Bogdan Belski idzie w stronę ławeczki. Ma dość chodzenia po galerii; niech Urszula sama zadecyduje, jaki prezent kupić ich synowi. On najchętniej wręczyłby Emilowi kartę podarunkową, ale Ula uparła się na konkretny upominek. Mężczyzna spogląda na zegarek. Za cztery godziny przyjdą goście, a oni wciąż nie mają prezentu. Dziś wieczorem zbierze się cała najbliższa rodzina, żeby uczcić dwudzieste ósme urodziny Emila. Tak się dziwnie złożyło, że jest jedynym synem, wnukiem i siostrzeńcem, bo zarówno Bogdan, jak i Urszula nie mają rodzeństwa.

- Bogdan, to ty? - usłyszał nad sobą kobiecy głos.

Podniósł głowę. Przed nim stała młoda kobieta, na oko dwudziestoletnia. Była wysoką, ładną brunetką o wspaniałej figurze, którą eksponowały obcisłe wąskie dżinsy. Zdziwiony zmarszczył brwi.

- Niewiele się zmieniłeś. Wciąż jesteś przystojnym facetem - powiedziała.

- Czy my się znamy? Przepraszam, ale chyba zaszła pomyłka. Musiała mnie pani z kimś pomylić.

- Raczej nie. Ciebie wszędzie bym poznała. Bogdan Belski, tak?

- Tak, ale nie przypominam sobie, żebyśmy się kiedyś spotkali - odrzekł. Korciło go, by powiedzieć, że tak ładnych dziewczyn się nie zapomina, ale na szczęście zdążył ugryźć się w język.

- Pamiętasz Anitę?

Mężczyzna zbladł, a jego czoło przecięła głęboka zmarszczka.

- Jaką Anitę?

- Anitę Górską. Już o niej zapomniałeś?

- Czy to jakiś żart?! - zdenerwował się. - O co pani chodzi?

Dziewczyna nie zdążyła odpowiedzieć, bo w tym momencie podeszła do nich Urszula. Obrzuciła nieznajomą nieprzeniknionym spojrzeniem i zwróciła się do męża:

- Kochanie, kupiłam już prezent.

Słowo "kochanie" nie zabrzmiało ciepło - wręcz przeciwnie. Spojrzała wyzywająco na dziewczynę, która również zmierzyła ją wzrokiem, zatrzymując go na dłużej na obrączce.

- To jednak udało się jej zaciągnąć cię do ołtarza. Bogdan, a co zrobiłeś z tamtymi srebrnymi obrączkami?

Urszula pobladła.

- Bogdan, kim jest ta kobieta? Może wam przeszkadzam? - W głosie żony wybrzmiało oburzenie.

- Ula, nie znam jej. Nie mam pojęcia, o co chodzi. Proszę zostawić mnie w spokoju - warknął i ponownie zwrócił się do małżonki: - Albo mnie z kimś pomyliła, albo to wariatka.

Dziewczyna pokręciła głową.

- Nie dotrzymałeś przysięgi - powiedziała i odeszła.

Belska spojrzała twardo na męża.

- Czy to jedna z twoich kochanek? - zapytała przez zęby.

- Ależ skąd! Pierwszy raz widzę ją na oczy. Naprawdę.

- To skąd znała twoje imię?

- Nie wiem - mruknął. - Chodźmy do domu, musimy przygotować się do wieczornego przyjęcia. I przestań mi wreszcie wypominać to głupstwo, którego się dopuściłem trzy lata temu.

- Głupstwo? Od kiedy to romans, który o mało nie rozbił naszego małżeństwa, kwalifikujesz do kategorii głupstw? Ile podobnych błahostek masz na swoim koncie?

- Ula, przestań - warknął gniewnie. - Obiecałaś, że nie będziemy nigdy więcej do tego wracać.

- Ale wtedy nie przypuszczałam, że miałeś więcej kochanek. Zapewniałeś, że to był tylko jeden raz.

- Bo to był tylko jeden raz.

- Nie rób ze mnie idiotki. To skąd ta dziewczyna cię zna?

- Nie mam pojęcia.

Nie powiedział żonie, że znała nie tylko jego imię, ale i nazwisko. A co w tym wszystkim najdziwniejsze, znała również osobę, o której już nikt nie pamiętał.

