Pomiędzy światłem a cieniem. Zawsze przy tobie - Melody Red

-
Proszę czekać

Rozdział 1

Emily

- Dwa­dzie­ścia czte­ry - burk­nął kor­pu­lent­ny tak­sów­karz w moją stro­nę.

Po­da­łam mu trzy­dzie­ści do­la­rów i wy­sia­dłam, a zim­ne po­wie­trze No­we­go Jor­ku od razu mnie owia­ło. Mu­sia­łam wy­do­stać się z tego auta jak naj­szyb­ciej. Przez całą dro­gę ga­pił się w lu­ster­ko, jak­by pró­bo­wał wejść pod moją skó­rę. Wzdry­gnę­łam się i za­trza­snę­łam drzwi żół­tej tak­sów­ki. Ro­zej­rza­łam się od­ru­cho­wo. Tłum. Klak­so­ny. Świa­tła od­bi­ja­ją­ce się w wil­got­nym as­fal­cie. Wszyst­ko jak zwy­kle, a jed­nak... coś we mnie za­drża­ło. Trud­no stwier­dzić, co to było. Przy­mknę­łam po­wie­ki na se­kun­dę dłu­żej, żeby od­go­nić od sie­bie to na­głe prze­czu­cie.

Spóź­ni­łam się na uro­dzi­ny Anny. Pew­nie bę­dzie mieć do mnie pre­ten­sje, ale nie mo­głam się zde­cy­do­wać, w co się ubrać. W jed­nej su­kien­ce wy­glą­da­łam jak w ob­cej skó­rze, w dru­giej moje cia­ło pró­bo­wa­ło z niej uciec. Ty­po­we roz­ter­ki so­bot­niej nocy. Moje - pra­wie co­dzien­ne.

Za­ci­snę­łam dłoń na to­reb­ce i ru­szy­łam w stro­nę klu­bu z czer­wo­no­zło­tym szyl­dem Sen­se. Mu­zy­ka dud­ni­ła już na uli­cy. Anna wy­bra­ła to miej­sce, bo po­dob­no było jed­nym z naj­lep­szych w No­wym Jor­ku. Sta­łam przed kłę­bią­cym się tłu­mem i wte­dy po­czu­łam coś dziw­ne­go - mia­łam wra­że­nie, że czy­jeś spoj­rze­nie su­nę­ło po mo­ich ple­cach.

Od­wró­ci­łam się.

Nic.

Tyl­ko noc, neo­ny i lu­dzie, któ­rzy mie­li gdzieś mój nie­po­kój. Prze­łknę­łam śli­nę. Pierw­szy raz tego wie­czo­ru stwier­dzi­łam, że wo­la­ła­bym już być w środ­ku. A naj­le­piej w domu.

- No to idę - mruk­nę­łam, od­gar­nia­jąc wło­sy do tyłu.

Z każ­dym kro­kiem by­łam co­raz bli­żej wej­ścia, moje szpil­ki stu­ka­ły o chod­nik, jak gdy­by od­mie­rza­ły mi czas do cze­goś, cze­go jesz­cze nie ro­zu­mia­łam. Nie prze­pa­da­łam za klu­ba­mi. Tłum. Ha­łas. Zbyt wie­le bodź­ców, zbyt mało po­wie­trza. I ja - za­wsze tro­chę nie­pew­na, czy wy­glą­dam, jak trze­ba, czy ra­czej jak ktoś, kto bar­dzo chciał się po­sta­rać, ale mu nie wy­szło. Dzi­siaj to nie mia­ło zna­cze­nia. To wie­czór Anny. A Anna, gdy­bym nie przy­szła, pew­nie urwa­ła­by mi gło­wę.

Po­ka­za­łam ochro­nia­rzo­wi wej­ściów­kę, któ­rą ku­pi­ła wcze­śniej - bo oczy­wi­ście po­my­śla­ła o wszyst­kim. Zer­k­nął na mnie krót­ko, oce­niał, czy tu pa­su­ję... i ski­nął. We­szłam do środ­ka.

I od razu zna­la­złam się w in­nej rze­czy­wi­sto­ści. Sen­se nie był zwy­kłym klu­bem. Świa­tła od­bi­ja­ły się od wiel­kich lu­ster w zło­tych ra­mach, two­rząc na ścia­nach geo­me­trycz­ne bły­ski. Czer­wo­ne ka­na­py - ele­ganc­kie, dro­gie, za mięk­kie, żeby kto­kol­wiek sie­dział na nich przy­pad­kiem. Czar­ne sto­li­ki ugi­na­ły się od ko­lo­ro­wych drin­ków, któ­re wy­glą­da­ły bar­dziej jak de­ko­ra­cja niż coś do pi­cia. Mu­zy­ka dud­ni­ła mi w most­ku, cięż­ka i hip­no­tycz­na. DJ stał w zło­tym bok­sie, a wo­kół nie­go pół­na­gie ko­bie­ty i męż­czyź­ni tań­czy­li, jak­by ich świa­tem był par­kiet.

Pod­cho­dząc do baru, po­czu­łam słod­kie per­fu­my dziew­czy­ny sie­dzą­cej na ho­ke­rze - tak in­ten­syw­ne, że za­krę­ci­ło mi się w gło­wie. Uśmiech­nę­ła się do sie­bie w lu­strze za ba­rem. Na szczę­ście nie do mnie. Spoj­rza­łam na scho­dy pro­wa­dzą­ce na pię­tro. Anna mó­wi­ła, że to stre­fa VIP.

Dla lu­dzi, któ­rzy żyją in­nym ży­ciem - po­dob­no tym lep­szym...

Dla nas - za­mknię­ta.

A przy­naj­mniej... po­win­na być.

Cie­szy­łam się na jej uro­dzi­ny. Choć może to nie do koń­ca praw­da. Bar­dziej cie­szy­łam się na to, że przez dwa dni będę mo­gła ode­tchnąć od wła­snej gło­wy. W pre­zen­cie wy­ku­pi­łam week­end w spa - dla niej, ale i dla sie­bie, bo obie po­trze­bo­wa­ły­śmy prze­rwy. Ja szcze­gól­nie. Ostat­nie mie­sią­ce były bez­li­to­sne, a ten czas miał być moją szan­są, żeby na chwi­lę ode­tchnąć, za­mknąć oczy pod dłoń­mi ma­sa­ży­sty i prze­stać my­śleć o wszyst­kim, co pró­bo­wa­łam uda­wać, że się nie dzie­je. Anna za­słu­gi­wa­ła na ten pre­zent. Za­wsze była tą, któ­ra mnie skle­ja­ła, gdy się roz­sy­py­wa­łam. Je­dy­na oso­ba, któ­ra zna­ła mnie tak na­praw­dę.

Uśmiech­nę­łam się do tej my­śli, da­lej szu­ka­jąc jej wzro­kiem. Bio­rąc pod uwa­gę go­dzi­nę, po­win­ny już sie­dzieć przy sto­li­ku... albo przy­naj­mniej być po pierw­szym drin­ku. Prze­ska­no­wa­łam loże, ale ni­g­dzie ich nie wi­dzia­łam. Może po­szły głę­biej. Może na pię­tro, choć teo­re­tycz­nie nie po­win­ny tam wejść. Ale było bar­dzo praw­do­po­dob­ne, że Anna zła­mie za­sa­dy, za­nim kto­kol­wiek zdą­ży za­uwa­żyć. Zer­k­nę­łam jesz­cze raz na par­kiet. Może już tań­czy­ły - uwo­dzi­ły wszyst­kich wo­kół, śmie­jąc się gło­śno, bo w koń­cu ta noc na­le­ża­ła do nich. To było ich ulu­bio­ne za­ję­cie: flir­to­wa­nie, ocie­ra­nie się o na­pa­lo­nych fa­ce­tów i ro­bie­nie im na­dziei. Ni­g­dy nie piły drin­ków same. A jed­nak... te­raz nie wi­dzia­łam żad­nej z nich. I de­li­kat­ny dreszcz nie­po­ko­ju prze­szedł mi po kar­ku.

Zer­k­nę­łam jesz­cze raz na par­kiet. Mój wzrok za­trzy­mał się na jed­nej pa­rze. Na po­cząt­ku my­śla­łam, że mózg pła­ta mi fi­gle, że ko­lo­ro­we świa­tła i tań­czą­cy lu­dzie mie­sza­ją się w coś, co nie może być praw­dą. Ale po­tem zo­ba­czy­łam go wy­raź­niej. Pro­fil męż­czy­zny, któ­ry zna­łam na pa­mięć. Ręce, któ­re znam z do­ty­ku. Usta, któ­re - jesz­cze wczo­raj - mó­wi­ły, że tę­sk­nią.

Ja­son.

Stał na środ­ku, wtu­lo­ny w wy­so­ką blon­dyn­kę. Ich usta sty­ka­ły się - mimo że nie po­win­ny. Jego dło­nie prze­su­wa­ły się po jej po­ślad­kach, jak gdy­by mia­ły do tego pra­wo, a ona opla­ta­ła go za szy­ję, jak­by byli ra­zem od lat. Coś za­ci­snę­ło się na mo­jej klat­ce, ja­kaś siła, któ­ra zmro­zi­ła mnie te­raz do szpi­ku.

Ja­son po­wi­nien być w Los An­ge­les. Dzi­siaj. Te­raz. Na spo­tka­niu służ­bo­wym - tak po­wie­dział wczo­raj przez te­le­fon. A jed­nak był tu - z nią. Sta­łam jak wbi­ta w zie­mię. Nie po­tra­fi­łam zro­bić kro­ku, wy­du­sić sło­wa ani za­czerp­nąć od­de­chu przez kil­ka se­kund. Tyl­ko pa­trzy­łam, pró­bu­jąc od­zy­skać roz­są­dek.

Co ro­bić? Co ro­bić? - py­ta­nie od­bi­ja­ło mi się w gło­wie jak echo.

A ja... nie wie­dzia­łam nic. Poza tym, że coś wła­śnie we mnie pę­kło. Moc­no i nie­od­wra­cal­nie.

Po chwi­li mózg w koń­cu po­łą­czył ob­ra­zy, któ­re wi­dzia­łam. A wte­dy wszyst­ko we mnie za­czę­ło bu­zo­wać. Krew, ad­re­na­li­na i mi­lion my­śli w gło­wie:

Ja­son. Z inną. Do­ty­ka­ją­cy jej tak, jak do­ty­kał mnie.

- Ty skur­wie­lu... - wy­szep­ta­łam pra­wie bez­gło­śnie, czu­jąc, jak cała twarz mi pło­nie.

Zro­bi­ło mi się sła­bo. W gar­dle sta­nę­ła mi twar­da gula, któ­ra unie­moż­li­wia­ła prze­łknię­cie choć­by po­wie­trza. Nogi przy­war­ły do pod­ło­gi, nie­zdol­ne do na­wet naj­mniej­sze­go ru­chu. My­śli bie­ga­ły we wszyst­kie stro­ny:

Ucie­kaj.

Uderz go.

Zrób co­kol­wiek, tyl­ko nie stój jak idiot­ka.

Ze­bra­łam w so­bie reszt­ki siły i wy­szłam z klu­bu, prze­ci­ska­jąc się przez lu­dzi, bę­dą­cych dla mnie ni­czym pion­ki w grze, któ­rą mu­szę na­tych­miast ukoń­czyć. Nie dam mu tego. Nie po­zwo­lę, żeby pa­trzył na mnie, gdy roz­pa­dam się na pół. Na uli­cy za­czerp­nę­łam chłod­ne­go po­wie­trza jak ra­tun­ku. Scho­wa­łam się za ro­giem, opie­ra­jąc ple­cy o zim­ną ścia­nę. Za­ci­snę­łam po­wie­ki.

Od­dy­chaj. Od­dy­chaj. Od­dy­chaj.

Chcia­łam po pro­stu odejść, znik­nąć, prze­stać czuć to okrop­ne kłu­cie w pier­si. Ale moje nogi były cięż­kie jak be­ton. Or­ga­nizm od­mó­wił po­słu­szeń­stwa. Ja­son nie mógł mnie te­raz zo­ba­czyć. Nie w ta­kim sta­nie. Łzy ze­bra­ły się pod po­wie­ka­mi, ale jesz­cze ich nie wy­pu­ści­łam. Je­śli po­zwo­lę jed­nej spaść, wszyst­ko się roz­le­ci. A ja nie mogę się tu roz­sy­pać. Nie na uli­cy. Nie przy klu­bie, wśród ob­cych lu­dzi.

W tym mo­men­cie czy­jaś dłoń spo­czę­ła na moim ra­mie­niu. Usły­sza­łam ja­kieś py­ta­nie, ale kom­plet­nie do mnie nie do­tar­ło - jak­by głos od­bił się ode mnie jak od ścia­ny. Jak­bym była zbyt moc­no oto­czo­na wła­sny­mi emo­cja­mi, żeby co­kol­wiek się przez nie prze­bi­ło. Do­pie­ro gdy spoj­rza­łam w bok i zo­ba­czy­łam brą­zo­we oczy - za­trzy­ma­łam pę­dzą­ce my­śli. On pa­trzył na mnie - ina­czej, bez li­to­ści czy współ­czu­cia. Sta­łam onie­mia­ła, a jego ręka na­dal spo­czy­wa­ła na moim ra­mie­niu - pew­na, cie­pła, sta­bil­na. Ten do­tyk dzia­łał na mnie dziw­nie ko­ją­co, wcią­gał mnie z po­wro­tem do cia­ła, któ­re pró­bo­wa­ło się roz­paść. Męż­czy­zna nie od­pusz­czał. Po­wtó­rzył py­ta­nie, wol­niej, ni­żej i to do­pie­ro spro­wa­dzi­ło mnie na zie­mię.

- Czy do­brze się czu­jesz? - za­py­tał.

