INTRO

Pierwszą rzeczą, którą usłyszałam po wejściu do sali, nie była muzyka.

Był nią mój własny oddech, odbity od wysokiego sufitu i zwrócony mi z opóźnieniem, jakby ktoś niewidzialny stał po drugiej stronie parkietu.

Zatrzymałam się w progu. Przez ogromne okna wpadało późnopopołudniowe światło, nadając zniszczonym sztukateriom kolor starego miodu. Krakowski listopad zostawił na szybach smugi deszczu, a wewnątrz pachniało kurzem, drewnem i czymś jeszcze - może dawnymi perfumami, które przez dziesięciolecia wsiąkały w ściany.

Sala balowa przy ulicy Karmelickiej miała za sobą czasy świetności. Podobnie jak część ludzi, których znałam, wciąż jednak potrafiła zrobić imponujące pierwsze wrażenie.

Postawiłam torbę pod ścianą i sprawdziłam godzinę.

Szesnasta czterdzieści siedem.

Miałam trzynaście minut, zanim pojawi się ktokolwiek z zespołu technicznego, i dokładnie sześć tygodni, żeby stworzyć choreografię, która miała zdecydować o mojej zawodowej przyszłości.

Nie zamierzałam zmarnować ani jednego, ani drugiego.

Wyjęłam telefon, uruchomiłam przygotowany wcześniej podkład i ustawiłam go na niewielkim głośniku. Pierwsze dźwięki fortepianu rozeszły się po sali. Były delikatne, oszczędne, niemal nieśmiałe. Takie, jakich potrzebowałam do początku.

Zdjęłam płaszcz, rozpuściłam włosy i stanęłam na środku parkietu.

Na kartce wszystko wyglądało prosto. Dwoje dorosłych tancerzy. Puste pomieszczenie. Historia ludzi, którzy pragną bliskości, ale nie potrafią ustalić, kiedy dotyk staje się obietnicą.

Żadnych efektownych podnoszeń. Żadnej popisowej akrobatyki.

Tylko ruch, pauza i przestrzeń pomiędzy ciałami.

W praktyce najprostsze rzeczy zawsze okazywały się najtrudniejsze.

Zamknęłam oczy i wykonałam pierwszy krok.

Potem drugi.

Obróciłam się powoli, pozwalając ramieniu podążyć za ruchem. Wyobraziłam sobie drugą osobę stojącą przede mną. Jej obecność, której jeszcze nie było. Dłoń wyciągniętą na tyle blisko, żeby można było ją pochwycić, ale nie na tyle, by dotyk stał się nieunikniony.

Zatrzymałam się.

Coś się nie zgadzało.

Nie z muzyką. Nie z tempem.

Ze mną.

Przez ostatnie miesiące pracowałam tak, jakbym musiała udowodnić całemu światu, że nie potrzebuję nikogo do podejmowania decyzji. Po odejściu z dużego zespołu tanecznego w Warszawie obiecałam sobie jedno: nigdy więcej nie oddam komuś prawa do decydowania, co wolno mi stworzyć i pod czyim nazwiskiem zostanie to pokazane.

Ten projekt miał być początkiem czegoś własnego.

Nie kompromisem.

Nie kolejną pozycją w cudzym portfolio.

Moim nazwiskiem na afiszu.

- Nie zostawiasz miejsca na odpowiedź.

Głos dobiegł zza moich pleców.

Odwróciłam się gwałtownie.

W drzwiach stał mężczyzna w ciemnym płaszczu, z torbą przewieszoną przez ramię. Miał krótkie, lekko potargane włosy i twarz kogoś, kto częściej obserwował, niż zabierał głos. Nie wyglądał na człowieka, który przypadkiem zabłądził do sali prób.

Wyglądał na człowieka, który od kilku minut patrzył.

- Słucham?

Wskazał podbródkiem środek parkietu.

- Zatrzymujesz ruch, zanim druga osoba zdąży na niego zareagować.

Wyłączyłam muzykę.

- A pan jest?

- Jakub Serafin.

