Wstęp

- A jak tam, dziecko, u cie­bie z sek­sem? Wszystko dobrze? - Byłam świeżo upie­czoną mężatką, kiedy Micha­lina Wisłocka zadała mi to pyta­nie. Widy­wa­ły­śmy się wtedy codzien­nie. Prze­pro­wa­dza­łam ze słynną autorką Sztuki kocha­nia długi wywiad o jej życiu - ostatni, jakiego udzie­liła. Od kilku dni zada­wa­łam pyta­nia, a tu nagle zosta­łam wezwana do odpo­wie­dzi. Byłam tym onie­śmie­lona, a prze­cież wyda­wało mi się, że jako młoda, nowo­cze­sna kobieta nie będę miała żad­nych kło­po­tów, by roz­ma­wiać o sek­sie. Nie było jed­nak łatwo. Bo kil­ka­na­ście lat temu był on na­dal tema­tem tabu. Choć i tak moje poko­le­nie dora­stało już w cza­sach, kiedy istot­nym ele­men­tem uświa­da­mia­ją­cym nas była prasa mło­dzie­żowa, zwłasz­cza jedna z gazet, w któ­rej stałą rubryką był "Mój pierw­szy raz". Nie mie­li­śmy więc tak naj­go­rzej.

Tamto nie­zwy­kłe spo­tka­nie, za które jestem wdzięczna losowi i które uwa­żam za jedno z naj­cie­kaw­szych dzien­ni­kar­skich doświad­czeń, miało duży wpływ na moje podej­ście do tematu seksu. Na pewno nauczy­łam się śmiało roz­ma­wiać o tej sfe­rze życia i zda­łam sobie sprawę z tego, że jest to jeden z naj­bar­dziej natu­ral­nych tema­tów, jakie możemy mię­dzy sobą podej­mo­wać - oczy­wi­ście w zaufa­nym gro­nie.

Pisząc tę książkę, zało­ży­łam, że zostaną w niej przed­sta­wione wyłącz­nie praw­dziwe histo­rie praw­dzi­wych boha­te­rów, któ­rzy oso­bi­ście opo­wie­dzą mi o swo­ich doświad­cze­niach. Ponie­waż fan­ta­zje to nie jest realne życie, a mnie cho­dziło wyłącz­nie o auten­tyzm i poka­za­nie tego, co tak naprawdę współ­cze­śni Polacy robią w łóżku i poza nim. Rezul­taty prze­szły moje naj­śmiel­sze ocze­ki­wa­nia, bo czy­ta­jąc tę książkę, sami się prze­ko­na­cie, że życie pisze naj­lep­sze, naj­bar­dziej poru­sza­jące i wywo­łu­jące dresz­cze histo­rie, a dia­beł tkwi w szcze­gó­łach, rów­nież w sło­wach czy prze­kleń­stwach, któ­rych uży­wają boha­te­ro­wie. Tych wszyst­kich jeden umysł - nawet naj­bar­dziej kre­atywny - nie byłby w sta­nie wymy­ślić.

Nie zawsze były to spo­tka­nia w cztery oczy. Żeby osią­gnąć ten poziom otwar­to­ści, który sobie zało­ży­łam, cza­sami konieczne było posłu­że­nie się komu­ni­ka­to­rami. Pewne słowa jed­nak łatwiej napi­sać, ponie­waż przez gar­dło mogłyby nie­któ­rym tak gładko nie przejść. Poza tym osoby, z któ­rymi roz­ma­wia­łam, pocho­dzą z róż­nych miej­sco­wo­ści, a inter­net pozwo­lił skró­cić dzie­lący nas dystans do zera.

W każ­dym roz­dziale znaj­dzie­cie cztery opo­wie­ści - dwie kobiece i dwie męskie. Zbiór tych doświad­czeń, emo­cji, dyle­ma­tów i wnio­sków ubra­nych w fabu­la­ry­zo­waną formę został następ­nie omó­wiony przeze mnie z psy­cho­lo­giem. Syl­wia Bart­czak, któ­rej ser­decz­nie dzię­kuję za tę owocną współ­pracę, pomoże Wam upo­rząd­ko­wać burzę myśli, którą z pew­no­ścią będzie­cie mieć po prze­czy­ta­niu tych intym­nych wyznań. Z każ­dym z dwu­dzie­stu sze­ściu boha­te­rów spo­tka­cie się w tej książce dwa razy. A są oni bar­dzo różni. Wycho­wy­wali się i dora­stali w róż­nych warun­kach, mają różne życiowe prio­ry­tety, są z róż­nych poko­leń, a życie sta­wiało przed nimi bar­dzo różne wyzwa­nia. Więk­szość z nich wystę­puje tu pod zmie­nio­nymi imio­nami. Cza­sami też wspól­nie zde­cy­do­wa­li­śmy zmie­nić szcze­góły, które dla przed­sta­wio­nych histo­rii nie mają żad­nego zna­cze­nia, a mogłyby uła­twić ziden­ty­fi­ko­wa­nie tych osób. Te dwa zabiegi pozwo­liły boha­te­rom na cał­ko­wite otwo­rze­nie się.

Od pierw­szych recen­zen­tów, któ­rzy czy­tali moją książkę jesz­cze przed jej publi­ka­cją, usły­sza­łam, że jest to naj­śmiel­sza opo­wieść o sek­sie, z jaką kie­dy­kol­wiek się spo­tkali. Mam więc nadzieję, że ta podróż po intym­no­ściach jej boha­te­rów będzie dla Was wspa­niałą przy­godą, a być może pozwoli nie­któ­rym rów­nież popra­wić jakość życia sek­su­al­nego.

Dru­gie wyda­nie książki Pola­ków seks powsze­dni, które oddaję wła­śnie w Wasze ręce, uzu­peł­ni­łam o dwa nowe roz­działy. Do świata swo­jej sek­su­al­no­ści zapra­sza nas czwórka zupeł­nie nowych, nie­zwy­kle szcze­rych boha­te­rów.

Rozdział 1. CO TO JEST SEKS?

Roz­dział 1

CO TO JEST SEKS?

Adam (17 lat, sin­giel)

Jestem szczu­pły, mam 184 cen­ty­me­try wzro­stu, brą­zowe włosy i brą­zowe oczy. Na co dzień opa­no­wany i spo­kojny, ale od czasu do czasu lubiący zro­bić sobie odstęp­stwo od reguły i zasza­leć. Podo­bam się dziew­czy­nom, wiem o tym. Czę­sto mi to oka­zują i w sumie mógł­bym w nich prze­bie­rać, ale mnie inte­re­suje tylko jedna osoba. Ma na imię... Michał. Co mogę o nim powie­dzieć? Jest wysoki i dobrze zbu­do­wany. Ma krót­kie brą­zowe włosy i nie­bie­skie oczy. Jest bar­dzo miły, pomocny, zabawny i skromny. Czy wie, że mi się podoba? Nie. Ale zbie­ram się na odwagę, żeby mu o tym powie­dzieć. Czy jest homo­sek­su­alny? Nie mam pew­no­ści. To będzie jedna z tych roz­mów, kiedy boimy się reak­cji osoby, z którą roz­ma­wiamy, boimy się odrzu­ce­nia. Podob­nie było, kiedy posta­no­wi­łem powie­dzieć mojej mamie, że jestem gejem.

- Kurwa! Patrz­cie, jakie ona ma cycki! - Sie­dzie­li­śmy z kole­gami przed szkołą, kiedy przed nami prze­pa­ra­do­wała kole­żanka ze star­szej klasy. Miała na sobie krótką spód­niczkę i bluzkę z dużym dekol­tem. Pod nią sta­nik, który mocno eks­po­no­wał jej biust. Na pewno nie ubrała się tak przy­pad­kowo. Chciała zwra­cać na sie­bie uwagę. Spoj­rzała na nas z wyż­szo­ścią, uda­jąc zobo­jęt­nie­nie, a moi kum­ple zaczęli się śmiać i pogwiz­dy­wać. Ja też się uśmiech­ną­łem. Nie mogłem pozo­sta­wić tego bez żad­nej reak­cji, bo jesz­cze by się domy­ślili...

Mia­łem 13 lat i wie­dzia­łem to już na pewno - jestem gejem. Ni­gdy nie czu­łem nic spe­cjal­nego do dziew­czyn. Za to zawsze pocią­gało mnie coś w chło­pa­kach.

Temat seksu poja­wił się w moim śro­do­wi­sku bar­dzo wcze­śnie. W szkole wciąż wszy­scy mówili o por­no­gra­fii i poka­zy­wali sobie różne fil­miki. Komen­to­wali je. Ja jestem dość wraż­li­wym czło­wie­kiem i mogę z prze­ko­na­niem powie­dzieć, że nie było w tym żad­nego roman­ty­zmu, aury tajem­ni­czo­ści, które mnie się oso­bi­ście marzą. W tematy seksu wcho­dzi się obec­nie poprzez twarde porno. To ono nie­stety wyty­cza stan­dardy.

- Twoi sta­rzy są w pracy? - zapy­tał Pio­trek z bły­skiem w oku, kiedy wra­ca­li­śmy ze szkoły do domu.

- Tak. Raczej późno wrócą - odpo­wie­dzia­łem.

- Chcesz, to mogę ci coś faj­nego poka­zać.

Weszli­śmy do pustego domu, wzią­łem coś z kuchni do picia i zamknę­li­śmy się w moim pokoju. Byłem cie­kaw, o co Piotr­kowi cho­dzi. Jakaś nowa gra?

