Brzoskwinie

Trawiastozielony wóz z kulfoniastym napisem "J. Jones, Gorsehill"1 przystanął w wyłożonym kocimi łbami pasażu pomiędzy Zajęczą Łapką i Czystą Kroplą. Był późny kwietniowy wieczór. Wujek Jim, w czarnym jak czarny rynek garniturze, w którym zwykle jeździł na targ, w białej wykrochmalonej koszuli bez kołnierzyka, w skrzypiących nowych butach z cholewami i kraciastej czapce, zsunął się z chrzęstem na ziemię. Spod sterty słomy leżącej w kącie na wozie wyciągnął gruby wiklinowy kosz i zarzucił go na ramię. Kiedy otwierał drzwi Pubu Czysta Kropla, usłyszałem dobiegające z koszyka kwiknięcie i zobaczyłem koniuszek zakręconego różowego ogonka.

- Wracam najdalej za dwie minutki - zwrócił się do mnie wujek.

W środku było pełno ludzi. Na ławie przy drzwiach siedziały w jasnokolorowych sukienkach dwie tęgie kobiety, jedna trzymała na kolanach drobne, śniade, ciemnowłose dziecko; spostrzegłszy wuja Jima, przesunęły się na bok.

- Zaraz jestem - powiedział wściekle wuj Jim, jak gdybym mu się sprzeciwił. - A ty siedź tu spokojnie.

Kobieta bez dziecka podniosła ręce.

- Och, pan Jones - odezwała się piskliwym głosem, w którym pobrzmiewał śmiech. Trzęsła się jak galareta.

Potem drzwi się zamknęły i głosy zostały stłumione.

Siedziałem samotnie na dyszlu w wąskiej uliczce, zaglądając do Zajęczej Łapki przez boczne okno. Było do połowy zasłonięte poplamioną roletą. Widziałem fragment zadymionej sekretnej salki, w której czterej mężczyźni grali w karty. Jeden z nich, potężny i ogorzały, miał sumiaste, podkręcone wąsy, przypominające kierownicę rowerową, a na czoło opadał mu kędzierzawy wabik; obok siedział chudy, łysy i blady starzec o zapadniętych policzkach; twarze dwóch pozostałych graczy skrywał cień. Wszyscy co chwila pociągali w milczeniu z wielkich brązowych kufli, plaskali kartami o stół, zapalali z trzaskiem zapałki, pykali z fajek, smutno przełykali ślinę, potrząsali mosiężnym dzwonkiem i składali kolejne zamówienia, dając znaki palcami jakiejś ponurej kobiecie w kwiecistej bluzce i męskiej czapce na głowie.

Uliczka bardzo nagle pociemniała, domy przywarły do siebie, a ich dachy przypadły do ziemi. W moich zalęknionych oczach, oglądających ciemny zaułek w obcym mieście, ogorzały mężczyzna wyglądał niczym olbrzym w spowitej chmurami klatce, a łysy starzec skurczył się do rozmiarów czarnego garbu o białym czubku; z kąta z szybkością błyskawicy wysuwały się dwie białe dłonie trzymające niewidoczne karty. Może właśnie w tej chwili od strony Union Street zbliża się do mnie wielkimi susami człowiek noszący buty ze sprężynami w obcasach i uzbrojony w obosieczny nóż2.

- Wujku Jimie! Wujku Jimie! - zawołałem cichutko, żeby mnie nie usłyszał.

Zacząłem pogwizdywać przez zęby, lecz nawet gdy przestałem, wydawało mi się, że za moimi plecami wciąż coś świszcze. Zsunąłem się z dyszla i podszedłem do zasłoniętego do połowy okna; czyjaś szponiasta ręka sunęła po szybie ku zakończonemu chwastem sznurowi rolety; chociaż odległość pomiędzy mną na bruku i karciarzami przy stoliku była bardzo niewielka, nie wiedziałem, po której stronie szyby znajduje się powoli opuszczająca roletę dłoń. Poplamiona kwadratowa płachta odcięła mnie od świata. Wtedy z wiatrem i brukowym stukotem powróciło do mnie opowiadanie, które ułożyłem sobie niegdyś na ciepłej, bezpiecznej wysepce łóżka o północy, kiedy za domem płynęły i marszczyły się wody sennej zatoki Swansea. Przypomniałem sobie demona z tej opowieści, miał skrzydła i haki i czepiał się moich włosów jak nietoperz, a ja jak Walia długa i szeroka walczyłem w poszukiwaniu wysokiej, mądrej, złocistowłosej dziewczyny z klasztoru w Swansea, w której żyłach płynęła królewska krew. Próbowałem przywołać jej prawdziwe imię, kształtne długie nogi w czarnych pończochach, chichot i papiloty, ale szarpały mnie zwieńczone hakami skrzydła, więc kolor jej włosów i oczu stopniowo bladł i zniknął jak trawiasta zieleń wozu, który stał się teraz ciemnoszarą górą pomiędzy ścianami pasażu.