Bogdan siedział w fotelu, gdy zadzwonił telefon - Urszula. Chwilę słuchał, co żona ma do powiedzenia, po czym oznajmił:

- Okej, spotkamy się na miejscu. Dobra, kupię kwiaty, ale ty masz kupić prezent - burknął i nacisnął ikonkę z czerwoną słuchawką.

Zmienił buty z domowych na adidasy, zamknął drzwi i ruszył w stronę swojego BMW. Między nim a żoną wszystko wróciło do normy. Znowu razem mieszkali i starali się naprawić relacje, co już zaczynało przynosić pozytywne rezultaty. Zrozumiał, że Ula była jego prawdziwym i najbliższym przyjacielem. Miłość może przybierać różne oblicza. Fundamentem ich małżeństwa była przyjaźń, podobne cele i sposób patrzenia na świat. Zawsze mógł polegać na żonie, nigdy go nie zawiodła - to on nie zawsze był wobec niej fair, mimo to potrafiła mu wybaczyć.

Kilka dni temu zostali dziadkami, a dziś mieli po raz pierwszy ujrzeć swoją wnuczkę. Młodzi rodzice zaprosili do siebie całą rodzinę Emila i mamę Niny.

Emil i Nina zamieszkali w domu Małeckich, ale syn nie sprzedał ani nie wynajął swojego mieszkania - Nina mu zabroniła. Nie remontowali domu, bo uznali, że nie ma takiej potrzeby, bo Celina miała dobry gust. Tylko jeden pokój odmalowali i przemeblowali, by go dostosować do potrzeb noworodka. Emil i Antonina wzięli ślub w urzędzie stanu cywilnego, a składanie przysięgi przed ołtarzem odłożyli na inny termin. Teraz nie mieli na to czasu. Ciąża, przyuczanie się do nowego zawodu i prowadzenie firmy, która nadal bardzo dobrze prosperowała - to wszystko za bardzo absorbowało dziewczynę, żeby myśleć o ślubnej sukni i przyjęciu weselnym.

Rodzina Emila zaakceptowała jego wybrankę, puszczając w niepamięć grillowe przyjęcie, które pośrednio doprowadziło do śmierci Celiny. Emil nadal nie znał prawdziwej przyczyny śmierci swojej ukochanej babci. Nie miał pojęcia, kim byli Janusz Górski i Anita, nie słyszał też o ich tragicznym wypadku. Wszyscy wierzyli w amnezję Niny, nawet jej matka - a Bogdan nie zamierzał wyprowadzać ich z błędu. Zarówno starsi Belscy, jak i Wojtek Klich otoczyli partnerkę Emila przyjaźnią, sympatią i opieką należną członkowi rodziny. Bogdan z kolei nie ufał ani jej, ani jej intencjom. Choć sprawiała wrażenie uroczej, miłej i zakochanej po uszy w Emilu, to wciąż miał przed oczami tę dawną Ninę, która zaczepiła go w Bonarce. Dziewczynę o skomplikowanej osobowości, mrocznej i tajemniczej, a czasami wręcz przerażającej. Jej serdeczność okazywana krewnym męża wydawała się Bogdanowi grą, rolą godną Oscara. Nazywała ich babcią, dziadkiem, mamą; nawet do Bogdana zwracała się "tato", ale gdy to mówiła, dostrzegał w jej oczach cień ironii. Autentyczna wydawała się jedynie czułość w spojrzeniu, jakim obdarzała Emila. Czułość i miłość.

Bogdan zaparkował pod domem syna i synowej. Otworzyła mu Nina. Widząc go samego, bez żony, jakby się zmieszała. Od czasu stypy nigdy nie byli sami, zawsze ktoś im towarzyszył.

- O, jesteście już. Gdzie żona, nie widzę jej?

- Za chwilę przyjedzie - odparł, wręczając jej kwiaty. - To dla mamusi mojej wnuczki. Prezent dla wnusi wręczy babcia.

- Dzięki. Emil też zaraz będzie. - Wzięła kwiaty, nie patrząc na Bogdana, po chwili jednak uśmiechnęła się w swój dawny sposób. - Bogdan, jesteśmy sami.

- Bogdan, nie tato? - zauważył cierpko. - Więc mamy chwilowy antrakt w granej przez ciebie farsie?

- Powiedzmy, że tak. Chodź, przedstawię cię twojej wnuczce.