Nazwisko zabrzmiało znajomo. Oczywiście, że je znałam. Kompozytor, którego muzykę producentka projektu przedstawiała jako jeden z najważniejszych elementów przedstawienia.

Mieliśmy się spotkać następnego dnia.

Nie dzisiaj. Nie tutaj. I zdecydowanie nie w chwili, kiedy próbowałam układać coś, czego jeszcze nikomu nie chciałam pokazywać.

- Ada Witek - odpowiedziałam chłodno, chociaż doskonale wiedziałam, że zna moje nazwisko.

Kącik jego ust drgnął.

- Wiem.

- W takim razie powinien pan również wiedzieć, że sala jest zarezerwowana dla mnie do siedemnastej.

Spojrzał na zegarek.

- Zostało osiem minut.

- Siedem, jeśli zamierza pan dalej ze mną dyskutować.

Nie wyszedł.

Zamiast tego zdjął płaszcz i położył go na jednym z krzeseł ustawionych przy ścianie. Zrobił to bez pośpiechu, a jednak nie było w tym lekceważenia. Raczej irytująca pewność, że ma prawo tu być.

- Nie dyskutuję z twoją choreografią - powiedział. - Zastanawiam się, czy słyszysz to samo, co ja.

- To znaczy?

- Że muzyka prosi o jeszcze jeden oddech.

Spojrzałam na niego uważniej.

Miał trzydzieści kilka lat, może trzydzieści cztery. Ciemne oczy, wyraźną linię szczęki i spokojny sposób mówienia, który byłby znacznie mniej drażniący, gdyby nie trafiał dokładnie w miejsce, nad którym sama przed chwilą się zastanawiałam.

- To moja wersja robocza - wyjaśniłam.

- Wiem.

- Więc ocenianie jej po kilkunastu sekundach jest dość odważne.

- Nie oceniam. Słucham.

Przesunął się w stronę głośnika, ale zatrzymał rękę, zanim go dotknął.

- Mogę?

Ta drobna prośba zaskoczyła mnie bardziej, niż powinna.

Skinęłam głową.

Włączył nagranie od początku. Fortepian ponownie wypełnił salę, lecz tym razem Jakub zatrzymał utwór kilka sekund przed miejscem, w którym wykonałam obrót.

- Tutaj - powiedział. - Wyobrażam sobie ciszę.

- Tam jest pauza.

- Nie. Tam jest przerwa w dźwięku. To nie to samo.

Miałam ochotę odpowiedzieć, że kompozytorzy zawsze komplikują rzeczy, które tancerze rozumieją intuicyjnie.

Nie zrobiłam tego.

Bo wiedziałam, o czym mówił.

Jakub podszedł na skraj parkietu.

- Pokażesz mi jeszcze raz?

Skrzyżowałam ramiona.

- A jeśli powiem nie?

- Przyjdę jutro na umówione spotkanie.

Powiedział to tak zwyczajnie, że na moment zabrakło mi przygotowanej riposty.

Spojrzałam na pusty parkiet. Potem na zegar, którego wskazówka nieubłaganie zbliżała się do siedemnastej.

- Jeden raz - zdecydowałam.

Zdjęłam sweter, pozostając w czarnym topie treningowym, i wróciłam na środek sali.

Jakub uruchomił muzykę.

Wykonałam sekwencję, którą ćwiczyłam od trzech dni. Krok, przesunięcie ciężaru, obrót. W ostatniej chwili zmieniłam jednak zakończenie. Zamiast cofnąć rękę, pozostawiłam ją wyciągniętą w przestrzeń.

Czekałam.

Fortepian ucichł.

Przez chwilę słyszałam tylko deszcz uderzający o parapet.

A potem odezwał się Jakub.

- Właśnie.

Nie było w tym triumfu. To jedno słowo zabrzmiało niemal intymnie, jakbyśmy wspólnie odkryli coś, czego nie należało jeszcze wypowiadać głośno.

Opuściłam rękę.

- Nie przyzwyczajaj się.

Uśmiechnął się naprawdę, po raz pierwszy.

- Do czego?

- Do tego, że przyznaję ci rację.

