mo­wa­mi. W po­wie­trzu uno­sił się ape­tycz­ny za­pach świe­żo wy­pie­ka­ne­go pie­czy­wa, któ­ry mie­szał się z aro­ma­tem kwit­ną­cych krze­wów. Ann była ab­so­lut­nie za­chwy­co­na, już nie mo­gła się do­cze­kać, kie­dy po­zna tych wszyst­kich miej­sco­wych lu­dzi, bę­dzie ma­chać im ra­do­śnie na dzień do­bry, spa­ce­ru­jąc do ulu­bio­nej ka­wiar­ni.

Po­szu­ki­wa­nia ide­al­nej nie­ru­cho­mo­ści nie szły jed­nak tak szyb­ko, jak­by so­bie tego ży­czy­ła. Każ­dej z pre­zen­to­wa­nych cze­goś bra­ko­wa­ło, raz była za mała, raz za bar­dzo znisz­czo­na, za da­le­ko od pla­ży, bez moż­li­wo­ści zro­bie­nia pa­tio lub z za ma­łym ogro­dem. Wie­dzia­ła, że bę­dzie ją to dro­go kosz­to­wać, dla­te­go chcia­ła, żeby wszyst­ko było ta­kie, jak so­bie wy­my­śli­ła, bez żad­nych kom­pro­mi­sów. Lora nie­ste­ty mu­sia­ła wró­cić do kra­ju, ter­mi­ny zle­ceń za­czę­ły o so­bie przy­po­mi­nać dźwię­kiem przy­cho­dzą­cych od klien­tów wia­do­mo­ści oraz nie­koń­czą­cy­mi się te­le­fo­na­mi z py­ta­nia­mi o po­stę­py prac przy pro­jek­tach.

Mi­ja­ły ko­lej­ne ty­go­dnie. Ofert było co­raz mniej, a znie­cier­pli­wie­nie dziew­czy­ny ro­sło. Po­śred­nicz­ka, z któ­rą Ann zdą­ży­ła się już cał­kiem do­brze za­przy­jaź­nić, obie­ca­ła jej jed­nak, że choć­by mia­ła ko­goś wy­pro­wa­dzić, znaj­dzie jej tę nie­ru­cho­mość.

Była ósma rano, kie­dy te­le­fon wy­dał nie­przy­jem­ny o tej po­rze dźwięk.

- Halo?

Głos był jesz­cze moc­no śnię­ty.

- Ann, mam go! - wy­krzy­cza­ła do słu­chaw­ki Cla­ra. - Przy­jeż­dżaj szyb­ko do mo­je­go biu­ra. Za go­dzi­nę mo­żesz go obej­rzeć.

Pora była ab­sur­dal­nie idio­tycz­na, ale Ann wy­szy­ko­wa­ła się w dwa­dzie­ścia mi­nut. Da­ro­wa­ła so­bie po­ran­ną kawę i po­pę­dzi­ła na spo­tka­nie.

Bu­dy­nek był fan­ta­stycz­ny. Tro­chę na ubo­czu, na nie­wiel­kim pla­cu wśród tęt­nią­cych ży­ciem ka­wia­re­nek i re­stau­ra­cji. Od fron­tu pro­wa­dził do nie­go ogród z buj­ną ro­ślin­no­ścią. Pal­my i do­rod­ne drze­wa pi­nio­we ro­bi­ły pio­ru­nu­ją­ce wra­że­nie. Ide­al­ne miej­sce na roz­sta­wie­nie sto­li­ków dla go­ści, ha­ma­ków i ma­łej ca­ło­rocz­nej oran­że­rii. Z tyłu dech w pier­siach za­pie­rał wi­dok na błę­kit­ne mo­rze oraz mia­sto mie­nią­ce się całą pa­le­tą ko­lo­rów na fa­sa­dach bu­dyn­ków. Miał czte­ry kon­dy­gna­cje. Na par­te­rze prze­stron­ne lob­by i re­cep­cja, to­a­le­ty, biu­ro, spo­ra sala na re­stau­ra­cję oraz kil­ka in­nych po­miesz­czeń na za­ple­czu. Na trzech pię­trach łącz­nie sześć­dzie­siąt po­koi, no i dach, na któ­rym bez pro­ble­mu moż­na by urzą­dzić ta­ras z wi­do­kiem. Na pra­wo od głów­ne­go wej­ścia znaj­do­wał się na­wet ba­sen, był już moc­no znisz­czo­ny i od daw­na nie­uży­wa­ny, ale do na­pra­wie­nia.

- Jest ge­nial­ny - wy­szcze­bio­ta­ła Ann.

- Wiem - od­par­ła Cla­ra.