Zaprowadziła go do pokoju, który kiedyś był gabinetem Celiny. Mała leżała w łóżeczku i smacznie spała. Była uroczym noworodkiem o idealnej cerze i ciemnych włoskach.

- Śliczna - powiedział szeptem. - Wybraliście już imię? Rzeczywiście Celina?

- Nie. Anita.

Bogdan znieruchomiał, a Nina parsknęła śmiechem.

- Żartowałam. Zrezygnowaliśmy z Celiny. Emil nie jest świadomy, co się przytrafiło jego babci. - Spojrzała na córeczkę. - Nie chcę, żeby nasza córka zaczynała życie z jakimikolwiek obciążeniami, nawet imiennymi. - Kiedy to mówiła, jej głos nabrał wyjątkowej miękkości.

Bogdan przyglądał się synowej. Teraz jej twarz i oczy miały ten sam wyraz pełen miłości i czułości jak wtedy, gdy patrzyła na Emila.

- Zaproponowałam imię Emilia. Emilka. Ładnie, prawda?

- Tak. Podoba mi się. Bardzo mi się podoba.

- Chodźmy stąd, niech spokojnie śpi. Bogdan, czego się napijesz?

- Czy ja wiem? Przyjechałem samochodem, ale przecież mogę go tu zostawić. Zrób mi drinka z brandy i coli.

Usiedli na tarasie. On ze szklaneczką alkoholu, a ona z sokiem jabłkowym. Bogdan sącząc drinka, przyglądał się Ninie.

- Powiedz prawdę, jak to było z tą twoją pamięcią - zaczął.

- Co masz na myśli? Amnezję?

- Pytam o pamięć, a nie o niepamięć. Dobrze wiesz, o co mi chodzi. O pamięć z poprzedniego życia. Czy rzeczywiście pamiętałaś to wszystko, co mi mówiłaś o mnie i Anicie?

Chwilę milczała, popijając sok. Spojrzała na Bogdana.

- Kiedy cię zobaczyłam wtedy w Bonarce, nagle poczułam się tak, jakby na moment ktoś w ciemnym pokoju włączył światło. Widziałam ciebie jako młodego chłopaka i siebie, ale o twarzy całkiem innej niż ta, którą znam z lustra lub zdjęć i filmików. I jakby przebłyski z wcześniejszych wydarzeń. Wiedziałam, że masz na imię Bogdan i że kiedyś byłeś mi bardzo bliski. To trwało chwilę i światło zgasło. Ogromnie mnie to zaintrygowało. W nocy nie mogłam zasnąć. Przypomniałam sobie, że w dzieciństwie rodzice chodzili ze mną do psychiatry i psychologa. Pamiętałam, że mama robiła jakieś notatki, bo lekarz tak jej doradził. Nazajutrz pojechałam do Kielc i pod nieobecność mamy zrobiłam w domu kipisz. Znalazłam te stare zapiski. Przeczytałam je i zabrałam ze sobą do Krakowa. Przyznaję, że mną wstrząsnęły. Zaczęłam się interesować zjawiskiem reinkarnacji. Kupiłam na Allegro kilka książek na ten temat. A potem umówiłam się na sesję hipnozy, na którą pojechałam do Warszawy. - Zamilkła na chwilę. - Miałam wrażenie, że wraca mi pamięć, że przypominają mi się tamte czasy sprzed trzydziestu lat. Ale teraz sama już nie wiem, czy rzeczywiście była to moja pamięć, czy hipnotyzerka naprowadzała mnie przez moje sugestie wyczytane w zapiskach mamy. Nie wiem, naprawdę nie wiem. Bardzo mnie to męczyło, koniecznie chciałam poznać prawdę o tamtym wypadku. Dlatego zaczęłam cię nachodzić. Stojąc pod waszym blokiem, przypadkowo trafiłam na Emila. Wpadłam mu w oko. A jakiś czas później on również zaczął mi się podobać. No i się w nim zakochałam...

Spojrzała na Bogdana. Milczał.

- Wiem, że narobiłam zamieszania w waszej rodzinie. I że ponoszę odpowiedzialność za śmierć Celiny Małeckiej. Teraz żałuję, że podczas grilla urządziłam tamtą scenę. Naprawdę żałuję. Ale wtedy pragnienie poznania prawdy było ode mnie silniejsze. Później, gdy rozwiązałam już zagadkę, to mi wystarczyło. Nie chciałam wymierzać sprawiedliwości, nie chciałam śmierci Celiny. Gdybym mogła cofnąć czas, dałabym sobie spokój z tym nękaniem. Bo ciebie rzeczywiście nękałam.