- Nie przyznałaś.

- Tym bardziej.

Zaśmiał się cicho.

Dopiero wtedy zauważyłam, że stoję bliżej niego, niż planowałam. Dzieliły nas może dwa kroki. Wystarczająco dużo, żeby rozmowa pozostała zawodowa, i wystarczająco mało, żebym dostrzegła niewielką bliznę przy jego lewej brwi.

Nie cofnęłam się od razu.

On też nie wykonał żadnego ruchu.

- Ada - powiedział, już bez wcześniejszej zaczepności. - W tej choreografii jest coś, czego nie powinno się zagłuszać muzyką.

To było najładniejsze zdanie, jakie ktokolwiek powiedział o mojej pracy od bardzo dawna.

I właśnie dlatego zrobiło mi się nieswojo.

- W takim razie będziemy musieli nauczyć się sobie nie przeszkadzać.

- Może nawet czegoś trudniejszego.

- Czego?

- Zostawiania sobie miejsca.

Przez otwarte na korytarz drzwi dobiegły głosy techników. Ktoś przesuwał ciężki futerał po posadzce, ktoś inny pytał o przedłużacze. Nasze osiem minut minęło, a wraz z nimi zniknęła niezwykła cisza, która na moment zamknęła nas w tej samej przestrzeni.

Jakub odsunął się pierwszy.

- Do jutra, Ado.

Sięgnął po płaszcz. Zanim wyszedł, wyjął telefon i spojrzał na ekran. Zobaczyłam otwartą aplikację do nagrywania dźwięku i przebieg jakiegoś pliku.

- Nagrywałeś? - zapytałam.

Podniósł wzrok.

- Pracowałem wcześniej nad szkicem. Zostawiłem otwartą sesję.

- Zatrzymałeś ją?

Przez krótką chwilę patrzył na telefon, zamiast na mnie.

- Tak. Już jest zatrzymana.

Nie odpowiedział jednak na pytanie, którego jeszcze nie zadałam.

Czy aplikacja działała również wtedy, kiedy tańczyłam?

Schował urządzenie do kieszeni.

- Dobrego wieczoru.

Patrzyłam, jak znika za drzwiami, a potem odwróciłam się w stronę pustej sali.

Miałam własny plan. Zasady zapisane w notesie. Granice, których nauczyłam się pilnować z większą starannością niż rytmu.

A jednak po tych kilku minutach najtrudniejsza do zniesienia nie była myśl, że Jakub Serafin mógł skomplikować moją pracę.

Najtrudniejsze było to, że chciałam usłyszeć jego głos jeszcze raz.

Podeszłam do głośnika, ale nie włączyłam muzyki.

Zostałam pośrodku parkietu z wyciągniętą dłonią, odtwarzając w pamięci moment, w którym czekałam na odpowiedź kogoś, kogo jeszcze nie było.

I po raz pierwszy od miesięcy zastanowiłam się, czy potrafię dopuścić drugiego człowieka wystarczająco blisko, by mógł mnie naprawdę zobaczyć, nie oddając mu przy tym prawa do decydowania, kim jestem.

Rozdział 1 - Warunki bliskości

Następnego ranka obudziłam się z nieprzyjemnym przekonaniem, że ktoś już zdążył zmienić zasady gry, zanim w ogóle usiadłam do stołu.

Na ekranie telefonu czekała wiadomość od Marty Lewandowskiej, producentki naszego przedstawienia. Przyszła o siódmej dwanaście, czyli o godzinie, o której rozsądni ludzie albo jeszcze spali, albo przynajmniej udawali, że nie istnieją zawodowe obowiązki.

"Ada, drobna zmiana. Jakub przygotował nową koncepcję muzyczną. Chce ją przedstawić przed rozpoczęciem prób. Spotkanie o dziesiątej. Bądź otwarta".

Ostatnie zdanie przeczytałam trzykrotnie.

Bądź otwarta.

Przez dziesięć lat pracy w teatrze nauczyłam się, że te dwa słowa najczęściej oznaczały, iż ktoś podjął już decyzję, a ode mnie oczekiwano eleganckiego pogodzenia się z jej konsekwencjami.