- Ty, patrz, jaka akcja! - Trzy­mał w ręku smart­fona z odpa­loną stroną porno. - Patrz, jak ona mu obciąga. Mistrzyni!

Na ekra­nie jakaś blond laska robiła z zapa­mię­ta­niem kole­siowi loda - mru­cząc i co pewien czas spo­glą­da­jąc wprost do kamery, którą on ze swo­jej per­spek­tywy to krę­cił. Widzia­łem, jak Pio­trek coraz bar­dziej się tym pod­nieca. Wła­ści­wie nie zwra­cał na mnie więk­szej uwagi. Aż w pew­nym momen­cie roz­piął roz­po­rek, wyjął nabrzmia­łego penisa i zaczął się przy mnie mocno mastur­bo­wać. Sytu­acja tro­chę dziwna, ale stwier­dzi­łem, że powi­nie­nem teraz zacząć robić to samo. Co prawda, film, który Pio­trek mi poka­zał, zupeł­nie mnie nie krę­cił, ale uru­cho­mi­łem wyobraź­nię. Poza tym widok robią­cego sobie dobrze obok mnie faceta był nie­złym sty­mu­la­to­rem.

Doszli­śmy pra­wie w tym samym momen­cie, bez słowa powy­cie­ra­li­śmy się i... jakby nic się nie wyda­rzyło, zaczę­li­śmy roz­ma­wiać o spraw­dzia­nie z mate­ma­tyki.

To nie była jed­no­ra­zowa sprawa, bo po tym "pierw­szym razie" Pio­trek wpa­dał do mnie od czasu do czasu na takie sesyjki. Ale mnie coraz bar­dziej głowę zaprzą­tała inna sprawa. Chcia­łem zro­bić przed rodzi­cami coming out. Męczyły, a nawet bar­dzo dener­wo­wały mnie nie­dzielne roz­mowy przy stole o mojej przy­szłej żonie i dzie­ciach. Mia­łem już 14 lat, byłem pewny swo­jej orien­ta­cji, więc uzna­łem, że nie warto dłu­żej zwle­kać.

Do roz­mowy przy­go­to­wy­wa­łem się przez kilka dni. Posta­no­wi­łem, że naj­pierw wyznam to mamie. Jakoś łatwiej było mi sobie wyobra­zić wła­śnie taki sce­na­riusz. Kiedy wró­ciła z pracy, napo­mkną­łem, że mam jej coś waż­nego do powie­dze­nia. W domu pano­wała cisza, więc te słowa zabrzmiały dość mocno. Na tyle mocno, że sam się ich prze­stra­szy­łem i wpa­dłem w panikę.

- Co mi chcesz powie­dzieć? - zapy­tała, a w jej oczach był nie­po­kój.

- Aaa... Nic takiego. Na wycieczkę będziemy jechać... - pró­bo­wa­łem zmie­nić temat, wyco­fać się z tej całej akcji.

- Adam! Nie kręć! Co ty mi chcesz powie­dzieć? Prze­cież widzę, że coś jest nie tak...

Byłem bli­ski pła­czu, zaczą­łem drżeć. Czu­łem, że mama się domy­śla.

- Adam, czy to doty­czy two­jej orien­ta­cji sek­su­al­nej? - zapy­tała wprost.

- Tak - odpo­wie­dzia­łem ponuro. - Mamo, jestem gejem. Spoj­rzała na mnie w mil­cze­niu i tak trwa­li­śmy przez chwilę.

- Domy­śla­łam się... - powie­działa w końcu, a po jej policz­kach popły­nęły łzy. Odwró­ciła się i wyszła z pokoju.

Mia­łem plan, że tacie sam powiem o swo­jej orien­ta­cji, ale chcia­łem to zro­bić tro­chę póź­niej. Bra­ko­wało mi jesz­cze odwagi. Nie zdą­ży­łem jej nabrać, bo gdy tylko wró­cił z pracy, mama opo­wie­działa mu o naszej roz­mo­wie. Widać potrze­bo­wała jego wspar­cia. Widzia­łem, jak ojciec stara się zacho­wać kamienną twarz, ale nie dało się nie zauwa­żyć, że tar­gają nim silne emo­cje. Powie­dział jed­nak, że jestem ich dziec­kiem i co by się nie działo, będą mnie kochać. To były dla mnie bar­dzo ważne słowa, zwłasz­cza że wie­dzia­łem, jaki był dotąd sto­su­nek moich rodzi­ców do homo­sek­su­al­no­ści. Nie byli może homo­fo­bami, ale na pewno nie byli też w pełni tole­ran­cyjni.

Co zmie­niło się od tego czasu? W sumie sporo. Do tej pory wła­ści­wie nie roz­ma­wia­łem z moimi rodzi­cami o sek­sie, można powie­dzieć, że był w naszym domu tema­tem tabu. Teraz oboje są bar­dziej otwarci. Poza tym jestem im wdzięczny za to, że nie pró­bują mnie zmie­nić czy prze­ko­nać, że może jed­nak jestem hetero. Widzę, że zaak­cep­to­wali moją sek­su­al­ność. Prze­stała być ona dla nas draż­li­wym tema­tem, bo nawet potra­fimy sobie na ten temat tro­chę cza­sem pożar­to­wać. Są moimi jedy­nymi powier­ni­kami, bo jeśli cho­dzi o kole­gów, to nie mówi­łem nikomu i przy­naj­mniej na razie uwa­żam, że lepiej, jeśli tak zosta­nie. Nie chciał­bym, żeby zaczęli mnie w szkole wyty­kać pal­cami czy śmiać się ze mnie. A nie mam pew­no­ści, czy wła­śnie tak by nie było. Poza tym mar­twię się o mojego młod­szego brata. Boję się, że przeze mnie ktoś mógłby go zacząć szy­ka­no­wać. Nie chcę, żeby moi bli­scy cier­pieli przez to, jaki jestem.

Zasad­ni­czo jest dobrze. I gdyby tylko dziew­czyny tak za mną nie latały...

Mirella

(52 lata, w związku, dwoje doro­słych adop­to­wa­nych dzieci)

Jestem kobietą! Jaką przy­jem­ność spra­wia mi powie­dze­nie tego. Tak! Jestem kobietą. Wiem o tym od naj­młod­szych lat. Od zawsze uwiel­bia­łam wkła­dać sukienki, stroić się w ubra­nia mamy, pod­kra­dać jej kosme­tyki, malo­wać usta na czer­wono i robić miny do lustra. Rzecz w tym, że uro­dzi­łam się jako chło­piec. Prak­tycz­nie od samego początku czu­łam, że nie pasuję do tego ciała, ale to były zupeł­nie inne czasy i nie było na ten temat żad­nych infor­ma­cji. Czło­wiek pozo­sta­wał więc samotny w nie­wie­dzy na temat swo­jego pro­blemu.

Mia­łam to szczę­ście, że moja mama, będąc ze mną w ciąży, ocze­ki­wała córeczki, więc kiedy już się uro­dzi­łam, ubie­rała mnie czę­sto w sukienki, a jako kraw­cowa miała wyobraź­nię. Mam nawet jedno zdję­cie z tam­tego okresu. Byłam śliczną blon­dy­neczką z dłu­gimi wło­sami ścię­tymi na pazia. W szkole pod­sta­wo­wej przez osiem lat nikt nie mówił do mnie ina­czej niż Bal­bina. I nawet na ulicy ludzie zwra­cali się jak do dziew­czynki. Dziwna to była sytu­acja, wiem dosko­nale i pew­nie gdy­bym była nor­mal­nym chłop­cem, tobym się bun­to­wała. Ale mnie bar­dzo to odpo­wia­dało.

Czy nie mia­łam ni­gdy wąt­pli­wo­ści co do swo­jej płci, co do tego, kim naprawdę jestem? W okre­sie doj­rze­wa­nia i jesz­cze póź­niej mia­łam okres zaprze­cza­nia, zapusz­cza­łam nawet wtedy brodę. Ba! Odby­łam służbę woj­skową, mia­łam też krót­kie epi­zody pobytu w zako­nie i w semi­na­rium duchow­nym. Ale natury nie oszu­kasz. Przez kilka lat pró­bo­wa­łam tera­pii. Pomy­śla­łam, że może prze­goni z mojego życia Mirellę i zostanę jed­nak Mir­kiem. Nie udało się. Tera­peutka powie­działa mi wprost, że w moim wypadku nie ma to sensu, bo wła­ści­wie odczy­tuję swoją płeć. Prze­sta­łam więc wal­czyć. Przy życiu trzyma mnie też wiara i świa­do­mość tego, że Bóg kocha mnie taką, jaka jestem. To prze­cież on mnie taką chciał, więc wymy­śla­jąc mnie, miał swój plan. Być może kie­dyś będzie mi dane Go zro­zu­mieć.