Bogdan przyglądał się dziewczynie. Wyglądało na to, że mówiła szczerze.

- Wiesz, Bogdan, jedno mnie zastanawia. Kiedy te pijane gnojki potrąciły mnie na Zabłockiego, pojawił mi się powidok młodej Celiny, która odchodzi od malucha zaparkowanego przed blokiem Górskich. I od razu wiedziałam, że to ona poluzowała koło. Właśnie w tamtym momencie, gdy byłam krok od śmierci.

Nina wstała i szybko wyszła z tarasu. Chwilę później wróciła z następną szklaneczką z drinkiem i postawiła ją przed Bogdanem.

- Wydawało mi się, że Emilka się obudziła. Niedługo pora karmienia. - Nina usiadła w wiklinowym fotelu. - Bogdan, nic nie mówisz, powiedz coś.

- Nie wiem, co o tym wszystkim sądzić. O tej reinkarnacji. Ale chyba coś w tym jest. Nie da się ukryć, że o niektórych rzeczach i sytuacjach wiedziałem tylko ja i Anita. - Zawiesił głos. Był już trochę wstawiony. - Czy rzeczywiście pamiętasz, co robiłem z Anitą w łóżku?

Uśmiechnęła się.

- Nie wiem, czy to moje wspomnienia, czy tylko domysły. Zapiski i hipnoza mogły zrobić swoje. Albo odświeżyć pamięć, albo ją odpowiednio ukierunkować. - Wpatrzyła się w jakiś punkt w oddali. - Wiesz, co mnie niepokoi? Że Emilka urodziła się dwudziestego dziewiątego czerwca. - Wzdrygnęła się. - Boże, nie chciałabym, żeby moja córeczka była nowym wcieleniem Celiny Małeckiej.

- Na stypie mówiłaś co innego - zauważył chłodno.

- Ale wtedy nie byłam jeszcze matką.

Bogdan przyglądał się jej w milczeniu. Po chwili, nie odrywając od niej wzroku, zapytał:

- Kochasz Emila?

Spojrzała na niego ze zdziwieniem, jakby zadał głupie pytanie.

- Oczywiście, że go kocham. Dlaczego w to wątpisz?

Nie odpowiedział.

- Bardzo go kocham. To najwspanialszy mężczyzna, jakiego spotkałam. On i Emilka zmienili moje życie. - Na moment przymknęła powieki i wyszeptała: - Zmienili również mnie.

W jej oczach pojawiły się łzy. Otarła je szybko, gdy usłyszała dzwonek do drzwi.

- Tato, czuj się jak u siebie w domu - powiedziała z uśmiechem. - Zrób sobie następnego drinka. Alkohol jest w barku.

Poderwała się, by wpuścić gości. Bogdan powiódł oczami za oddalającą się dziewczyną. Westchnął.

- To nie Anita, to moja synowa - powiedział do siebie i wychylił szklankę do dna. Wstał, żeby dolać sobie brandy. Stojąc przy barku, dostrzegł w przedpokoju żonę w towarzystwie jego rodziców i Wojtka Klicha. Po chwili dołączył do nich Emil i Iwona Adamska. W pewnym momencie z pokoju dziecięcego wyszła Nina, trzymając w ramionach córeczkę. "Cała nasza rodzina w komplecie" - przeszło mu przez głowę. Uśmiechnął się do swoich myśli, po czym ze szklanką w dłoni ruszył w ich kierunku.

Wychodzimy z bloku w niedzielę o świcie i całą trójką kierujemy się w stronę auta. Początkowo tylko tata zamierzał jechać, ja i mama miałyśmy zostać w domu, ale nie zdążył wytrzeźwieć po sobotnim przyjęciu. Kiedy idziemy obok siebie, czuję dolatujący od niego nieprzyjemny zapach strawionego alkoholu.

- Nie nadajesz się do prowadzenia samochodu - mówi mama. - Ja poprowadzę.

- Kochanie, przecież wiesz, że nie lubię jechać z tobą, gdy jesteś kierowcą.

- Dziwne, że nigdy ci to nie przeszkadza, kiedy razem wracamy po zakrapianej imprezie - parska mama.