W jego gło­sie była tro­ska. Nie­uda­wa­na. Nie­wy­mu­szo­na.

- Chy­ba tak... - wy­du­si­łam drżą­cym gło­sem, pró­bu­jąc zmu­sić się do lek­kie­go uśmie­chu, któ­ry ani tro­chę nie pa­so­wał do tego, co dzia­ło się w środ­ku.

Kogo ja pró­bo­wa­łam okła­mać? Jego? Sie­bie? Naj­chęt­niej wy­krzy­cza­ła­bym, że NIE, nie czu­ję się do­brze, że chcę znik­nąć, że wła­śnie świat roz­padł mi się przed ocza­mi. Ale ni­cze­go nie po­wie­dzia­łam. Za­trzy­ma­łam to w so­bie - jak za­wsze.

- Chcesz wejść do środ­ka albo przy­nieść ci wody? - do­dał, po­chy­la­jąc się odro­bi­nę, pró­bu­jąc zła­pać mój wzrok.

Sta­ra­łam się na nim sku­pić, ale je­dy­ne, co wi­dzia­łam, to ruch jego warg. Każ­de sło­wo spły­wa­ło z nich tak na­tu­ral­nie, że do­cie­ra­ło do mnie z opóź­nie­niem. Po­tra­fi­łam tyl­ko po­krę­cić prze­czą­co gło­wą. A wte­dy mój wzrok zsu­nął się ni­żej. Na jego syl­wet­kę.

O, ma­mu­siu!

Czar­na ko­szu­la, rę­ka­wy pod­wi­nię­te do łok­ci. Ma­te­riał opi­nał jego ra­mio­na i tors tak per­fek­cyj­nie, że aż zro­bi­ło mi się go­rą­co. Ciem­ne dżin­sy pod­kre­śla­ły wszyst­ko, cze­go nie po­win­nam w tej chwi­li za­uwa­żać. Prze­łknę­łam śli­nę i nie­świa­do­mie roz­chy­li­łam usta, za­nim gło­wa zdą­ży­ła za­re­ago­wać.

- Za­mó­wić ci tak­sów­kę? - za­py­tał zno­wu, a jego głos wy­rwał mnie z tego transu.

Do­pie­ro wte­dy do­strze­głam na nim strój bar­ma­na. A on pa­trzył na mnie tak, jak gdy­by na­praw­dę go ob­cho­dzi­ło, co się ze mną dzie­je. Jak­by do­strze­gał wię­cej, niż po­win­nam ko­mu­kol­wiek po­ka­zy­wać. Nie mo­głam po­jąć, jak to moż­li­we, że po tym, co wła­śnie zo­ba­czy­łam w środ­ku... mogę pa­trzeć na in­ne­go męż­czy­znę. A jed­nak tak było.

Wbrew roz­sąd­ko­wi.

Wbrew wszyst­kie­mu.

Ru­mie­niąc się, szyb­ko wró­ci­łam wzro­kiem do jego twa­rzy. Miał spoj­rze­nie py­ta­ją­ce, a jed­no­cze­śnie dia­bel­nie przy­cią­ga­ją­ce.

Em, weź się w garść.

Przy­po­mnia­ło mi się py­ta­nie o tak­sów­kę i ski­nę­łam twier­dzą­co gło­wą. Za­gwiz­dał na nad­jeż­dża­ją­cy żół­ty sa­mo­chód tak gło­śno i na­gle, że aż się wzdry­gnę­łam. Nie spo­dzie­wa­łam się, że zro­bi to od razu, bez za­wa­ha­nia. Otwo­rzył mi drzwi jak praw­dzi­wy dżen­tel­men, a ja, wciąż na drżą­cych no­gach, wsu­nę­łam się do środ­ka.

- Dzię­ku­ję - po­wie­dzia­łam ci­cho.

Bar­man uśmiech­nął się do mnie w od­po­wie­dzi. Po­da­łam tak­sów­ka­rzo­wi mój ad­res, a pan brą­zo­we oczy po­wo­li za­czął za­my­kać drzwi sa­mo­cho­du. Miał na­praw­dę cu­dow­ny uśmiech. Mia­łam tyl­ko na­dzie­ję, że nie za­uwa­żył mo­ich spa­lo­nych ru­mień­cem po­licz­ków.

Usły­sza­łam trzask za­my­ka­nych drzwi i auto ru­szy­ło. Opar­łam się wy­god­nie o sie­dze­nie i da­łam się po­nieść my­ślom o nie­zna­jo­mym.

Szcze­rze?

Ni­g­dy wcze­śniej nie wi­dzia­łam ta­kie­go męż­czy­zny. Biła od nie­go siła i pew­ność, coś, co dzia­ła­ło uspo­ka­ja­ją­co, a jed­no­cze­śnie przy­cią­ga­ło uwa­gę w spo­sób trud­ny do zi­gno­ro­wa­nia. W spoj­rze­niu miał in­ten­syw­ność, w gło­sie spo­kój, któ­ry spra­wiał, że wszyst­ko wo­kół tra­ci­ło zna­cze­nie. Jed­na chwi­la wy­star­czy­ła, że­bym zgu­bi­ła wą­tek my­śli i po­czu­ła coś, cze­go daw­no nie do­świad­cza­łam.

Za­ska­ku­ją­ce. Wy­raź­ne. I nie­po­ko­ją­co praw­dzi­we.

Spoj­rza­łam na pal­ce kur­czo­wo ści­ska­ją­ce to­reb­kę na ko­la­nach. Moje cia­ło ja­sno po­ka­zy­wa­ło, jak bar­dzo wstrzą­snę­ło mną to, co zo­ba­czy­łam na par­kie­cie. Ser­ce wciąż mi biło nie­rów­no, chy­ba pró­bo­wa­ło do­pa­so­wać się do tem­pa mo­je­go od­de­chu, a ja nie mo­głam uwie­rzyć, że w tym cha­osie emo­cji po­ja­wi­ło się coś tak nie­ocze­ki­wa­ne­go.

To było ir­ra­cjo­nal­ne. Nie na miej­scu. I zu­peł­nie nie­pa­su­ją­ce do ko­bie­ty, któ­ra wła­śnie po­win­na opła­ki­wać ko­niec swo­je­go związ­ku. A jed­nak nie mia­łam wy­rzu­tów su­mie­nia.

Żad­nych.

Dla­cze­go mia­ła­bym je mieć - za krót­ką myśl, za mo­ment sła­bo­ści? To nie ja zdra­dzi­łam pierw­sza. To Ja­son zbu­rzył wszyst­ko, co było mię­dzy nami, i to on po­no­sił za to od­po­wie­dzial­ność. Nie ja.

Moje my­śli wró­ci­ły do ob­ra­zu jego i tej blon­dy­ny. Ich ust. Ich dło­ni. Ich le­d­wo ukry­te­go po­żą­da­nia na środ­ku klu­bu. Ład­nie się za­ba­wiał - cie­ka­we od kie­dy? Cie­ka­we, ile razy wcze­śniej, gdy ja cze­ka­łam na nie­go jak idiot­ka, wie­rząc w każ­dą jego wy­mów­kę. Fala gnie­wu ro­sła we mnie tak bar­dzo, że aż jesz­cze moc­niej ści­snę­łam ko­per­tów­kę. Pal­ce bo­la­ły, ale to było je­dy­ne, nad czym mia­łam kon­tro­lę. Pró­bo­wa­łam przy­po­mnieć so­bie, kie­dy wra­ca z tego swo­je­go per­fek­cyj­nie wy­my­ślo­ne­go wy­jaz­du służ­bo­we­go. Szu­ka­łam daty w pa­mię­ci, ale tam była tyl­ko jed­na wiel­ka dziu­ra. Jak­by mój mózg ce­lo­wo usu­wał wszyst­kie jego sło­wa, któ­re dzi­siaj i tak stra­ci­ły zna­cze­nie.

Wy­ję­łam ko­mór­kę i za­czę­łam pi­sać wia­do­mość do Anny. Pal­ce drża­ły mi tak moc­no, że kil­ka razy mu­sia­łam po­pra­wiać li­te­ry, za­nim wy­szło co­kol­wiek sen­sow­ne­go. Przy­krość ści­snę­ła mnie w środ­ku. Bar­dzo moc­no. Ale nie po­tra­fi­łam wró­cić do klu­bu, uda­wać, że wszyst­ko jest w po­rząd­ku, tań­czyć, pić i się śmiać, kie­dy przed chwi­lą zo­ba­czy­łam, jak mój zwią­zek wy­pa­ro­wał na par­kie­cie w ra­mio­nach in­nej. Zresz­tą... zna­jąc Annę, od razu zro­bi­ła­by Ja­so­no­wi awan­tu­rę ży­cia. A tego nie chcia­łam. Za­słu­gi­wa­ła na spo­koj­ny wie­czór, nie na dra­mę z udzia­łem mo­je­go chło­pa­ka.

Mała po­praw­ka - by­łe­go chło­pa­ka.

A naj­bar­dziej bo­la­ło to, że ucie­ka­łam przez męż­czy­znę. Do­kład­nie, przed któ­rym Anna mnie ostrze­ga­ła. Po­wta­rza­ła, że Ja­son ma w so­bie coś, co jej nie pa­su­je, cze­go nie po­tra­fi na­zwać, ale czu­je to gdzieś głę­bo­ko. Nie słu­cha­łam. By­łam za­uro­czo­na. My­śla­łam, że to ten je­dy­ny. A oka­zał się naj­prost­szą i naj­głup­szą lek­cją świa­ta. Rzu­ci­łam się w coś, co tyl­ko wy­glą­da­ło jak mi­łość. A zu­peł­nie nią nie było.

Ni­g­dy wię­cej!

Już ża­den fa­cet mnie tak nie zdo­mi­nu­je. Przy­się­głam so­bie, za­ci­ska­jąc zęby tak moc­no, że za­bo­la­ła mnie szczę­ka. Te­raz pra­gnę­łam zna­leźć się tyl­ko w swo­im miesz­ka­niu. W łóż­ku. Pod koł­drą, któ­ra nie za­da­je py­tań i nie oce­nia.

An­nie na­pi­sa­łam, że chy­ba ła­pie mnie gry­pa i nie dam rady być na im­pre­zie.

Kłam­stwo, z któ­re­go nie by­łam dum­na i któ­re wy­pa­la­ło mi dziu­rę w pier­si. Ale było je­dy­nym, na co było mnie stać. Nie mo­głam po­wie­dzieć jej praw­dy.

Jesz­cze nie te­raz.

Nie w ta­kim sta­nie. Wy­sła­łam wia­do­mość i wy­łą­czy­łam te­le­fon. Po­trze­bo­wa­łam ci­szy. Po­trze­bo­wa­łam od­ciąć się od świa­ta, za­nim coś we mnie osta­tecz­nie pęk­nie.

Daniel

Wy­sze­dłem przed klub, żeby ochło­nąć. Po kil­ku go­dzi­nach w roz­grza­nym od lu­dzi i świa­tła Sen­se mar­co­we po­wie­trze było jak ulga. Dmuch­nę­ło we mnie zim­nem, roz­no­sząc po skó­rze ten typ chło­du, któ­ry do­cie­rał pro­sto tam, gdzie tego po­trze­bo­wa­łem.

Gło­wę mia­łem peł­ną dzi­siej­szych uchy­bień. Nie cier­pię bra­ku kon­tro­li, a ten wie­czór przy­niósł ich zde­cy­do­wa­nie zbyt wie­le. Za­nim wy­sze­dłem, za­pi­sa­łem w te­le­fo­nie wszyst­kie punk­ty, któ­re ju­tro mu­szę omó­wić z me­na­dże­rem. Nie po to prze­ją­łem Ham­m­Corp po dziad­ku i zbu­do­wa­łem Ham­mOn od zera, żeby po­zwa­lać, by ktoś nisz­czył re­pu­ta­cję miej­sca, któ­re ma być bez­błęd­ne.

Wsu­ną­łem te­le­fon do kie­sze­ni i spoj­rza­łem w stro­nę wej­ścia. Wte­dy ją zo­ba­czy­łem. Sta­ła opar­ta o mur. Chwi­lę wcze­śniej pew­nie wy­szła z klu­bu.

Su­kien­ka opi­na­ła ją, pod­kre­śla­jąc każ­dy kształt, ale to nie ma­te­riał przy­cią­gnął moje spoj­rze­nie. Jej twarz. To, co wy­ra­ża­ła. Ten ro­dzaj bólu, któ­re­go nie da się po­my­lić z ni­czym in­nym. Za­sty­głem. Daw­no nie wi­dzia­łem ko­bie­ty tak pięk­nej. I tak cho­ler­nie za­ła­ma­nej. Co się sta­ło? Kto ją tak zra­nił? Dla­cze­go wy­glą­da­ła, jak gdy­by świat jej się roz­padł? Py­ta­nia wpa­da­ły mi do gło­wy jed­no po dru­gim, a za­nim zdą­ży­łem prze­ana­li­zo­wać choć­by pierw­sze, moje nogi już ru­szy­ły w jej stro­nę.

Pod­sze­dłem spo­koj­nie, nie chcąc jej prze­stra­szyć. Po­ło­ży­łem dłoń na jej ra­mie­niu, de­li­kat­nie, choć zwy­kle nie do­ty­kam ob­cych ko­biet. Za­py­ta­łem, czy wszyst­ko w po­rząd­ku, ale nie za­re­ago­wa­ła. Była gdzieś da­le­ko, głę­bo­ko w swo­im bólu. Po­wtó­rzy­łem py­ta­nie. Tym ra­zem po­ru­szy­ła się, wró­ci­ła do rze­czy­wi­sto­ści. Moja ręka na­dal spo­czy­wa­ła na jej bar­ku i cho­le­ra... nie mia­łem ocho­ty jej za­bie­rać. Cie­pło jej cia­ła prze­ni­ka­ło moją skó­rę. Drża­ła sub­tel­nie, chy­ba wal­czy­ła z czymś, co ją du­si­ło. Kie­dy na mnie spoj­rza­ła, tra­fi­ło mnie to moc­no. Jej uśmiech - sła­by, nie­peł­ny, ale szcze­ry - od razu przy­spie­szył mi puls. Nie ro­zu­mia­łem, skąd to się wzię­ło. Nie je­stem ty­pem fa­ce­ta, któ­ry re­agu­je tak im­pul­syw­nie, tak fi­zycz­nie na wi­dok ko­bie­ty. A jed­nak pra­gną­łem ją przy­tu­lić, zdjąć z jej twa­rzy ten smu­tek, któ­ry nie po­wi­nien tam być.

