Pomiędzy światłem a cieniem. Zawsze przy tobie - Melody Red

Reflow text when sidebars are open.
- Dwadzieścia cztery - burknął korpulentny taksówkarz w moją stronę.
Podałam mu trzydzieści dolarów i wysiadłam, a zimne powietrze Nowego Jorku od razu mnie owiało. Musiałam wydostać się z tego auta jak najszybciej. Przez całą drogę gapił się w lusterko, jakby próbował wejść pod moją skórę. Wzdrygnęłam się i zatrzasnęłam drzwi żółtej taksówki. Rozejrzałam się odruchowo. Tłum. Klaksony. Światła odbijające się w wilgotnym asfalcie. Wszystko jak zwykle, a jednak... coś we mnie zadrżało. Trudno stwierdzić, co to było. Przymknęłam powieki na sekundę dłużej, żeby odgonić od siebie to nagłe przeczucie.
Spóźniłam się na urodziny Anny. Pewnie będzie mieć do mnie pretensje, ale nie mogłam się zdecydować, w co się ubrać. W jednej sukience wyglądałam jak w obcej skórze, w drugiej moje ciało próbowało z niej uciec. Typowe rozterki sobotniej nocy. Moje - prawie codzienne.
Zacisnęłam dłoń na torebce i ruszyłam w stronę klubu z czerwonozłotym szyldem Sense. Muzyka dudniła już na ulicy. Anna wybrała to miejsce, bo podobno było jednym z najlepszych w Nowym Jorku. Stałam przed kłębiącym się tłumem i wtedy poczułam coś dziwnego - miałam wrażenie, że czyjeś spojrzenie sunęło po moich plecach.
Odwróciłam się.
Nic.
Tylko noc, neony i ludzie, którzy mieli gdzieś mój niepokój. Przełknęłam ślinę. Pierwszy raz tego wieczoru stwierdziłam, że wolałabym już być w środku. A najlepiej w domu.
- No to idę - mruknęłam, odgarniając włosy do tyłu.
Z każdym krokiem byłam coraz bliżej wejścia, moje szpilki stukały o chodnik, jak gdyby odmierzały mi czas do czegoś, czego jeszcze nie rozumiałam. Nie przepadałam za klubami. Tłum. Hałas. Zbyt wiele bodźców, zbyt mało powietrza. I ja - zawsze trochę niepewna, czy wyglądam, jak trzeba, czy raczej jak ktoś, kto bardzo chciał się postarać, ale mu nie wyszło. Dzisiaj to nie miało znaczenia. To wieczór Anny. A Anna, gdybym nie przyszła, pewnie urwałaby mi głowę.
Pokazałam ochroniarzowi wejściówkę, którą kupiła wcześniej - bo oczywiście pomyślała o wszystkim. Zerknął na mnie krótko, oceniał, czy tu pasuję... i skinął. Weszłam do środka.
I od razu znalazłam się w innej rzeczywistości. Sense nie był zwykłym klubem. Światła odbijały się od wielkich luster w złotych ramach, tworząc na ścianach geometryczne błyski. Czerwone kanapy - eleganckie, drogie, za miękkie, żeby ktokolwiek siedział na nich przypadkiem. Czarne stoliki uginały się od kolorowych drinków, które wyglądały bardziej jak dekoracja niż coś do picia. Muzyka dudniła mi w mostku, ciężka i hipnotyczna. DJ stał w złotym boksie, a wokół niego półnagie kobiety i mężczyźni tańczyli, jakby ich światem był parkiet.
Podchodząc do baru, poczułam słodkie perfumy dziewczyny siedzącej na hokerze - tak intensywne, że zakręciło mi się w głowie. Uśmiechnęła się do siebie w lustrze za barem. Na szczęście nie do mnie. Spojrzałam na schody prowadzące na piętro. Anna mówiła, że to strefa VIP.
Dla ludzi, którzy żyją innym życiem - podobno tym lepszym...
Dla nas - zamknięta.
A przynajmniej... powinna być.
Cieszyłam się na jej urodziny. Choć może to nie do końca prawda. Bardziej cieszyłam się na to, że przez dwa dni będę mogła odetchnąć od własnej głowy. W prezencie wykupiłam weekend w spa - dla niej, ale i dla siebie, bo obie potrzebowałyśmy przerwy. Ja szczególnie. Ostatnie miesiące były bezlitosne, a ten czas miał być moją szansą, żeby na chwilę odetchnąć, zamknąć oczy pod dłońmi masażysty i przestać myśleć o wszystkim, co próbowałam udawać, że się nie dzieje. Anna zasługiwała na ten prezent. Zawsze była tą, która mnie sklejała, gdy się rozsypywałam. Jedyna osoba, która znała mnie tak naprawdę.
Uśmiechnęłam się do tej myśli, dalej szukając jej wzrokiem. Biorąc pod uwagę godzinę, powinny już siedzieć przy stoliku... albo przynajmniej być po pierwszym drinku. Przeskanowałam loże, ale nigdzie ich nie widziałam. Może poszły głębiej. Może na piętro, choć teoretycznie nie powinny tam wejść. Ale było bardzo prawdopodobne, że Anna złamie zasady, zanim ktokolwiek zdąży zauważyć. Zerknęłam jeszcze raz na parkiet. Może już tańczyły - uwodziły wszystkich wokół, śmiejąc się głośno, bo w końcu ta noc należała do nich. To było ich ulubione zajęcie: flirtowanie, ocieranie się o napalonych facetów i robienie im nadziei. Nigdy nie piły drinków same. A jednak... teraz nie widziałam żadnej z nich. I delikatny dreszcz niepokoju przeszedł mi po karku.
Zerknęłam jeszcze raz na parkiet. Mój wzrok zatrzymał się na jednej parze. Na początku myślałam, że mózg płata mi figle, że kolorowe światła i tańczący ludzie mieszają się w coś, co nie może być prawdą. Ale potem zobaczyłam go wyraźniej. Profil mężczyzny, który znałam na pamięć. Ręce, które znam z dotyku. Usta, które - jeszcze wczoraj - mówiły, że tęsknią.
Jason.
Stał na środku, wtulony w wysoką blondynkę. Ich usta stykały się - mimo że nie powinny. Jego dłonie przesuwały się po jej pośladkach, jak gdyby miały do tego prawo, a ona oplatała go za szyję, jakby byli razem od lat. Coś zacisnęło się na mojej klatce, jakaś siła, która zmroziła mnie teraz do szpiku.
Jason powinien być w Los Angeles. Dzisiaj. Teraz. Na spotkaniu służbowym - tak powiedział wczoraj przez telefon. A jednak był tu - z nią. Stałam jak wbita w ziemię. Nie potrafiłam zrobić kroku, wydusić słowa ani zaczerpnąć oddechu przez kilka sekund. Tylko patrzyłam, próbując odzyskać rozsądek.
Co robić? Co robić? - pytanie odbijało mi się w głowie jak echo.
A ja... nie wiedziałam nic. Poza tym, że coś właśnie we mnie pękło. Mocno i nieodwracalnie.
Po chwili mózg w końcu połączył obrazy, które widziałam. A wtedy wszystko we mnie zaczęło buzować. Krew, adrenalina i milion myśli w głowie:
Jason. Z inną. Dotykający jej tak, jak dotykał mnie.
- Ty skurwielu... - wyszeptałam prawie bezgłośnie, czując, jak cała twarz mi płonie.
Zrobiło mi się słabo. W gardle stanęła mi twarda gula, która uniemożliwiała przełknięcie choćby powietrza. Nogi przywarły do podłogi, niezdolne do nawet najmniejszego ruchu. Myśli biegały we wszystkie strony:
Uciekaj.
Uderz go.
Zrób cokolwiek, tylko nie stój jak idiotka.
Zebrałam w sobie resztki siły i wyszłam z klubu, przeciskając się przez ludzi, będących dla mnie niczym pionki w grze, którą muszę natychmiast ukończyć. Nie dam mu tego. Nie pozwolę, żeby patrzył na mnie, gdy rozpadam się na pół. Na ulicy zaczerpnęłam chłodnego powietrza jak ratunku. Schowałam się za rogiem, opierając plecy o zimną ścianę. Zacisnęłam powieki.
Oddychaj. Oddychaj. Oddychaj.
Chciałam po prostu odejść, zniknąć, przestać czuć to okropne kłucie w piersi. Ale moje nogi były ciężkie jak beton. Organizm odmówił posłuszeństwa. Jason nie mógł mnie teraz zobaczyć. Nie w takim stanie. Łzy zebrały się pod powiekami, ale jeszcze ich nie wypuściłam. Jeśli pozwolę jednej spaść, wszystko się rozleci. A ja nie mogę się tu rozsypać. Nie na ulicy. Nie przy klubie, wśród obcych ludzi.
W tym momencie czyjaś dłoń spoczęła na moim ramieniu. Usłyszałam jakieś pytanie, ale kompletnie do mnie nie dotarło - jakby głos odbił się ode mnie jak od ściany. Jakbym była zbyt mocno otoczona własnymi emocjami, żeby cokolwiek się przez nie przebiło. Dopiero gdy spojrzałam w bok i zobaczyłam brązowe oczy - zatrzymałam pędzące myśli. On patrzył na mnie - inaczej, bez litości czy współczucia. Stałam oniemiała, a jego ręka nadal spoczywała na moim ramieniu - pewna, ciepła, stabilna. Ten dotyk działał na mnie dziwnie kojąco, wciągał mnie z powrotem do ciała, które próbowało się rozpaść. Mężczyzna nie odpuszczał. Powtórzył pytanie, wolniej, niżej i to dopiero sprowadziło mnie na ziemię.