Przez cały ten czas leciwa, szerokopierśna, cierpliwa, bezimienna klacz stała nieporuszona, ani razu nie stuknęła kopytem o bruk i nie potrząsnęła lejcami. Nazwałem ją grzeczną dziewczynką i wspiąłem się na palce, żeby pogłaskać jej uszy, gdy drzwi Czystej Kropli otwarły się gwałtownie, a wtedy ciepłe światło z baru oślepiło mnie i spopieliło moje opowiadanie. Przestałem się bać, byłem już tylko rozzłoszczony i głodny. Pośród głębokiego gwaru i swojskich zapachów rozległ się chichot tych dwóch siedzących przy drzwiach otyłych kobiet: "Dobranoc, panie Jones". Zwinięty w kłębek dzieciak spał pod ławą. Wuj Jim pocałował obie kobiety w usta.

- Dobranoc.

- Dobranoc.

- Dobranoc.

Potem w pasażu znowu zrobiło się ciemno.

Zataczając się na klacz, poklepując ją po chrapach i przeklinając jej cierpliwość, wujek wyprowadził grzeczną dziewczynkę z powrotem na Union Street, po czym obaj wdrapaliśmy się na wóz.

- Za dużo pijanych Cyganek - zauważył, kiedy toczyliśmy się już z hurkotem przez pomrugujące światłami latarni miasto.

Przez całą drogę do Gorsehill śpiewał ckliwym basem pieśni kościelne, dyrygując wiatrem przy pomocy bata. Nie musiał dotykać lejców. Tylko raz przystanęliśmy na wyboistej drodze pośród żywopłotów - wykręcających się, by gałązkami pochwycić klacz za uzdę i bóść nasze czapki - gdy wujek szepnął "prr!", bo chciał zapalić fajkę, i rozpłomienił ciemności, ukazując mi swoją pociągłą, zaczerwienioną, lisią pijacką mordę o nastroszonych bokobrodach i zasmarkanym, obolałym nosie. Na łące na zboczu niskiego wzgórza dość daleko od drogi stał biały domek, a w jednym oknie jego sypialni paliło się światło.

- Spokojnie, maleńka, spokojnie - szepnął wuj do klaczy, chociaż stała, nie okazując strachu, po czym nieoczekiwanie głośno zwrócił się do mnie przez ramię: - Mieszkał tam kiedyś kat.

Nadepnął ostro na dyszel i poturkotaliśmy dalej pod porywisty wiatr. Wujek zadygotał i naciągnął czapkę na uszy, kobyła jednak truchtała niezgrabnie jak posąg i nie przyspieszyłaby kroku ani nie potrząsnęła łbem, nawet gdyby u jej boku truchtały wszystkie demony z moich opowiadań, zaglądając jej w oczy i wyszczerzając kły.

- Szkoda, że nie powiesił starej Jezusowej3 - dodał wujek.

W przerwach pomiędzy kolejnymi pieśniami przeklinał klacz po walijsku. Biały domek został z tyłu, światła i wzgórze pochłonęła ciemność.

- A teraz nikt tam nie mieszka - dodał.

Wjechaliśmy na podwórze gospodarstwa Gorsehill, gdzie dźwięczał bruk, a czarne, opustoszałe stajnie podejmowały ten odgłos, nadając mu głuche brzmienie, zatrzymaliśmy się więc w kręgu głuchej ciemności, kobyła milczała głucho; w zamkniętym na głucho domu na skraju podwórka nie mieszkał chyba nikt, tylko dwa patyki zwieńczone wyrzeźbionymi w rzepach główkami.

- Leć do Annie - powiedział wujek. - Dostaniesz gorący rosół i kartofle.

Poprowadził milczący głucho, kosmaty posąg do stajni - klap, klap, do myszogrodu. Biegnąc ku drzwiom wejściowym, usłyszałem szczęk kłódek.