Ob­ser­wo­wa­ła mnie. Oce­nia­ła, czy może mi za­ufać, czy je­stem za­gro­że­niem czy ra­tun­kiem. Mu­sia­łem przy­znać - po­do­ba­ła mi się ta re­ak­cja i po­do­ba­ło mi się, że na mnie pa­trzy. A kie­dy roz­chy­li­ła usta, w spo­sób tak nie­świa­do­my i ko­bie­cy, coś we mnie... lek­ko drgnę­ło, a przez gło­wę prze­szła mi zu­peł­nie nie­od­po­wied­nia myśl. W jed­nej se­kun­dzie mia­łem ocho­tę na­chy­lić się i ją po­ca­ło­wać. Po­czu­łem coś, cze­go nie do­świad­czy­łem od daw­na - su­ro­we, na­głe po­żą­da­nie.

Nie­kon­tro­lo­wa­ne, nie­za­pla­no­wa­ne.

A ja nie je­stem fa­ce­tem, któ­ry dzia­ła pod wpły­wem im­pul­su. Ale z nią... coś mi to utrud­nia­ło.

Za­da­łem jej jesz­cze kil­ka py­tań, choć wi­dzia­łem, że le­d­wo się trzy­ma­ła. Chcia­łem wy­cią­gnąć z niej wię­cej. Do­wie­dzieć się, jak ma na imię, co robi, co tak bar­dzo ją zła­ma­ło i dla­cze­go jej spoj­rze­nie wy­glą­da­ło tak, jak­by coś wła­śnie stra­ci­ło sens.

Ale wy­glą­da­ła na kru­chą. Nie mo­głem jej przy­tło­czyć.

Wsa­dzi­łem ją do tak­sów­ki z cięż­kim ser­cem, zu­peł­nie nie w moim sty­lu. Po­wi­nie­nem po pro­stu wró­cić do pra­cy, do kon­tro­li, do li­sty rze­czy do za­ła­twie­nia w klu­bie, ale za­miast tego sta­łem z dło­nią na ka­ro­se­rii i pa­trzy­łem na jej drob­ne cia­ło wtu­lo­ne w sie­dze­nie.

Za­mkną­łem drzwi i... za­pa­mię­ta­łem ad­res, któ­ry po­da­ła kie­row­cy. Nie zro­bi­łem tego spe­cjal­nie. Po pro­stu... gdy po­da­ła uli­cę i nu­mer, mój mózg au­to­ma­tycz­nie to za­no­to­wał. Chy­ba mia­ła wła­sną dro­gę do mo­jej gło­wy. Pa­trzy­łem za od­jeż­dża­ją­cym au­tem aż do naj­bliż­sze­go skrzy­żo­wa­nia. Do­pie­ro kie­dy znik­nę­ła, wró­ci­ła do mnie jej de­li­kat­na bar­wa gło­su. Ude­rzy­ło mnie to, jak bar­dzo pra­gną­łem usły­szeć ją po­now­nie.

Po­pra­wi­łem spodnie w kro­ku, bo zro­bi­ło się tam zde­cy­do­wa­nie zbyt cia­sno. Prze­klę­ty od­ruch. Jak­bym miał sie­dem­na­ście lat, a nie trzy­dzie­ści sześć. Wy­ją­łem te­le­fon i za­pi­sa­łem ad­res. Mu­sia­łem po­znać cho­ciaż jej imię. Ju­tro i tak spraw­dzę tę in­for­ma­cję. Mam lu­dzi, któ­rzy znaj­dą każ­dy ślad, je­śli im to zle­cę. A ja będę po­trze­bo­wał tej wie­dzy. Wszyst­ko we mnie krzy­cza­ło, że ona nie po­win­na być tej nocy sama.

Wie­dzia­łem, że resz­ta wie­czo­ru bę­dzie cho­ler­nie cięż­ka. Nie po­zbę­dę się jej twa­rzy z my­śli. Jesz­cze czu­łem cie­pło na dło­ni. Moja skó­ra pa­mię­ta­ła ją le­piej niż mózg. Dla­cze­go do cho­le­ry nie za­py­ta­łem przy­naj­mniej o imię? Jak ama­tor, nie jak ktoś, kto od lat pro­wa­dzi im­pe­rium i czy­ta lu­dzi szyb­ciej, niż oni zdą­żą mru­gnąć. Jej wiel­kie, brą­zo­we oczy zo­sta­wi­ły po so­bie pust­kę, któ­ra we­szła we mnie nie­mal fi­zycz­nie w mo­men­cie, gdy tak­sów­ka skrę­ci­ła na skrzy­żo­wa­niu.

- Ta noc bę­dzie gów­nia­na - mruk­ną­łem pod no­sem i ru­szy­łem z po­wro­tem w stro­nę klu­bu.

Mu­sia­łem wró­cić do pra­cy. Dzi­siaj nie mo­głem od­pu­ścić. Mie­li­śmy pro­blem, któ­ry wy­ma­gał roz­wią­za­nia - ktoś roz­pro­wa­dzał nar­ko­ty­ki w moim klu­bie. Sen­se nie sta­nie się pie­przo­nym źró­dłem czy­ichś nie­le­gal­nych do­cho­dów. Nie po­zwo­lę na to. Wsze­dłem do środ­ka po­now­nie, ze świa­do­mo­ścią, że resz­ta nocy bę­dzie się roz­cią­ga­ła jak dłu­ga, ciem­na dro­ga.

Emily

Za­mknę­łam drzwi miesz­ka­nia i na­tych­miast się roz­pła­ka­łam. Tak po pro­stu. Jak gdy­by ktoś prze­ciął sznu­rek, któ­ry jesz­cze trzy­mał mnie w ca­ło­ści. Nie wiem, ja­kim cu­dem uda­ło mi się tyle wy­trzy­mać. Ja­kim cu­dem nie za­ła­ma­łam się już w klu­bie. Chy­ba by­łam sil­niej­sza, niż kie­dy­kol­wiek o so­bie my­śla­łam, mimo że nie wi­dzia­łam w so­bie tej siły. Wszyst­ko, co trzy­ma­łam w środ­ku, wła­śnie wy­le­wa­ło się ze mnie jak woda z po­psu­te­go kra­nu. Kie­dy opa­dło na­pię­cie, kie­dy prze­sta­łam uda­wać twar­dą, mózg za­czął pra­co­wać na peł­nych ob­ro­tach. I to bo­la­ło naj­bar­dziej.

Jak mógł mi to zro­bić? Dla­cze­go mnie to spo­tka­ło? Od kie­dy mnie zdra­dza? I ile razy mu­siał pa­trzeć mi w oczy, mó­wiąc, że mnie ko­cha, gdy w rze­czy­wi­sto­ści trzy­mał ręce na cu­dzym cie­le? Py­ta­nia ko­tło­wa­ły się w mo­jej gło­wie tak szyb­ko, że aż mia­łam za­wro­ty. Każ­da od­po­wiedź była gor­sza niż po­przed­nia. Nic nie ukła­da­ło się w sen­sow­ną ca­łość, bo zdra­da ni­g­dy nie ma sen­su, nie­za­leż­nie od tego, jak bar­dzo pró­bu­jesz ją ra­cjo­na­li­zo­wać.

Rzu­ci­łam się na łóż­ko, chcąc uto­pić w po­dusz­ce wszyst­kie ob­ra­zy z klu­bu. Pra­gnę­łam wy­ma­zać z pa­mię­ci to, co zo­ba­czy­łam, ale im moc­niej pró­bo­wa­łam o tym nie my­śleć, tym bar­dziej wra­ca­ło. Ja­son i ta blon­dy­na. Ich usta. Ich dło­nie. Ich śmiech. I mój wła­sny szok, jak po strza­le pro­sto w skroń. Prze­to­czy­ła się prze­ze mnie ko­lej­na fala łez. Nie wiem, ile ich było. Nie wiem też, kie­dy za­snę­łam. W pew­nym mo­men­cie zmę­cze­nie wy­gra­ło z bó­lem. Sen oka­zał się je­dy­ną rze­czą, któ­ra nie za­da­wa­ła mi do­dat­ko­wych cio­sów.

By­le­by tyl­ko prze­sta­ło bo­leć.

By­le­by mózg prze­stał mnie drę­czyć.

By­le­by ser­ce mia­ło od­dech choć na kil­ka go­dzin.

Ra­nek wca­le nie oka­zał się lep­szy. Wła­ści­wie był gor­szy. Otwo­rzy­łam oczy i przez chwi­lę mia­łam wra­że­nie, że wszyst­ko jest nor­mal­ne. Przez dwie krót­kie se­kun­dy moje ser­ce biło spo­koj­niej. A po­tem wspo­mnie­nia po­przed­niej nocy spa­dły na mnie jak za­ra­za. I tak za­czę­ła się nie­dzie­la, któ­ra po­win­na być dniem od­po­czyn­ku, a sta­ła się dniem roz­pa­du.

Ape­tyt? Zero.

Hu­mor? Wolę nie ko­men­to­wać.

Mo­ty­wa­cja do ży­cia? Jak­by ktoś wy­cią­gnął ją z mo­jej gło­wy.

Za­wi­nę­łam się w koc jak w pan­cerz i spę­dzi­łam cały dzień z kla­sycz­nym ze­sta­wem prze­trwa­nia zdra­dzo­nej ko­bie­ty: lody, chu­s­tecz­ki i Net­flix. Nic wię­cej nie było mi po­trzeb­ne.

Nie zna­la­złam w so­bie jesz­cze siły, żeby za­dzwo­nić do Anny. Wy­sła­łam jej tyl­ko krót­kie­go SMS-a, że mam go­rącz­kę i le­piej, by nie przy­cho­dzi­ła - żeby się nie za­ra­zić. Od­pi­sa­ła w swo­im sty­lu - tro­skli­wie, cie­pło, bez na­ci­ska­nia. Ży­czy­ła mi zdro­wia i obie­ca­ła, że wpad­nie w ty­go­dniu, kie­dy prze­sta­nę roz­sie­wać za­raz­ki.

Ści­snę­ło mnie w pier­si. Nie zno­szę kła­mać. Ale nie umia­ła­bym dziś wy­po­wie­dzieć na głos tego, co zo­ba­czy­łam. To było zbyt świe­że, zbyt bo­le­sne, zbyt upo­ka­rza­ją­ce. Anna mnie zro­zu­mie, kie­dy jej wszyst­ko po­wiem. Wie, że za­nim do­pusz­czę ko­go­kol­wiek do sie­bie, mu­szę sama to prze­tra­wić, po­prze­rzu­cać w gło­wie z każ­dej stro­ny, prze­bo­leć po swo­je­mu.

Taka już je­stem. Skom­pli­ko­wa­na we­wnętrz­nie, nad­mier­nie ana­li­zu­ją­ca. Nie roz­ma­wiam, do­pó­ki nie po­czu­ję, że po­tra­fię utrzy­mać swo­je emo­cje. Do­pó­ki nie po­skła­dam cho­ciaż czę­ści sie­bie. Tak wła­śnie pró­bu­ję prze­trwać każ­dy pro­blem. Czy to dzia­ła? Nie wiem.

Ale przy­naj­mniej daje mi wra­że­nie, że mam nad czym­kol­wiek kon­tro­lę.

*

W ty­go­dniu Anna wpa­dła do mnie po pra­cy. Zna­la­zła się w drzwiach z tor­bą peł­ną le­karstw, wi­ta­min i ja­kimś cu­dem ku­pio­ną na szyb­ko zupą, bo uzna­ła - że nic nie sta­wia na nogi jak ro­sół. Chcia­ła wie­dzieć, co się ze mną dzie­je. Wi­dzia­łam to w jej oczach - tro­skę, nie­pew­ność, strach. Ale ja wciąż nie mia­łam siły, żeby co­kol­wiek wy­znać.

Pró­bo­wa­łam. Na­praw­dę pró­bo­wa­łam. Sło­wa pod­cho­dzi­ły mi do gar­dła, za­czy­na­ły for­mo­wać się na ję­zy­ku, ale w mo­men­cie, w któ­rym mia­ły wyjść... za­ci­ska­ło mnie od środ­ka. Cia­ło nie po­zwa­la­ło mi po­now­nie prze­żyć tego, co moja gło­wa sta­ra­ła się wy­ma­zać.

Anna na szczę­ście nie na­ci­ska­ła. Usia­dła obok, po­trzy­ma­ła mnie za dłoń, zo­sta­wi­ła je­dze­nie, rzu­ci­ła kil­ka głu­pich żar­tów tyl­ko po to, żeby mnie roz­śmie­szyć, i wy­szła.

Pod ko­niec ty­go­dnia nie mia­łam już łez. Mój or­ga­nizm był zmę­czo­ny. Za­krę­cił kran i zo­sta­wił mnie su­chą w środ­ku.