Sprawy seksu poja­wiły się w moim życiu bar­dzo szybko. Oczy­wi­ście wtedy nie wie­dzia­łam, że to się tak nazywa, ale jesz­cze przed pod­sta­wówką odkry­łam przy­jem­ność, jaką daje mastur­ba­cja. Lubi­łam to robić, wkła­da­jąc penisa mię­dzy uda, i go sobie nimi pocie­ra­łam. Poza tym podo­bało mi się to, bo stwier­dzi­łam, że jak go tam trzy­mam, wygląda to, jak­bym miała waginę. A wie­dzia­łam, jak jest u dziew­czy­nek, bo lubi­ły­śmy się obna­żać przed sobą z moją kuzynką. Mastur­bo­wa­łam się nie­mal wszę­dzie - w domu, w szkole, nawet w ławce pod­czas lek­cji! I mia­łam przy tym fan­ta­zję, bo róż­nie to sobie robi­łam. Kiedy były warunki i wie­dzia­łam, że nikt mnie nie przy­ła­pie, bra­łam dużą gumową piłkę, kła­dłam się na niej pod­brzu­szem i ocie­ra­łam o nią.

Nie wie­dzia­łam, o co dokład­nie cho­dzi z tym sek­sem, ale jako dziecko wycho­wane na wsi czę­sto widzia­łam, jak robią to zwie­rzęta. W gospo­dar­stwach nikt prze­cież przed dziećmi nie chowa pokry­wa­nia krowy. Poza tym wszę­dzie po wsi bie­gały psy, więc z wido­kiem kopu­la­cji była oswo­jona od małego.

Któ­re­goś razu obu­dzi­łam się w nocy, bo bar­dzo chciało mi się pić. Zesko­czy­łam z łóżka i w pół­śnie poszłam w stronę kuchni. Naj­pierw usły­sza­łam dziwne dźwięki, po chwili domy­śli­łam się, że to gło­śne odde­chy moich rodzi­ców. Prze­szło mi przez myśl, czy coś się nie stało, bo dziw­nie to brzmiało i wtedy przez szybę w drzwiach zoba­czy­łam ich nagie sple­cione ciała. Mama oparta była poślad­kami o stół, a tata brał ją od przodu. Wtedy po raz pierw­szy zoba­czy­łam, jak robią to ludzie. Cichutko odwró­ci­łam się i wró­ci­łam do łóżka.

W moich cza­sach tak się czło­wiek uświa­da­miał, bo sprawy ero­tyczne były tema­tem tabu. Ni­gdy, prze­nigdy nie roz­ma­wia­łam z rodzi­cami o sek­sie, a kto wie, być może w moim wypadku byłoby mi dużo łatwiej zro­zu­mieć to, co dzieje się ze mną i z moim cia­łem. Pozo­sta­wały więc książki popu­lar­no­nau­kowe i ency­klo­pe­dia.

O tym, że jestem kobietą, moja mama dowie­działa się dopiero kilka mie­sięcy temu. Stwier­dzi­łam, że powin­nam ją uświa­do­mić. Zwle­ka­łam z tą roz­mową przez kil­ka­dzie­siąt lat, ale uwa­żam, że lepiej powie­dzieć późno niż wcale. I dobrze zro­bi­łam, bo jej reak­cja mocno mnie zasko­czyła. Jest star­szą osobą, wycho­waną w zupeł­nie innych cza­sach, a mimo to wyka­zała się zro­zu­mie­niem. Na tym chyba wła­śnie polega mat­czyna miłość, że kocha się nie za coś, ale mimo cze­goś.

Czy trudno żyje się w Pol­sce oso­bie trans­pł­cio­wej? Wydaje mi się, że coraz łatwiej. Od kil­ku­na­stu lat miesz­kam w dużym mie­ście, a od pew­nego czasu mam pracę, w któ­rej spo­ty­kam wielu tęczo­wych ludzi. Wie­dzą o mnie i trak­tują jak dziew­czynę. Zwra­cają się per Mirella, a ostat­nio na Dzień Kobiet dosta­łam, tak jak wszyst­kie moje kole­żanki, kwiaty. Bar­dzo mnie to wzru­szyło.

Co mi się marzy? Żeby móc się ubie­rać jak praw­dziwa kobieta i żeby nikt na to dziw­nie nie patrzył. Choć mój codzienny strój coraz bar­dziej przy­po­mina już ten kobiecy. Kocham kolory, spodnie kupuję już wyłącz­nie dam­skie i ota­czam się takimi bab­skimi dro­biażdż­kami, jak na przy­kład różowe etui do tele­fonu. Nie­dawno pod­czas wyjazdu inte­gra­cyj­nego ze zna­jo­mymi z pracy odwa­ży­łam się wystą­pić na jed­nej z imprez w sukience. Wszy­scy bar­dzo mnie kom­ple­men­to­wali. To był piękny wie­czór i zapa­mię­tam go do końca życia. A co na to mój szef? Tole­ruje to, nie ma nic prze­ciwko, że dla wszyst­kich jestem kobietą, ale sam mówi do mnie per Mirek.

- Jak będziesz miała w dowo­dzie oso­bi­stym napi­sane Mirella, to tak będę cię nazy­wał. Na razie ma być tak jak stoi w doku­men­tach.

Ach... Chcia­ła­bym przejść ope­ra­cję korekty płci. Nie­stety, jest jeden bar­dzo ważny powód, dla któ­rego raczej tego nie zro­bię, ale o tym opo­wiem w mojej dru­giej histo­rii. Poza tym jest też czyn­nik eko­no­miczny. Choć przy­szło mi kie­dyś do głowy, że gdyby ktoś zechciał mi to sfi­nan­so­wać, chęt­nie odpra­co­wa­ła­bym każdą zło­tówkę jako... dziwka w bur­delu. Ha, ha, ha! Wiem, to sza­lone. Ale jestem jaka jestem i się tego nie wsty­dzę.

Bogu­sia

(71 lat, roz­wódka, dwoje dzieci: 40-letni syn i 32-let­nia córka)

Kiedy patrzę na swoje życie, na to co mnie spo­ty­kało, na próby, które musia­łam przejść, i na to jak zosta­łam doświad­czona przez los, myślę, że mogłaby z tego powstać osobna książka.

Wycho­wy­wa­łam się w cza­sach, kiedy tematu seksu się nie poru­szało. Ludzie bar­dzo czę­sto dowia­dy­wali się, o co w tym cho­dzi, dopiero w noc poślubną, a brak infor­ma­cji na ten temat powo­do­wał, że prze­waż­nie były to bar­dzo przy­kre doświad­cze­nia.

Mnie uświa­do­miły ency­klo­pe­dia, kilka ksią­żek, które zna­la­złam w biblio­teczce ojca, i opo­wie­ści zna­jo­mych. Pamię­tam, że mia­łam pięt­na­ście lat, kiedy dwa lata star­sza kole­żanka wyznała mi, że ma "to" już za sobą. Dowie­dzia­łam się od niej, jak to się robi, czyli co i gdzie należy wło­żyć, powie­działa mi też, że pierw­szy raz bar­dzo boli, ale ten drugi już jest dużo przy­jem­niej­szy.

Wie­dza bar­dzo okro­jona, a do tego docho­dził brak świa­do­mo­ści na temat anty­kon­cep­cji. Cho­ciaż chyba więk­szym pro­ble­mem było to, że ta anty­kon­cep­cja w zasa­dzie nie ist­niała, bo metody, które wtedy się sto­so­wało, po pro­stu nie były sku­teczne. Bar­dzo bole­śnie się o tym prze­ko­na­łam i to już u progu mojego sek­su­al­nego życia. Myślę, że warto powie­dzieć o tym gło­śno, jak to kie­dyś wyglą­dało. Ale uprze­dzam, w mojej histo­rii będą dra­styczne szcze­góły. Krótko mówiąc - tylko dla doro­słych, choć ja wtedy doro­sła jesz­cze nie byłam.

Uwa­ża­łam cię za ideał męż­czy­zny. Mądry, zabawny, opie­kuń­czy, męski i bar­dzo przy­stojny. Byłam szczę­śliwa, że wybra­łeś wła­śnie mnie i jestem twoją dziew­czyną. Mia­łam 17 lat i chcia­łam z tobą spę­dzać każdą chwilę. Te, które mie­li­śmy tylko dla sie­bie, robiły się coraz goręt­sze. Nasze ręce pozwa­lały sobie na coraz wię­cej, a poca­łunki były coraz bar­dziej namiętne. Po kilku mie­sią­cach zro­bi­li­śmy "to" po raz pierw­szy. Zbli­żały się waka­cje, które dla nas obojga sta­no­wiły wyjąt­kowy czas. Było nam razem po pro­stu dobrze.

Sto­so­wa­li­śmy oczy­wi­ście kalen­da­rzyk mał­żeń­ski. Skru­pu­lat­nie odli­cza­łam w nim płodne i nie­płodne dni, tak żeby nic nie­spo­dzie­wa­nego nas nie spo­tkało. Ja byłam tuż przed maturą, ty zaczy­na­łeś stu­dia. Mie­li­śmy masę obo­wiąz­ków, ale też pla­nów. Dla­tego to było tak ważne.

Lato minęło dość szybko, przy­szedł wrze­sień. Wró­ci­łam do szkoły. Mie­li­śmy tro­chę mniej czasu na spo­tka­nia. Pew­nego dnia wzię­łam do ręki kalen­da­rzyk, żeby spraw­dzić, kiedy wypada mi mie­siączka. Wyda­wało mi się, że już powin­nam ją mieć. I... rze­czy­wi­ście. Tak naprawdę to powinna się już koń­czyć.

- Filip, spóź­nia mi się okres... - wypo­wia­da­jąc to, mia­łam łzy w oczach.

- Nie mar­twmy się jesz­cze. Prze­cież takie prze­su­nię­cia się zda­rzają. Zaczął się rok szkolny, poja­wiły się stresy, mar­twisz się maturą. Może to przez to.

