Półcienie - K. Magdalena

Oddaję w Twe ręce

swe wszystkie półcienie.

Wiem, że w nich znajdą

bezpieczne schronienie.

A interpretacja

i ich zrozumienie

należy do Ciebie.

Już tego nie zmienię.

Egzystujemy -

raz w słońcu,

Ta równowaga

sprzyja istnieniu.

Choć czasem rozróżnić

nie jest tak łatwo

to wciąż czerpię z życia

do tekstów natchnienie.

I wiem, że Ty też

masz swoje półcienie.

Chcemy być twardzi,

czy sobie wmawiamy?

Dążymy do szczęścia,

czy uciekamy?

Dlaczego w swe własne

dołki wpadamy,

gdy biegnąc do celu,

się potykamy?

Czy wiesz, ile razy

z kimś się mijamy,

nie wiedząc, że kiedyś

go bliżej poznamy?

Jak duży wpływ mamy

na innych ludzi

spotkanych przypadkiem

podczas podróży?

I jak daleko

sięga lawina?

Jak wiele historii

przypadek zaczyna?

Gdy zatoczy koło

i do nas zawróci -

przyczyna czy skutek

nam życie wywróci?

jak słowa

na wiatr rzucone.

W głowie mam wizje

z nieswoich snów.

gdy ogień przenika

do naszych głów.

Myśli tak sypkie

w szkło gładkie

surowe emocje

w zwierzęcy głód.

Wyostrza zmysły

i budzi pragnienia,

jak nowa muzyka

ze starych nut.

Świeże projekcje

na fali natchnienia -

Wiatr go nie gasi -

podsyca, wypełnia.

Obcy przyjaciel -

znajomy wróg.

Gdy myślałam,

że nic nie mam -

dostałam wszystko.

I nie muszę

dalej biec,

skoro Ty

jesteś blisko.

Czuję spokój

w sercu,

mętlik się

oddala.

Uspokajasz

moje sny,

Łatasz

wszystkie dziury,

składasz

co zepsute.

swe słabości,

me szaleństwa,

wątpliwości.

Szukam celu

i mądrości

w beznadziei

i szarości.

Chcę się uczyć

nowych rzeczy -

myśleć, marzyć

i zasypiać.

Chcę uśmiechu

na tych twarzach,

Chcę wartości

i miłości

w świecie pełnym

niepewności.