W pra­cy funk­cjo­no­wa­łam jak na au­to­pi­lo­cie. Co­dzien­nie wy­cho­dzi­łam na ósmą rano, ro­bi­łam swo­je bez za­an­ga­żo­wa­nia, od­ha­cza­jąc za­da­nia tyl­ko po to, żeby nie wy­paść z ryt­mu. W po­łu­dnie ja­dłam coś, cze­go na­wet nie pa­mię­ta­łam. Po sie­dem­na­stej wra­ca­łam do mo­je­go ma­łe­go miesz­ka­nia, rzu­ca­łam to­reb­kę na pod­ło­gę i za­pa­da­łam się w ka­na­pę, jak­by była je­dy­nym miej­scem, któ­re mnie ro­zu­mie. Z jed­nej stro­ny było mi wstyd, że nie da­wa­łam z sie­bie stu pro­cent. Z dru­giej - nie by­łam w sta­nie. Mój or­ga­nizm i gło­wa funk­cjo­no­wa­ły na mi­ni­mal­nych za­so­bach. Jak te­le­fon, któ­ry od kil­ku dni był na pię­ciu pro­cen­tach ba­te­rii, ale wciąż ktoś ka­zał mu dzia­łać. Ko­le­dzy z pra­cy chy­ba to czu­li. Nie py­ta­li, nie wni­ka­li. Zwy­czaj­nie od­pu­ści­li. Lar­ry pod­mie­niał mnie na spo­tka­niach, brał ode mnie rze­czy, któ­re wi­dział, że są po­nad moje siły. I za to go na­praw­dę ko­cha­łam.

To da­wa­ło mi tro­chę ulgi. Cho­ciaż tyle.

Snu­łam się po miesz­ka­niu jak duch. W pew­nym mo­men­cie po pro­stu nie wy­trzy­ma­łam już wła­snych my­śli i za­czę­łam zbie­rać rze­czy Ja­so­na, te wszyst­kie reszt­ki jego obec­no­ści, któ­re jesz­cze tu zo­sta­ły. Wy­cią­ga­łam je z sza­fek, z szu­flad, z ła­zien­ki. Wkła­da­łam wszyst­ko do kar­to­nu, nie za­sta­na­wia­jąc się, czy ro­bię to sta­ran­nie, czy byle jak. Chcia­łam tyl­ko, żeby znik­nął. Ku mo­je­mu zdzi­wie­niu - nie było tego dużo. Czte­ro­let­ni zwią­zek, mie­sią­ce po­miesz­ki­wa­nia u mnie, wspól­ne wie­czo­ry, wspól­ne week­en­dy, pla­ny... A w kar­to­nie le­d­wie garść dro­bia­zgów: kil­ka ubrań, kil­ka ko­sme­ty­ków. Jak­by wca­le tu nie żył, nie był czę­ścią mo­je­go ży­cia, tyl­ko prze­cho­dził przez nie obok. Zro­bi­ło mi się nie­do­brze. Do­pie­ro wte­dy zo­ba­czy­łam, że jego rze­czy ni­g­dy nie były na­praw­dę czę­ścią mo­je­go miesz­ka­nia. A on sam... chy­ba też nie był czę­ścią mnie. By­łam tak śle­pa. Tak za­fik­so­wa­na na tym, że kie­dyś stwo­rzy­my coś praw­dzi­we­go, że nie wi­dzia­łam, że cały ten czas by­łam sama. W gło­wie zno­wu za­czę­ły się po­ja­wiać py­ta­nia. Te na­tręt­ne, roz­po­czy­na­ją­ce się od jed­ne­go, znie­na­wi­dzo­ne­go sło­wa: dla­cze­go.

Dla­cze­go mnie zdra­dził?

Dla­cze­go nie za­an­ga­żo­wał się bar­dziej?

Dla­cze­go nie wi­dzia­łam wcze­śniej tych zna­ków?

Dla­cze­go za­wsze da­wał mi mniej niż ja jemu?

Chwy­ci­łam po­dusz­kę i przy­tu­li­łam ją do pier­si moc­no, jak coś, co mo­gło mnie oca­lić. A po­tem po pro­stu za­wy­łam z roz­pa­czy. Nie krzyk­nę­łam, nie wrza­snę­łam - to było pęk­nię­te wy­cie ko­goś, kto już nie ma siły uda­wać dziel­nej. Łzy znów po­pły­nę­ły, choć my­śla­łam, że or­ga­nizm już za­krę­cił ku­rek. A jed­nak zna­lazł jesz­cze kil­ka kro­pel bólu, żeby je wy­pchnąć.

Kie­dy zmę­cze­nie za­czę­ło mnie przy­gnia­tać, za­snę­łam. Z obiet­ni­cą, któ­rą szep­tem po­wie­dzia­łam sama do sie­bie: ju­tro skon­tak­tu­ję się z nim.

Nie po to, żeby roz­ma­wiać.

Nie po to, żeby wy­ja­śniać.

Tyl­ko po to, żeby za­brał swo­ją na­miast­kę na­sze­go wspól­ne­go ży­cia i znik­nął z mo­je­go.

*

W so­bo­tę, ty­dzień po tam­tym wie­czo­rze, wy­sła­łam mu SMS-a, żeby wpadł do mnie o dwu­dzie­stej. Wie­dzia­łam, że wró­cił już z tej swo­jej wy­my­ślo­nej de­le­ga­cji, bo za­py­ta­łam go o to wprost. Od­pi­sał krót­ko: OK. Ani jed­ne­go sło­wa wię­cej.

Żad­ne­go co u cie­bie, żad­ne­go jak się czu­jesz, żad­ne­go za­in­te­re­so­wa­nia.

I to też było cha­rak­te­ry­stycz­ne. Do tej pory za­wsze ja by­łam tą, któ­ra pi­sa­ła pierw­sza, któ­ra pod­trzy­my­wa­ła roz­mo­wę, któ­ra dba­ła o kon­takt. On od­po­wia­dał, kie­dy mu pa­so­wa­ło, albo wpa­dał bez za­po­wie­dzi, a jego po­ja­wia­nie się w moim miesz­ka­niu wy­glą­da­ło bar­dziej na fa­na­be­rię niż po­trze­bę by­cia ze mną. Te­raz, kie­dy to wszyst­ko do mnie do­cie­ra­ło, wi­dzia­łam jak na dło­ni, ile rze­czy przez lata tłu­ma­czy­łam so­bie mi­ło­ścią, a któ­re były zwy­kłą obo­jęt­no­ścią. Za­czę­łam ana­li­zo­wać, czy zro­bi­łam coś, co mo­gło go po­pchnąć do zdra­dy, ale za każ­dym ra­zem od­po­wiedź była ta sama - nie. Mu­sia­łam so­bie to po­wta­rzać jak man­trę: to nie była moja wina.

Je­śli ktoś cię ko­cha, to nie zdra­dza.

Nie ca­łu­je ob­cej ko­bie­ty na środ­ku klu­bu. Nie kła­mie o de­le­ga­cjach. Nie zni­ka. Za­sta­na­wia­łam się, ile z jego do­tych­cza­so­wych wy­jaz­dów było praw­dzi­wych, a ile było tyl­ko przy­kryw­ką dla tego, co ro­bił za mo­imi ple­ca­mi. A po­tem do­szłam do wnio­sku, że może już nie chcę tego wie­dzieć. Nie zmie­ni to ni­cze­go. Czas za­koń­czyć to szyb­ko. Bez bólu już się nie da, ale przy­naj­mniej bez dal­sze­go upo­ko­rze­nia.

Usia­dłam przy biur­ku, wy­ję­łam kart­kę z no­te­su i za­czę­łam się za­sta­na­wiać, co mu na­pi­sać. Spo­tka­nie z nim twa­rzą w twarz by­ło­by jak po­now­ne roz­ry­wa­nie rany, któ­ra do­pie­ro za­czy­na­ła się za­skle­piać. Pi­sa­nie wy­da­wa­ło się prost­sze. Sko­ro on po­tra­fił mnie okła­my­wać bez mru­gnię­cia okiem, ja mo­głam roz­stać się z nim w spo­sób, któ­ry po­zwo­li mi za­cho­wać reszt­ki god­no­ści. Nie chcia­łam na nie­go pa­trzeć. Nie chcia­łam słu­chać jego wy­mó­wek ani tłu­ma­czeń. Co­kol­wiek po­wie­dział­by dzi­siaj, nie mia­ło­by już żad­ne­go zna­cze­nia. Nie ist­nia­ła wer­sja wy­da­rzeń, któ­ra mo­gła­by od­wró­cić to, co zro­bił. A moja psy­chi­ka była w opła­ka­nym sta­nie. Le­d­wo skle­ja­łam się po tym, co zo­ba­czy­łam, i spoj­rze­nie mu w oczy mo­gło­by cof­nąć mnie o cały ty­dzień. A ja w koń­cu za­czy­na­łam czuć, że wra­cam do sie­bie.

Choć odro­bi­nę. Choć na tyle, żeby od­ci­nać to, co mnie nisz­czy­ło.

Stu­ka­łam dłu­go­pi­sem w blat, szu­ka­jąc od­po­wied­nich słów, aż w koń­cu wie­dzia­łam, jak za­koń­czyć ten roz­dział w ży­ciu.

Ja­so­nie.

W mo­men­cie, kie­dy zo­ba­czy­łam cię z tą blon­dyn­ką, tań­czą­cych i ca­łu­ją­cych się na par­kie­cie, moje ser­ce ro­ze­rwa­ło się na mi­lion ka­wał­ków. Skrzyw­dzi­łeś mnie bar­dzo, ale chy­ba cię to nie ob­cho­dzi, bo ina­czej ni­g­dy byś tak nie po­stą­pił. Nie chcę cię ni­g­dy wię­cej oglą­dać, pro­szę nie dzwoń i nie przy­chodź.

W kar­to­nie znaj­dziesz swo­je rze­czy.

Emi­ly

Prze­czy­ta­łam to raz jesz­cze i coś ści­snę­ło mi gar­dło. To tak bar­dzo bo­la­ło, samo pi­sa­nie tych słów było ko­lej­nym cio­sem wy­mie­rzo­nym pro­sto w moje ser­ce. Czte­ry lata... czte­ry lata, któ­re wła­śnie spło­nę­ły w mo­ich dło­niach jak cien­ka kart­ka. Do oczu za­czę­ły na­pły­wać łzy, jed­na wy­mknę­ła się bez py­ta­nia, spa­dła na pa­pier i roz­ma­za­ła lek­ko moje imię. Wy­tar­łam po­li­czek dło­nią, ale to nie po­mo­gło. W środ­ku by­łam już cała roz­kle­jo­na.

Szyb­ko zgię­łam list na pół, po­ło­ży­łam go na wierzch kar­to­nu i wy­sta­wi­łam pu­dło na ko­ry­tarz. Ręce mia­łam lo­do­wa­te i sztyw­ne, jak­bym to nie ja nimi ste­ro­wa­ła. Cof­nę­łam się do miesz­ka­nia. Ser­ce wa­li­ło mi jak sza­lo­ne, czu­łam każ­de jego ude­rze­nie w cie­le. Póź­niej usły­sza­łam kro­ki na scho­dach. Cięż­kie. Zde­cy­do­wa­ne. Za­trzy­mał się. Cze­ka­łam. Se­kun­dy za­mie­ni­ły się w mi­nu­ty, a dla mnie trwa­ło to całą wiecz­ność. Na­gle huk. Wal­nął w drzwi tak moc­no, że aż drgnę­łam i za­raz znie­ru­cho­mia­łam, za­kry­wa­jąc twarz rę­ko­ma. Pró­bo­wa­łam po­wstrzy­mać łzy. A po­tem jego głos - wście­kły, ja­do­wi­ty, zu­peł­nie nie­po­dob­ny do tego, któ­ry zna­łam:

- Ty dziw­ko! Jesz­cze tego po­ża­łu­jesz!

Ko­lej­ne ude­rze­nie. Po­tem kro­ki od­da­la­ją­ce się w dół klat­ki, co­raz da­lej i da­lej. I na­gle... ci­sza. Czar­na, gę­sta, ob­le­pia­ją­ca. Usia­dłam na zim­nej pod­ło­dze i nie by­łam w sta­nie się ru­szyć. Nie pa­mię­tam, kie­dy ból od­pu­ścił, a w jego miej­sce we­szła ogrom­na ulga. Znik­nął cię­żar, któ­ry przez lata wi­siał nade mną, a ja do­pie­ro te­raz za­uwa­ży­łam, że w ogó­le tam był. Po­ma­łu pod­nio­słam się, we­szłam do sy­pial­ni i po­ło­ży­łam się na łóż­ku w po­zy­cji em­brio­nal­nej. Całe cia­ło pul­so­wa­ło zmę­cze­niem i stra­chem, któ­re za­czy­na­ły ze mnie scho­dzić. Za­mknę­łam oczy i po­zwo­li­łam, żeby sen za­brał mnie ze sobą, bo tyl­ko tam mo­głam prze­stać czuć.

Jason

Kur­wa. Do­wie­dzia­ła się. Ta kart­ka, te sło­wa - wszyst­ko wska­zy­wa­ło na to, że wi­dzia­ła mnie z Anet­te. Jed­ną de­cy­zją od­cię­ła mnie od naj­waż­niej­sze­go za­so­bu, jaki mia­łem w tym mie­ście.

Nie od niej.

Od miesz­ka­nia.

W jej sza­fie pod de­ska­mi na­dal była skryt­ka. Broń, któ­rej nie mogę stra­cić. Fał­szy­we do­ku­men­ty. Rze­czy, któ­re mogą mnie ura­to­wać lub po­grze­bać. Te­raz je­dy­ny pro­blem po­le­ga na tym, że mu­szę tra­fić na mo­ment, kie­dy nie bę­dzie jej w miesz­ka­niu. A ona na­wet nie do­my­śla się, że mogę mieć do nie­go do­stęp.

Pod­sze­dłem do drzwi. Fru­stra­cja utknę­ła mi w gar­dle jak gorz­ki smak krwi. Ude­rzy­łem w drzwi raz. Moc­no. Ale to nie wy­star­czy­ło. Ude­rzy­łem dru­gi - jesz­cze moc­niej.