- Czy dobrze się czujesz? - zapytał.
W jego głosie była troska. Nieudawana. Niewymuszona.
- Chyba tak... - wydusiłam drżącym głosem, próbując zmusić się do lekkiego uśmiechu, który ani trochę nie pasował do tego, co działo się w środku.
Kogo ja próbowałam okłamać? Jego? Siebie? Najchętniej wykrzyczałabym, że NIE, nie czuję się dobrze, że chcę zniknąć, że właśnie świat rozpadł mi się przed oczami. Ale niczego nie powiedziałam. Zatrzymałam to w sobie - jak zawsze.
- Chcesz wejść do środka albo przynieść ci wody? - dodał, pochylając się odrobinę, próbując złapać mój wzrok.
Starałam się na nim skupić, ale jedyne, co widziałam, to ruch jego warg. Każde słowo spływało z nich tak naturalnie, że docierało do mnie z opóźnieniem. Potrafiłam tylko pokręcić przecząco głową. A wtedy mój wzrok zsunął się niżej. Na jego sylwetkę.
O, mamusiu!
Czarna koszula, rękawy podwinięte do łokci. Materiał opinał jego ramiona i tors tak perfekcyjnie, że aż zrobiło mi się gorąco. Ciemne dżinsy podkreślały wszystko, czego nie powinnam w tej chwili zauważać. Przełknęłam ślinę i nieświadomie rozchyliłam usta, zanim głowa zdążyła zareagować.
- Zamówić ci taksówkę? - zapytał znowu, a jego głos wyrwał mnie z tego transu.
Dopiero wtedy dostrzegłam na nim strój barmana. A on patrzył na mnie tak, jak gdyby naprawdę go obchodziło, co się ze mną dzieje. Jakby dostrzegał więcej, niż powinnam komukolwiek pokazywać. Nie mogłam pojąć, jak to możliwe, że po tym, co właśnie zobaczyłam w środku... mogę patrzeć na innego mężczyznę. A jednak tak było.
Wbrew rozsądkowi.
Wbrew wszystkiemu.
Rumieniąc się, szybko wróciłam wzrokiem do jego twarzy. Miał spojrzenie pytające, a jednocześnie diabelnie przyciągające.
Em, weź się w garść.
Przypomniało mi się pytanie o taksówkę i skinęłam twierdząco głową. Zagwizdał na nadjeżdżający żółty samochód tak głośno i nagle, że aż się wzdrygnęłam. Nie spodziewałam się, że zrobi to od razu, bez zawahania. Otworzył mi drzwi jak prawdziwy dżentelmen, a ja, wciąż na drżących nogach, wsunęłam się do środka.
- Dziękuję - powiedziałam cicho.
Barman uśmiechnął się do mnie w odpowiedzi. Podałam taksówkarzowi mój adres, a pan brązowe oczy powoli zaczął zamykać drzwi samochodu. Miał naprawdę cudowny uśmiech. Miałam tylko nadzieję, że nie zauważył moich spalonych rumieńcem policzków.
Usłyszałam trzask zamykanych drzwi i auto ruszyło. Oparłam się wygodnie o siedzenie i dałam się ponieść myślom o nieznajomym.
Szczerze?
Nigdy wcześniej nie widziałam takiego mężczyzny. Biła od niego siła i pewność, coś, co działało uspokajająco, a jednocześnie przyciągało uwagę w sposób trudny do zignorowania. W spojrzeniu miał intensywność, w głosie spokój, który sprawiał, że wszystko wokół traciło znaczenie. Jedna chwila wystarczyła, żebym zgubiła wątek myśli i poczuła coś, czego dawno nie doświadczałam.
Zaskakujące. Wyraźne. I niepokojąco prawdziwe.
Spojrzałam na palce kurczowo ściskające torebkę na kolanach. Moje ciało jasno pokazywało, jak bardzo wstrząsnęło mną to, co zobaczyłam na parkiecie. Serce wciąż mi biło nierówno, chyba próbowało dopasować się do tempa mojego oddechu, a ja nie mogłam uwierzyć, że w tym chaosie emocji pojawiło się coś tak nieoczekiwanego.
To było irracjonalne. Nie na miejscu. I zupełnie niepasujące do kobiety, która właśnie powinna opłakiwać koniec swojego związku. A jednak nie miałam wyrzutów sumienia.
Żadnych.
Dlaczego miałabym je mieć - za krótką myśl, za moment słabości? To nie ja zdradziłam pierwsza. To Jason zburzył wszystko, co było między nami, i to on ponosił za to odpowiedzialność. Nie ja.
Moje myśli wróciły do obrazu jego i tej blondyny. Ich ust. Ich dłoni. Ich ledwo ukrytego pożądania na środku klubu. Ładnie się zabawiał - ciekawe od kiedy? Ciekawe, ile razy wcześniej, gdy ja czekałam na niego jak idiotka, wierząc w każdą jego wymówkę. Fala gniewu rosła we mnie tak bardzo, że aż jeszcze mocniej ścisnęłam kopertówkę. Palce bolały, ale to było jedyne, nad czym miałam kontrolę. Próbowałam przypomnieć sobie, kiedy wraca z tego swojego perfekcyjnie wymyślonego wyjazdu służbowego. Szukałam daty w pamięci, ale tam była tylko jedna wielka dziura. Jakby mój mózg celowo usuwał wszystkie jego słowa, które dzisiaj i tak straciły znaczenie.
Wyjęłam komórkę i zaczęłam pisać wiadomość do Anny. Palce drżały mi tak mocno, że kilka razy musiałam poprawiać litery, zanim wyszło cokolwiek sensownego. Przykrość ścisnęła mnie w środku. Bardzo mocno. Ale nie potrafiłam wrócić do klubu, udawać, że wszystko jest w porządku, tańczyć, pić i się śmiać, kiedy przed chwilą zobaczyłam, jak mój związek wyparował na parkiecie w ramionach innej. Zresztą... znając Annę, od razu zrobiłaby Jasonowi awanturę życia. A tego nie chciałam. Zasługiwała na spokojny wieczór, nie na dramę z udziałem mojego chłopaka.
Mała poprawka - byłego chłopaka.
A najbardziej bolało to, że uciekałam przez mężczyznę. Dokładnie, przed którym Anna mnie ostrzegała. Powtarzała, że Jason ma w sobie coś, co jej nie pasuje, czego nie potrafi nazwać, ale czuje to gdzieś głęboko. Nie słuchałam. Byłam zauroczona. Myślałam, że to ten jedyny. A okazał się najprostszą i najgłupszą lekcją świata. Rzuciłam się w coś, co tylko wyglądało jak miłość. A zupełnie nią nie było.
Nigdy więcej!
Już żaden facet mnie tak nie zdominuje. Przysięgłam sobie, zaciskając zęby tak mocno, że zabolała mnie szczęka. Teraz pragnęłam znaleźć się tylko w swoim mieszkaniu. W łóżku. Pod kołdrą, która nie zadaje pytań i nie ocenia.
Annie napisałam, że chyba łapie mnie grypa i nie dam rady być na imprezie.
Kłamstwo, z którego nie byłam dumna i które wypalało mi dziurę w piersi. Ale było jedynym, na co było mnie stać. Nie mogłam powiedzieć jej prawdy.
Jeszcze nie teraz.
Nie w takim stanie. Wysłałam wiadomość i wyłączyłam telefon. Potrzebowałam ciszy. Potrzebowałam odciąć się od świata, zanim coś we mnie ostatecznie pęknie.
Wyszedłem przed klub, żeby ochłonąć. Po kilku godzinach w rozgrzanym od ludzi i światła Sense marcowe powietrze było jak ulga. Dmuchnęło we mnie zimnem, roznosząc po skórze ten typ chłodu, który docierał prosto tam, gdzie tego potrzebowałem.
Głowę miałem pełną dzisiejszych uchybień. Nie cierpię braku kontroli, a ten wieczór przyniósł ich zdecydowanie zbyt wiele. Zanim wyszedłem, zapisałem w telefonie wszystkie punkty, które jutro muszę omówić z menadżerem. Nie po to przejąłem HammCorp po dziadku i zbudowałem HammOn od zera, żeby pozwalać, by ktoś niszczył reputację miejsca, które ma być bezbłędne.
Wsunąłem telefon do kieszeni i spojrzałem w stronę wejścia. Wtedy ją zobaczyłem. Stała oparta o mur. Chwilę wcześniej pewnie wyszła z klubu.
Sukienka opinała ją, podkreślając każdy kształt, ale to nie materiał przyciągnął moje spojrzenie. Jej twarz. To, co wyrażała. Ten rodzaj bólu, którego nie da się pomylić z niczym innym. Zastygłem. Dawno nie widziałem kobiety tak pięknej. I tak cholernie załamanej. Co się stało? Kto ją tak zranił? Dlaczego wyglądała, jak gdyby świat jej się rozpadł? Pytania wpadały mi do głowy jedno po drugim, a zanim zdążyłem przeanalizować choćby pierwsze, moje nogi już ruszyły w jej stronę.