Odłożyłam telefon i podeszłam do kuchennego okna. Kraków budził się pod ciężkim, szarym niebem. Tramwaj przeciął mokrą ulicę, zostawiając za sobą metaliczny jęk. W mieszkaniu pachniało kawą, której jeszcze nie zaparzyłam, bo poprzedniego wieczoru rozsypałam ziarna na blacie i nie miałam siły ich sprzątać.

Miałam trzydzieści lat, własną działalność, niewielkie oszczędności i dorobek zawodowy, z którego byłam dumna. Przez ostatnie miesiące odrzuciłam dwie propozycje pracy przy cudzych spektaklach, żeby przygotować coś pod własnym nazwiskiem.

Nie po to, żeby pierwszy poznany kompozytor urządzał mi życie według swojego słuchu.

Telefon zawibrował ponownie.

Tym razem wiadomość pochodziła od nieznanego numeru.

"Dzień dobry. Mam nadzieję, że nie uznasz dzisiejszej propozycji za kolejne przedwczesne ocenianie. Jakub".

Patrzyłam na ekran dłużej, niż wymagało przeczytanie dwóch zdań.

Odpisałam: "To zależy, czy przyniesiesz argumenty, czy tylko pewność siebie".

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

"Argumenty. Pewność siebie mam na własny użytek".

Uśmiechnęłam się, zanim zdążyłam sobie tego zabronić.

A potem przypomniałam sobie telefon w jego dłoni, otwartą aplikację nagrywania i krótkie zawahanie, kiedy zapytałam, czy zatrzymał rejestrację.

Uśmiech zniknął.

O dziesiątej pięć stara sala balowa była już pełna ludzi, kabli i głosów. Marta rozmawiała z kierownikiem technicznym, a dwoje wykonawców rozgrzewało się przy wysokich oknach.

Lena Krawczyk i Michał Radecki mieli odpowiednio trzydzieści dwa i trzydzieści sześć lat. Oboje byli doświadczonymi tancerzami, przyzwyczajonymi do scenicznej bliskości, ale również do jasno ustalonych granic. Wybrałam ich osobiście, ponieważ potrafili opowiedzieć historię jednym spojrzeniem, nie zamieniając każdego ruchu w demonstrację fizycznej sprawności.

Nasze przedstawienie, roboczo zatytułowane "Pomiędzy", miało trwać czterdzieści pięć minut. Bez słów. Bez dekoracji poza dwoma krzesłami i ruchomą ścianą światła. Historia dwojga ludzi, którzy przez lata mijali się, wybierając bezpieczeństwo zamiast szczerości.

Przygotowałam już szczegółowy szkic dramaturgiczny, sekwencje ruchowe i układ scen.

Muzyka miała im towarzyszyć.

Jakub najwyraźniej uważał inaczej.

Stał przy niewielkim stole ustawionym pod ścianą, pochylony nad laptopem. Miał na sobie granatową koszulę z podwiniętymi rękawami. Bez płaszcza wyglądał mniej oficjalnie niż poprzedniego dnia, ale bardziej niebezpiecznie dla mojego spokoju.

Zauważył mnie niemal od razu.

- Dzień dobry, Ado.

- Zależy, jak przebiegnie spotkanie.

- Dobrze wiedzieć, że wysoko ustawiasz poprzeczkę.

- Wyłącznie ludziom, którzy sami proszą o jej podniesienie.

Marta klasnęła w dłonie.

- Skoro już wszyscy jesteśmy, zaczynajmy. Jakub?

Przesunęłam krzesło nieco dalej od stołu. Zanim usiadłam, rozłożyłam na kolanach notes, w którym od tygodni zapisywałam kolejne wersje choreografii.

Jakub nie otworzył prezentacji. Włączył muzykę.

Rozpoznałam kilka akordów z materiału, który otrzymałam wcześniej, ale po kilkunastu sekundach utwór zmienił charakter. Fortepian ustąpił miejsca niskiemu, ledwie słyszalnemu pulsowaniu. Pomiędzy kolejnymi frazami pojawiały się nieregularne przerwy, jakby muzyka próbowała dopasować się do czyjegoś oddechu.