Nie­stety, dni mijały, a okres nie nad­cho­dził. Byłam w ciąży i wie­dzia­łam, że muszę z tym jak naj­szyb­ciej coś zro­bić. Abso­lut­nie nie dopusz­cza­łam moż­li­wo­ści uro­dze­nia tego dziecka. Znisz­czy­łoby to całe nasze życie. Wie­dzia­łam też, że nie mogę o tym powie­dzieć mamie. Całe szczę­ście twoja pra­co­wała w szpi­talu i była znacz­nie bar­dziej tole­ran­cyjna od moich rodzi­ców. Jej nie bali­śmy się powie­dzieć. Popro­si­li­śmy o pomoc.

- Roz­ma­wia­łam z ordy­na­to­rem gine­ko­lo­gii. Powie­dział, żebyś poszła do jego pry­wat­nego gabi­netu. Zbada cię i posta­nowi, co dalej.

Posze­dłeś ze mną. To było cudowne, bo przez cały czas w tych strasz­nych chwi­lach byłeś ze mną. Oczy­wi­ście do gabi­netu musia­łam wejść już sama.

- Ile ty w ogóle masz lat? - zapy­tał gro­bo­wym tonem lekarz.

Mimo moich sie­dem­na­stu wyglą­da­łam na trzy­na­ście. Byłam dość wysoka, a waży­łam tylko pięć­dzie­siąt kilo. Mia­łam jesz­cze nie­wiel­kie piersi. Wyglą­da­łam jak dziew­czynka, a nie kobieta spo­dzie­wa­jąca się dziecka. Chyba wzbu­dzi­łam w tym czło­wieku litość, bo nie wziął od nas za wizytę nawet zło­tówki.

- To już trzeci mie­siąc ciąży, trzeba się spie­szyć. Przyjdź w ponie­dzia­łek do szpi­tala i zgłoś się o ósmej rano na moim oddziale. O czter­na­stej wyj­dziesz już do domu.

- Ile to będzie kosz­to­wać, panie dok­to­rze? - zapy­ta­łam.

- Nic.

Tam­tego dnia oprócz zeszy­tów spa­ko­wa­łam do torby piżamę i wyszłam z domu jak co dzień, tylko zamiast do szkoły poszłam do szpi­tala. Cze­ka­łeś już tam na mnie. Pode­szli­śmy do reje­stra­cji.

- Dzień dobry, przy­szłam na abor­cję - wypo­wie­dzia­łam to szybko, omi­ja­jąc wzrok kobiety sie­dzą­cej za ladą.

- Abor­cję? Popro­szę o dowód oso­bi­sty.

Nie mia­łam dowodu. Byłam nie­peł­no­let­nia. Poda­łam jej legi­ty­ma­cję szkolną.

- A zgoda rodzi­ców jest?

- Nie. Pan ordy­na­tor kazał mi się tu zgło­sić.

Kobieta się­gnęła po tele­fon.

- Panie ordy­na­to­rze, bo tu jakaś dziew­czyna przy­szła. Mówi, że na usu­nię­cie ciąży. Nie­peł­no­let­nia.

Nie wiem, co jej wtedy powie­dział, ale od tej pory sytu­acja poto­czyła się dość szybko. Musia­łam się z tobą poże­gnać i poszłam za pie­lę­gniarką. Kazała mi się roze­brać. Zosta­wi­łam gdzieś na krze­śle płaszcz i ubra­nia. Weszłam na salę zabie­gową. Poło­ży­łam się na fotelu gine­ko­lo­gicz­nym. Pie­lę­gniarka wło­żyła mi do pochwy czo­pek znie­czu­la­jący.

- Zaraz powi­nien zacząć dzia­łać - powie­działa oschłym tonem. W tym cza­sie dwóch leka­rzy przy­go­to­wy­wało się do zabiegu. Po kilku minu­tach poczu­łam mię­dzy nogami chłód narzę­dzi.

I zaczął się mój kosz­mar...

Bólu, jaki wtedy prze­ży­łam, nie zapo­mnę. Mimo że krzy­cza­łam, dar­łam się, że śro­dek znie­czu­la­jący nie działa, oni robili swoje. Z każdą chwilą bolało coraz bar­dziej. Nie byłam w sta­nie tego wytrzy­mać. Widocz­nie się wier­ci­łam, bo pie­lę­gniarki trzy­mały mnie za ręce i głowę. Myślę, że trwało to z pół godziny. Pół godziny tor­tur. Potem odwieźli mnie na wpół przy­tomną na salę i poło­żyli do łóżka. Mniej wię­cej po kilku minu­tach zaczął wresz­cie dzia­łać śro­dek znie­czu­la­jący - dopiero wtedy. Zasnę­łam.

Przed czter­na­stą przy­szła pie­lę­gniarka i kazała mi się zbie­rać do domu.

- A gdzie znajdę swoje ubra­nia? - zapy­ta­łam grzecz­nie.

- A skąd mam wie­dzieć, trzeba było pil­no­wać. - Usły­sza­łam.

Zro­zu­mia­łam, że wszystko, co się tego dnia wyda­rzyło w tym szpi­talu, miało na celu poni­że­nie mnie i upo­ko­rze­nie. Jakby chcieli mnie uka­rać za to, że upra­wiam seks, a prze­cież nie jestem mężatką.

Cze­ka­łeś na mnie przy wyj­ściu. Przy­tu­li­łeś, a ja się roz­pła­ka­łam...

Do domu wró­ci­łam auto­bu­sem. Szybko prze­mknę­łam do swo­jego pokoju, zresztą rodzice w ogóle się mną nie inte­re­so­wali, więc nawet nie zauwa­żyli, w jakim jestem sta­nie. Mimo wszystko byłam szczę­śliwa, że ten kosz­mar mam za sobą. Że nie jestem już w ciąży. Czego nauczyła mnie ta przy­goda? Że kalen­da­rzyk mał­żeń­ski nie jest metodą anty­kon­cep­cji. Po kilku tygo­dniach poszłam do przy­chodni po poradę, jak pro­fe­sjo­nal­nie zabez­pie­czyć się przed kolejną nie­chcianą ciążą. Nauczono mnie zakła­dać taki spe­cjalny krą­żek, a do tego sto­so­wało się glo­bulki Z, które miały zabi­jać plem­niki. Skut­ko­wało. Przez pół­tora roku. Mia­łam 19 lat, kiedy prze­szłam kolejną abor­cję. Tym razem w pry­wat­nym gabi­ne­cie. Było bez bólu, bez upo­ka­rza­nia mnie, tyle że kosz­to­wało to 3000 zł. Tyle wtedy wyno­siła mie­sięczna pen­sja mojej mamy.

Cie­szę się, że mimo tych strasz­nych przejść u progu doro­sło­ści uro­dzi­łam dwoje pięk­nych i mądrych dzieci, że nie zosta­łam oka­le­czona, że nie pozo­sta­wiło to we mnie jakiejś trwa­łej traumy. To nie był tylko mój pro­blem. Wiele kole­ża­nek ze stu­diów prze­szło to samo i też bar­dzo czę­sto nie tylko jeden raz. Mię­dzy zna­jo­mymi prze­ka­zy­wało się namiary na spraw­dzo­nych leka­rzy. Takie czasy...

Czy pod­ję­ła­bym jesz­cze raz takie same decy­zje? Tak.

Michał (34 lata, sta­tus związku: nie chcę o tym mówić)

Pocho­dzę z fan­ta­stycz­nego domu, w któ­rym nie było ni­gdy i na­dal nie ma tema­tów tabu. Wiem, że nie­wiele osób może tak powie­dzieć, ale rodzice zawsze byli i są moimi przy­ja­ciółmi. Roz­ma­wiamy o wszyst­kim. Wiem, mam ogromne szczę­ście. Ale jak się­gam pamię­cią, to w świat seksu wsze­dłem jed­nak za pomocą por­no­gra­fii.

Mia­łem może z sie­dem lat, kiedy zna­leź­li­śmy z kum­plem w piw­nicy gazetki dla doro­słych. W tam­tych cza­sach to był rary­tas. Oglą­da­li­śmy je z uwagą, raz - że pozna­wa­li­śmy dzięki nim kobiece ciało, a dwa - odkry­wa­li­śmy, o co w ogóle cho­dzi w tym sek­sie. A tam wszystko było bar­dzo dobrze widać - co, gdzie i jak należy wło­żyć. Zaczęło nam się to jakoś ukła­dać w całość, a przy tym mocno nas jarać. I tak wspólne oglą­da­nie gaze­tek stop­niowo prze­szło we wspólną mastur­ba­cję. Odkry­wa­li­śmy ten świat razem. I jak to bywa, ape­tyt zaczął rosnąć w miarę jedze­nia. Zdję­cia szybko prze­stały nam wystar­czać, zaczę­li­śmy więc szu­kać dalej.