Nie cho­dzi­ło o nią. Nie cho­dzi­ło o zdra­dę.

Cho­dzi­ło o to, że sy­tu­acja wy­mknę­ła mi się spod kon­tro­li. Krzyk­ną­łem coś w jej stro­nę. Wy­le­cia­ło ze mnie na­tu­ral­nie, jak od­dech. Nie żeby ją prze­stra­szyć - choć to mia­ło swo­je plu­sy - tyl­ko dla­te­go, że wszyst­ko, co mia­łem po­ukła­da­ne, wła­śnie się roz­sy­pa­ło.

Za­bra­łem kar­ton i wy­sze­dłem. Za­dzwo­ni­łem do Anet­te. Jed­no kłam­stwo o awa­rii w miesz­ka­niu i była moja. Wsia­dłem do BMW i ru­szy­łem naj­pierw w stro­nę ma­ga­zy­nu, żeby upew­nić się, że przy­naj­mniej część świa­ta na­dal mnie słu­cha. Pa­trząc na to­war, broń, lu­dzi pra­cu­ją­cych dla mnie, zro­zu­mia­łem jed­no: Emi­ly my­śli, że to ko­niec. Że mnie wy­rzu­ci­ła. Że nie wró­cę. Ale ona nie wie, że pod jej pod­ło­gą leży cząst­ka mo­je­go ży­cia. Nie wie, że ten etap nie jest za­mknię­ty. A ja? Ja po pro­stu mu­szę po­cze­kać, aż wyj­dzie. I wejść po to, co moje.

Rozdział 2

Emily

W koń­cu przy­szedł ten dzień. Ten, któ­ry prę­dzej czy póź­niej mu­siał na­dejść, choć nie by­łam pew­na, czy je­stem na nie­go go­to­wa. By­łam wy­czer­pa­na - całą sobą, całą hi­sto­rią, ca­łym Ja­so­nem. Ale Anna uzna­ła, że już czas, że­bym prze­sta­ła le­żeć jak roz­sy­pa­na ukła­dan­ka i cho­ciaż spró­bo­wa­ła się pod­nieść. I mia­ła ra­cję. Jak zwy­kle.

Dzień po tam­tej sy­tu­acji pod drzwia­mi za­dzwo­ni­łam do niej, a sło­wa prze­ry­wa­ne łza­mi same ze mnie wy­pły­wa­ły. Była wstrzą­śnię­ta nie mniej niż ja. A pół go­dzi­ny póź­niej sie­dzia­ły­śmy na ka­na­pie, otwie­ra­jąc bu­tel­kę czer­wo­ne­go wina. Kie­dy mnie ob­ję­ła, na­gle po­czu­łam, jak bar­dzo by­łam spra­gnio­na czy­je­goś cie­pła, jak bar­dzo bra­ko­wa­ło mi wła­sne­go gło­su, któ­ry mówi: dasz radę.

- Emi­ly, tak bar­dzo mi przy­kro. - Ob­ję­ła mnie z ca­łej siły. - Nie­ste­ty, na świe­cie jest wie­lu dup­ków. A ty mu­sisz się na­uczyć, jak omi­jać ich z da­le­ka, z bar­dzo da­le­ka.

Wy­ję­ła ko­rek i z sze­ro­kim uśmie­chem na twa­rzy na­la­ła nam do kie­lisz­ków bru­nat­ny płyn. Jej sło­wa tra­fia­ły do mnie po­wo­li, ale sku­tecz­nie.

- Anna, żeby to było ta­kie pro­ste. Mimo tych kil­ku lat z Ja­so­nem, wiesz, że nie mam do­świad­cze­nia w spra­wach dam­sko-mę­skich.

- Mu­sisz za­ufać wła­snej in­tu­icji i mnie. - Wznio­sła szkło do to­a­stu. - Za cie­bie, ty moja ko­cha­na przy­ja­ciół­ko.

- I za cie­bie, moja ty sza­lo­na przy­ja­ciół­ko - do­da­łam i obie się ro­ze­śmia­ły­śmy.

Ten śmiech był jak pla­ster na po­pę­ka­ną du­szę. Przez chwi­lę wy­peł­ni­ła mnie na­dzie­ja, że świat może zno­wu wy­glą­dać nor­mal­nie. A tro­ski, choć nie znik­nę­ły, sta­ły się lżej­sze. Al­ko­hol i obec­ność Anny po­zwo­li­ły mi ode­tchnąć pierw­szy raz od wie­lu dni.

Wy­ga­da­łam się, wy­pła­ka­łam i upi­łam wy­śmie­ni­tym wi­nem. To było tak, jak­by ktoś od­krę­cił ko­rek w mo­jej gło­wie i po­zwo­lił, by cho­ciaż część bólu wy­cie­kła na ze­wnątrz.

Anna po­sta­no­wi­ła, że za ty­dzień idzie­my do klu­bu. Ro­bi­my po­wtór­kę im­pre­zy uro­dzi­no­wej, na któ­rej się nie zja­wi­łam, bo po­wie­dzia­ła, że uro­dzi­ny beze mnie to nie uro­dzi­ny. Jak tu jej nie ko­chać? Jej en­tu­zjazm pró­bo­wał mnie pod­nieść z ko­lan szyb­ciej, niż moja psy­chi­ka była go­to­wa, ale mimo to uśmiech­nę­łam się na myśl o spę­dze­niu z nią wie­czo­ru. Tyl­ko że... nie mia­łam od­wa­gi, aby opo­wie­dzieć jej o ta­jem­ni­czym bru­ne­cie. O tym, że jego ob­raz wra­cał do mnie cza­sem na­gle, w zu­peł­nie nie­spo­dzie­wa­nych mo­men­tach. By­wa­ło, że czu­łam na­wet cie­pło jego dło­ni na moim ra­mie­niu, jak­by na­praw­dę tam stał. Naj­czę­ściej jed­nak przy­wo­ły­wa­łam w pa­mię­ci jego oczy - ciem­ne, spo­koj­ne, z ja­kąś dziw­nie ko­ją­cą głę­bią, któ­ra nie pa­so­wa­ła do roz­ry­wa­ją­ce­go mnie tam­te­go wie­czo­ru bólu. Ech, na pew­no go wię­cej nie zo­ba­czę. Tym bar­dziej, że nie mam za­mia­ru ni­g­dy wię­cej wra­cać do Sen­se, w któ­rym pra­co­wał. Fan­ką klu­bów ni­g­dy nie by­łam, a już na pew­no nie tego, w któ­rym mój były ob­ści­ski­wał się z ja­kąś la­fi­ryn­dą. Myśl o tym miej­scu wy­wo­ły­wa­ła we mnie coś po­mię­dzy wstrę­tem a dresz­czem.

Po wyj­ściu Anny po­de­szłam do okna, aby jej jesz­cze po­ma­chać i wte­dy za­uwa­ży­łam sa­mo­chód, któ­re­go wcze­śniej nie wi­dzia­łam na mo­jej uli­cy. Był za­par­ko­wa­ny po dru­giej stro­nie, pod la­tar­nią, przez co wi­dzia­łam go wy­raź­nie - aż za wy­raź­nie. Ciem­ną po­stać sie­dzą­cą w środ­ku, nie­ru­cho­mą, nie­mal zla­ną z cie­nia­mi wnę­trza auta. Mia­łam wra­że­nie, że pa­trzy pro­sto w moje okna.

Jak­by cze­kał. Jak­by ob­ser­wo­wał.

Wło­sy sta­nę­ły mi dęba na kar­ku. W pier­si za­bi­ło szyb­ciej, a żo­łą­dek ści­snął się tak moc­no, że nie mo­głam zła­pać po­wie­trza. Szyb­ko od­su­nę­łam się od szy­by, samo spoj­rze­nie w tam­tą stro­nę wy­da­wa­ło się nie­bez­piecz­ne. Za­cią­gnę­łam przy­ciem­nia­ją­ce za­sło­ny drżą­cy­mi pal­ca­mi, prze­szłam do drzwi i jesz­cze raz - dla pew­no­ści, choć to już ro­bi­łam - spraw­dzi­łam zam­ki. Wszyst­ko było za­mknię­te. Bez­piecz­ne. A przy­naj­mniej po­win­no ta­kie być. Wtu­li­łam się w koł­drę na łóż­ku, pró­bu­jąc nie spa­ni­ko­wać, ale myśl o sa­mo­cho­dzie, o syl­wet­ce w środ­ku i o tym, jak dłu­go mógł tam stać, na­wet nie pró­bo­wa­ła mnie opu­ścić. Z każ­dą chwi­lą czu­łam co­raz wy­raź­niej, że coś jest nie tak. Że coś się za­czę­ło. I tyl­ko nie mam po­ję­cia co.

Daniel

Sie­dzia­łem za­my­ślo­ny w moim biu­rze i nie mo­głem sku­pić się na ni­czym. Mi­nę­ło już tyle dni, od kie­dy pierw­szy raz ją zo­ba­czy­łem pod klu­bem. Jej wi­dok nie opusz­czał mo­ich my­śli ani na tro­chę. To­tal­nie nimi za­wład­nę­ła.

Pra­gną­łem do­wie­dzieć się o niej wszyst­kie­go, ale nie po­przez zle­ce­nie tego in­nym. Chcia­łem, aby sama mi opo­wie­dzia­ła o so­bie. Zna­łem tyl­ko jej ad­res i cza­sa­mi ła­pa­łem się na tym, że prze­jeż­dżam w po­bli­żu jej ka­mie­ni­cy. Co wię­cej, kil­ka razy sie­dzia­łem w moim sa­mo­cho­dzie za­par­ko­wa­nym po dru­giej stro­nie uli­cy. Ale ni­g­dy nie mia­łem szczę­ścia uj­rzeć jej pod bu­dyn­kiem. Mu­sia­łem wie­rzyć w to, że kie­dyś spo­tkam ją przy­pad­kiem gdzieś na uli­cy. Li­czy­łem na to bar­dzo. Aż za bar­dzo.

To było ab­sur­dal­ne, że ko­bie­ta, któ­rej na­wet nie znam, sie­dzia­ła mi w gło­wie tak upo­rczy­wie, jak­by zo­sta­wi­ła w niej swój za­pach, do­tyk, ślad. Przy­się­ga­łem so­bie, że prze­sta­nę o niej my­śleć, ale za każ­dym ra­zem wra­ca­łem tam, na jej uli­cę, jak ja­kiś czło­wiek po­zba­wio­ny sa­mo­kon­tro­li.

Nie po­wi­nie­nem tam sie­dzieć. Nie po­wi­nie­nem jej ob­ser­wo­wać.

Ale nic nie po­tra­fi­ło mnie po­wstrzy­mać.

Za­ci­ska­łem pal­ce na pod­ło­kiet­ni­kach fo­te­la, pró­bu­jąc sku­pić się na do­ku­men­tach na biur­ku, ale wszyst­ko sta­wa­ło się roz­my­te, nie­waż­ne, nie­wy­star­cza­ją­ce. I za­miast li­czyć pro­gno­zy fi­nan­so­we Ham­m­Corp, my­śla­łem o tym, kie­dy zno­wu ją zo­ba­czę. Czy w ogó­le będę miał to cho­ler­ne szczę­ście.

- Dzień do­bry. Mam kil­ka no­wych spraw, któ­re mu­si­my omó­wić. - Z za­my­śle­nia wy­rwał mnie wcho­dzą­cy do mo­je­go ga­bi­ne­tu Josh.

- Co jest ta­kie­go waż­ne­go?

- Chy­ba na­mie­rzy­li­śmy fa­ce­ta, któ­ry roz­pro­wa­dza nar­ko­ty­ki w klu­bach - rzu­cił w moim kie­run­ku.

- Świet­nie, niech gru­pa się nim zaj­mie i odda w ręce po­li­cji po uzbie­ra­niu moc­nych do­wo­dów, żeby nie wy­pu­ści­li go za ja­kąś ni­ską kau­cją.

- Oczy­wi­ście, już to zle­cam. Po­in­for­mu­ję cię, jak tyl­ko wy­ko­na­ją za­da­nie. Od­no­śnie do mo­ni­to­rin­gu z Sen­se, oto na­gra­nia z tam­te­go dnia - po­wie­dział i po­ło­żył na moim biur­ku pen­dri­ve'a.

- Dzię­ku­ję. Mam dla cie­bie jesz­cze jed­ną kwe­stię do spraw­dze­nia. - Za­wa­ha­łem się przez chwi­lę, ale mu­sia­łem to zro­bić. - Sprawdź, kto miesz­ka pod tym ad­re­sem. - Wy­cią­gną­łem w jego stro­nę rękę z kar­tecz­ką, na któ­rej za­pi­sa­na była uli­ca nie­zna­jo­mej.

- Ale po­trze­bu­ję tyl­ko imię i gdzie naj­czę­ściej moż­na ją spo­tkać. Nie chcę żad­nych wię­cej in­for­ma­cji. - Brzmia­ło to dziw­nie, ale na­praw­dę chcia­łem ją po­znać sam, bez ni­czy­jej po­mo­cy, a już na pew­no nie przy po­mo­cy pry­wat­ne­go de­tek­ty­wa.

- Tak jest. Za­raz się tym zaj­mę - od­parł Josh i wy­szedł, zo­sta­wia­jąc mnie z mo­imi my­śla­mi.