Było w tym coś niepokojącego.

I pięknego.

Nie zamierzałam jednak zdradzać tego wyrazem twarzy.

- Chcę, żeby wykonawcy mieli wpływ na rytm utworu - powiedział Jakub, kiedy dźwięk ucichł. - Nie tylko interpretowali gotową kompozycję. Ich oddechy, ciężar kroków i momenty zatrzymania mogłyby stać się częścią muzyki.

Marta wyprostowała się z zainteresowaniem.

- Czyli muzyka na żywo?

- Częściowo. Możemy przygotować elastyczne sekwencje i reagować na wykonawców podczas spektaklu.

- A choreografia? - zapytałam.

Jakub spojrzał na mnie.

- Musiałaby pozostawić więcej swobody.

Zamknęłam notes.

- Więcej niż co?

- Niż przewiduje obecny plan.

- Obecny plan powstał na podstawie uzgodnionej koncepcji dramaturgicznej.

- Wiem. Przeczytałem go.

- Więc wiesz również, że zmiana struktury muzycznej oznacza zmianę kolejności niektórych scen.

- Tak.

- A także ponowne przygotowanie materiału z wykonawcami.

- Tak.

- Doskonale. Czyli rozumiesz, dlaczego nie mogę zgodzić się na coś takiego po pięciominutowym odsłuchu.

Marta poruszyła się niespokojnie.

- Ada, przecież tylko rozmawiamy.

- Właśnie dlatego zadaję pytania.

Jakub opierał dłonie na stole. Nie próbował mi przerywać ani szukać poparcia u producentki.

- Nie proszę o zgodę na zmianę całego przedstawienia - powiedział. - Proponuję jedną próbę. Jeśli to nie zadziała, wrócimy do ustalonej wersji.

- A jeśli zadziała?

- Wtedy będziemy mieli problem.

Uniosłam brwi.

- Ciekawa metoda przekonywania.

- Wolę uczciwie nazwać ryzyko.

Spojrzałam na Lenę i Michała. Oboje słuchali z uwagą. Wiedziałam, że pomysł Jakuba może być dla nich interesujący. Zamiast wykonywać dokładnie wyznaczoną sekwencję, mogliby współtworzyć tempo spektaklu.

Ale wiedziałam również, jak łatwo taka swoboda zamieniała się w chaos.

- Pokażmy to na konkretnej scenie - zaproponowałam. - Nie na deklaracjach.

Jakub wyprostował się.

- Zgoda.

Wybrałam sekwencję, którą roboczo nazywałam "Powrotem".

Lena i Michał mieli zbliżać się do siebie z przeciwległych stron parkietu. Za każdym razem, kiedy dzielił ich już tylko jeden krok, jedno z nich zmieniało kierunek. Dopiero w ostatniej części sceny oboje świadomie rezygnowali z ucieczki.

Była to choreografia wymagająca precyzyjnego liczenia. Oparta na trzech powtarzających się frazach, stopniowo skracanych.

Jakub obserwował pierwsze wykonanie w milczeniu.

- Mogę coś zasugerować? - zapytał, kiedy tancerze się zatrzymali.

- Możesz.

Podszedł do Michała.

- Przy drugim podejściu spróbuj nie odchodzić od razu. Poczekaj, aż Lena naprawdę zdecyduje, czy chce zostać.

Michał spojrzał na mnie.

- Ada?

Doceniłam, że nie wykonał polecenia automatycznie.

- Spróbujmy - powiedziałam. - Ale bez zmiany kierunku ramion. Chcę zachować wrażenie, że ciało podjęło decyzję wcześniej niż głowa.

Jakub skinął głową.

Muzyka rozpoczęła się ponownie.

Tym razem, kiedy Lena znalazła się naprzeciwko Michała, pomiędzy nimi zapadła dłuższa cisza. Nie było w niej pustki. Było oczekiwanie. Lena uniosła dłoń, lecz Michał nie odpowiedział natychmiast.