Kiedy byłem mło­dym chło­pa­kiem, nie zna­li­śmy jesz­cze inter­netu, a o film por­no­gra­ficzny było jesz­cze trud­niej niż o świersz­czyk. To były jed­nak złote czasy wypo­ży­czalni wideo i cza­sami można było tra­fić na pana, który przy­mknął oko na to, że gdzieś pomię­dzy Gwiezd­nymi woj­nami a Top Gunem chciało się prze­my­cić jakie­goś por­nola. Oczy­wi­ście więk­szość doro­słych od razu uczy­łoby dzie­się­cio­latka moral­no­ści, ale nie­kiedy się uda­wało. Bie­gli­śmy wtedy z takim fil­mem do domu i szybko prze­gry­wa­li­śmy go z taśmy na taśmę. Zdo­byty w ten spo­sób por­nol to był praw­dziwy uni­kat. Krą­żył potem po całym osie­dlu od kolegi do kolegi. I teraz, jako doro­sły męż­czy­zna, kiedy myślę o tym, jak zakieł­ko­wał we mnie temat seksu, to wspo­mi­nam wła­śnie tamte akcje, a nie na przy­kład mój pierw­szy raz. Nawet nie pamię­tam dobrze, ile mogłem mieć lat, kiedy to się wyda­rzyło - sie­dem­na­ście lub osiem­na­ście. Nie­zbyt wcze­śnie. Jed­nak od początku wie­dzia­łem jedno - kocham się pie­przyć.

Dużo mówi się o tym, że por­no­gra­fia powo­duje, iż ludzie zaczy­nają pod­cho­dzić do seksu mało empa­tycz­nie, a są bar­dziej nasta­wieni na szybki efekt. No to ja, mimo że ukształ­to­wany na por­no­lach, jestem zaprze­cze­niem tej teo­rii. Naj­więk­szą satys­fak­cję mam wtedy, kiedy wiem, że dziew­czy­nie, z którą upra­wiam seks, jest dobrze. W zasa­dzie nie muszę mieć orga­zmu, bo już sam widok laski wiją­cej się z roz­ko­szy to dla mnie podróż astralna, feno­men.

Nie jestem fanem BDSM. Nie lubię domi­no­wać kobiety w ten spo­sób, że wyzy­wam ją od suk, a ona musi speł­niać moje roz­kazy. Ja po pro­stu lubię mocno i długo się pie­przyć. Taki mara­ton. Lubię też bar­dzo lizać dziew­czynę - i po cipce, i po pupie. To mnie chyba jara naj­moc­niej. A potem już tylko mocne posu­wa­nie. W sek­sie zde­cy­do­wa­nie lubię dawać, dawać, dawać...

Nie potra­fię powie­dzieć, czego naj­bar­dziej chciał­bym od dziew­czyny. Kiedy to robimy, czuję się jak aktor, który wcho­dzi na plan fil­mowy - albo jest flow, albo go po pro­stu nie ma. W Nowym Jorku uczą tego w Actors Stu­dio, a ja to zro­zu­mia­łem, stu­diu­jąc w War­szaw­skiej Szkole Fil­mo­wej - albo coś pły­nie i jest super, albo nie ma sensu dalej tego robić. Dla­tego trudno mi też powie­dzieć, jakie dziew­czyny kręcą mnie naj­bar­dziej - laska mi się podoba albo nie. Albo dziew­czyna ma w sobie coś takiego, że jak ją widzisz, nie umiesz myśleć już o niczym innym, albo tego nie ma. I może wtedy być naprawdę piękna, a seks z nią nie będzie przy­jem­no­ścią. Tym­cza­sem z doświad­cze­nia wiem, że nawet dziew­czyna o prze­cięt­nej uro­dzie może być nie­zwy­kle namiętna. Ja w sek­sie wszyst­kie swoje fan­ta­zje już zre­ali­zo­wa­łem. Ktoś mógłby więc mnie zapy­tać: co dalej? Dalej zamie­rzam powta­rzać to, co lubię. I wiem, że mi się nie znu­dzi.

Jak długo trwa u mnie jeden sto­su­nek? Wiem, że nie­któ­rym może trudno w to uwie­rzyć, ale są to mini­mum dwie godziny. Dwie godziny super­in­ten­syw­nego seksu. Wiem, że jak na faceta jestem wyjąt­kowy. Ale chyba teraz nie zdziwi nikogo, jak wyznam, że jestem pro­fe­sjo­nal­nym akto­rem porno.

Seks jest dla mnie feno­me­nem, podob­nie jak aktor­stwo - mój pierw­szy zawód, pasja i paliwo. O sek­sie nie lubię opo­wia­dać, wolę go upra­wiać. Dla­tego na razie w mojej opo­wie­ści wła­śnie w tym miej­scu posta­wię kropkę.

Seks to jedna z podstawowych potrzeb

- Słu­cha­jąc, a następ­nie spi­su­jąc te histo­rie, przy­szło mi do głowy, że można by unik­nąć wielu traum, stre­sów i nie­szczęść, gdyby seks nie był w rodzi­nach tema­tem tabu...

- To abso­lutna prawda. Pomi­ja­nie, zata­ja­nie czy styg­ma­ty­zo­wa­nie w pewien spo­sób seksu i sek­su­al­no­ści to duży błąd po stro­nie rodzi­ców. Seks sta­nowi jedną z pod­sta­wo­wych potrzeb czło­wieka, bez niego nasz gatu­nek by nie prze­trwał. A jed­nak w spo­łe­czeń­stwie wciąż w wielu rodzi­nach pod­cho­dzi się do niego jak do jeża. U pod­staw takiego stanu rze­czy są przede wszyst­kim kono­ta­cje reli­gijne. Nie dość, że według dok­tryny kato­lic­kiej powi­nien być upra­wiany tylko po ślu­bie i to naj­le­piej w celach pro­kre­acyj­nych, bo broń Boże nie dla przy­jem­no­ści. Dla­czego? Bo odczu­wa­nie przy­jem­no­ści to grzech, brak pokory. I jeśli przy­jem­ność się poja­wia, to lepiej o tym nie mówić dzie­ciom. Do tego docho­dzi styg­ma­ty­za­cja miejsc intym­nych, fizjo­lo­gia z nimi zwią­zana. Wpa­ja­nie dzie­ciom wstydu za wła­sną sek­su­al­ność jest bar­dzo szko­dliwe. Wciąż wielu rodzi­ców nie umie roz­ma­wiać o sek­sie ze swo­imi potom­kami, zrzu­cają to na karb szkoły, inter­netu czy cze­go­kol­wiek, co pozwoli im umy­wać ręce od tego tematu. To może powo­do­wać, że młody czło­wiek, wzra­sta­jąc w atmos­fe­rze braku akcep­ta­cji dla swo­jej sek­su­al­no­ści, namięt­no­ści, nago­ści, wpada w kom­pleksy i czę­sto bar­dziej postrzega seks popę­dowo, cza­sem jako monetę prze­tar­gową, coś co trzeba robić szybko i z zamknię­tymi oczami. Brak świa­do­mo­ści, z czym wiążą się sek­su­al­ność i seks, pro­wo­kuje ryzy­kowne zacho­wa­nia, ini­cja­cję z przy­pad­ko­wymi part­ne­rami, nie­chciane ciąże, nad­uży­cia, które są przy­czyną ogrom­nych stre­sów, pro­ble­mów, nie­szczęść. Ich można by w wielu przy­pad­kach unik­nąć, gdyby mło­dzież była świa­doma kon­se­kwen­cji upra­wia­nia seksu, spo­so­bów chro­nie­nia się przed nimi oraz gdyby znała zasady aser­tyw­no­ści sek­su­al­nej.

To na szczę­ście się zmie­nia, choć bar­dzo powoli. Ludzie do tej pory zamknięci na ten temat (oczy­wi­ście głów­nie za sprawą swo­ich rodzi­ców) powoli zaczy­nają się otwie­rać, zaczy­nają postrze­gać seks nie jako dopust Boży, tylko jako wspa­niały, twór­czy spo­sób na oka­zy­wa­nie emo­cji, czer­pa­nie przy­jem­no­ści, budo­wa­nie więzi oraz cele­bra­cję wła­snej sek­su­al­no­ści. Udany seks jest bar­dzo ważną sferą każ­dego związku, dewa­lu­owa­nie go spra­wia, że mło­dzież, która potem staje się doro­słymi, potrafi trwać w związ­kach pozba­wio­nych tej sfery życia albo takich, w któ­rych jest ona uży­wana do innych celów.

- Bogu­sia opo­wie­działa poru­sza­jącą histo­rię wcho­dze­nia w doro­słość. Czy podej­ście do nie­let­nich w ciąży jest już obec­nie inne czy wciąż muszą się one liczyć z poni­ża­niem i dys­kry­mi­na­cją?