Dwie czę­ści mnie spie­ra­ły się ze sobą - jed­na była tą chłod­ną, po­ukła­da­ną stro­ną, któ­ra od lat rzą­dzi­ła fir­mą i ludź­mi, a dru­ga... ta dru­ga była męż­czy­zną, któ­ry nie po­tra­fił prze­stać my­śleć o ko­bie­cie, któ­rej na­wet nie znał. Pa­trzy­łem na pen­dri­ve'a na biur­ku, ale ob­raz na­gra­nia mógł po­cze­kać. To jej imię cho­dzi­ło mi po gło­wie. Jej głos. Jej spoj­rze­nie, któ­re pa­mię­ta­łem aż za do­brze. Opar­łem dło­nie na biur­ku i po pro­stu sie­dzia­łem nie­ru­cho­mo, czu­jąc, jak ser­ce bije mi tro­chę za szyb­ko. To nie było do mnie po­dob­ne. Nie gu­bi­łem kon­cen­tra­cji przez ko­bie­tę. Nie po­zwa­la­łem emo­cjom wejść mię­dzy mnie a pra­cę. A jed­nak... coś we mnie pę­kło tam­te­go wie­czo­ru pod klu­bem. Jej obec­ność wy­bi­ła mnie z rów­no­wa­gi, któ­rej ni­g­dy nie tra­ci­łem.

Czy do­brze ro­bię?

Nie mia­łem po­ję­cia. Ale je­śli jej nie znaj­dę, choć­by po to, by jesz­cze raz zo­ba­czyć ten uśmiech, to będę ża­ło­wał tego bar­dziej niż cze­go­kol­wiek, co zro­bi­łem w ży­ciu.

Emily

Sześć dni póź­niej sta­łam w mo­jej ma­łej ła­zien­ce i się ma­lo­wa­łam. Smo­key eye, mała czar­na i wy­so­kie szpil­ki po­dob­no ro­bią ze mną cuda. Przy­naj­mniej tak twier­dzi Anna, któ­ra zja­wi­ła się ja­kąś go­dzi­nę temu, żeby upew­nić się, iż tym ra­zem na pew­no tra­fię na przy­ję­cie. Sta­ła tuż obok, opar­ta o fra­mu­gę, jak straż­nik mo­jej psy­chi­ki, go­to­wa na­tych­miast re­ago­wać, je­śli znów włą­czy mi się tryb pa­ni­ki. Uśmie­cha­łam się do swo­je­go od­bi­cia w lu­strze, ale tyl­ko część mnie była na­praw­dę za­do­wo­lo­na. Dru­ga część... była lek­ko prze­ra­żo­na. Prze­ra­żo­na, że ist­nie­je szan­sa na spo­tka­nie Ja­so­na w klu­bie.

Za­mar­łam, od­dech ugrzązł gdzieś po­mię­dzy płu­ca­mi a gar­dłem, a pal­ce na­tych­miast ob­le­pi­ła zim­na wil­goć. I oczy­wi­ście Anna to za­uwa­ży­ła. Ma ra­dar na każ­de moje drgnię­cie. Szyb­ko mnie ob­ję­ła.

- Spo­koj­nie, żab­ciu, je­stem przy to­bie - szep­nę­ła, wciąż trzy­ma­jąc mnie moc­no.

Ona za­wsze wie­dzia­ła, że to dzia­ła. Moje cia­ło się roz­luź­ni­ło, a ucisk pod że­bra­mi po­ma­łu za­czął pusz­czać. Czu­łam się przy niej tro­chę jak na­sto­lat­ka, któ­rą ktoś uspo­ka­ja przed pierw­szym eg­za­mi­nem w ży­ciu, ale to dzia­ła­ło.

Z Anną Tur­ner stu­dio­wa­ły­śmy na Uni­wer­sy­te­cie No­wo­jor­skim, ona biz­nes, a ja pra­wo. Po­zna­ły­śmy się w ko­lej­ce do se­kre­ta­ria­tu, w któ­rej sta­ły­śmy, aby za­ła­twić miej­sce w aka­de­mi­ku. Stre­so­wa­ły­śmy się, że wy­lą­du­je­my w po­ko­jach z ja­ki­miś eks­tra­wa­ganc­ki­mi oso­ba­mi, a po­tem przy prze­pro­wadz­ce oka­za­ło się, że przy­dzie­li­li nam ten sam po­kój. W su­mie to była jed­na z tych dziw­nych chwil w ży­ciu, któ­re wy­glą­da­ją jak czy­sty przy­pa­dek, a po­tem oka­zu­ją się po­cząt­kiem cze­goś trwa­łe­go, jak­by los za­grał we wła­sną plan­szów­kę. Anna po­cho­dzi­ła z Fi­la­del­fii, a ja z Pro­vi­den­ce, lecz na ostat­nim roku stu­diów jej ro­dzi­na prze­pro­wa­dzi­ła się do No­we­go Jor­ku, dla­te­go opu­ści­ła nasz po­kój stu­denc­ki. Mimo tego za­wsze znaj­do­wa­ły­śmy czas na spo­tka­nia i za­ba­wę - cza­sem spon­ta­nicz­ne, cza­sem pla­no­wa­ne, ale za­wsze ta­kie, któ­re ła­ta­ły wszyst­kie dziu­ry w ży­ciu.

A dziś, sto­jąc w ła­zien­ce, w ma­łej czar­nej, po­trze­bo­wa­łam wła­śnie tego - jej obec­no­ści, jej pew­no­ści sie­bie, jej wia­ry w to, że dam radę. Na­wet je­śli mój żo­łą­dek skrę­cał się z ner­wów, a w gło­wie wciąż brzmia­ło echo: "a je­śli Ja­son tam bę­dzie...?".

Po ukoń­cze­niu na­uki, ro­ze­sła­niu kil­ku­dzie­się­ciu ży­cio­ry­sów i wie­lu roz­mo­wach zo­sta­łam asy­stent­ką w fir­mie praw­ni­czej Par­ker & Col­lins na Man­hat­ta­nie. Oczy­wi­ście asy­stent­ką jed­ne­go z praw­ni­ków, a nie sze­fa. Uwiel­bia­łam swo­ją pra­cę i lu­dzi, któ­rzy tam ra­zem ze mną po­ci­li się nad co­raz to now­szy­mi spra­wa­mi. Nie­zwy­kle in­te­re­su­ją­cy­mi, przy któ­rych mo­głam na­praw­dę wie­le się na­uczyć.

Za­wsze o tym ma­rzy­łam, za­wsze chcia­łam być praw­ni­kiem. Zna­jo­mość pra­wa i ko­rzy­sta­nie z nie­go, aby po­ma­gać in­nym, było ce­lem mo­je­go ży­cia. Czuć na so­bie spoj­rze­nia in­nych lu­dzi, czuć ich re­spekt, gdy wcho­dzę na salę roz­praw czy cho­ciaż­by na po­cząt­ku ka­rie­ry - do sali kon­fe­ren­cyj­nej. Może moje na­zwi­sko - Mit­chel - bę­dzie kie­dyś wid­nia­ło obok Par­ker & Col­lins, ale jak na ra­zie mu­sia­łam zdo­być prak­ty­kę. Pra­ca w tej kan­ce­la­rii, jed­nej z naj­lep­szych w No­wym Jor­ku, mia­ła przy­bli­żyć mnie do upra­gnio­ne­go celu. Te­raz, bez chło­pa­ka przy boku, będę mia­ła wię­cej cza­su i siły na na­ukę. I wię­cej prze­strze­ni, żeby za­jąć się sobą bez ko­niecz­no­ści do­pa­so­wy­wa­nia się do czy­ichś hu­mo­rów, kłamstw i wy­my­ślo­nych de­le­ga­cji.

To ma­rze­nie było jak świa­tło w tu­ne­lu, coś, co trzy­ma­ło mnie w ry­zach, kie­dy ży­cie pró­bo­wa­ło mnie zła­mać. Kan­ce­la­ria była miej­scem, do któ­re­go po pro­stu pa­so­wa­łam. Gdzie moja am­bi­cja nie była wadą, a moje pra­gnie­nie roz­wo­ju nie brzmia­ło jak prze­sa­da. Par­ker & Col­lins było in­ten­syw­ne, trud­ne i cza­sa­mi przy­tła­cza­ją­ce, ale da­wa­ło mi cel. A świa­do­mość, że Ja­son już nie cią­ży nad moją gło­wą, nie za­gar­nia mo­je­go cza­su, ener­gii i emo­cji, pa­ra­dok­sal­nie do­da­wa­ła mi sił. W koń­cu mo­głam za­jąć się sobą. I swo­im ży­ciem. Ta­kim, któ­re chcę zbu­do­wać sama.

Mu­snę­łam błysz­czy­kiem usta i od­wró­ci­łam się do Anny.

- I jak wy­glą­dam? - spy­ta­łam z uśmie­chem i pu­ści­łam do niej oko.

Przez ostat­nie dwa ty­go­dnie pra­wie w ogó­le się nie uśmie­cha­łam, moje war­gi były ści­śnię­te i wy­krzy­wio­ne w bólu. Na to wspo­mnie­nie cień prze­mknął po mo­jej twa­rzy, chłod­ny i nie­przy­jem­ny ni­czym do­tyk cu­dzej dło­ni.

- Tyl­ko mi te­raz nie płacz, Em, bo ma­ki­jaż ci się roz­ma­że. A nie mamy już cza­su, aby go po­pra­wiać, bo tak­sów­ka cze­ka - oznaj­mi­ła szyb­ko.

Się­gnę­ła po płaszcz, po­da­ła mi mój, a ja zgar­nę­łam to­reb­kę i wy­szły­śmy z miesz­ka­nia. Za­mknę­łam drzwi i prze­szy­ło mnie krót­kie ukłu­cie nie­po­ko­ju - ir­ra­cjo­nal­ne, ci­che, ale obec­ne. Jak­by ktoś pa­trzył mi w ple­cy.

Zi­gno­ro­wa­łam to uczu­cie i po­szły­śmy da­lej. Tym ra­zem wy­bra­ły­śmy się do klu­bu Sub­mis­sion, bo Sen­se był dla nas skre­ślo­ny, i to na bar­dzo dłu­gi czas. Sama na­zwa klu­bu brzmia­ła jak za­po­wiedź cze­goś in­ten­syw­ne­go, ale i ob­ce­go.

Mach­nę­ły­śmy bram­ka­rzo­wi wej­ściów­ką i uda­ły­śmy się do środ­ka. Klub był duży, wręcz ogrom­ny, po le­wej i po pra­wej stro­nie znaj­do­wa­ły się loże z wy­so­ki­mi opar­cia­mi, któ­re da­wa­ły ano­ni­mo­wość oso­bom tam sie­dzą­cym. Oświe­tle­nie było niż­sze, bar­dziej in­tym­ne niż w Sen­se, a czer­wień ścian mie­sza­ła się z ciem­nym gra­fi­tem, przez co całe wnę­trze wy­glą­da­ło jak sce­no­gra­fia do fil­mu, w któ­rym ła­two zgu­bić wła­sny roz­są­dek. Z tyłu lo­ka­lu był DJ i naj­więk­szy bar, do któ­re­go wła­śnie zmie­rza­ły­śmy. Mu­zy­ka pul­so­wa­ła jak ko­lej­ne ude­rze­nia ser­ca - gło­śna, cięż­ka, wcią­ga­ją­ca.

Za­ję­ły­śmy dwa stoł­ki po pra­wej stro­nie baru i cze­ka­ły­śmy, aż bar­man do nas po­dej­dzie. Nie trwa­ło to dłu­go i mo­ment póź­niej onie­mia­ła wpa­try­wa­łam się w brą­zo­we oczy, te same, któ­re dwa ty­go­dnie temu za­mó­wi­ły mi tak­sów­kę. W jed­nej se­kun­dzie wszyst­ko wró­ci­ło: jego cie­pły do­tyk, głos, za­pach, spo­kój, któ­ry dzię­ki nie­mu wte­dy po­czu­łam. A te­raz... te­raz był przede mną w peł­nej oka­za­ło­ści, ubra­ny jak bóg noc­nych ba­rów. Moje ser­ce wy­ko­na­ło tak na­gły skok, że pra­wie za­chły­snę­łam się po­wie­trzem. Jego spoj­rze­nie za­trzy­ma­ło się na mnie, chy­ba od razu mnie roz­po­znał. A ja nie wie­dzia­łam, czy mam się uśmiech­nąć, czy uciec.

Szedł w na­szą stro­nę, a mój od­dech stał się cięż­szy i ury­wa­ny.

- Co dla pięk­nych pań? - za­gad­nął nas pan brą­zo­we oczy i uśmiech­nął się do mnie.

Da­lej miał tę moc cza­ro­wa­nia sa­mym wy­glą­dem.

- Dwa mar­ti­ni - rzu­ci­ła szyb­ko Anna, a ja zdą­ży­łam tyl­ko od­wza­jem­nić uśmiech z sze­rzej otwar­ty­mi ocza­mi. - Co się dzie­je, Emi­ly? - za­py­ta­ła przy­ja­ciół­ka, za­cie­ka­wio­na wy­ra­zem mo­jej twa­rzy.

- To jest bar­man, któ­ry dwa ty­go­dnie temu za­trosz­czył się o mnie - od­po­wie­dzia­łam ci­szej, pew­na, że za­raz z jej ust po­sy­pią się ko­lej­ne py­ta­nia.

- Przy­stoj­ny i wi­dać, że wpa­dłaś mu w oko. Nie mógł wzro­ku od cie­bie ode­rwać, a na mnie na­wet nie spoj­rzał. - Ta od­po­wiedź mnie za­sko­czy­ła.

Mu­sia­łam szyb­ko za­koń­czyć tę roz­mo­wę, żeby nie do­my­śli­ła się, że mięk­ną mi ko­la­na na jego wi­dok.

- Anna, nie szu­kam te­raz no­we­go fa­ce­ta.