- Zna­jo­ma zna­jo­mej zna­jo­me­go dała mi cynk, że wła­ści­ciel wró­cił na kil­ka dni ze Sta­nów i jest pew­na szan­sa, że przy do­brej pro­po­zy­cji bę­dzie chciał sprze­dać. Nie miesz­ka tu już od dzie­się­ciu lat. Kie­dyś pro­wa­dził tu ho­tel, ale po­tem wy­je­chał za oce­an, za­ło­żył ro­dzi­nę, ku­pił dużą far­mę i nie za­mie­rza już wra­cać do Fran­cji.

- Cla­ro, je­steś cu­do­twór­cą. To jest moje miej­sce. - Ann aż pisz­cza­ła z pod­nie­ce­nia. - Ile?

- No wła­śnie. Nie­ru­cho­mość może nie jest w naj­lep­szym sta­nie, ale...

- Ile?

Cla­ra po­ka­za­ła kart­kę z pro­po­zy­cją od wła­ści­cie­la.

- Spo­ro.

- Spo­ro.

- To dużo wię­cej, niż pla­no­wa­łam, no i wię­cej niż moje wszyst­kie oszczęd­no­ści, kre­dy­ty, któ­re do­sta­nę, i te, o któ­rych mogę tyl­ko po­ma­rzyć. - Ann sta­ła i po­dzi­wia­ła bu­dy­nek, tro­chę zi­ry­to­wa­na wy­gó­ro­wa­ną ceną.

- Bio­rę - krzyk­nę­ła w koń­cu. - Spró­buj jesz­cze po­ne­go­cjo­wać, w każ­dym ra­zie jak bę­dzie się upie­rał, to trud­no. Czu­ję, że to jest moje miej­sce.

Cla­ra skon­tak­to­wa­ła się na­tych­miast ze sprze­da­ją­cym, wie­dząc, że za kil­ka dni wy­jeż­dża, a jest jesz­cze spo­ro for­mal­no­ści. Uda­ło się jej wy­ne­go­cjo­wać pra­wie dzie­sięć pro­cent. Ann w tym cza­sie dzwo­ni­ła już do ban­ków, aby przy­go­to­wa­ły jej ofer­ty kre­dy­tów.

Akt prze­nie­sie­nia wła­sno­ści zo­stał pod­pi­sa­ny. Przez chwi­lę przez gło­wę dziew­czy­ny prze­mknę­ła nie­zno­śna myśl: "w co ty się, do cho­le­ry, pa­ku­jesz", ale klam­ka za­pa­dła, pod­pi­sy zo­sta­ły zło­żo­ne, nowa przy­szłość na­de­szła.

Po za­ła­twie­niu no­ta­rial­nych for­mal­no­ści, do­ko­na­niu no­wych wpi­sów tam, gdzie trze­ba, pod­pi­sa­niu tu­zi­na do­ku­men­tów, Ann sta­nę­ła przed swo­im przy­szłym wy­ma­rzo­nym ho­te­lem, opu­ści­ła ręce i głę­bo­ko wes­tchnę­ła. Bo już tyl­ko na tyle wy­star­czy­ło jej sił.

I co da­lej? - po­my­śla­ła tro­chę wy­stra­szo­na i jak­by nie­co zre­zy­gno­wa­na.

- Cześć, ko­cha­na, wszyst­ko w po­rząd­ku?

- Cześć, wa­ria­cie - od­po­wie­dzia­ła Lora. - Tak, wszyst­ko do­brze. Kil­ku nie­zde­cy­do­wa­nych nie­co krę­ci no­sem, że tu za ró­żo­wo, tu za dużo tra­wy, a gdzie in­dziej za mało, ale ge­ne­ral­nie okej. A jak u cie­bie? Po­go­da do­pi­su­je? - za­cze­pi­ła.

- Po­go­da fan­ta­stycz­na, Mary wy­pie­ka na­dal naj­lep­sze buł­ki ever, wczo­raj z Cla­rą do­sta­ły­śmy ra­bat w lo­kal­nym skle­pie za ilość wy­pi­ja­ne­go wina, a dziś rano ku­pi­łam ho­tel. Za chwi­lę za­mie­rzam wci­snąć na ty­łek ja­kieś dre­sy i zrzu­cić choć kil­ka przy­cze­pio­nych jak rzep, i to nie wia­do­mo skąd, gram tłusz­czu do mo­jej nie­ska­zi­tel­nej do nie­daw­na dupy - od­po­wie­dzia­ła z non­sza­lan­cją i pół­u­śmie­chem.

- Aha, aha, ok, wszyst­ko pra­wie faj­nie, ale dla­cze­go do­wia­du­je się już po fak­cie?! - wy­wrzesz­cza­ła do słu­chaw­ki Lora. - A gdzie: Loro, pa­kuj ga­cie i przy­jeż­dżaj, po­móż, do­radź?! Gdzie: po­trzeb­na je­steś tu i te­raz, na­tych­miast?! Gdzie wspar­cie moje dla cie­bie?