- W miarę, jak spo­łe­czeń­stwo oswaja się z tema­tem seksu i jego skut­ków, rośnie tole­ran­cja ciąż nie­let­nich, choć wciąż daleko nam do ide­ału. Rocz­nie w Pol­sce zacho­dzi w ciążę około 20 tysięcy nasto­la­tek (to na­dal naj­czę­ściej wynik braku świa­do­mo­ści sek­su­al­nej). Ist­nieją spo­łecz­no­ści, w któ­rych jest to powód do ogrom­nego wstydu, upo­ko­rze­nia, odrzu­ce­nia, nega­tyw­nego nazna­cze­nia. Z tego powodu nasto­latki czę­sto w samot­no­ści bory­kają się z pro­ble­mem nie­chcia­nej ciąży, ukry­wają ją przed rodzi­cami, żyją w ogrom­nym stra­chu przed przy­szło­ścią. Cza­sem ryzy­ku­jąc zdro­wie i życie, za pomocą podej­rza­nych metod i w podej­rza­nych miej­scach decy­dują się pod­dać abor­cji. Dziew­czyny, które mogą liczyć na rodzi­ców, zazwy­czaj jakoś pora­dzą sobie z zaist­niałą sytu­acją, z byciem matką, z wycho­wa­niem dziecka i, co ważne, z wła­snym roz­wo­jem (edu­ka­cją, zało­że­niem rodziny). Te, które nie dostają wspar­cia, czę­sto zostają wyrzu­cone z domu, są odpy­chane, toczą samotny, ciężki bój o życie swoje i dziecka, pła­cąc nie­jed­no­krot­nie za to ogromną cenę. Ciąża u progu wcho­dze­nia w doro­słość to dla więk­szo­ści szok, syno­nim zmar­no­wa­nego życia. Zazwy­czaj nikt jej nie gra­tu­luje, nie pokle­puje z uśmie­chem po ramie­niu i nie wznosi toa­stów. Dla wielu nasto­la­tek spo­dzie­wa­ją­cych się dziecka ocze­ki­wa­nie na poród to praw­dziwa gehenna. Te, które nie znajdą akcep­ta­cji w domu, są zdane tylko na sie­bie. Dziew­czyny zacho­dzą w ciążę naj­czę­ściej z rówie­śni­kami, któ­rzy nie są gotowi na odgry­wa­nie roli ojców. Jeśli jed­nak dziecko zostało poczęte z miło­ści - to czę­sto przy­naj­mniej się sta­rają, nie opusz­czają. Gorzej, jeżeli ciąża jest owo­cem przy­god­nego seksu - wtedy naj­czę­ściej młoda matka zostaje sama.

- Mama Mirelli, mimo że uro­dziła chłopca, ubie­rała go w sukienki. Czy mogło to mieć wpływ na trans­pł­cio­wość boha­terki?

- Przy­czyn trans­pł­cio­wo­ści upa­truje się w kilku czyn­ni­kach: w uwa­run­ko­wa­niach gene­tycz­nych, hor­mo­nal­nych, neu­ro­lo­gicz­nych oraz śro­do­wi­sko­wych. Do dziś nie usta­lono jed­nak jed­no­znacz­nej przy­czyny wewnętrz­nego kon­fliktu toż­sa­mo­ści płcio­wej z płcią mor­fo­lo­giczną. Ist­nieją teo­rie, które wska­zują, że w pew­nych ośrod­kach w mózgu mogą powstać błędy w reago­wa­niu na hor­mony płciowe. Tych odpo­wie­dzial­nych za defi­nio­wa­nie płci, a które wyka­zują dymor­fizm płciowy, a także za teo­rie, że kształ­to­wa­nie toż­sa­mo­ści płcio­wej może wyni­kać z rela­cji matka-dziecko. Matka, dewa­lu­ując płeć dziecka, zaprze­cza­jąc temu, że jest chłop­cem i ubie­ra­jąc je w sukienki, jak w wypadku Mirelli, mogła się przy­czy­nić do spo­sobu postrze­ga­nia wła­snej sek­su­al­no­ści przez dziecko. Jed­nak abso­lut­nie nie jest to pew­nik - zda­rza się, że matki marzące o dziecku innej płci (z róż­nych psy­cho­lo­gicz­nych powo­dów) zaprze­czają tej fak­tycz­nej, prze­bie­ra­jąc dzieci i trak­tu­jąc chłop­ców jak dziew­czynki i odwrot­nie, a te i tak odnaj­dują się w swo­jej płci metry­kal­nej.

- Dwu­krot­nie w tym roz­dziale poja­wiał się wątek wspól­nej mastur­ba­cji przy ostrej por­no­gra­fii. Jak takie sytu­acje wpły­wają na wraż­li­wość i póź­niej­sze postrze­ga­nie seksu przez mło­dego czło­wieka?

- Tak, to się zda­rza. Kon­takt mło­dych osób z por­no­gra­fią może uczyć swo­body płcio­wej, wpły­wać na zacho­wa­nia eks­hi­bi­cjo­ni­styczne, otwar­tość na gru­powe zacho­wa­nia sek­su­alne. Oswo­je­nie z sek­sem i nago­ścią, z jed­nej strony dobre i potrzebne, z dru­giej - może powo­do­wać prze­kra­cza­nie gra­nic intym­no­ści i zwal­cza­nie zdro­wego wstydu. Pato­lo­giczny wstyd jest nisz­czący, ogra­niczający, jed­nak w zdro­wym wymia­rze sta­nowi nie­zwy­kle potrzebną emo­cję. Wstyd ostrzega przed nad­mier­nym odsła­nia­niem się, obna­ża­niem, pomaga sta­wiać gra­nice. Dzięki niemu moż­liwa jest postawa "nie wszystko na tacy", co czyni nas bar­dziej tajem­ni­czymi, pocią­ga­ją­cymi, atrak­cyj­nymi dla poten­cjal­nego part­nera. Zbyt­nia otwar­tość może się przy­czy­nić do dewa­lu­acji tej sfery życia. Do odar­cia jej z oso­bi­stego wymiaru, z pry­wat­no­ści, z wyjąt­ko­wo­ści. Wspólna mastur­ba­cja jest niczym wspólne sika­nie, spro­wa­dzona jedy­nie do spo­sobu na roz­ła­do­wa­nie napię­cia sek­su­alnego, do czyn­no­ści fizjo­lo­gicz­nej. I o ile roz­ła­do­wa­nie tego napię­cia jest rów­nież ważne, o tyle sprze­da­wa­nie go może powo­do­wać pewne pro­blemy i ode­brać uni­kalną, sen­su­alną, roman­tyczną war­stwę zacho­wa­niom sek­su­al­nym.

Rozdział 2. INICJACJA

Roz­dział 2

INI­CJA­CJA

Ania (32 lata, mężatka, jedno dziecko: 9-letni syn)

Wycho­wa­łam się w domu, w któ­rym war­to­ści, rytm życia wyty­cza wiara. Ufamy Bogu. Codzien­nie o nim roz­ma­wiamy. Modlimy się, rów­nież przed jedze­niem. Czy­tamy Biblię. Żyjemy zgod­nie z tym, czego nas uczy.

Moi kole­dzy i kole­żanki wie­dzieli o tym, że taka jestem. Ale nawet jeśli ktoś miałby się z tego śmiać, nie przej­mo­wa­łam się tym, bo tak - jak powie­dzia­łam - ufam Bogu. Wie­rzy­łam, że jeśli będę tego głę­boko pra­gnąć, to znajdę wspa­nia­łego męża, dla któ­rego będę żoną, jaką sobie wyma­rzył. Dla­tego nie fan­ta­zjo­wa­łam o tym, żeby cało­wać się z chło­pa­kami. Tro­chę nawet prze­ra­żało mnie, jak sły­sza­łam, że moje kole­żanki ze szkoły pla­nują ten pierw­szy raz albo mają go już za sobą. Ja wie­dzia­łam, że moja cnota jest prze­zna­czona tylko dla jed­nego męż­czy­zny...

Pawła pozna­łam w waka­cje. Obóz reko­lek­cyjny to dosko­nała oka­zja do tego, żeby zawrzeć nowe przy­jaź­nie... Bo mnie, wów­czas szes­na­sto­latce, na tym wła­śnie zale­żało. Na brat­niej duszy. On był star­szy o trzy lata. Już peł­no­letni. Polu­bi­li­śmy się od razu, ale przy­znam, że nie bar­dzo podo­bał mi się jako męż­czy­zna. Jakoś w ogóle nie wyobra­ża­łam sobie nawet, że mógłby kie­dy­kol­wiek zostać moim chło­pa­kiem, narze­czo­nym czy mężem. No nie ten typ. A jed­nak, już po reko­lek­cjach pod­trzy­my­wa­li­śmy kon­takt, mimo że miesz­ka­li­śmy kil­ka­set kilo­me­trów od sie­bie. Cie­szy­li­śmy się na kolejne spo­tka­nia. Sta­wa­li­śmy się sobie coraz bliżsi.

W pew­nym momen­cie wia­domo już było, że jeste­śmy parą... No wła­śnie. Z tego, co wiem, więk­szość ludzi uważa, że pierw­szy seks to ta chwila, kiedy zaczy­nają ze sobą być. W naszym wypadku to było nie do pomy­śle­nia, bo Paweł - podob­nie jak ja - chciał pozo­stać do ślubu czy­sty.

Jak to wyglą­dało w prak­tyce? Sta­ra­li­śmy się nawet nie myśleć o sek­sie, choć przy­znam, że nie było to łatwe, bo kocha­li­śmy się ser­cem, a ciało prze­cież w pew­nym momen­cie też zaczyna na te uczu­cia reago­wać. Ale oboje wie­dzie­li­śmy, że od wyobra­ża­nia sobie bli­sko­ści do czy­nów jest bar­dzo bli­sko, więc sta­ra­li­śmy się tego nie robić, nie pro­wo­ko­wać takich sytu­acji. Pod­czas reko­lek­cji uczest­ni­czy­li­śmy nawet w spo­tka­niach, pod­czas któ­rych pary takie jak my publicz­nie spo­wia­dały się przed innymi z mastur­ba­cji, nie­czy­stych myśli, oglą­da­nia por­no­gra­fii. My nie mie­li­śmy takich rze­czy na sumie­niu, ale wie­dzie­li­śmy przy­naj­mniej, że nie tylko nam jest trudno.