Od frontu dom przypominał połówkę czarnej muszli, a łukowate drzwi - wciśnięte w nią ucho. Nacisnąłem klamkę i wszedłem z wiatrem do przedpokoju. Poczułem się tak, jak gdybym wkraczał w głuchą wietrzną noc, przeciskając się przez długi kanał wysokiej pionowej muszli na brzegu jakiegoś wewnętrznego morza. Potem na końcu korytarza otworzyły się drzwi; ujrzałem talerze na półkach, palącą się lampę na długim, nakrytym ceratą stole, zawieszoną nad kominkiem szydełkową makatkę z napisem "Przygotuj się, by stawić się przed Bogiem"4, uśmiechnięte porcelanowe pieski, upstrzoną brązowymi plamami ławę, stojący zegar z wahadłem i wbiegłem do kuchni w objęcia cioci Annie.

Więc jednak ktoś mnie wita. Zegar zaczął bić północ, kiedy Annie mnie pocałowała, a ja stałem w rozdzwonionym blasku niczym zrzucający przebranie książę z bajki. Przed chwilą byłem tylko zziębniętym, śmiertelnie przerażonym malcem w sztywnym odświętnym ubranku, który skradał się czarnym korytarzem, dudniło mi głucho w brzuchu, moje serce przypominało bombę z opóźnionym zapłonem, w rękach ściskałem szkolną czapkę i byłem jedynie zagubionym pośród własnych przygód, tęskniącym za swoim domem i obcym sobie bajarzem o perkatym nosie; teraz zaś stałem się królewskim siostrzeńcem w wytwornych miejskich szatach, którego obejmowano i witano, znalazłem się w zacisznym centrum własnych opowieści i nasłuchiwałem anonsującego moje przybycie zegara. Annie szybko posadziła mnie przy przepastnym kominku i zdjęła mi buty. To dla mnie płonęły jasne lampy i dźwięczały uroczyste uderzenia.

Przygotowała kąpiel gorczycową i mocną herbatę, a potem kazała mi włożyć skarpetki mojego ciotecznego brata, Gwilyma5, oraz starą marynarkę wujka, pachnącą królikami i tytoniem. Krzątała się, cmokała, kiwała głową, kroiła chleb, smarowała go masłem i opowiadała, jak to Gwilym wciąż uczy się na pastora, a ciotka Rach Morgan, która miała dziewięćdziesiąt lat, przewróciła się i nadziała brzuchem na kosę.

Potem do kuchni jak szatan wpadł wujek Jim, miał czerwoną twarz, zasmarkany nos i roztrzęsione owłosione ręce. Chwiał się na nogach. Zarzuciło go na kredens, aż zabrzęczały pamiątkowe talerze koronacyjne, a z kąta ławy wyprysnął spłoszony wychudzony kocur. Wujek wydawał mi się dwa razy wyższy od Annie. Mógłby ją nosić pod płaszczem i niespodziewanie wyciągać spod niego jak zabawkę - drobną, smagłą, bezzębną, przygarbioną kobiecinę o załamującym się śpiewnym głosie.

- Nie trzeba go było trzymać tak długo na dworze - powiedziała bojaźliwym, ale gniewnym głosem.

Wujek usiadł w swoim specjalnym fotelu, czyli na kulawym tronie zubożałego walijskiego barda, zapalił fajkę, wyciągnął nogi i zaczął puszczać obłoczki dymu pod sufit.

- Mógł się zaziębić na śmierć - dodała ciocia.

Mówiła do odwróconej głowy wujka, który spowijał się kłębami dymu. Kot powrócił chyłkiem na swoje miejsce. Nadal siedziałem przy stole, chociaż już zjadłem kolację, a w kieszeniach marynarki znalazłem małą opróżnioną flaszkę i jakiś biały balonik.

- A teraz zmykaj do łóżka, moje ty kochanie - szepnęła Annie.

- Mogę pójść zobaczyć świnki?

- Rano, kochanie.

W tej sytuacji powiedziałem "dobranoc" wujkowi Jimowi, który odwrócił się, uśmiechnął i mrugnął do mnie zza swojej zasłony dymnej, a ja pocałowałem Annie i zapaliłem przydzieloną mi świeczkę.

- Dobranoc.

- Dobranoc.

- Dobranoc.