Dopiero kiedy sama zrobiła krok, jego ciało podążyło za jej ruchem.

Zabrakło mi na moment przygotowanej uwagi.

Nie dlatego, że choreografia stała się idealna.

Dlatego, że nagle opowiadała coś, czego wcześniej w niej nie było.

O wyborze.

- Stop - powiedziałam.

Muzyka ucichła.

Lena odwróciła się do mnie.

- Za długo?

- Nie. Właśnie nie.

Podeszłam na parkiet i stanęłam pomiędzy wykonawcami.

- Michał, teraz w ostatniej frazie ty zainicjujesz zbliżenie. Lena, nie odpowiadasz od razu. Chcę zobaczyć, czy potraficie odwrócić napięcie, nie zmieniając całej konstrukcji.

Jakub obserwował mnie z brzegu sali.

- To zmieni znaczenie zakończenia - zauważył.

- Wiem.

- Na bardziej wzajemne.

Spojrzałam na niego.

- Dokładnie.

Przez krótką chwilę uśmiechaliśmy się do siebie bez słów.

Potem Marta oznajmiła, że właśnie obejrzeli najlepszy fragment próby od początku przygotowań, i czar prysł.

Podczas przerwy znalazłam Jakuba przy oknie. Stał z kubkiem kawy, obserwując ludzi przechodzących po mokrym chodniku.

- Zadowolony? - zapytałam.

Odwrócił głowę.

- Z czego?

- Udało ci się udowodnić, że moja koncepcja wymaga zmian.

- Nie tego chciałem dowieść.

- A czego?

- Że nie musimy wybierać pomiędzy twoją choreografią a moją muzyką.

Przyjrzałam mu się uważnie. Miał spokojny głos, ale tym razem dostrzegłam napięcie w sposobie, w jaki trzymał kubek.

- Wiesz, czego najbardziej nie lubię we współpracy artystycznej? - zapytałam.

- Ludzi z dobrymi pomysłami?

- Ludzi, którzy twierdzą, że proponują tylko drobną zmianę, a potem okazuje się, że przejęli cały projekt.

Odwrócił się całkowicie w moją stronę.

- Ktoś ci to zrobił?

Pytanie było zbyt bezpośrednie.

- Nie rozmawiamy o mojej przeszłości.

- W porządku.

Nie naciskał.

To również zauważyłam.

Przez chwilę staliśmy w milczeniu. Deszcz spływał po szybie, rozmazując światła samochodów.

- Mam swój warunek - odezwał się wreszcie.

Poczułam znajome ukłucie irytacji.

- Słucham.

- Jeśli mamy pracować nad takim przedstawieniem, nie chcę komponować muzyki do gotowych kroków. Potrzebuję dostępu do procesu. Do prób, zmian, tego, co powstaje pomiędzy kolejnymi wersjami.

- Możesz uczestniczyć w próbach.

- Nie tylko oglądać. Chcę czasem pracować z materiałem dźwiękowym z sali.

Przypomniałam sobie jego telefon.

- Jakim materiałem?

- Odgłosami ruchu. Pracą stóp. Przesuwaniem krzeseł. Oddechami wykonawców, jeżeli się zgodzą.

- A jeśli się nie zgodzą?

- Poszukam innego rozwiązania.

Nie wiedziałam, czy mówił dokładnie to, co chciałam usłyszeć, czy rzeczywiście rozumiał wagę tego pytania.

- Niczego nie nagrywamy bez wcześniejszego uzgodnienia - powiedziałam. - Żadnych prywatnych rozmów, przypadkowych prób ani materiałów, których ktoś nie przeznaczył do wykorzystania.

Jakub odstawił kubek.

- Rozumiem.

- Pytam również o wczoraj.

Jego twarz spoważniała.

- O aplikację?

- Tak.

Przez moment nie odpowiadał.

- Pracowałem nad własnym szkicem dźwiękowym przed przyjściem do sali - powiedział w końcu. - Nie uruchamiałem nagrywania specjalnie po to, żeby cię rejestrować.