- Właśnie o to chodzi, kochanie. Kiedy jestem mocno podpity, nie obchodzi mnie, co się ze mną stanie. Dziś jestem na tyle trzeźwy, że nie mogę patrzeć, jak prowadzisz.

- Nie denerwuj mnie. Chcesz stracić prawo jazdy?!

- Mama ma rację. Tato, śmierdzi od ciebie na kilometr - wtrącam.

- Okej, słoneczko. Jeśli ty tak uważasz, ustąpię. - Patrzy na mamę. - Siadaj za kierownicą, kochanie - mówi.

- Tatuńciu, pamiętasz, co mi wczoraj obiecałeś?

- Słońce, tyle różnych rzeczy różnym ludziom obiecuję, że nie jestem w stanie wszystkiego zapamiętać.

- Obiecałeś, że będę mogła poprowadzić samochód.

- Tak, ale moim autem, a nie tym gratem mamy.

- Ten grat ma dopiero cztery lata. Tato, czy twoje słowo nic nie znaczy? Tak się nie robi. Specjalnie wstałam o świcie. Przecież od kilku miesięcy mam już prawko, a wy wciąż nie pozwalacie mi siadać za kierownicą.

- Bo mama i ja potrzebujemy na co dzień swoich samochodów. Jeśli się dostaniesz na studia, kupię ci auto i będziesz mogła sama nim jeździć.

- Ale wcześniej muszę nabrać wprawy. Jak mam to zrobić, skoro nie dajecie mi takiej możliwości?

- No dobrze, poprowadzisz, gdy wyjedziemy za miasto - mówi tata i dodaje stanowczo: - Bez dyskusji. Przesiądziesz się, gdy będzie mniejszy ruch. Na razie siadaj z tyłu.

Niezadowolona gramolę się na tylne siedzenie. Jedziemy już ponad godzinę, a ja niecierpliwię się coraz bardziej. Ojciec zasnął i lekko pochrapuje.

- Kiedy mnie wreszcie wpuścicie za kierownicę? - pytam mamę.

- No nie wiem, auto jakoś dziwnie się zachowuje.

- Wiedziałam! Oczywiście znowu coś wymyślicie, żeby tylko nie pozwolić mi prowadzić - podnoszę głos. - Tato, oszukałeś mnie!

Ojciec się budzi, ale nadal jest trochę zamroczony.

- Kochanie, zatrzymaj się. Niech nasze słoneczko cię zmieni.

Kiedy wreszcie zajmuję miejsce kierowcy, czuję przypływ radości.

- Przesiądę się do tyłu, muszę się trochę zdrzemnąć - mówi ojciec. - Mama będzie twoim instruktorem.

- Nie potrzebuję instruktora, mam już prawko.

- No to będzie pilotem.

Jedziemy już jakiś czas, tata ponownie zasnął, ale mama kręci się niespokojnie.

- Słyszysz, że coś stuka w lewym kole? - pyta.

- Ależ skąd - odpowiadam, chociaż mam podobne wrażenie. Wolę jednak nie potwierdzać obaw mamy, bo każe mi się przesiąść.

- Wczoraj sprawdzałem i wszystko było okej - mruczy z tyłu ojciec.

Jestem taka podekscytowana, że wreszcie prowadzę samochód. Jeśli nie dostanę się na studia, zostanę kierowcą taksówki. Podgłaśniam radio, bo akurat puszczają moją ulubioną piosenkę.

- Trzymaj obie ręce na kierownicy - mówi mama.

- Mamuniu, przestań mnie pouczać - odpowiadam poirytowana, odwracając twarz w jej stronę.

Nagle coś dziwnego dzieje się z samochodem. Nie mogę utrzymać kierownicy. Kątem oka widzę ruch po mojej lewej stronie. Co to jest? Koło? Skąd się tu wzięło? Przecież jesteśmy sami na jezdni.

- O Boże, odpadło nam koło! - słyszę rozpaczliwy krzyk mamy.

- O kurwa, ktoś z nich musiał poluzować śruby! - To przerażony głos ojca.

Auto gwałtownie skręca w lewo, nie mogę nad nim zapanować. Widzę przed sobą pień wysokiego drzewa. "To sosna" - przelatuje mi przez głowę. Chwilę później słyszę głośny huk, a moje ciało przeszywa okropny ból. Przed oczami pojawiają się czerwone jęzory ognia. A potem wszystko znika i pochłania mnie ciemność.