Zacząłem wchodzić na schody; każdy stopień przemawiał własnym głosem. Pachniało zbutwiałym drewnem, wilgocią i zwierzętami. Przyszło mi do głowy, że przez całe życie wędrowałem długimi, wilgotnymi korytarzami i samotnie wspinałem się na schody w ciemności. Na pełnym przeciągów podeście zatrzymałem się przed drzwiami pokoju Gwilyma.

- Dobranoc.

W moim pokoju, gdzie ledwie kopciła lampa i powiewały firanki, płomień świecy nagle się ożywił, wydało mi się, że kiedy zamknęły się drzwi, woda w szklance na okrągłym stoliku zafalowała, obmywając jej brzegi. Pod oknem płynął strumień; dopóki nie usnąłem, myślałem, że woda przez całą noc podmywa ściany domu.

- Mogę pójść zobaczyć świnki? - spytałem rano Gwilyma.

Głucha groza, którą tchnął dom wujostwa, rozwiała się; zbiegając na śniadanie, wdychałem słodki zapach drewna, świeżej wiosennej trawy i cichego zapuszczonego podwórza, gdzie stały waląca się brudnobiała obora i otwarta na oścież pusta stajnia.

Mój brat cioteczny był wysokim, już niemal dwudziestoletnim, chudym jak trzonek młodzieńcem o twarzy przypominającej kształtem szpadel. Można byłoby nim skopać ogródek. Miał niski głos, który się załamywał w chwilach ekscytacji, a Gwilym ciągle coś podśpiewywał pod nosem, dyszkantem albo basem, zawsze na tę samą, smutną, kościelną nutę, i pisywał w stodole pieśni religijne. Opowiadał mi o dziewczynach, które umarły z miłości. "Zarzuciła już postronek na gałąź, ale był za krótki" - mówił, albo: "Chciała sobie wbić scyzoryk w pierś, okazał się jednak za tępy". Tamtego dnia siedzieliśmy na stertach siana w półmroku zamkniętej stajni. Gwilym przekręcił się na bok, przysunął blisko mnie i podniósł duży palec, a siano zaszeleściło.

- Wskoczyła do zimnej rzeki, a jakże - powiedział, łaskocząc mnie w ucho ustami. - Wskoczyła dupą do góry i... Bożęciu, już było po niej. - Kwilił jak nietoperz.

Chlew znajdował się po drugiej stronie podwórza. Poszliśmy w tamtą stronę, Gwilym ubrany na czarno niczym pastor, chociaż był poranek powszedniego dnia, ja w serżowym ubranku z cerą na pupie, minęliśmy trzy kury grzebiące na zabłoconym bruku i jednookiego owczarka collie, który spał z tym jednym otwartym okiem. Zabudowania gospodarcze znajdowały się w opłakanym stanie, łuszczył się z nich tynk, miały zapadające się, przegniłe dachy, szczerbate dziury w ścianach i połamane okiennice, a z wypaczonych, obluzowanych desek sterczały powyrywane, zardzewiałe śruby; chudy kocur, którego widziałem w nocy, mył sobie pyszczek, rozsiadłszy się przytulnie pomiędzy zębiskami potłuczonych butelek na szczycie piramidy śmieci wydzielającej przenikliwy słodkawy fetor i wznoszącej się aż po dziurawy dach wozowni. W całym naszym zaniedbanym hrabstwie nie było drugiego takiego gospodarskiego podwórka, równie nędznego, wspaniałego i brudnego jak ten plac pełen błota, odpadków, zbutwiałego drewna i spadających kamieni, na którym garstka starych zmokłych kur grzebała w ziemi i znosiła mizerne jajeczka. Z koryta w jednym opustoszałym chlewiku dobiegło kwakanie kaczki. Po chwili młody mężczyzna i kędzierzawy chłopczyk zaglądali już ponad przegrodą do sąsiedniego chlewa, pociągając nosami i wpatrując się w leżącą z sutkami w błocie maciorę, która karmiła właśnie swoje prosięta.

- Ile jest świnek?

- Pięć. Ta dziwka jedną zeżarła - odpowiedział Gwilym.

Policzyliśmy prosiaczki, które nie dawały matce spokoju, wiły się, wierciły, tarzały na grzbietach i brzuszkach, przesuwały się, cisnęły, przepychały i kwiczały. Były tylko cztery. Policzyliśmy je jeszcze raz. Cztery - cztery bezwłose różowe ogonki, skręcające się, kiedy świnki zaczynały żarłocznie ssać, a locha pochrząkiwała z bólu i radości.