Podszedłem spokojnie, nie chcąc jej przestraszyć. Położyłem dłoń na jej ramieniu, delikatnie, choć zwykle nie dotykam obcych kobiet. Zapytałem, czy wszystko w porządku, ale nie zareagowała. Była gdzieś daleko, głęboko w swoim bólu. Powtórzyłem pytanie. Tym razem poruszyła się, wróciła do rzeczywistości. Moja ręka nadal spoczywała na jej barku i cholera... nie miałem ochoty jej zabierać. Ciepło jej ciała przenikało moją skórę. Drżała subtelnie, chyba walczyła z czymś, co ją dusiło. Kiedy na mnie spojrzała, trafiło mnie to mocno. Jej uśmiech - słaby, niepełny, ale szczery - od razu przyspieszył mi puls. Nie rozumiałem, skąd to się wzięło. Nie jestem typem faceta, który reaguje tak impulsywnie, tak fizycznie na widok kobiety. A jednak pragnąłem ją przytulić, zdjąć z jej twarzy ten smutek, który nie powinien tam być.
Obserwowała mnie. Oceniała, czy może mi zaufać, czy jestem zagrożeniem czy ratunkiem. Musiałem przyznać - podobała mi się ta reakcja i podobało mi się, że na mnie patrzy. A kiedy rozchyliła usta, w sposób tak nieświadomy i kobiecy, coś we mnie... lekko drgnęło, a przez głowę przeszła mi zupełnie nieodpowiednia myśl. W jednej sekundzie miałem ochotę nachylić się i ją pocałować. Poczułem coś, czego nie doświadczyłem od dawna - surowe, nagłe pożądanie.
Niekontrolowane, niezaplanowane.
A ja nie jestem facetem, który działa pod wpływem impulsu. Ale z nią... coś mi to utrudniało.
Zadałem jej jeszcze kilka pytań, choć widziałem, że ledwo się trzymała. Chciałem wyciągnąć z niej więcej. Dowiedzieć się, jak ma na imię, co robi, co tak bardzo ją złamało i dlaczego jej spojrzenie wyglądało tak, jakby coś właśnie straciło sens.
Ale wyglądała na kruchą. Nie mogłem jej przytłoczyć.
Wsadziłem ją do taksówki z ciężkim sercem, zupełnie nie w moim stylu. Powinienem po prostu wrócić do pracy, do kontroli, do listy rzeczy do załatwienia w klubie, ale zamiast tego stałem z dłonią na karoserii i patrzyłem na jej drobne ciało wtulone w siedzenie.
Zamknąłem drzwi i... zapamiętałem adres, który podała kierowcy. Nie zrobiłem tego specjalnie. Po prostu... gdy podała ulicę i numer, mój mózg automatycznie to zanotował. Chyba miała własną drogę do mojej głowy. Patrzyłem za odjeżdżającym autem aż do najbliższego skrzyżowania. Dopiero kiedy zniknęła, wróciła do mnie jej delikatna barwa głosu. Uderzyło mnie to, jak bardzo pragnąłem usłyszeć ją ponownie.
Poprawiłem spodnie w kroku, bo zrobiło się tam zdecydowanie zbyt ciasno. Przeklęty odruch. Jakbym miał siedemnaście lat, a nie trzydzieści sześć. Wyjąłem telefon i zapisałem adres. Musiałem poznać chociaż jej imię. Jutro i tak sprawdzę tę informację. Mam ludzi, którzy znajdą każdy ślad, jeśli im to zlecę. A ja będę potrzebował tej wiedzy. Wszystko we mnie krzyczało, że ona nie powinna być tej nocy sama.
Wiedziałem, że reszta wieczoru będzie cholernie ciężka. Nie pozbędę się jej twarzy z myśli. Jeszcze czułem ciepło na dłoni. Moja skóra pamiętała ją lepiej niż mózg. Dlaczego do cholery nie zapytałem przynajmniej o imię? Jak amator, nie jak ktoś, kto od lat prowadzi imperium i czyta ludzi szybciej, niż oni zdążą mrugnąć. Jej wielkie, brązowe oczy zostawiły po sobie pustkę, która weszła we mnie niemal fizycznie w momencie, gdy taksówka skręciła na skrzyżowaniu.
- Ta noc będzie gówniana - mruknąłem pod nosem i ruszyłem z powrotem w stronę klubu.
Musiałem wrócić do pracy. Dzisiaj nie mogłem odpuścić. Mieliśmy problem, który wymagał rozwiązania - ktoś rozprowadzał narkotyki w moim klubie. Sense nie stanie się pieprzonym źródłem czyichś nielegalnych dochodów. Nie pozwolę na to. Wszedłem do środka ponownie, ze świadomością, że reszta nocy będzie się rozciągała jak długa, ciemna droga.
Zamknęłam drzwi mieszkania i natychmiast się rozpłakałam. Tak po prostu. Jak gdyby ktoś przeciął sznurek, który jeszcze trzymał mnie w całości. Nie wiem, jakim cudem udało mi się tyle wytrzymać. Jakim cudem nie załamałam się już w klubie. Chyba byłam silniejsza, niż kiedykolwiek o sobie myślałam, mimo że nie widziałam w sobie tej siły. Wszystko, co trzymałam w środku, właśnie wylewało się ze mnie jak woda z popsutego kranu. Kiedy opadło napięcie, kiedy przestałam udawać twardą, mózg zaczął pracować na pełnych obrotach. I to bolało najbardziej.
Jak mógł mi to zrobić? Dlaczego mnie to spotkało? Od kiedy mnie zdradza? I ile razy musiał patrzeć mi w oczy, mówiąc, że mnie kocha, gdy w rzeczywistości trzymał ręce na cudzym ciele? Pytania kotłowały się w mojej głowie tak szybko, że aż miałam zawroty. Każda odpowiedź była gorsza niż poprzednia. Nic nie układało się w sensowną całość, bo zdrada nigdy nie ma sensu, niezależnie od tego, jak bardzo próbujesz ją racjonalizować.
Rzuciłam się na łóżko, chcąc utopić w poduszce wszystkie obrazy z klubu. Pragnęłam wymazać z pamięci to, co zobaczyłam, ale im mocniej próbowałam o tym nie myśleć, tym bardziej wracało. Jason i ta blondyna. Ich usta. Ich dłonie. Ich śmiech. I mój własny szok, jak po strzale prosto w skroń. Przetoczyła się przeze mnie kolejna fala łez. Nie wiem, ile ich było. Nie wiem też, kiedy zasnęłam. W pewnym momencie zmęczenie wygrało z bólem. Sen okazał się jedyną rzeczą, która nie zadawała mi dodatkowych ciosów.
Byleby tylko przestało boleć.
Byleby mózg przestał mnie dręczyć.
Byleby serce miało oddech choć na kilka godzin.
Ranek wcale nie okazał się lepszy. Właściwie był gorszy. Otworzyłam oczy i przez chwilę miałam wrażenie, że wszystko jest normalne. Przez dwie krótkie sekundy moje serce biło spokojniej. A potem wspomnienia poprzedniej nocy spadły na mnie jak zaraza. I tak zaczęła się niedziela, która powinna być dniem odpoczynku, a stała się dniem rozpadu.
Apetyt? Zero.
Humor? Wolę nie komentować.
Motywacja do życia? Jakby ktoś wyciągnął ją z mojej głowy.
Zawinęłam się w koc jak w pancerz i spędziłam cały dzień z klasycznym zestawem przetrwania zdradzonej kobiety: lody, chusteczki i Netflix. Nic więcej nie było mi potrzebne.
Nie znalazłam w sobie jeszcze siły, żeby zadzwonić do Anny. Wysłałam jej tylko krótkiego SMS-a, że mam gorączkę i lepiej, by nie przychodziła - żeby się nie zarazić. Odpisała w swoim stylu - troskliwie, ciepło, bez naciskania. Życzyła mi zdrowia i obiecała, że wpadnie w tygodniu, kiedy przestanę rozsiewać zarazki.
Ścisnęło mnie w piersi. Nie znoszę kłamać. Ale nie umiałabym dziś wypowiedzieć na głos tego, co zobaczyłam. To było zbyt świeże, zbyt bolesne, zbyt upokarzające. Anna mnie zrozumie, kiedy jej wszystko powiem. Wie, że zanim dopuszczę kogokolwiek do siebie, muszę sama to przetrawić, poprzerzucać w głowie z każdej strony, przeboleć po swojemu.
Taka już jestem. Skomplikowana wewnętrznie, nadmiernie analizująca. Nie rozmawiam, dopóki nie poczuję, że potrafię utrzymać swoje emocje. Dopóki nie poskładam chociaż części siebie. Tak właśnie próbuję przetrwać każdy problem. Czy to działa? Nie wiem.
Ale przynajmniej daje mi wrażenie, że mam nad czymkolwiek kontrolę.
*
W tygodniu Anna wpadła do mnie po pracy. Znalazła się w drzwiach z torbą pełną lekarstw, witamin i jakimś cudem kupioną na szybko zupą, bo uznała - że nic nie stawia na nogi jak rosół. Chciała wiedzieć, co się ze mną dzieje. Widziałam to w jej oczach - troskę, niepewność, strach. Ale ja wciąż nie miałam siły, żeby cokolwiek wyznać.
Próbowałam. Naprawdę próbowałam. Słowa podchodziły mi do gardła, zaczynały formować się na języku, ale w momencie, w którym miały wyjść... zaciskało mnie od środka. Ciało nie pozwalało mi ponownie przeżyć tego, co moja głowa starała się wymazać.
Anna na szczęście nie naciskała. Usiadła obok, potrzymała mnie za dłoń, zostawiła jedzenie, rzuciła kilka głupich żartów tylko po to, żeby mnie rozśmieszyć, i wyszła.
Pod koniec tygodnia nie miałam już łez. Mój organizm był zmęczony. Zakręcił kran i zostawił mnie suchą w środku.