- Prze­pra­szam, ko­cha­na, prze­pra­szam, ale to było do­kład­nie to. Nie mia­łam cza­su, żeby się za­sta­na­wiać. Mu­sia­łam spo­ro prze­pła­cić, ale to to. Przy­jedź, pro­szę, zo­ba­czysz, dla­cze­go nie pro­si­łam o po­moc.

- Będę ju­tro! - od­po­wie­dzia­ła szorst­ko.

Ann na­stęp­ne­go dnia ode­bra­ła przy­ja­ciół­kę z lot­ni­ska. Kil­ka kur­tu­azyj­nych spoj­rzeń i w koń­cu wpa­dły so­bie w ob­ję­cia.

- No do­bra, pro­wadź do zam­ku, kró­lo­wo - za­żar­to­wa­ła Lora.

Po nie­co po­nad go­dzi­nie obie sta­ły już przed bu­dyn­kiem i pa­trzy­ły w górę z roz­dzia­wio­ny­mi usta­mi.

- O kur­wa!

- No!

- Je­steś wy­ba­czo­na. Jest fak­tycz­nie... wow!

- Wiem - od­po­wie­dzia­ła z nie­skry­wa­nym wzru­sze­niem.

W koń­cu mo­gła się po­chwa­lić i po­dzie­lić ra­do­ścią i lę­kiem.

- Dzię­ku­ję, że je­steś. Ju­tro mu­szę za­cząć to ogar­niać, bo ina­czej po­chło­ną mnie kre­dy­ty i bę­dziesz mia­ła mnie na utrzy­ma­niu, a ja dro­go kosz­tu­ję.

Na­stęp­ne­go dnia za­czę­ło się uma­wia­nie pro­jek­tan­tów, bu­dow­lań­ców i wszyst­kich in­nych ma­gi­ków od prze­kształ­ca­nia kop­ciusz­ków w baj­ko­we kró­lew­ny. Na szczę­ście uda­ło się zor­ga­ni­zo­wać eki­pę we w mia­rę nor­mal­nym cza­sie i za w mia­rę nor­mal­ne pie­nią­dze. Lora, co praw­da, mu­sia­ła wra­cać do kra­ju, ale za prio­ry­tet po­sta­wi­ła so­bie aran­ża­cję ogro­du przy­ja­ciół­ki.

Po paru dniach re­mont ru­szył, każ­dy do­stał li­stę za­dań i na szczę­ście oka­za­ło się, że w więk­szo­ści wie­dzą, co ro­bią.

- Pa­nie ko­cha­ny, ostroż­nie, na miły Bóg, to na­praw­dę kosz­tu­je spo­ro pie­nię­dzy, mo­ich pie­nię­dzy - wy­krzy­cza­ła z bła­ga­niem w gło­sie do jed­ne­go z ro­bot­ni­ków, któ­ry pra­co­wał przy wy­koń­cze­niu ho­te­lu.

- Cześć, Fran­ce.

- Cześć, Phi­lip­pe, daw­no cię nie było, ko­le­go, cóż to za nie­ocze­ki­wa­na wi­zy­ta?

- Nowy klient z oko­li­cy, nic szcze­gól­ne­go, ale po­wiedz, przy­ja­cie­lu, co tu się dzie­je i kim jest ta ko­bie­ta?

Fran­ce sta­nął przed lo­ka­lem na wprost re­mon­to­wa­ne­go wła­śnie ho­te­lu.

- Aaa, w koń­cu nasz ame­ry­kań­ski emi­grant po­sta­no­wił sprze­dać wło­ści. Choć z tego, co wiem, cena prze­ko­na­ła­by nie­jed­ne­go. A ta ko­bie­ta to Ann, przy­jezd­na, nie mówi po fran­cu­sku, ale uro­cza z niej bab­ka. Wła­śnie sta­wia na nogi tę ru­inę. Była u nas kil­ka razy na szyb­ką kawę i wie­czo­ra­mi z Cla­rą z nie­ru­cho­mo­ści na flasz­kę wina. Bar­dzo przy­jem­na, moja bar­dzo ją po­lu­bi­ła.

- Dzię­ku­ję, Fran­ce. Wpad­nę do cie­bie póź­niej. Pro­szę, tu za piwo, resz­ty nie trze­ba.

Phi­lip­pe zo­sta­wił dzie­sięć euro na ba­rze i wy­szedł, nie mo­gąc ode­rwać wzro­ku od za­pra­co­wa­nej dziew­czy­ny.

- Dzień do­bry pani.

Ann od­wró­ci­ła się na dźwięk po­wi­ta­nia.

[...]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.