- Widocznie zjadła jeszcze jedną - powiedziałem. Podniosłem patyk-drapaczkę, dźgnąłem nim pochrząkującą maciorę i zacząłem skrobać jej zlepioną zaschniętym błotem szczecinę pod włos. - Albo może lis przeskoczył przegrodę.

- To nie była ona ani żaden lis, tylko ojciec - odparł Gwilym.

Wyobraziłem sobie wysokiego, przebiegłego i czerwonego na twarzy wujka, który ściska we włochatych łapskach wyrywającą się świnkę, zatapia zęby w jej udku i pożera ją razem z chrupiącymi kopytkami; widziałem, jak wujek wychyla się nad przegrodą, a z ust wystają mu prosięce nóżki.

- Czy wujek Jim zjadł świnkę?

Na pewno stoi teraz gdzieś za spróchniałymi szopami, dokładnie w tej chwili, po kolana w pierzu, i żywcem odgryza głowy piórowatym.

- Sprzedał prosiaka, żeby mieć za co pić - odpowiedział Gwilym swoim najniższym, pełnym wyrzutu szeptem i z wbitymi w niebo oczami. - W zeszłym roku w Boże Narodzenie wyniósł na plecach jagnię i chlał przez dziesięć dni.

Locha przeturlała się bliżej drapaczki, a ssące mleko małe zakwiczały w niespodziewanej ciemności, szamocząc się pod fałdami skóry i zwałami matczynego tłuszczu.

- Chodź, pokażę ci mój zbór - zaproponował Gwilym.

Natychmiast zapomniał o zaginionym prosięciu i zaczął mi opowiadać o miastach, które odwiedził na wycieczce religijnej, takich jak Neath, Bridgend, Bristol i Newport, gdzie były jeziora, wspaniałe ogrody i jasno oświetlone kolorowe ulice dosłownie tryskające różnymi pokusami. Wyszliśmy z chlewa, opuszczając niepocieszoną lochę.

- Co chwila natykałem się na jakąś aktorkę - oświadczył.

Zbór Gwilyma mieścił się w ostatniej stodole na skraju opadającej ku rzece łąki. Wznosił się dość wysoko nad podwórkiem, na błotnistym wzgórzu. Drzwi były nieuszkodzone i zamknięte na ciężką kłódkę, ale do środka dało się wejść bez najmniejszego trudu przez ziejące po obu ich stronach dziury. Gwilym wyciągnął pęk kluczy na kółku, potrząsnął nimi delikatnie i zaczął kolejno sprawdzać, który pasuje do kłódki.

- Supereleganckie - powiedział. - Kupiłem je w sklepie ze starzyzną w Carmarthen.

Do zboru weszliśmy przez dziurę w ścianie.

Na środku stodoły stał zakurzony wóz z wymalowanym na boku nazwiskiem oraz krzyżem, który narysowano wapnem.

- To moja ambona na kołach - powiedział Gwilym i wszedł z powagą na wóz po złamanym dyszlu. - Usiądź na sianie, tylko uważaj na myszy. - Po chwili swoim najgłębszym basem znów zagrzmiał pod niebiosa, pod obwieszone nietoperzami krokwie i rozsnute między nimi pajęczyny: - Pobłogosław nam, Panie, w ten święty dzień! Pobłogosław mnie i Dylanowi, i temu tu Twojemu małemu zborowi na wieki wieków, amen! Przeprowadziłem w nim wiele robót naprawczych.

Siedziałem na sianie zapatrzony w wygłaszającego kazanie Gwilyma i słyszałem, jak jego głos wznosi się, załamuje, cichnie, śpiewa, przechodzi na walijski, dźwięczy triumfalnie, sroży się, a potem pokornieje. Przez dziurę w ścianie wpadało do środka słońce oświetlające rozmodlone ramiona mojego ciotecznego brata, który mówił:

- O Panie, Tyś jest wszechobecny przez cały czas, w rosie poranka, w wieczornym przymrozku, na łące i w mieście, w kaznodziei i w grzeszniku, we wróbelku i w wielkim myszołowie. Ty widzisz wszystko w najgłębszych zakamarkach naszych serc; widzisz nas po zachodzie słońca; widzisz nas, kiedy nie ma gwiazd, w grobowych ciemnościach gęstych niczym sos i w głębokiej, bardzo głębokiej, strasznie głębokiej, po trzykroć głębokiej otchłani; widzisz nas, szpiegujesz i obserwujesz bez przerwy w różnych mrocznych zakątkach, na wielkich kowbojskich preriach, widzisz, jak chrapiemy smacznie pod kocami, i widzisz nas w strasznych cieniach, czarnych niczym smoła, czarnych choć oko wykol; widzisz wszystko, co robimy w nocy i za dnia, za dnia jako i w nocy, wszystko, dosłownie wszystko; Ty bowiem widzisz wszystko przez cały czas. O Boże, chłopie, jesteś jak kot, cholera!