W pracy funkcjonowałam jak na autopilocie. Codziennie wychodziłam na ósmą rano, robiłam swoje bez zaangażowania, odhaczając zadania tylko po to, żeby nie wypaść z rytmu. W południe jadłam coś, czego nawet nie pamiętałam. Po siedemnastej wracałam do mojego małego mieszkania, rzucałam torebkę na podłogę i zapadałam się w kanapę, jakby była jedynym miejscem, które mnie rozumie. Z jednej strony było mi wstyd, że nie dawałam z siebie stu procent. Z drugiej - nie byłam w stanie. Mój organizm i głowa funkcjonowały na minimalnych zasobach. Jak telefon, który od kilku dni był na pięciu procentach baterii, ale wciąż ktoś kazał mu działać. Koledzy z pracy chyba to czuli. Nie pytali, nie wnikali. Zwyczajnie odpuścili. Larry podmieniał mnie na spotkaniach, brał ode mnie rzeczy, które widział, że są ponad moje siły. I za to go naprawdę kochałam.
To dawało mi trochę ulgi. Chociaż tyle.
Snułam się po mieszkaniu jak duch. W pewnym momencie po prostu nie wytrzymałam już własnych myśli i zaczęłam zbierać rzeczy Jasona, te wszystkie resztki jego obecności, które jeszcze tu zostały. Wyciągałam je z szafek, z szuflad, z łazienki. Wkładałam wszystko do kartonu, nie zastanawiając się, czy robię to starannie, czy byle jak. Chciałam tylko, żeby zniknął. Ku mojemu zdziwieniu - nie było tego dużo. Czteroletni związek, miesiące pomieszkiwania u mnie, wspólne wieczory, wspólne weekendy, plany... A w kartonie ledwie garść drobiazgów: kilka ubrań, kilka kosmetyków. Jakby wcale tu nie żył, nie był częścią mojego życia, tylko przechodził przez nie obok. Zrobiło mi się niedobrze. Dopiero wtedy zobaczyłam, że jego rzeczy nigdy nie były naprawdę częścią mojego mieszkania. A on sam... chyba też nie był częścią mnie. Byłam tak ślepa. Tak zafiksowana na tym, że kiedyś stworzymy coś prawdziwego, że nie widziałam, że cały ten czas byłam sama. W głowie znowu zaczęły się pojawiać pytania. Te natrętne, rozpoczynające się od jednego, znienawidzonego słowa: dlaczego.
Dlaczego mnie zdradził?
Dlaczego nie zaangażował się bardziej?
Dlaczego nie widziałam wcześniej tych znaków?
Dlaczego zawsze dawał mi mniej niż ja jemu?
Chwyciłam poduszkę i przytuliłam ją do piersi mocno, jak coś, co mogło mnie ocalić. A potem po prostu zawyłam z rozpaczy. Nie krzyknęłam, nie wrzasnęłam - to było pęknięte wycie kogoś, kto już nie ma siły udawać dzielnej. Łzy znów popłynęły, choć myślałam, że organizm już zakręcił kurek. A jednak znalazł jeszcze kilka kropel bólu, żeby je wypchnąć.
Kiedy zmęczenie zaczęło mnie przygniatać, zasnęłam. Z obietnicą, którą szeptem powiedziałam sama do siebie: jutro skontaktuję się z nim.
Nie po to, żeby rozmawiać.
Nie po to, żeby wyjaśniać.
Tylko po to, żeby zabrał swoją namiastkę naszego wspólnego życia i zniknął z mojego.
*
W sobotę, tydzień po tamtym wieczorze, wysłałam mu SMS-a, żeby wpadł do mnie o dwudziestej. Wiedziałam, że wrócił już z tej swojej wymyślonej delegacji, bo zapytałam go o to wprost. Odpisał krótko: OK. Ani jednego słowa więcej.
Żadnego co u ciebie, żadnego jak się czujesz, żadnego zainteresowania.
I to też było charakterystyczne. Do tej pory zawsze ja byłam tą, która pisała pierwsza, która podtrzymywała rozmowę, która dbała o kontakt. On odpowiadał, kiedy mu pasowało, albo wpadał bez zapowiedzi, a jego pojawianie się w moim mieszkaniu wyglądało bardziej na fanaberię niż potrzebę bycia ze mną. Teraz, kiedy to wszystko do mnie docierało, widziałam jak na dłoni, ile rzeczy przez lata tłumaczyłam sobie miłością, a które były zwykłą obojętnością. Zaczęłam analizować, czy zrobiłam coś, co mogło go popchnąć do zdrady, ale za każdym razem odpowiedź była ta sama - nie. Musiałam sobie to powtarzać jak mantrę: to nie była moja wina.
Jeśli ktoś cię kocha, to nie zdradza.
Nie całuje obcej kobiety na środku klubu. Nie kłamie o delegacjach. Nie znika. Zastanawiałam się, ile z jego dotychczasowych wyjazdów było prawdziwych, a ile było tylko przykrywką dla tego, co robił za moimi plecami. A potem doszłam do wniosku, że może już nie chcę tego wiedzieć. Nie zmieni to niczego. Czas zakończyć to szybko. Bez bólu już się nie da, ale przynajmniej bez dalszego upokorzenia.
Usiadłam przy biurku, wyjęłam kartkę z notesu i zaczęłam się zastanawiać, co mu napisać. Spotkanie z nim twarzą w twarz byłoby jak ponowne rozrywanie rany, która dopiero zaczynała się zasklepiać. Pisanie wydawało się prostsze. Skoro on potrafił mnie okłamywać bez mrugnięcia okiem, ja mogłam rozstać się z nim w sposób, który pozwoli mi zachować resztki godności. Nie chciałam na niego patrzeć. Nie chciałam słuchać jego wymówek ani tłumaczeń. Cokolwiek powiedziałby dzisiaj, nie miałoby już żadnego znaczenia. Nie istniała wersja wydarzeń, która mogłaby odwrócić to, co zrobił. A moja psychika była w opłakanym stanie. Ledwo sklejałam się po tym, co zobaczyłam, i spojrzenie mu w oczy mogłoby cofnąć mnie o cały tydzień. A ja w końcu zaczynałam czuć, że wracam do siebie.
Choć odrobinę. Choć na tyle, żeby odcinać to, co mnie niszczyło.
Stukałam długopisem w blat, szukając odpowiednich słów, aż w końcu wiedziałam, jak zakończyć ten rozdział w życiu.
Jasonie.
W momencie, kiedy zobaczyłam cię z tą blondynką, tańczących i całujących się na parkiecie, moje serce rozerwało się na milion kawałków. Skrzywdziłeś mnie bardzo, ale chyba cię to nie obchodzi, bo inaczej nigdy byś tak nie postąpił. Nie chcę cię nigdy więcej oglądać, proszę nie dzwoń i nie przychodź.
W kartonie znajdziesz swoje rzeczy.
Emily
Przeczytałam to raz jeszcze i coś ścisnęło mi gardło. To tak bardzo bolało, samo pisanie tych słów było kolejnym ciosem wymierzonym prosto w moje serce. Cztery lata... cztery lata, które właśnie spłonęły w moich dłoniach jak cienka kartka. Do oczu zaczęły napływać łzy, jedna wymknęła się bez pytania, spadła na papier i rozmazała lekko moje imię. Wytarłam policzek dłonią, ale to nie pomogło. W środku byłam już cała rozklejona.
Szybko zgięłam list na pół, położyłam go na wierzch kartonu i wystawiłam pudło na korytarz. Ręce miałam lodowate i sztywne, jakbym to nie ja nimi sterowała. Cofnęłam się do mieszkania. Serce waliło mi jak szalone, czułam każde jego uderzenie w ciele. Później usłyszałam kroki na schodach. Ciężkie. Zdecydowane. Zatrzymał się. Czekałam. Sekundy zamieniły się w minuty, a dla mnie trwało to całą wieczność. Nagle huk. Walnął w drzwi tak mocno, że aż drgnęłam i zaraz znieruchomiałam, zakrywając twarz rękoma. Próbowałam powstrzymać łzy. A potem jego głos - wściekły, jadowity, zupełnie niepodobny do tego, który znałam:
- Ty dziwko! Jeszcze tego pożałujesz!
Kolejne uderzenie. Potem kroki oddalające się w dół klatki, coraz dalej i dalej. I nagle... cisza. Czarna, gęsta, oblepiająca. Usiadłam na zimnej podłodze i nie byłam w stanie się ruszyć. Nie pamiętam, kiedy ból odpuścił, a w jego miejsce weszła ogromna ulga. Zniknął ciężar, który przez lata wisiał nade mną, a ja dopiero teraz zauważyłam, że w ogóle tam był. Pomału podniosłam się, weszłam do sypialni i położyłam się na łóżku w pozycji embrionalnej. Całe ciało pulsowało zmęczeniem i strachem, które zaczynały ze mnie schodzić. Zamknęłam oczy i pozwoliłam, żeby sen zabrał mnie ze sobą, bo tylko tam mogłam przestać czuć.
Kurwa. Dowiedziała się. Ta kartka, te słowa - wszystko wskazywało na to, że widziała mnie z Anette. Jedną decyzją odcięła mnie od najważniejszego zasobu, jaki miałem w tym mieście.
Nie od niej.
Od mieszkania.
W jej szafie pod deskami nadal była skrytka. Broń, której nie mogę stracić. Fałszywe dokumenty. Rzeczy, które mogą mnie uratować lub pogrzebać. Teraz jedyny problem polega na tym, że muszę trafić na moment, kiedy nie będzie jej w mieszkaniu. A ona nawet nie domyśla się, że mogę mieć do niego dostęp.