Chcia­łam coś jesz­cze do­dać, ale w tej chwi­li po­dał nam dwa kie­lisz­ki zło­te­go na­po­ju. Jego dłoń mu­snę­ła blat tuż obok mo­jej. Jego za­pach, lek­ki, mę­ski, przy­cią­gał mnie. W klu­bie pul­so­wa­ły świa­tła, bas dud­nił w pod­brzu­szu, a ja mia­łam wra­że­nie, że wszyst­ko do­oko­ła zwol­ni­ło, bo ktoś przy­ciem­nił świat i zo­sta­wił tyl­ko na­szą dwój­kę przy ba­rze. Pa­trzył na mnie w sku­pie­niu, praw­do­po­dob­nie pró­bu­jąc wy­czy­tać coś z mo­jej twa­rzy. A ja? Ja by­łam pew­na, że je­śli ode­zwie się jesz­cze raz, moje cia­ło cał­ko­wi­cie mnie zdra­dzi.

- Do­je­cha­łaś wte­dy bez­piecz­nie do domu? - za­py­tał na­gle.

- Tak. - Tyl­ko tyle by­łam w sta­nie wy­du­kać i wy­pi­łam dusz­kiem drin­ka, igno­ru­jąc py­ta­ją­ce spoj­rze­nie Anny.

- To do­brze, mar­twi­łem się.

Brą­zo­we oczy, a do tego ślicz­ny uśmiech. Smu­kły nos, ciem­ne, pra­wie czar­ne, lek­ko krę­co­ne wło­sy. Tak, zde­cy­do­wa­nie był przy­stoj­ny, a ja za­mie­ra­łam przy nim. Co za kom­pro­mi­ta­cja, skoń­czy­łam stu­dia praw­ni­cze, a nie po­tra­fi­łam wy­sło­wić się przy męż­czyź­nie.

Mar­twił się?

Przez jego świ­dru­ją­ce spoj­rze­nie do­pie­ro po ja­kimś krót­kim cza­sie do­tar­ło do mnie to stwier­dze­nie. Za­sko­czy­ło mnie, wbi­ło małą igieł­kę cie­pła pro­sto w moje ser­ce, chy­ba na­praw­dę przez te dwa ty­go­dnie o mnie my­ślał. Ale nie było mi dane dłu­żej się nad tym za­sta­na­wiać, bo Anna wła­śnie po­cią­gnę­ła mnie na par­kiet.

Po­tem da­łam się po­rwać mu­zy­ce. Bas roz­le­wał się po moim cie­le, wi­bro­wał w skó­rze, a szpil­ki stu­ka­ły w pod­ło­gę w rytm utwo­ru. Ką­tem oka do­strze­głam, że się we mnie wpa­tru­je.

Czy on nie musi pra­co­wać? Stoi tak i się gapi.

Ru­mie­niec wy­pły­nął na moją twarz i cie­szy­łam się, że on tego nie zo­ba­czy. Choć część mnie... chcia­ła, żeby zo­ba­czył. Czu­łam jego obec­ność na­wet z da­le­ka, jak­by mię­dzy nami była ja­kaś nie­wi­dzial­na nić, któ­ra drga­ła za każ­dym ra­zem, kie­dy na­sze spoj­rze­nia się spo­ty­ka­ły. Sta­ra­łam się sku­pić na ru­chach, na mu­zy­ce, na śmie­chu Anny, ale ser­ce i tak biło w jego stro­nę, wie­dzia­ło le­piej niż ja, gdzie po­win­nam pa­trzeć. A kie­dy unio­słam wzrok, przy­ła­pa­łam go, jak po­wo­li prze­su­wa spoj­rze­niem po moim cie­le ze sku­pie­niem, chło­nąc każ­dy szcze­gół. I wte­dy całe moje wnę­trze za­drża­ło, jak gdy­by ktoś od środ­ka wci­snął przy­cisk: "obudź pra­gnie­nie".

Ko­lej­ne mar­ti­ni za­mó­wi­ły­śmy już u kel­ner­ki przy sto­li­ku. Do­łą­czy­ły do nas jesz­cze Sara i Aman­da, na­sze ko­le­żan­ki ze stu­diów. Dziew­czy­ny mia­ły po dwa­dzie­ścia pięć lat, tak jak my. Obie były pięk­no­ścia­mi, za któ­ry­mi mę­skie spoj­rze­nia ob­ra­ca­ły się za każ­dym ra­zem.

Sie­dzia­łam mię­dzy nimi, pa­trząc, jak blond bo­gi­nie roz­świe­tla­ją pół loży samą swo­ją obec­no­ścią. Ja sta­no­wi­łam dla nich kon­trast - ciem­niej­szy ak­cent, bar­dziej sto­no­wa­ny, może na­wet ła­twiej­szy do prze­ocze­nia, gdy­by nie to, że wciąż wy­czu­wa­łam na so­bie spoj­rze­nie bar­ma­na. Cie­szy­łam się, że ko­le­żan­ki za­ga­du­ją, śmie­ją się, opo­wia­da­ją o pra­cy i rand­kach, bo mo­głam scho­wać się w ich ener­gii, uda­jąc, że je­stem zu­peł­nie spo­koj­na. Ale mój puls i tak przy­spie­szał za każ­dym ra­zem, gdy od­ru­cho­wo zer­ka­łam w stro­nę baru. Jego już tam nie było. Wcze­śniej stał tam jak kot cza­ją­cy się w ciem­no­ści, te­raz znik­nął gdzieś za pół­ką al­ko­ho­li albo wcią­gnął go tłum. Mimo to mia­łam wra­że­nie, że na­dal czu­ję jego obec­ność gdzieś w po­wie­trzu. Sara szturch­nę­ła mnie żar­to­bli­wie, ko­men­tu­jąc ko­goś na par­kie­cie, Aman­da za­śmia­ła się gło­śno, a Anna spoj­rza­ła na mnie ką­tem oka, pil­no­wa­ła. I choć ota­cza­ły mnie trzy ślicz­ne ko­bie­ty, świa­tła klu­bu od­bi­ja­ły się w ich wło­sach, a mu­zy­ka pul­so­wa­ła w mo­jej pier­si, to gdzieś w środ­ku przy­po­mi­na­ło o so­bie nie­po­ko­ją­co zna­jo­me trzep­nię­cie - to, któ­re mó­wi­ło mi, że ta noc bę­dzie mia­ła ciąg dal­szy.

Wie­czór za­po­wia­dał się wspa­nia­le. Te­raz zro­zu­mia­łam, że po­trze­bo­wa­łam tego po ca­łym tym roz­pacz­li­wym uża­la­niu się nad sobą. Mimo że mi­nę­ło do­pie­ro kil­ka­na­ście dni od ze­rwa­nia z Ja­so­nem, nie było ze mną źle. Już nie pła­ka­łam na samą myśl o nim i o jego zdra­dzie. Już nie bo­la­ło tak, jak jesz­cze ty­dzień temu.

Może to jed­nak nie była praw­dzi­wa mi­łość.

Zer­k­nę­łam na bar­ma­na i uśmiech­nę­łam się w my­ślach. Te­raz on tro­chę zaj­mo­wał moją gło­wę, przy­naj­mniej dzi­siaj i pew­nie tak bę­dzie ju­tro. A na wspo­mnie­nie jego ust i śmia­łe­go uśmie­chu do mnie, mię­kły mi ko­la­na. Nie wiem, czy do­brze mi zro­bi my­śle­nie o prak­tycz­nie ob­cym fa­ce­cie, ale jego spoj­rze­nia nie da­wa­ły mi spo­ko­ju.

Em, chy­ba za dużo wy­pi­łaś i szu­mi ci już w gło­wie, le­piej wyjdź się prze­wie­trzyć.

Po­trze­bo­wa­łam kil­ku głę­bo­kich od­de­chów, bo cia­ło re­ago­wa­ło na nie­go tak gwał­tow­nie, jak­by mia­ło wła­sną ska­lę pod­nie­ce­nia, nie­za­leż­ną od roz­sąd­ku. Ko­lo­ry klu­bo­wych świa­teł mie­sza­ły mi się przed ocza­mi, mu­zy­ka dud­ni­ła w klat­ce pier­sio­wej, a tuż pod moją skó­rą ktoś jak­by roz­pa­lił ogień. Chcia­łam uda­wać, że to tyl­ko al­ko­hol, ale do­brze wie­dzia­łam, że to jego spoj­rze­nie, jego obec­ność i świa­do­mość, że jest kil­ka me­trów ode mnie.

No to pięk­nie, Em, gra­tu­lu­ję, po­my­śla­łam, od­czu­wa­jąc za­wro­ty gło­wy. Zde­cy­do­wa­nie po­win­nam zła­pać świe­że po­wie­trze, za­nim cał­ko­wi­cie od­pły­nę przy sto­le albo... za­nim zro­bię coś głu­pie­go.

- Emi­ly, chcesz jesz­cze drin­ka? - Z za­my­śle­nia wy­rwa­ło mnie py­ta­nie Anny.

Po­krę­ci­łam gło­wą prze­czą­co.

- Mu­szę wyjść na mo­ment - od­po­wie­dzia­łam.

Dziew­czy­ny bacz­nie na mnie spoj­rza­ły, ale już po chwi­li po­wró­ci­ły do roz­mo­wy. Ru­szy­łam w stro­nę wyj­ścia. Ką­tem oka za­ob­ser­wo­wa­łam, że bar­man wy­cho­dzi zza baru i kie­ru­je się w tę samą stro­nę, co ja.

O, mamo!

Przy­spie­szy­łam, aby mnie przy­pad­kiem nie za­gad­nął, mia­łam na­dzie­ję, że w ogó­le się do mnie nie ode­zwie. Od­wa­ga mnie opu­ści­ła i po­szła na spa­cer. Za­chły­snę­łam się odo­rem pa­pie­ro­sów lu­dzi sto­ją­cych przed klu­bem i skie­ro­wa­łam się w dru­gą stro­nę, aby tego nie wdy­chać. Po­trze­bo­wa­łam orzeź­wie­nia. Opar­łam się o zim­ną ścia­nę i za­mknę­łam oczy. W gło­wie lek­ko mi wi­ro­wa­ło. Wy­pi­łam tyl­ko dwa drin­ki, ale ostat­nio pra­wie w ogó­le nie ja­dłam, więc za­dzia­ła­ły za szyb­ko. Mu­sia­łam ochło­nąć.

Emo­cje mie­sza­ły się z al­ko­ho­lem - lek­ki za­wrót gło­wy, pul­su­ją­cy bas gdzieś za ple­ca­mi, świa­do­mość, że kil­ka me­trów ode mnie jest męż­czy­zna, któ­ry po­tra­fi spra­wić, że za­po­mi­nam o wszyst­kim. Tęt­no mia­łam pod­wyż­szo­ne, mój or­ga­nizm sam na­krę­cał te ir­ra­cjo­nal­ne my­śli, a chłod­ne po­wie­trze noc­ne­go Man­hat­ta­nu tyl­ko czę­ścio­wo zbi­ja­ło go­rąc pod moją skó­rą.

- Mogę się przy­łą­czyć?

Z za­du­my wy­rwał mnie jego głos. Ser­ce o mało co nie wy­sko­czy­ło mi przez gar­dło. W jed­nej se­kun­dzie spię­łam się i zno­wu zo­ba­czy­łam te pięk­ne brą­zo­we oczy.

Lek­ki za­pach wody ko­loń­skiej mile po­łech­tał mój nos. Prze­szedł mnie dreszcz, chcia­łam przy­cią­gnąć go do sie­bie i po­ca­ło­wać. Nie wiem, dla­cze­go tak na nie­go re­ago­wa­łam, ale mia­łam ocho­tę się z nim ko­chać. Tu i te­raz. Boże, co się ze mną dzia­ło? Może to wina al­ko­ho­lu? Może to wina jego spoj­rze­nia, któ­re nio­sło w so­bie coś nie­bez­piecz­ne­go, coś, co ka­za­ło mi za­po­mnieć, że sto­ję pod klu­bem, że jest zim­no i że do­pie­ro co wy­szłam ze związ­ku. On był jak bo­dziec, któ­ry uru­cha­miał we mnie wszyst­kie ukry­te pra­gnie­nia.

- Nie bar­dzo wiem do cze­go.

Och, Em, tekst na­praw­dę nie na mia­rę two­ich moż­li­wo­ści. Szyb­ko zbesz­ta­łam się w my­ślach, czu­jąc, jak po­licz­ki za­czy­na­ją mnie piec. Gdy­bym mo­gła, cof­nę­ła­bym te sło­wa i po­wie­dzia­ła coś bar­dziej pew­ne­go sie­bie, bar­dziej... nor­mal­ne­go.

- Do pa­trze­nia na gwiaz­dy.

Uśmiech­nę­łam się.

Niby zwy­kłe zda­nie, a jed­nak brzmia­ło to ina­czej. Nie jak tani tekst, tyl­ko jak wy­zna­nie. Jak­by na­praw­dę na coś cze­kał. Jak­by na­praw­dę chciał tu być.

Ze mną.

Na tej głu­piej uli­cy, pod klu­bem, w któ­rym obo­je nie mie­li­śmy od­wa­gi się spo­tkać.

- Masz pięk­ny uśmiech, od ze­szłe­go ty­go­dnia nie po­tra­fię o nim za­po­mnieć.

Aż mnie za­tka­ło.

Ser­ce prze­sko­czy­ło mi w pier­si. No cóż, po­zo­sta­ło mi tyl­ko się uśmiech­nąć - zno­wu. Patrz i po­dzi­wiaj, przy­stoj­nia­ku. Moje usta unio­sły się po­wo­li, cia­ło de­cy­do­wa­ło za mnie, bez py­ta­nia o zgo­dę. A w środ­ku... drża­łam. Po raz pierw­szy od daw­na drża­łam z po­wo­du męż­czy­zny, a nie z po­wo­du lęku. To nie było zwy­kłe spo­tka­nie. Coś we mnie ostrze­ga­ło, że przy­nie­sie ze sobą ogień. I że ja sama bez­wied­nie idę pro­sto w jego pło­mień.