Opuścił splecione do modlitwy ręce. W przetykanym słonecznymi smugami stodołowym zborze zapanowała cisza. Brakowało kogoś, kto mógłby zawołać "Alleluja!" albo "Pobłogosław nam, Panie!" - ja byłem na to za mały i za bardzo urzeczony ciszą. Na zewnątrz rozległo się kwakanie jedynej kaczki.

- A teraz będę zbierał datki - oznajmił Gwilym.

Zstąpił z wozu, namacał pod nim w sianie pogiętą blaszankę, wyciągnął ją i podsunął mi pod nos.

- Nie mam odpowiedniej puszki.

Wrzuciłem do środka dwa pensy.

- Pora na obiad - oświadczył Gwilym, po czym już bez słowa wróciliśmy do domu.

Po obiedzie Annie powiedziała:

- Włóż po południu to ładne ubranko w paski.

To popołudnie miało być szczególne, bo na dwutygodniowe wakacje przyjeżdżał do nas automobilem ze Swansea mój najlepszy przyjaciel, Jack Williams, pod opieką swojej bogatej matki.

- Gdzie wujek Jim?

- Pojechał na targ - odpowiedziała Annie.

Gwilym kwiknął jak prosię. Dobrze wiedzieliśmy, gdzie jest wujek: siedzi w pubie z jałówką na ramionach, usta ma splamione byczą krwią, a z jego kieszeni wysuwają się dwa świńskie ryjki.

- Czy ta pani Williams jest bardzo bogata? - zapytał Gwilym.

Odpowiedziałem, że ma trzy automobile i dwa domy, co nie było prawdą.

- To najbogatsza kobieta w całej Walii, a kiedyś nawet została burmistrzynią. Czy podwieczorek będzie w najlepszym pokoju? - spytałem.

Annie skinęła głową.

- I zjemy sobie dużą puszkę brzoskwiń - powiedziała.

- Ta pucha stoi w kredensie od Bożego Narodzenia - zauważył Gwilym. - Mama trzyma ją specjalnie na taką okazję.

- To są wyborne brzoskwinie - stwierdziła Annie. Poszła na górę, by się odświętnie ubrać.

W najlepszym pokoju cuchnęło naftaliną, futrem, wilgocią, uschłymi roślinami i kwaskowatą stęchlizną. Pod ścianą na wysokości okna stały obok siebie na drewnianych trumnach dwie szklane gabloty. Pomiędzy łapami wypchanego lisa, nad łebkiem kuropatwy i dalej, za nieboszczką dziką kaczką o splamionej czerwoną farbą piersi widać było zachwaszczony ogródek warzywny. Za stołem o pałąkowatych nogach stała serwantka kryjąca porcelanowe i cynowe naczynia, bibeloty, ludzkie zęby i rodzinne broszki. Na zszytym z gałganków obrusie obok dużej lampy naftowej leżała zapinana na zatrzask Biblia, a obok stał wysoki wazon z wizerunkiem przystępującej właśnie do kąpieli kobiety w fałdzistych szatach i oprawiona fotografia Annie, wujka Jima oraz Gwilyma, uśmiechających się na tle paprotki w doniczce. Na kominku dwa zegary, kilka piesków, mosiężne lichtarze, pastereczka, mężczyzna w kilcie i podkolorowane zdjęcie Annie z upiętą na czubku głowy koafiurą i prawie zupełnie odsłoniętymi piersiami. Wokół stołu i we wszystkich czterech kątach stały poplamione wyściełane krzesła o prostych albo wygiętych oparciach, z których zwisały koronkowe serwety. Fisharmonię okrywało połatane białe prześcieradło, a w kominku leżało mnóstwo mosiężnych szczypiec, szufelek i pogrzebaczy. Z najlepszego pokoju rzadko korzystano. Annie zamiatała go, odkurzała i pucowała w nim wszystko raz w tygodniu, ale przy każdym kroku z dywanu wzbijał się szary tuman kurzu pokrywającego równiuteńką warstwą również krzesła, a przez liczne pęknięcia w obiciu kanapy wystawały strzępy waty, brudne kłaki, czarna wyściółka i długie czarne końskie włosie. Chuchnąłem na szybki, żeby obejrzeć zdjęcia. Gwilym, zamki i bydło.