Podszedłem do drzwi. Frustracja utknęła mi w gardle jak gorzki smak krwi. Uderzyłem w drzwi raz. Mocno. Ale to nie wystarczyło. Uderzyłem drugi - jeszcze mocniej.
Nie chodziło o nią. Nie chodziło o zdradę.
Chodziło o to, że sytuacja wymknęła mi się spod kontroli. Krzyknąłem coś w jej stronę. Wyleciało ze mnie naturalnie, jak oddech. Nie żeby ją przestraszyć - choć to miało swoje plusy - tylko dlatego, że wszystko, co miałem poukładane, właśnie się rozsypało.
Zabrałem karton i wyszedłem. Zadzwoniłem do Anette. Jedno kłamstwo o awarii w mieszkaniu i była moja. Wsiadłem do BMW i ruszyłem najpierw w stronę magazynu, żeby upewnić się, że przynajmniej część świata nadal mnie słucha. Patrząc na towar, broń, ludzi pracujących dla mnie, zrozumiałem jedno: Emily myśli, że to koniec. Że mnie wyrzuciła. Że nie wrócę. Ale ona nie wie, że pod jej podłogą leży cząstka mojego życia. Nie wie, że ten etap nie jest zamknięty. A ja? Ja po prostu muszę poczekać, aż wyjdzie. I wejść po to, co moje.
W końcu przyszedł ten dzień. Ten, który prędzej czy później musiał nadejść, choć nie byłam pewna, czy jestem na niego gotowa. Byłam wyczerpana - całą sobą, całą historią, całym Jasonem. Ale Anna uznała, że już czas, żebym przestała leżeć jak rozsypana układanka i chociaż spróbowała się podnieść. I miała rację. Jak zwykle.
Dzień po tamtej sytuacji pod drzwiami zadzwoniłam do niej, a słowa przerywane łzami same ze mnie wypływały. Była wstrząśnięta nie mniej niż ja. A pół godziny później siedziałyśmy na kanapie, otwierając butelkę czerwonego wina. Kiedy mnie objęła, nagle poczułam, jak bardzo byłam spragniona czyjegoś ciepła, jak bardzo brakowało mi własnego głosu, który mówi: dasz radę.
- Emily, tak bardzo mi przykro. - Objęła mnie z całej siły. - Niestety, na świecie jest wielu dupków. A ty musisz się nauczyć, jak omijać ich z daleka, z bardzo daleka.
Wyjęła korek i z szerokim uśmiechem na twarzy nalała nam do kieliszków brunatny płyn. Jej słowa trafiały do mnie powoli, ale skutecznie.
- Anna, żeby to było takie proste. Mimo tych kilku lat z Jasonem, wiesz, że nie mam doświadczenia w sprawach damsko-męskich.
- Musisz zaufać własnej intuicji i mnie. - Wzniosła szkło do toastu. - Za ciebie, ty moja kochana przyjaciółko.
- I za ciebie, moja ty szalona przyjaciółko - dodałam i obie się roześmiałyśmy.
Ten śmiech był jak plaster na popękaną duszę. Przez chwilę wypełniła mnie nadzieja, że świat może znowu wyglądać normalnie. A troski, choć nie zniknęły, stały się lżejsze. Alkohol i obecność Anny pozwoliły mi odetchnąć pierwszy raz od wielu dni.
Wygadałam się, wypłakałam i upiłam wyśmienitym winem. To było tak, jakby ktoś odkręcił korek w mojej głowie i pozwolił, by chociaż część bólu wyciekła na zewnątrz.
Anna postanowiła, że za tydzień idziemy do klubu. Robimy powtórkę imprezy urodzinowej, na której się nie zjawiłam, bo powiedziała, że urodziny beze mnie to nie urodziny. Jak tu jej nie kochać? Jej entuzjazm próbował mnie podnieść z kolan szybciej, niż moja psychika była gotowa, ale mimo to uśmiechnęłam się na myśl o spędzeniu z nią wieczoru. Tylko że... nie miałam odwagi, aby opowiedzieć jej o tajemniczym brunecie. O tym, że jego obraz wracał do mnie czasem nagle, w zupełnie niespodziewanych momentach. Bywało, że czułam nawet ciepło jego dłoni na moim ramieniu, jakby naprawdę tam stał. Najczęściej jednak przywoływałam w pamięci jego oczy - ciemne, spokojne, z jakąś dziwnie kojącą głębią, która nie pasowała do rozrywającego mnie tamtego wieczoru bólu. Ech, na pewno go więcej nie zobaczę. Tym bardziej, że nie mam zamiaru nigdy więcej wracać do Sense, w którym pracował. Fanką klubów nigdy nie byłam, a już na pewno nie tego, w którym mój były obściskiwał się z jakąś lafiryndą. Myśl o tym miejscu wywoływała we mnie coś pomiędzy wstrętem a dreszczem.
Po wyjściu Anny podeszłam do okna, aby jej jeszcze pomachać i wtedy zauważyłam samochód, którego wcześniej nie widziałam na mojej ulicy. Był zaparkowany po drugiej stronie, pod latarnią, przez co widziałam go wyraźnie - aż za wyraźnie. Ciemną postać siedzącą w środku, nieruchomą, niemal zlaną z cieniami wnętrza auta. Miałam wrażenie, że patrzy prosto w moje okna.
Jakby czekał. Jakby obserwował.
Włosy stanęły mi dęba na karku. W piersi zabiło szybciej, a żołądek ścisnął się tak mocno, że nie mogłam złapać powietrza. Szybko odsunęłam się od szyby, samo spojrzenie w tamtą stronę wydawało się niebezpieczne. Zaciągnęłam przyciemniające zasłony drżącymi palcami, przeszłam do drzwi i jeszcze raz - dla pewności, choć to już robiłam - sprawdziłam zamki. Wszystko było zamknięte. Bezpieczne. A przynajmniej powinno takie być. Wtuliłam się w kołdrę na łóżku, próbując nie spanikować, ale myśl o samochodzie, o sylwetce w środku i o tym, jak długo mógł tam stać, nawet nie próbowała mnie opuścić. Z każdą chwilą czułam coraz wyraźniej, że coś jest nie tak. Że coś się zaczęło. I tylko nie mam pojęcia co.
Siedziałem zamyślony w moim biurze i nie mogłem skupić się na niczym. Minęło już tyle dni, od kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem pod klubem. Jej widok nie opuszczał moich myśli ani na trochę. Totalnie nimi zawładnęła.
Pragnąłem dowiedzieć się o niej wszystkiego, ale nie poprzez zlecenie tego innym. Chciałem, aby sama mi opowiedziała o sobie. Znałem tylko jej adres i czasami łapałem się na tym, że przejeżdżam w pobliżu jej kamienicy. Co więcej, kilka razy siedziałem w moim samochodzie zaparkowanym po drugiej stronie ulicy. Ale nigdy nie miałem szczęścia ujrzeć jej pod budynkiem. Musiałem wierzyć w to, że kiedyś spotkam ją przypadkiem gdzieś na ulicy. Liczyłem na to bardzo. Aż za bardzo.
To było absurdalne, że kobieta, której nawet nie znam, siedziała mi w głowie tak uporczywie, jakby zostawiła w niej swój zapach, dotyk, ślad. Przysięgałem sobie, że przestanę o niej myśleć, ale za każdym razem wracałem tam, na jej ulicę, jak jakiś człowiek pozbawiony samokontroli.
Nie powinienem tam siedzieć. Nie powinienem jej obserwować.
Ale nic nie potrafiło mnie powstrzymać.
Zaciskałem palce na podłokietnikach fotela, próbując skupić się na dokumentach na biurku, ale wszystko stawało się rozmyte, nieważne, niewystarczające. I zamiast liczyć prognozy finansowe HammCorp, myślałem o tym, kiedy znowu ją zobaczę. Czy w ogóle będę miał to cholerne szczęście.
- Dzień dobry. Mam kilka nowych spraw, które musimy omówić. - Z zamyślenia wyrwał mnie wchodzący do mojego gabinetu Josh.
- Co jest takiego ważnego?
- Chyba namierzyliśmy faceta, który rozprowadza narkotyki w klubach - rzucił w moim kierunku.
- Świetnie, niech grupa się nim zajmie i odda w ręce policji po uzbieraniu mocnych dowodów, żeby nie wypuścili go za jakąś niską kaucją.
- Oczywiście, już to zlecam. Poinformuję cię, jak tylko wykonają zadanie. Odnośnie do monitoringu z Sense, oto nagrania z tamtego dnia - powiedział i położył na moim biurku pendrive'a.
- Dziękuję. Mam dla ciebie jeszcze jedną kwestię do sprawdzenia. - Zawahałem się przez chwilę, ale musiałem to zrobić. - Sprawdź, kto mieszka pod tym adresem. - Wyciągnąłem w jego stronę rękę z karteczką, na której zapisana była ulica nieznajomej.
- Ale potrzebuję tylko imię i gdzie najczęściej można ją spotkać. Nie chcę żadnych więcej informacji. - Brzmiało to dziwnie, ale naprawdę chciałem ją poznać sam, bez niczyjej pomocy, a już na pewno nie przy pomocy prywatnego detektywa.
- Tak jest. Zaraz się tym zajmę - odparł Josh i wyszedł, zostawiając mnie z moimi myślami.