- Je­stem Da­niel. - Pan brą­zo­we oczy wy­cią­gnął dłoń w moją stro­nę.

- Emi­ly.

Uścisk był krót­ki, ale zde­cy­do­wa­ny, a mnie aż ciar­ki prze­szły z wra­że­nia. Jak gdy­by prąd prze­le­ciał prze­ze mnie, tra­fia­jąc pro­sto tam, gdzie nie po­wi­nien. I wte­dy przy­szła ta myśl - jed­na, nie­od­po­wied­nia. Pra­gnę­łam jego pal­ców na mo­jej skó­rze, w mo­ich wło­sach, na mo­ich bio­drach. Na­tych­miast wy­wo­ła­ła żar w mo­jej klat­ce pier­sio­wej i na­gły puls mię­dzy no­ga­mi. Ru­mie­niec wspiął się na moje po­licz­ki. Schy­li­łam lek­ko gło­wę, żeby wło­sy mnie za­kry­ły, i mia­łam na­dzie­ję, że tego nie zo­ba­czył. Choć ja­kaś ir­ra­cjo­nal­na część mnie po ci­chu chcia­ła, żeby wi­dział. Bo to, jak pa­trzył... mia­łam wra­że­nie, że czy­tał mnie bez słów i wszyst­ko o mnie wie­dział.

- Czę­sto tu przy­cho­dzisz? - za­py­tał.

- Wła­ści­wie to je­stem po raz pierw­szy.

Pod­nio­słam gło­wę i spoj­rza­łam mu pro­sto w oczy. Przy­cią­ga­ły mnie jak ma­gnes, wcią­ga­ły mnie w głąb sie­bie i za­my­ka­ły świat do­oko­ła. Za­po­mnia­łam, gdzie je­stem, ilu lu­dzi stoi obok, jak gło­śno gra mu­zy­ka. Wi­dzia­łam tyl­ko jego.

- Emi, tu je­steś, wszę­dzie cię szu­kam - prze­rwa­ła nam na­gle Anna, a ja tro­chę się z tego ucie­szy­łam, bo prze­ra­ża­ła mnie dal­sza roz­mo­wa z nim.

Prze­pra­sza­ją­co uśmiech­nę­łam się do Da­nie­la i po­szłam za nią do środ­ka. Mia­łam na­dzie­ję, że nie wziął tego za uciecz­kę... choć do­kład­nie tym to było. Na szczę­ście nie ob­ra­ził się na za­cho­wa­nie mo­jej przy­ja­ciół­ki, bo na od­chod­ne mo­głam zno­wu po­dzi­wiać jego ide­al­ny uśmiech na ide­al­nej twa­rzy. I te do­łecz­ki. Ma­rze­nie. Do­łecz­ki w po­licz­kach u przy­stoj­ne­go fa­ce­ta to po­łą­cze­nie nie­le­gal­ne w co naj­mniej pięt­na­stu sta­nach. A jego były ab­so­lut­nie za­bój­cze.

Do­łą­czy­ły­śmy do dziew­czyn, któ­re wła­śnie od­pra­wia­ły z kwit­kiem dwóch ko­le­si. Wy­so­cy i na­wet ni­cze­go so­bie bru­ne­ci ode­szli ze smut­ny­mi mi­na­mi, jak­by ktoś ode­brał im reszt­ki god­no­ści. Na­to­miast Aman­da i Sara śmia­ły się i na pew­no nie za­przą­ta­ły so­bie nimi gło­wy. Bie­da­cy, na­wet zro­bi­ło mi się ich żal. Przez bar­dzo krót­ką chwi­lę. Bo wy­star­czył je­den ob­raz Da­nie­la sto­ją­ce­go przed klu­bem, żeby wszyst­kie inne twa­rze sta­ły się nie­wi­docz­ne.

Spoj­rza­łam na sto­lik, na któ­rym sta­ły już nowe drin­ki. Wzię­łam je­den kie­li­szek do ręki i za­czę­łam wzno­sić to­ast uro­dzi­no­wy. Pre­zent do­sta­ła ty­dzień temu i już nie mo­gły­śmy się do­cze­kać, kie­dy z nie­go sko­rzy­sta­my. Spa, dla nas, za dwa ty­go­dnie. Wszyst­kie te ma­sa­że i ką­pie­le, do tego ma­ni­kiur i pe­di­kiur, po­tra­fią zdzia­łać cuda z ludz­kim cia­łem i psy­chi­ką. Wy­obra­ża­łam so­bie go­rą­cą parę uno­szą­cą się znad ja­cuz­zi, re­lak­su­ją­cy za­pach olej­ków i mięk­kie, pod­grze­wa­ne ręcz­ni­ki. O tak, zde­cy­do­wa­nie tego po­trze­bo­wa­łam. Szcze­gól­nie te­raz, kie­dy moja gło­wa pra­co­wa­ła na peł­nych ob­ro­tach, a ser­ce do­ma­ga­ło się w koń­cu odro­bi­ny ulgi.

Cie­szy­łam się, że spę­dzę tak wspa­nia­łe dwa dni z moją naj­lep­szą przy­ja­ciół­ką. Cie­szy­łam się jesz­cze bar­dziej, że Ja­son nie bę­dzie już czę­ścią mo­je­go ży­cia. I może... tyl­ko może... ktoś inny wła­śnie de­li­kat­nie uchy­lał drzwi w mo­jej gło­wie, zo­sta­wia­jąc po so­bie przy­jem­ny, nie­bez­piecz­nie pod­nie­ca­ją­cy cha­os.

- Moja ko­cha­na Anno, wiesz, że je­steś dla mnie naj­wspa­nial­szą oso­bą na świe­cie, ko­cham cię jak sio­strę i ubó­stwiam. Ży­czę ci, aby szczę­ście, two­ja ra­dość i cie­pło ni­g­dy cię nie opusz­cza­ły. Sto lat, przy­ja­ciół­ko! - Stuk­nę­ły­śmy się kie­lisz­ka­mi, a Anna uca­ło­wa­ła mnie w po­li­czek i moc­no przy­tu­li­ła, szep­cząc mi do ucha sło­wa po­dzię­ko­wa­nia.

Wy­pi­ły­śmy zdro­wie szczę­śli­wej i sze­ro­ko uśmiech­nię­tej pan­ny Tur­ner.

- Do­bra, dziew­czy­ny, idzie­my tań­czyć! - za­wo­ła­ła do nas.

Od­sta­wi­ły­śmy pu­ste kie­lisz­ki i ru­szy­ły­śmy. Mu­zy­ka pul­so­wa­ła w pier­si. Wi­bra­cje scho­dzi­ły mi po krę­go­słu­pie aż do sa­me­go dna brzu­cha, roz­pa­la­jąc we mnie ener­gię, któ­rą my­śla­łam, że stra­ci­łam na za­wsze po tych wszyst­kich dniach wy­le­wa­nia łez. Tań­czy­ły­śmy na sa­mym środ­ku. W świe­tle re­flek­to­rów i po­ru­sza­ją­cych się la­se­ro­wych świa­teł na­sze syl­wet­ki wy­glą­da­ły za­ska­ku­ją­co pew­nie, moż­na po­wie­dzieć, że par­kiet był tyl­ko nasz. Na­oko­ło wi­dzia­łam wy­posz­czo­ne sępy, zwa­ne męż­czy­zna­mi, tań­czą­ce z in­ny­mi dziew­czy­na­mi, ale cią­gle wy­głod­nia­le spo­glą­da­ją­ce w na­szą stro­nę.

Oczy­wi­ście naj­wię­cej oczu sku­pia­ła na so­bie so­le­ni­zant­ka, w koń­cu była pięk­ną dziew­czy­ną o dłu­gich blond wło­sach i nie­bie­skich oczach. Przy niej by­łam jak sza­ra mysz­ka. A przy­naj­mniej za­wsze tak o so­bie my­śla­łam. Ale w tam­tej chwi­li czu­łam się ina­czej, wy­jąt­ko­wo i atrak­cyj­nie. Jak­bym mia­ła ener­gię ca­łe­go klu­bu, ca­łe­go tego miej­sca, w któ­rym nor­mal­nie nie­pew­ność szar­pa­ła­by mnie od środ­ka. Ta­niec wy­cią­gał ze mnie ko­lej­ne reszt­ki bólu i za­stę­po­wał je czymś lżej­szym, swo­bod­niej­szym. Nie wiem, czy było to spo­wo­do­wa­ne wcze­śniej wy­pi­ty­mi drin­ka­mi, czy fak­tem, iż bar­man od sa­me­go po­cząt­ku na mnie zer­kał. Ale do­świad­cza­łam tego bar­dzo wy­raź­nie.

Każ­de jego spoj­rze­nie było jak mu­śnię­cie, nie­wi­dzial­ne, a jed­no­cze­śnie tak in­ten­syw­ne, że aż prze­cho­dzi­ły mnie dresz­cze. A to po­wo­do­wa­ło u mnie lek­kie skur­cze w brzu­chu. Już daw­no, bar­dzo daw­no cze­goś ta­kie­go nie prze­ży­łam. Po­do­ba­ła mi się ta jego ad­o­ra­cja na od­le­głość. W su­mie to nie­wie­le ro­bił, świ­dro­wał mnie tyl­ko wzro­kiem, ale to wy­star­czy­ło. Mia­łam ocho­tę po­dejść do nie­go i po­ca­ło­wać, do­tknąć jego... roz­kosz­nie mięk­kich ust, po­czuć ich cię­żar na swo­ich, wsu­nąć pal­ce w jego wło­sy, przy­cią­gnąć go za ko­szu­lę do sie­bie, oprzeć się o jego mię­śnie...

Bła­gam, Emi­ly, ogar­nij się. To tyl­ko bar­man. Tyl­ko męż­czy­zna, któ­re­go pra­wie nie znasz. Jed­no­cze­śnie... to męż­czy­zna, któ­ry pa­trzył na mnie tak, jak gdy­by od ty­go­dnia cze­kał tyl­ko na ten mo­ment. Jak­by wi­dział mnie, na­praw­dę wi­dział. A moje cia­ło od­po­wia­da­ło na każ­de jego spoj­rze­nie szyb­ciej, niż mój roz­są­dek był w sta­nie co­kol­wiek prze­two­rzyć. I może wła­śnie dla­te­go na­gle chcia­łam wię­cej. Dużo wię­cej.

- Auu! - krzyk­nę­łam i upa­dłam na pod­ło­gę, bo ktoś z ca­łej siły po­cią­gnął mnie za wło­sy.

Szarp­nię­cie było bru­tal­ne, tak na­głe, że nogi ugię­ły się pode mną, mięk­kie i bez­sil­ne.

- Ty dziw­ko, mó­wi­łem ci, że jesz­cze po­ża­łu­jesz swo­je­go za­cho­wa­nia. Nikt ode mnie nie od­cho­dzi - wy­sy­czał mi do ucha Ja­son.

Jego od­dech, ten cha­rak­te­ry­stycz­ny za­pach al­ko­ho­lu i dymu pa­pie­ro­so­we­go, ude­rzył mnie pro­sto w twarz. Zro­bi­ło mi się sła­bo na dźwięk jego gło­su, a z twa­rzy od­pły­nę­ła cała krew. By­łam jak spa­ra­li­żo­wa­na. Strach wbił się we mnie jak zim­na igła, roz­cho­dząc się po każ­dej ko­mór­ce. O mój Boże! Co on robi? Mia­łam wra­że­nie, że ser­ce za­raz wy­sko­czy mi z pier­si, a ja­sność w gło­wie za­mie­nia­ła się w pa­ni­kę. Nie mo­głam się ru­szyć, bo jego ręka przy­trzy­my­wa­ła mi gło­wę, wci­ska­jąc ją w pod­ło­gę. Pa­znok­cie pra­wej ręki wbi­ły mi się w skó­rę dło­ni, kie­dy pró­bo­wa­łam się po­de­przeć, ale by­łam zbyt za­sko­czo­na i prze­ra­żo­na, żeby wal­czyć.

Na­gle mu­zy­ka uci­chła - cały klub się za­trzy­mał, by pa­trzeć tyl­ko na tę jed­ną sce­nę. Usły­sza­łam dziw­ny dźwięk, głu­chy, moc­ny, jak­by ktoś ko­goś ude­rzył. Jak wal­nię­cie pię­ści o mię­so. I do­tar­ło do mnie, że Ja­son już mnie nie trzy­ma. Jego uścisk pu­ścił tak gwał­tow­nie, że gło­wa po­le­cia­ła mi do przo­du, a ja drgnę­łam, du­sząc w so­bie ko­lej­ny krzyk. Z ulgą, prze­mie­sza­ną z szo­kiem, od­wró­ci­łam się i zo­ba­czy­łam, co się wy­da­rzy­ło. Bar­man stał nad Ja­so­nem. A ten czoł­gał się po zie­mi, krwa­wiąc z nosa, zdez­o­rien­to­wa­ny, po­ty­ka­jąc się o wła­sne ręce jak rzu­co­na szma­ta. Da­niel był po­chy­lo­ny w jego stro­nę, z rę­ka­mi w go­to­wo­ści do ko­lej­ne­go ata­ku. Wy­glą­dał śmier­tel­nie po­waż­nie. Nie jak bar­man. Nie jak zwy­kły fa­cet z klu­bu. Wy­glą­dał jak ktoś, kto był go­tów bez wa­ha­nia zła­mać Ja­so­no­wi każ­dy pa­lec z osob­na. Moc, siła, kon­tro­la - wszyst­ko wy­pły­nę­ło z nie­go jak z męż­czy­zny, któ­ry przy­wykł do sta­wia­nia gra­nic i ich eg­ze­kwo­wa­nia. Po­do­ba­ło mi się to.

O Boże, jak bar­dzo mi się to po­do­ba­ło.

[...]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.