- Przebierz się już - powiedział Gwilym.

Chciałem włożyć swoje stare ubranie, wyglądać jak prawdziwy wiejski chłopak, mieć buty umazane gnojem i przy każdym kroku nasłuchiwać jego mlaśnięć, przyglądać się, jak krowa rodzi cielaczki albo jak byk wchodzi na krowę, zbiec do parowu i przemoczyć rajtuzy, wyjść przed dom i krzyczeć: "No chodźcie, wy sk...!", obrzucać kury kamieniami i zacząć wreszcie mówić dorosłym głosem. Poszedłem jednak na górę, żeby włożyć ładne ubranko w paski.

W sypialni usłyszałem, że podjeżdża samochód. Przyjechali Jack Williams i jego matka.

- Już są, i to Daimlerem! - wykrzyknął Gwilym stojący u stóp schodów, a ja wybiegłem gościom na powitanie rozczochrany i z niezawiązanym krawacikiem.

- Dzień dobry, pani Williams, dzień dobry. Zapraszam, śmiało do środka, piękny mamy dzisiaj dzień, proszę pani. Jak się państwu jechało, chyba dobrze? Proszę tędy, pani Williams, i niech pani uważa na stopień.

Annie była w połyskliwej czarnej sukni zalatującej naftaliną niczym pokrycia na krzesłach w najlepszym pokoju, zapomniała jednak zmienić podziurawione jak rzeszoto i zabłocone tenisówki. Nadskakiwała pani Williams, prowadząc ją przez kamienny korytarzyk, kręciła gwałtownie głową, cmokała, krygowała się, przepraszała, że w domu jest tak mało miejsca, i spracowaną ręką o serdelkowatych palcach nerwowo poprawiała sobie włosy.

Wysoka i postawna pani Williams odznaczała się wydatnym biustem oraz grubymi nogami, spuchniętymi w kostkach wystających znad spiczastych pantofli. Strojna niczym burmistrzyni albo okręt pod pełnymi żaglami, rozkołysanym krokiem weszła za Annie do najlepszego pokoju.

- Proszę nie robić sobie dla mnie kłopotu, kochana pani Jones, bardzo proszę - powiedziała. Zanim usiadła, wytarła krzesło z kurzu wyjętą z torebki koronkową chusteczką. - Ja nie mogę zostać, rozumie pani - dodała.

- Och, musi pani chociaż na herbatę - upierała się Annie, która przestawiała i odsuwała krzesła tak, że w końcu nikt nie mógł się ruszyć, zaklinowała panią Williams na amen razem z jej biustem, pierścionkami i torebką, otworzyła kredens z porcelaną i strąciła na podłogę Biblię, podniosła ją jednak i szybko przetarła rękawem.

- I skosztować brzoskwiń - dodał Gwilym. Stał w korytarzu w kapeluszu na głowie.

- Zdejmij kapelusz i zajmij się panią Williams - rozkazała Annie, przestawiła lampę na przykrytą prześcieradłem fisharmonię, nakryła stół białym obrusem z plamą po herbacie na samym środku, po czym wyjęła filiżanki i sztućce dla pięciu osób.

- Kochana pani, proszę nie robić sobie dla mnie takiego zachodu, naprawdę - powiedziała pani Williams. - Jaki piękny lis! - Błysnęła upierścienionym palcem w stronę oszklonej szafki.

- To jest prawdziwa krew - powiedziałem Jackowi, kiedy gramoliliśmy się po kanapie do stołu.

- A na pewno, że nie - odpowiedział. - To czerwony tusz.

- Ojej, macie brudne buty! - zawołała Annie.

- Nie chodź w butach po kanapie, Jack, kochanie, bardzo cię proszę.

- A jak nie tusz, to farba.

- Czy życzy sobie pani kawałek ciasta, pani Williams? - spytał Gwilym.

Dalsza część w wersji pełnej