Dwie części mnie spierały się ze sobą - jedna była tą chłodną, poukładaną stroną, która od lat rządziła firmą i ludźmi, a druga... ta druga była mężczyzną, który nie potrafił przestać myśleć o kobiecie, której nawet nie znał. Patrzyłem na pendrive'a na biurku, ale obraz nagrania mógł poczekać. To jej imię chodziło mi po głowie. Jej głos. Jej spojrzenie, które pamiętałem aż za dobrze. Oparłem dłonie na biurku i po prostu siedziałem nieruchomo, czując, jak serce bije mi trochę za szybko. To nie było do mnie podobne. Nie gubiłem koncentracji przez kobietę. Nie pozwalałem emocjom wejść między mnie a pracę. A jednak... coś we mnie pękło tamtego wieczoru pod klubem. Jej obecność wybiła mnie z równowagi, której nigdy nie traciłem.
Czy dobrze robię?
Nie miałem pojęcia. Ale jeśli jej nie znajdę, choćby po to, by jeszcze raz zobaczyć ten uśmiech, to będę żałował tego bardziej niż czegokolwiek, co zrobiłem w życiu.
Sześć dni później stałam w mojej małej łazience i się malowałam. Smokey eye, mała czarna i wysokie szpilki podobno robią ze mną cuda. Przynajmniej tak twierdzi Anna, która zjawiła się jakąś godzinę temu, żeby upewnić się, iż tym razem na pewno trafię na przyjęcie. Stała tuż obok, oparta o framugę, jak strażnik mojej psychiki, gotowa natychmiast reagować, jeśli znów włączy mi się tryb paniki. Uśmiechałam się do swojego odbicia w lustrze, ale tylko część mnie była naprawdę zadowolona. Druga część... była lekko przerażona. Przerażona, że istnieje szansa na spotkanie Jasona w klubie.
Zamarłam, oddech ugrzązł gdzieś pomiędzy płucami a gardłem, a palce natychmiast oblepiła zimna wilgoć. I oczywiście Anna to zauważyła. Ma radar na każde moje drgnięcie. Szybko mnie objęła.
- Spokojnie, żabciu, jestem przy tobie - szepnęła, wciąż trzymając mnie mocno.
Ona zawsze wiedziała, że to działa. Moje ciało się rozluźniło, a ucisk pod żebrami pomału zaczął puszczać. Czułam się przy niej trochę jak nastolatka, którą ktoś uspokaja przed pierwszym egzaminem w życiu, ale to działało.
Z Anną Turner studiowałyśmy na Uniwersytecie Nowojorskim, ona biznes, a ja prawo. Poznałyśmy się w kolejce do sekretariatu, w której stałyśmy, aby załatwić miejsce w akademiku. Stresowałyśmy się, że wylądujemy w pokojach z jakimiś ekstrawaganckimi osobami, a potem przy przeprowadzce okazało się, że przydzielili nam ten sam pokój. W sumie to była jedna z tych dziwnych chwil w życiu, które wyglądają jak czysty przypadek, a potem okazują się początkiem czegoś trwałego, jakby los zagrał we własną planszówkę. Anna pochodziła z Filadelfii, a ja z Providence, lecz na ostatnim roku studiów jej rodzina przeprowadziła się do Nowego Jorku, dlatego opuściła nasz pokój studencki. Mimo tego zawsze znajdowałyśmy czas na spotkania i zabawę - czasem spontaniczne, czasem planowane, ale zawsze takie, które łatały wszystkie dziury w życiu.
A dziś, stojąc w łazience, w małej czarnej, potrzebowałam właśnie tego - jej obecności, jej pewności siebie, jej wiary w to, że dam radę. Nawet jeśli mój żołądek skręcał się z nerwów, a w głowie wciąż brzmiało echo: "a jeśli Jason tam będzie...?".
Po ukończeniu nauki, rozesłaniu kilkudziesięciu życiorysów i wielu rozmowach zostałam asystentką w firmie prawniczej Parker & Collins na Manhattanie. Oczywiście asystentką jednego z prawników, a nie szefa. Uwielbiałam swoją pracę i ludzi, którzy tam razem ze mną pocili się nad coraz to nowszymi sprawami. Niezwykle interesującymi, przy których mogłam naprawdę wiele się nauczyć.
Zawsze o tym marzyłam, zawsze chciałam być prawnikiem. Znajomość prawa i korzystanie z niego, aby pomagać innym, było celem mojego życia. Czuć na sobie spojrzenia innych ludzi, czuć ich respekt, gdy wchodzę na salę rozpraw czy chociażby na początku kariery - do sali konferencyjnej. Może moje nazwisko - Mitchel - będzie kiedyś widniało obok Parker & Collins, ale jak na razie musiałam zdobyć praktykę. Praca w tej kancelarii, jednej z najlepszych w Nowym Jorku, miała przybliżyć mnie do upragnionego celu. Teraz, bez chłopaka przy boku, będę miała więcej czasu i siły na naukę. I więcej przestrzeni, żeby zająć się sobą bez konieczności dopasowywania się do czyichś humorów, kłamstw i wymyślonych delegacji.
To marzenie było jak światło w tunelu, coś, co trzymało mnie w ryzach, kiedy życie próbowało mnie złamać. Kancelaria była miejscem, do którego po prostu pasowałam. Gdzie moja ambicja nie była wadą, a moje pragnienie rozwoju nie brzmiało jak przesada. Parker & Collins było intensywne, trudne i czasami przytłaczające, ale dawało mi cel. A świadomość, że Jason już nie ciąży nad moją głową, nie zagarnia mojego czasu, energii i emocji, paradoksalnie dodawała mi sił. W końcu mogłam zająć się sobą. I swoim życiem. Takim, które chcę zbudować sama.
Musnęłam błyszczykiem usta i odwróciłam się do Anny.
- I jak wyglądam? - spytałam z uśmiechem i puściłam do niej oko.
Przez ostatnie dwa tygodnie prawie w ogóle się nie uśmiechałam, moje wargi były ściśnięte i wykrzywione w bólu. Na to wspomnienie cień przemknął po mojej twarzy, chłodny i nieprzyjemny niczym dotyk cudzej dłoni.
- Tylko mi teraz nie płacz, Em, bo makijaż ci się rozmaże. A nie mamy już czasu, aby go poprawiać, bo taksówka czeka - oznajmiła szybko.
Sięgnęła po płaszcz, podała mi mój, a ja zgarnęłam torebkę i wyszłyśmy z mieszkania. Zamknęłam drzwi i przeszyło mnie krótkie ukłucie niepokoju - irracjonalne, ciche, ale obecne. Jakby ktoś patrzył mi w plecy.
Zignorowałam to uczucie i poszłyśmy dalej. Tym razem wybrałyśmy się do klubu Submission, bo Sense był dla nas skreślony, i to na bardzo długi czas. Sama nazwa klubu brzmiała jak zapowiedź czegoś intensywnego, ale i obcego.
Machnęłyśmy bramkarzowi wejściówką i udałyśmy się do środka. Klub był duży, wręcz ogromny, po lewej i po prawej stronie znajdowały się loże z wysokimi oparciami, które dawały anonimowość osobom tam siedzącym. Oświetlenie było niższe, bardziej intymne niż w Sense, a czerwień ścian mieszała się z ciemnym grafitem, przez co całe wnętrze wyglądało jak scenografia do filmu, w którym łatwo zgubić własny rozsądek. Z tyłu lokalu był DJ i największy bar, do którego właśnie zmierzałyśmy. Muzyka pulsowała jak kolejne uderzenia serca - głośna, ciężka, wciągająca.
Zajęłyśmy dwa stołki po prawej stronie baru i czekałyśmy, aż barman do nas podejdzie. Nie trwało to długo i moment później oniemiała wpatrywałam się w brązowe oczy, te same, które dwa tygodnie temu zamówiły mi taksówkę. W jednej sekundzie wszystko wróciło: jego ciepły dotyk, głos, zapach, spokój, który dzięki niemu wtedy poczułam. A teraz... teraz był przede mną w pełnej okazałości, ubrany jak bóg nocnych barów. Moje serce wykonało tak nagły skok, że prawie zachłysnęłam się powietrzem. Jego spojrzenie zatrzymało się na mnie, chyba od razu mnie rozpoznał. A ja nie wiedziałam, czy mam się uśmiechnąć, czy uciec.
Szedł w naszą stronę, a mój oddech stał się cięższy i urywany.
- Co dla pięknych pań? - zagadnął nas pan brązowe oczy i uśmiechnął się do mnie.
Dalej miał tę moc czarowania samym wyglądem.
- Dwa martini - rzuciła szybko Anna, a ja zdążyłam tylko odwzajemnić uśmiech z szerzej otwartymi oczami. - Co się dzieje, Emily? - zapytała przyjaciółka, zaciekawiona wyrazem mojej twarzy.
- To jest barman, który dwa tygodnie temu zatroszczył się o mnie - odpowiedziałam ciszej, pewna, że zaraz z jej ust posypią się kolejne pytania.
- Przystojny i widać, że wpadłaś mu w oko. Nie mógł wzroku od ciebie oderwać, a na mnie nawet nie spojrzał. - Ta odpowiedź mnie zaskoczyła.
Musiałam szybko zakończyć tę rozmowę, żeby nie domyśliła się, że miękną mi kolana na jego widok.
- Anna, nie szukam teraz nowego faceta.