I fak­tycz­nie, przed ślu­bem do niczego - prócz poca­łun­ków - mię­dzy nami nie doszło. Raz Paw­łowi ręce zawę­dro­wały pod moją bluzkę. Ale się opa­no­wa­li­śmy. Mogę powie­dzieć, że sta­nę­li­śmy przed ołta­rzem i przed Bogiem czy­ści. Do tego stop­nia, że po raz pierw­szy zoba­czy­łam mojego męża nago wła­śnie w noc poślubną. Nie mie­li­śmy wyna­ję­tego żad­nego apar­ta­mentu w hotelu. Teraz myślę, że może to był błąd. Nasz pierw­szy raz miał się odbyć w moim panień­skim pokoju. Rodzina za ścianą - to jed­nak nie są naj­lep­sze warunki. Nie czuje się peł­nej swo­body. Mimo to uwa­żam, że była to jedna z naj­pięk­niej­szych nocy w moim życiu. Nasz zwią­zek był uświę­cony wresz­cie przez Boga. Byłam z nas taka dumna, że dali­śmy radę wytrwać. Teraz, tak po latach, myślę, że chyba bar­dziej czu­łam wtedy wzru­sze­nie niż pod­nie­ce­nie.

W pokoju pano­wał przy­jemny pół­mrok. Poszłam pierw­sza do łazienki. Pod ślubną śnież­no­białą sukienką mia­łam gładki sta­nik wykoń­czony deli­katną koronką, poń­czo­chy, ale takie bez pod­wią­zek i... majtki mode­lu­jące. To było oczy­wi­ste, że nie możesz mnie w nich zoba­czyć! Wszystko wcze­śniej już sobie prze­my­śla­łam. Mie­sią­cami to pla­no­wa­łam i marzy­łam o tym, żebyś mnie w końcu dotknął tam, gdzie nikt oprócz cie­bie nie dotrze. Odświe­ży­łam się i wło­ży­łam koron­kowe figi. Spoj­rza­łam na sie­bie w lustrze. Czy po tej nocy moje odbi­cie będzie już inne?

Czy jutro zoba­czę w nim doj­rzal­szą Anię - Anię kobietę?

Byłam gotowa, czu­łam się gotowa, choć bałam się bólu, bo zda­wa­łam sobie sprawę z tego, że pierw­szy raz dla kobiety rzadko bywa przy­jemny. Wie­dzia­łam, że mój kochany męż­czy­zna, czyli ty, będzie tuż obok mnie czy raczej... we mnie. A razem prze­cież nic nam nie grozi.

Kiedy wyszłam z łazienki, spoj­rza­łeś na mnie z zachwy­tem w oczach. - Zaraz do cie­bie wrócę.

Minę­li­śmy się w drzwiach. W two­ich oczach dostrze­głam napię­cie.

- Tylko nie roz­bie­raj się... Pro­szę. Chcę cię sama odpa­ko­wać, jak pre­zent - zażar­to­wa­łam.

Kilka minut póź­niej sta­li­śmy przed sobą i powoli zdej­mo­wa­li­śmy z sie­bie ubra­nia. Sta­ra­li­śmy się nasy­cić oczy każ­dym frag­men­tem naszych ciał. Poczu­łam na skó­rze dresz­cze. Moje ciało zaczęło na cie­bie reago­wać w bły­ska­wicz­nym tem­pie. Twój dotyk pora­żał mnie jak prąd.

Roz­pię­łam twój pasek i jed­nym płyn­nym ruchem wyję­łam go ze szlu­fek. Nie wiem, co takiego w tym jest, ale do dziś uwiel­biam to robić. Odpię­łam roz­po­rek. Lekko się uśmiech­ną­łeś. Spodnie opa­dły na pod­łogę. Wsu­nę­łam ręce pod twoją bie­li­znę i pozby­łam się ostat­niej rze­czy, która mnie od cie­bie oddzie­lała. Tak miło zamru­cza­łeś... Szcze­rze? Gdy cię zoba­czy­łam, pomy­śla­łam sobie, że wolę cię w spodniach. Dziś myślę już ina­czej. Bar­dzo lubię patrzeć, jak jesteś nagi. Podoba mi się twoje ciało. Koja­rzy mi się z siłą, męsko­ścią. Ale wtedy naprawdę nie byłam zachwy­cona. Poza tym prze­stra­szy­łam się, kiedy zoba­czy­łam, jaki jesteś ogromny. Sta­łeś tak przede mną w peł­nej goto­wo­ści, pod­nie­cony, pra­gnący zaspo­koić swoją namięt­ność. A ja pomy­śla­łam, że roze­rwiesz mnie na pół.

Twoje ręce wędro­wały po moich wło­sach, szyi, dekol­cie, pier­siach, brzu­chu. Poni­żej... Jęk­nę­łam i poczu­łam kolejną falę pod­nie­ce­nia. Poło­ży­li­śmy się na łóżku. Pie­ści­li­śmy się i cało­wa­li­śmy. We wszystko. Poca­łunki szybko zamie­niły się w odważne piesz­czoty. Twoje wil­gotne i mięk­kie usta muskały moją szyję, sutki. Scho­dzi­łeś nimi coraz niżej. Nie czu­łam wstydu, mimo że dopiero odkry­wa­li­śmy sie­bie nawza­jem. Ja rów­nież śmiało liza­łam i cało­wa­łam twoje naj­bar­dziej intymne miej­sca. Nie pozna­wa­łam samej sie­bie. Było cudow­nie. Nasze ciała wpa­dły w zachwyt...

Nagle pochy­li­łeś się nade mną i deli­kat­nie spró­bo­wa­łeś we mnie wejść. Roz­su­nę­łam sze­rzej nogi... Zabo­lało mnie. Bar­dzo. Krzyk­nę­łam.

- Aniu, nic na siłę - powie­dzia­łeś i się wyco­fa­łeś.

Pró­bo­wa­li­śmy jesz­cze kilka razy, ale nic nam z tego w tę naszą wyma­rzoną i wycze­kaną noc poślubną nie wyszło. Zresztą w kolejną rów­nież, bo następ­nego dnia dosta­łam okres. Musie­li­śmy pocze­kać.

Dla wielu par takim ide­al­nym momen­tem byłaby podróż poślubna. My poje­cha­li­śmy za gra­nicę. Nie­stety, tam nie było miej­sca na naszą intym­ność. Kole­żanka, u któ­rej miesz­ka­li­śmy, była w pokoju obok. Nie czu­li­śmy się swo­bod­nie. Ale trzeba przy­znać, że przy­naj­mniej nasze piesz­czoty stały się dużo inten­syw­niej­sze. Mia­łam wra­że­nie, że moja błona dzie­wi­cza jest dzięki nim mocno naru­szona. Marzy­łam, żeby mieć to za sobą. Oboje tro­chę się już dener­wo­wa­li­śmy tą sytu­acją. Byli­śmy nią zmę­czeni. Chcie­li­śmy prze­cież tak naprawdę i w pełni być mężem i żoną. Kiedy wró­ci­li­śmy do Pol­ski, moi rodzice zro­bili nam naj­pięk­niej­szy pre­zent, jaki mogli­śmy sobie w tej sytu­acji wyobra­zić. Wyje­chali z moim rodzeń­stwem na urlop, zosta­wia­jąc nas samych w domu. Nie było świec, płat­ków róż i nastro­jo­wej muzyki. To wszystko w ogóle nie było już potrzebne. Był śro­dek pięk­nego upal­nego dnia. Sta­li­śmy aku­rat w pokoju mojej sio­stry. Zaczą­łeś mnie namięt­nie cało­wać. Opa­dli­śmy na pod­łogę. Bły­ska­wicz­nie się roze­bra­li­śmy. Ja byłam już tak pod­nie­cona, że nie myśla­łam o stra­chu. Byłam jak w letargu. I... udało się! Bolało tylko tro­szeczkę. Obję­li­śmy się i zaczę­li­śmy razem ze szczę­ścia pła­kać. Ocie­ra­li­śmy sobie wza­jem­nie łzy z policz­ków. Wiesz dobrze o tym, że nie mia­łam za pierw­szym razem orga­zmu, ale byłam w tym momen­cie naj­szczę­śliw­szą kobietą na świe­cie. Chcia­łam cie­bie jesz­cze wię­cej - już, teraz, zaraz! Pobie­gli­śmy do łazienki, wyką­pa­li­śmy się razem. Gdy wytar­li­śmy się, wzią­łeś mnie na ręce i zanio­słeś do naszego łóżka. Po pro­stu musie­li­śmy jak naj­szyb­ciej to powtó­rzyć. Jakąś godzinę po moim pierw­szym razie prze­ży­łam swój pierw­szy pełny orgazm.

Domi­nik (38 lat, żonaty, jedno dziecko: 6-letni syn)

Moja metryka wska­zy­wała już 24 lata, a ja wciąż byłem pra­wicz­kiem. Taki już mój "urok", że kobiety mało za mną latały. Ja za to zawsze byłem i na­dal jestem nimi wprost zafa­scy­no­wany. Pozo­sta­wała mi mastur­ba­cja. Robi­łem to codzien­nie. Przy­wy­kłem do takiego spo­sobu roz­ła­do­wy­wa­nia napię­cia, jakie wywo­ły­wał we mnie widok zgrab­nych kobie­cych nóg. Mam do nich sła­bość. To mój fetysz. Uda, łydki, stopy i szpilki... Kobieca noga w szpilce to jest coś, co wywo­łuje na moim ciele dresz­cze. Fan­ta­zjuję o tym, zbie­ram zdję­cia, wpa­truję się w nie...