To była odpowiedź na trochę inne pytanie.

- Nie o intencję pytam, Jakub.

Spojrzał mi prosto w oczy.

- Wiem. Sprawdzę dokładnie sesję i powiem ci, co zostało zapisane.

Mogłam zażądać, żeby zrobił to natychmiast. Rozważałam tę możliwość przez kilka sekund, ale z głębi sali dobiegł głos Marty, która wzywała nas do dalszej pracy.

- Oczekuję konkretnej odpowiedzi - powiedziałam.

- Dostaniesz ją.

Nie brzmiał jak człowiek przyzwyczajony do składania obietnic bez pokrycia.

To jednak nie znaczyło, że miałam mu zaufać.

Po południu odbyliśmy jeszcze dwie próby. Jakub nie próbował już zmieniać wszystkiego. Kiedy zgłaszał uwagę, odnosił ją do konkretnego fragmentu. Kiedy mówiłam, że rozwiązanie nie pasuje do konstrukcji sceny, przyjmował to bez dyskusji.

Był irytująco kompetentny.

Jeszcze bardziej irytujące było to, że coraz częściej czekałam na jego opinię.

Pod koniec dnia Lena usiadła obok mnie na podłodze.

- Lubisz go - oznajmiła.

Spojrzałam na nią.

- Jest dobrym kompozytorem.

- Nie o to pytałam.

- W ogóle nie pytałaś.

Uśmiechnęła się.

- Zauważyłam, że kiedy mówi, przestajesz poprawiać notatki.

- Bo czasami mówi coś sensownego.

- Oczywiście.

Nie zamierzałam kontynuować tej rozmowy.

Lena jednak nie należała do ludzi, którzy potrzebowali mojej zgody na własne obserwacje.

- Tylko uważaj, żebyś przez przypadek nie pomyliła walki o kontrolę z walką przeciwko komuś, kto wcale nie chce ci jej odbierać.

Te słowa zostały ze mną dłużej, niż powinny.

Kiedy wszyscy zaczęli wychodzić, zostałam jeszcze chwilę, żeby uporządkować notatki. Jakub pakował sprzęt po drugiej stronie sali.

- Ado?

Podniosłam głowę.

- Tak?

- Jutro chciałbym pokazać ci coś bez obecności całego zespołu.

- Brzmi podejrzanie.

- To tylko szkic kompozycji.

- Tylko?

- I propozycja, jak możemy pracować, nie wchodząc sobie nawzajem na głowę.

Zamknęłam notes.

- To drugie brzmi ambitniej niż całe przedstawienie.

Podszedł bliżej, ale zatrzymał się w odległości, która pozwalała mi swobodnie odejść.

- Znam spokojne miejsce niedaleko Plant. Możemy porozmawiać przy kawie.

- Spotkanie zawodowe?

- Na pewno zacznie się od zawodowego.

Popatrzyłam na niego.

Mógł powiedzieć to zdanie z uśmiechem człowieka, który właśnie zaproponował flirt. Tymczasem jego twarz pozostawała poważna, a ja miałam wrażenie, że świadomie zostawia mi możliwość zinterpretowania zaproszenia po swojemu.

- Osiemnasta - zdecydowałam. - I przynieś konkretne propozycje.

- Zawsze przynoszę.

- Oraz odpowiedź dotyczącą nagrania.

Uśmiech zniknął mu z twarzy.

- Tak.

Kiedy wyszedł, zostałam sama na parkiecie.

Pod sufitem zapalono już część technicznych świateł, które wydobywały z ciemności nierówności podłogi i stare pęknięcia w lustrach.

Przez większość zawodowego życia byłam przekonana, że niezależność oznacza konieczność trzymania wszystkiego we własnych rękach.

Tego dnia po raz pierwszy pomyślałam, że być może istnieje różnica pomiędzy oddaniem kontroli a dopuszczeniem kogoś do współtworzenia.

Problem polegał na tym, że Jakub Serafin zaczynał mnie interesować również poza granicami naszej pracy.

A na to nie miałam przygotowanego żadnego planu.