Chciałam coś jeszcze dodać, ale w tej chwili podał nam dwa kieliszki złotego napoju. Jego dłoń musnęła blat tuż obok mojej. Jego zapach, lekki, męski, przyciągał mnie. W klubie pulsowały światła, bas dudnił w podbrzuszu, a ja miałam wrażenie, że wszystko dookoła zwolniło, bo ktoś przyciemnił świat i zostawił tylko naszą dwójkę przy barze. Patrzył na mnie w skupieniu, prawdopodobnie próbując wyczytać coś z mojej twarzy. A ja? Ja byłam pewna, że jeśli odezwie się jeszcze raz, moje ciało całkowicie mnie zdradzi.
- Dojechałaś wtedy bezpiecznie do domu? - zapytał nagle.
- Tak. - Tylko tyle byłam w stanie wydukać i wypiłam duszkiem drinka, ignorując pytające spojrzenie Anny.
- To dobrze, martwiłem się.
Brązowe oczy, a do tego śliczny uśmiech. Smukły nos, ciemne, prawie czarne, lekko kręcone włosy. Tak, zdecydowanie był przystojny, a ja zamierałam przy nim. Co za kompromitacja, skończyłam studia prawnicze, a nie potrafiłam wysłowić się przy mężczyźnie.
Martwił się?
Przez jego świdrujące spojrzenie dopiero po jakimś krótkim czasie dotarło do mnie to stwierdzenie. Zaskoczyło mnie, wbiło małą igiełkę ciepła prosto w moje serce, chyba naprawdę przez te dwa tygodnie o mnie myślał. Ale nie było mi dane dłużej się nad tym zastanawiać, bo Anna właśnie pociągnęła mnie na parkiet.
Potem dałam się porwać muzyce. Bas rozlewał się po moim ciele, wibrował w skórze, a szpilki stukały w podłogę w rytm utworu. Kątem oka dostrzegłam, że się we mnie wpatruje.
Czy on nie musi pracować? Stoi tak i się gapi.
Rumieniec wypłynął na moją twarz i cieszyłam się, że on tego nie zobaczy. Choć część mnie... chciała, żeby zobaczył. Czułam jego obecność nawet z daleka, jakby między nami była jakaś niewidzialna nić, która drgała za każdym razem, kiedy nasze spojrzenia się spotykały. Starałam się skupić na ruchach, na muzyce, na śmiechu Anny, ale serce i tak biło w jego stronę, wiedziało lepiej niż ja, gdzie powinnam patrzeć. A kiedy uniosłam wzrok, przyłapałam go, jak powoli przesuwa spojrzeniem po moim ciele ze skupieniem, chłonąc każdy szczegół. I wtedy całe moje wnętrze zadrżało, jak gdyby ktoś od środka wcisnął przycisk: "obudź pragnienie".
Kolejne martini zamówiłyśmy już u kelnerki przy stoliku. Dołączyły do nas jeszcze Sara i Amanda, nasze koleżanki ze studiów. Dziewczyny miały po dwadzieścia pięć lat, tak jak my. Obie były pięknościami, za którymi męskie spojrzenia obracały się za każdym razem.
Siedziałam między nimi, patrząc, jak blond boginie rozświetlają pół loży samą swoją obecnością. Ja stanowiłam dla nich kontrast - ciemniejszy akcent, bardziej stonowany, może nawet łatwiejszy do przeoczenia, gdyby nie to, że wciąż wyczuwałam na sobie spojrzenie barmana. Cieszyłam się, że koleżanki zagadują, śmieją się, opowiadają o pracy i randkach, bo mogłam schować się w ich energii, udając, że jestem zupełnie spokojna. Ale mój puls i tak przyspieszał za każdym razem, gdy odruchowo zerkałam w stronę baru. Jego już tam nie było. Wcześniej stał tam jak kot czający się w ciemności, teraz zniknął gdzieś za półką alkoholi albo wciągnął go tłum. Mimo to miałam wrażenie, że nadal czuję jego obecność gdzieś w powietrzu. Sara szturchnęła mnie żartobliwie, komentując kogoś na parkiecie, Amanda zaśmiała się głośno, a Anna spojrzała na mnie kątem oka, pilnowała. I choć otaczały mnie trzy śliczne kobiety, światła klubu odbijały się w ich włosach, a muzyka pulsowała w mojej piersi, to gdzieś w środku przypominało o sobie niepokojąco znajome trzepnięcie - to, które mówiło mi, że ta noc będzie miała ciąg dalszy.
Wieczór zapowiadał się wspaniale. Teraz zrozumiałam, że potrzebowałam tego po całym tym rozpaczliwym użalaniu się nad sobą. Mimo że minęło dopiero kilkanaście dni od zerwania z Jasonem, nie było ze mną źle. Już nie płakałam na samą myśl o nim i o jego zdradzie. Już nie bolało tak, jak jeszcze tydzień temu.
Może to jednak nie była prawdziwa miłość.
Zerknęłam na barmana i uśmiechnęłam się w myślach. Teraz on trochę zajmował moją głowę, przynajmniej dzisiaj i pewnie tak będzie jutro. A na wspomnienie jego ust i śmiałego uśmiechu do mnie, miękły mi kolana. Nie wiem, czy dobrze mi zrobi myślenie o praktycznie obcym facecie, ale jego spojrzenia nie dawały mi spokoju.
Em, chyba za dużo wypiłaś i szumi ci już w głowie, lepiej wyjdź się przewietrzyć.
Potrzebowałam kilku głębokich oddechów, bo ciało reagowało na niego tak gwałtownie, jakby miało własną skalę podniecenia, niezależną od rozsądku. Kolory klubowych świateł mieszały mi się przed oczami, muzyka dudniła w klatce piersiowej, a tuż pod moją skórą ktoś jakby rozpalił ogień. Chciałam udawać, że to tylko alkohol, ale dobrze wiedziałam, że to jego spojrzenie, jego obecność i świadomość, że jest kilka metrów ode mnie.
No to pięknie, Em, gratuluję, pomyślałam, odczuwając zawroty głowy. Zdecydowanie powinnam złapać świeże powietrze, zanim całkowicie odpłynę przy stole albo... zanim zrobię coś głupiego.
- Emily, chcesz jeszcze drinka? - Z zamyślenia wyrwało mnie pytanie Anny.
Pokręciłam głową przecząco.
- Muszę wyjść na moment - odpowiedziałam.
Dziewczyny bacznie na mnie spojrzały, ale już po chwili powróciły do rozmowy. Ruszyłam w stronę wyjścia. Kątem oka zaobserwowałam, że barman wychodzi zza baru i kieruje się w tę samą stronę, co ja.
O, mamo!
Przyspieszyłam, aby mnie przypadkiem nie zagadnął, miałam nadzieję, że w ogóle się do mnie nie odezwie. Odwaga mnie opuściła i poszła na spacer. Zachłysnęłam się odorem papierosów ludzi stojących przed klubem i skierowałam się w drugą stronę, aby tego nie wdychać. Potrzebowałam orzeźwienia. Oparłam się o zimną ścianę i zamknęłam oczy. W głowie lekko mi wirowało. Wypiłam tylko dwa drinki, ale ostatnio prawie w ogóle nie jadłam, więc zadziałały za szybko. Musiałam ochłonąć.
Emocje mieszały się z alkoholem - lekki zawrót głowy, pulsujący bas gdzieś za plecami, świadomość, że kilka metrów ode mnie jest mężczyzna, który potrafi sprawić, że zapominam o wszystkim. Tętno miałam podwyższone, mój organizm sam nakręcał te irracjonalne myśli, a chłodne powietrze nocnego Manhattanu tylko częściowo zbijało gorąc pod moją skórą.
- Mogę się przyłączyć?
Z zadumy wyrwał mnie jego głos. Serce o mało co nie wyskoczyło mi przez gardło. W jednej sekundzie spięłam się i znowu zobaczyłam te piękne brązowe oczy.
Lekki zapach wody kolońskiej mile połechtał mój nos. Przeszedł mnie dreszcz, chciałam przyciągnąć go do siebie i pocałować. Nie wiem, dlaczego tak na niego reagowałam, ale miałam ochotę się z nim kochać. Tu i teraz. Boże, co się ze mną działo? Może to wina alkoholu? Może to wina jego spojrzenia, które niosło w sobie coś niebezpiecznego, coś, co kazało mi zapomnieć, że stoję pod klubem, że jest zimno i że dopiero co wyszłam ze związku. On był jak bodziec, który uruchamiał we mnie wszystkie ukryte pragnienia.
- Nie bardzo wiem do czego.
Och, Em, tekst naprawdę nie na miarę twoich możliwości. Szybko zbeształam się w myślach, czując, jak policzki zaczynają mnie piec. Gdybym mogła, cofnęłabym te słowa i powiedziała coś bardziej pewnego siebie, bardziej... normalnego.
- Do patrzenia na gwiazdy.
Uśmiechnęłam się.
Niby zwykłe zdanie, a jednak brzmiało to inaczej. Nie jak tani tekst, tylko jak wyznanie. Jakby naprawdę na coś czekał. Jakby naprawdę chciał tu być.
Ze mną.
Na tej głupiej ulicy, pod klubem, w którym oboje nie mieliśmy odwagi się spotkać.
- Masz piękny uśmiech, od zeszłego tygodnia nie potrafię o nim zapomnieć.
Aż mnie zatkało.
Serce przeskoczyło mi w piersi. No cóż, pozostało mi tylko się uśmiechnąć - znowu. Patrz i podziwiaj, przystojniaku. Moje usta uniosły się powoli, ciało decydowało za mnie, bez pytania o zgodę. A w środku... drżałam. Po raz pierwszy od dawna drżałam z powodu mężczyzny, a nie z powodu lęku. To nie było zwykłe spotkanie. Coś we mnie ostrzegało, że przyniesie ze sobą ogień. I że ja sama bezwiednie idę prosto w jego płomień.
- Jestem Daniel. - Pan brązowe oczy wyciągnął dłoń w moją stronę.
- Emily.
Uścisk był krótki, ale zdecydowany, a mnie aż ciarki przeszły z wrażenia. Jak gdyby prąd przeleciał przeze mnie, trafiając prosto tam, gdzie nie powinien. I wtedy przyszła ta myśl - jedna, nieodpowiednia. Pragnęłam jego palców na mojej skórze, w moich włosach, na moich biodrach. Natychmiast wywołała żar w mojej klatce piersiowej i nagły puls między nogami. Rumieniec wspiął się na moje policzki. Schyliłam lekko głowę, żeby włosy mnie zakryły, i miałam nadzieję, że tego nie zobaczył. Choć jakaś irracjonalna część mnie po cichu chciała, żeby widział. Bo to, jak patrzył... miałam wrażenie, że czytał mnie bez słów i wszystko o mnie wiedział.
- Często tu przychodzisz? - zapytał.
- Właściwie to jestem po raz pierwszy.
Podniosłam głowę i spojrzałam mu prosto w oczy. Przyciągały mnie jak magnes, wciągały mnie w głąb siebie i zamykały świat dookoła. Zapomniałam, gdzie jestem, ilu ludzi stoi obok, jak głośno gra muzyka. Widziałam tylko jego.
- Emi, tu jesteś, wszędzie cię szukam - przerwała nam nagle Anna, a ja trochę się z tego ucieszyłam, bo przerażała mnie dalsza rozmowa z nim.
Przepraszająco uśmiechnęłam się do Daniela i poszłam za nią do środka. Miałam nadzieję, że nie wziął tego za ucieczkę... choć dokładnie tym to było. Na szczęście nie obraził się na zachowanie mojej przyjaciółki, bo na odchodne mogłam znowu podziwiać jego idealny uśmiech na idealnej twarzy. I te dołeczki. Marzenie. Dołeczki w policzkach u przystojnego faceta to połączenie nielegalne w co najmniej piętnastu stanach. A jego były absolutnie zabójcze.
Dołączyłyśmy do dziewczyn, które właśnie odprawiały z kwitkiem dwóch kolesi. Wysocy i nawet niczego sobie bruneci odeszli ze smutnymi minami, jakby ktoś odebrał im resztki godności. Natomiast Amanda i Sara śmiały się i na pewno nie zaprzątały sobie nimi głowy. Biedacy, nawet zrobiło mi się ich żal. Przez bardzo krótką chwilę. Bo wystarczył jeden obraz Daniela stojącego przed klubem, żeby wszystkie inne twarze stały się niewidoczne.
Spojrzałam na stolik, na którym stały już nowe drinki. Wzięłam jeden kieliszek do ręki i zaczęłam wznosić toast urodzinowy. Prezent dostała tydzień temu i już nie mogłyśmy się doczekać, kiedy z niego skorzystamy. Spa, dla nas, za dwa tygodnie. Wszystkie te masaże i kąpiele, do tego manikiur i pedikiur, potrafią zdziałać cuda z ludzkim ciałem i psychiką. Wyobrażałam sobie gorącą parę unoszącą się znad jacuzzi, relaksujący zapach olejków i miękkie, podgrzewane ręczniki. O tak, zdecydowanie tego potrzebowałam. Szczególnie teraz, kiedy moja głowa pracowała na pełnych obrotach, a serce domagało się w końcu odrobiny ulgi.
Cieszyłam się, że spędzę tak wspaniałe dwa dni z moją najlepszą przyjaciółką. Cieszyłam się jeszcze bardziej, że Jason nie będzie już częścią mojego życia. I może... tylko może... ktoś inny właśnie delikatnie uchylał drzwi w mojej głowie, zostawiając po sobie przyjemny, niebezpiecznie podniecający chaos.
- Moja kochana Anno, wiesz, że jesteś dla mnie najwspanialszą osobą na świecie, kocham cię jak siostrę i ubóstwiam. Życzę ci, aby szczęście, twoja radość i ciepło nigdy cię nie opuszczały. Sto lat, przyjaciółko! - Stuknęłyśmy się kieliszkami, a Anna ucałowała mnie w policzek i mocno przytuliła, szepcząc mi do ucha słowa podziękowania.
Wypiłyśmy zdrowie szczęśliwej i szeroko uśmiechniętej panny Turner.
- Dobra, dziewczyny, idziemy tańczyć! - zawołała do nas.
Odstawiłyśmy puste kieliszki i ruszyłyśmy. Muzyka pulsowała w piersi. Wibracje schodziły mi po kręgosłupie aż do samego dna brzucha, rozpalając we mnie energię, którą myślałam, że straciłam na zawsze po tych wszystkich dniach wylewania łez. Tańczyłyśmy na samym środku. W świetle reflektorów i poruszających się laserowych świateł nasze sylwetki wyglądały zaskakująco pewnie, można powiedzieć, że parkiet był tylko nasz. Naokoło widziałam wyposzczone sępy, zwane mężczyznami, tańczące z innymi dziewczynami, ale ciągle wygłodniale spoglądające w naszą stronę.
Oczywiście najwięcej oczu skupiała na sobie solenizantka, w końcu była piękną dziewczyną o długich blond włosach i niebieskich oczach. Przy niej byłam jak szara myszka. A przynajmniej zawsze tak o sobie myślałam. Ale w tamtej chwili czułam się inaczej, wyjątkowo i atrakcyjnie. Jakbym miała energię całego klubu, całego tego miejsca, w którym normalnie niepewność szarpałaby mnie od środka. Taniec wyciągał ze mnie kolejne resztki bólu i zastępował je czymś lżejszym, swobodniejszym. Nie wiem, czy było to spowodowane wcześniej wypitymi drinkami, czy faktem, iż barman od samego początku na mnie zerkał. Ale doświadczałam tego bardzo wyraźnie.
Każde jego spojrzenie było jak muśnięcie, niewidzialne, a jednocześnie tak intensywne, że aż przechodziły mnie dreszcze. A to powodowało u mnie lekkie skurcze w brzuchu. Już dawno, bardzo dawno czegoś takiego nie przeżyłam. Podobała mi się ta jego adoracja na odległość. W sumie to niewiele robił, świdrował mnie tylko wzrokiem, ale to wystarczyło. Miałam ochotę podejść do niego i pocałować, dotknąć jego... rozkosznie miękkich ust, poczuć ich ciężar na swoich, wsunąć palce w jego włosy, przyciągnąć go za koszulę do siebie, oprzeć się o jego mięśnie...
Błagam, Emily, ogarnij się. To tylko barman. Tylko mężczyzna, którego prawie nie znasz. Jednocześnie... to mężczyzna, który patrzył na mnie tak, jak gdyby od tygodnia czekał tylko na ten moment. Jakby widział mnie, naprawdę widział. A moje ciało odpowiadało na każde jego spojrzenie szybciej, niż mój rozsądek był w stanie cokolwiek przetworzyć. I może właśnie dlatego nagle chciałam więcej. Dużo więcej.
- Auu! - krzyknęłam i upadłam na podłogę, bo ktoś z całej siły pociągnął mnie za włosy.
Szarpnięcie było brutalne, tak nagłe, że nogi ugięły się pode mną, miękkie i bezsilne.
- Ty dziwko, mówiłem ci, że jeszcze pożałujesz swojego zachowania. Nikt ode mnie nie odchodzi - wysyczał mi do ucha Jason.
Jego oddech, ten charakterystyczny zapach alkoholu i dymu papierosowego, uderzył mnie prosto w twarz. Zrobiło mi się słabo na dźwięk jego głosu, a z twarzy odpłynęła cała krew. Byłam jak sparaliżowana. Strach wbił się we mnie jak zimna igła, rozchodząc się po każdej komórce. O mój Boże! Co on robi? Miałam wrażenie, że serce zaraz wyskoczy mi z piersi, a jasność w głowie zamieniała się w panikę. Nie mogłam się ruszyć, bo jego ręka przytrzymywała mi głowę, wciskając ją w podłogę. Paznokcie prawej ręki wbiły mi się w skórę dłoni, kiedy próbowałam się podeprzeć, ale byłam zbyt zaskoczona i przerażona, żeby walczyć.
Nagle muzyka ucichła - cały klub się zatrzymał, by patrzeć tylko na tę jedną scenę. Usłyszałam dziwny dźwięk, głuchy, mocny, jakby ktoś kogoś uderzył. Jak walnięcie pięści o mięso. I dotarło do mnie, że Jason już mnie nie trzyma. Jego uścisk puścił tak gwałtownie, że głowa poleciała mi do przodu, a ja drgnęłam, dusząc w sobie kolejny krzyk. Z ulgą, przemieszaną z szokiem, odwróciłam się i zobaczyłam, co się wydarzyło. Barman stał nad Jasonem. A ten czołgał się po ziemi, krwawiąc z nosa, zdezorientowany, potykając się o własne ręce jak rzucona szmata. Daniel był pochylony w jego stronę, z rękami w gotowości do kolejnego ataku. Wyglądał śmiertelnie poważnie. Nie jak barman. Nie jak zwykły facet z klubu. Wyglądał jak ktoś, kto był gotów bez wahania złamać Jasonowi każdy palec z osobna. Moc, siła, kontrola - wszystko wypłynęło z niego jak z mężczyzny, który przywykł do stawiania granic i ich egzekwowania. Podobało mi się to.
O Boże, jak bardzo mi się to podobało.
[...]
Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.