W moim bloku miesz­kała pewna dziew­czyna. Star­sza ode mnie o cztery lata. Bar­dzo ładna. Bar­dzo sexy. Ciemne włosy do ramion. Szczu­pła, z małymi cycusz­kami. Miała zaje­bi­ste ciało. Nie była jed­nak w moim typie, bo różne rze­czy o niej ludzie mówili. W zasa­dzie to była dziwka.

Zauwa­ży­łem, że cza­sami patrzy na mnie, a kiedy była oka­zja, to do mnie zaga­dy­wała. Nie wie­dzia­łem wtedy, o co jej cho­dzi. Bałem się i wsty­dzi­łem zapy­tać. Dla nie­do­świad­czo­nego męż­czy­zny to był duży stres. Ale pod­nie­cało mnie to. Nawet teraz, gdy o tym mówię, mam erek­cję...

Był późny wie­czór. Wra­ca­łem z imprezy. Tro­chę muzyki, tro­chę żar­tów, tro­chę alko­holu. To nie był mocny melanż, ale czu­łem, że jestem wsta­wiony. Sze­dłem ulicą sam. Nie spie­szy­łem się, bo było mi przy­jem­nie. Pomy­śla­łem, że wstą­pię jesz­cze do sklepu noc­nego po małe piwko...

- Cześć! Poczu­łeś pra­gnie­nie? - zacze­pi­łaś mnie, kiedy wycho­dzi­łem ze sklepu i kokie­te­ryj­nie na mnie spoj­rza­łaś.

- Cześć. Ja... Ja... - Głos uwiązł mi w gar­dle. Co by tu powie­dzieć, żeby wyszło na luzie i jed­no­cze­śnie, żebyś nie pomy­ślała o mnie, że dwóch zdań nie potra­fię skle­cić. Sytu­acji nie uła­twiało to, że wyglą­da­łaś tak sexy: w tych wąskich dżin­sach i T-shir­cie, który opi­nał się na two­ich kształt­nych, tro­chę dziew­czę­cych cycusz­kach. W tym momen­cie pomy­śla­łem, że chcę jak naj­szyb­ciej być już w domu, wziąć swo­jego kutasa w dłoń i dojść. Sam ze sobą, myśląc o tobie.

Spoj­rza­łaś na moje piwo.

- Wiesz co, też mam ochotę na bro­wara. Pocze­kaj chwilkę... Wbie­głaś do sklepu i po chwili wyszłaś, trzy­ma­jąc schło­dzoną butelkę.

- Nie będziemy pić jak jacyś żule pod skle­pem. Chodź do mnie! - rzu­ci­łaś.

- Do cie­bie? - zapy­ta­łem jak onie­śmie­lony uczniak. - Ale...

- No nie daj się pro­sić. Chodź, będzie faj­nie... - powie­dzia­łaś to z takim wdzię­kiem i tak natu­ral­nie, że nabra­łem odwagi.

Kiedy weszli­śmy do miesz­ka­nia, nie zapa­li­li­śmy żad­nej lampy. Wystar­czyło świa­tło latarni, które wpa­dało przez okno. Usie­dli­śmy obok sie­bie na kana­pie, ale zacho­wu­jąc bez­pieczny dystans. W pew­nym momen­cie przy­su­nę­łaś się do mnie, a ja drgną­łem.

- Nie bój się - szep­nę­łaś i poło­ży­łaś rękę na moim kola­nie. - Wiesz, podo­basz mi się. Chcę ci obcią­gnąć...

Serce zaczęło mi walić jak osza­lałe. Prze­cież ni­gdy tego nie robi­łem i nawet nie wyobra­ża­łem sobie, że ten wie­czór może się tak skoń­czyć. Ale wie­dzia­łem na pewno, że bar­dzo tego chcę. Zaczą­łem cię namięt­nie cało­wać. Ty wyczu­łaś jed­nak moje prze­ra­że­nie.

- Nie dener­wuj się - powie­dzia­łaś uspo­ka­ja­jąco i roze­bra­łaś mnie z bluzy, a następ­nie zdję­łaś swój T-shirt, poka­zu­jąc mi się w różo­wym sta­niku.

- Tak bar­dzo chciał­bym się z tobą kochać... - oświad­czy­łem, a ty spoj­rza­łaś na mnie z lek­kim roz­ba­wie­niem.

- Jaki ty jesteś uprzejmy i dobrze wycho­wany. Nie to co inni...

Roze­bra­li­śmy się do naga, a ja zaczą­łem wędro­wać ustami po twoim ciele i je cało­wać. Wcale tego nie chcia­łaś. Wola­łaś mojego kutasa. Chwy­ci­łaś go i zaczę­łaś lizać - od główki aż po same jajka. To było obłęd­nie cudowne. Cały trzą­słem się z pod­nie­ce­nia, które w tym momen­cie się­gało nie­mal zenitu. Patrzy­łem na cie­bie, jak pie­ścisz mnie ustami, jak mnie poły­kasz. Chcia­łem już cze­goś wię­cej. Chwy­ci­łem cię za policzki, unio­słem twoją twarz i spoj­rza­łem głę­boko w twoje piękne oczy.

- Chcę w cie­bie wejść! - Mój głos był zde­cy­do­wany.

- Nie mogę. Prze­pra­szam... Mam okres.

Byłaś prze­ko­nana, że mnie znie­chę­cisz, ale w tym momen­cie nie zro­biło to na mnie żad­nego wra­że­nia. Poło­ży­łem cię na ple­cach, roz­su­ną­łem twoje nogi i uło­ży­łem się mię­dzy nimi. Do dziś kocham pozy­cję misjo­nar­ską.

Tak bar­dzo chcia­łem już być w środku, ale nie wie­dzia­łem, jak się za to zabrać, więc sku­pi­łem się na two­ich pier­siach - cało­wa­łem je, liza­łem, plu­łem na nie. Ty chyba uzna­łaś, że wystar­czy już tej zabawy, bo się­gnę­łaś ręką do mojego kutasa i nakie­ro­wa­łaś... Nie zapo­mnę tego uczu­cia. Twoja pusia była taka cie­pła i śli­ska. Pierw­sze ruchy były nie­po­radne. Musia­łem się tro­chę dziw­nie zacho­wy­wać.

- Spo­koj­nie. Nie dener­wuj się. Powo­lutku - doda­wa­łaś mi odwagi.

W końcu zła­pa­łem rytm.

- Opleć mnie nogami - popro­si­łem i przy­spie­szy­łem ruchy.

To był obłęd. Mia­łem wra­że­nie, że całe twoje sek­sowne ciało mnie otula. Czu­łem się bez­piecz­nie, a ty tak słodko jęcza­łaś...

- Aaa! Aaa! - zaczę­łaś nagle tak gło­śno krzy­czeć.

- Robię coś źle? Prze­pra­szam... - Byłem prze­ra­żony twoją reak­cją.

- Nieee! Cudow­nie jest! Wła­śnie doszłam. - Twoje słowa prze­ry­wane były cięż­kimi odde­chami.

Po chwili poczu­łem, że mój pierw­szy raz zmie­rza do wiel­kiego finału. Nie chcia­łem skoń­czyć w środku. Prze­cież nawet nie pomy­śle­li­śmy o pre­zer­wa­ty­wie, ale nie wytrzy­ma­łem i eks­plo­do­wa­łem. Oboje na moment zasty­gli­śmy.

Wysze­dłem z cie­bie, usia­dłem i wzią­łem cię na kolana. Cało­wa­łem po szyi, a twoje włosy deli­kat­nie smy­rały moją twarz. Trwało to jed­nak tylko kilka chwil, bo poczu­łem, jak znowu staję się twardy. Ty też od razu to zauwa­ży­łaś i jed­nym gwał­tow­nym ruchem nabi­łaś się na mnie.

Tym razem to już było nor­malne, ostre rucha­nie. Tak na mnie ska­ka­łaś, że jęcza­łem jak osza­lały. Ale długo nie mogłem dojść w tej pozy­cji. Z jed­nej strony czu­łem zmę­cze­nie, tro­chę nawet ból, ale z dru­giej - nie chcia­łem, żeby się to koń­czyło, bo było mi bosko.

W końcu się spu­ści­łem, a ty spraw­nie ze mnie zeszłaś, usia­dłaś obok i poda­łaś mi piwo, któ­rego wcze­śniej nie dokoń­czy­li­śmy.

- Nie brzy­dzisz się mnie?

Twoje pyta­nie po tym, co przed chwilą robi­li­śmy, wydało mi się jakieś głu­pie.

- Ale czego?

- No wiesz, ten okres...

Nie brzy­dzi­łem się. Byłem tym wszyst­kim oszo­ło­miony i ocza­ro­wany. Posze­dłem do łazienki i umy­łem się z two­ich i moich śla­dów. Poca­ło­wa­łem cię i wró­ci­łem do domu.

Nikomu nie opo­wia­da­łem tej histo­rii. Nawet moja żona zna tylko jej mały frag­ment. Jest moja, tylko moja.

Bar­tek (38 lat, żonaty, jedno dziecko: 8-let­nia córka)

Jako ojciec kil­ku­let­niej córeczki zasta­na­wiam się i naprawdę tym mar­twię, co zro­bić, żeby za jakiś czas, kiedy będzie już młodą kobietą, prze­żyła fajny pierw­szy raz. Żeby nie było to dla niej jakimś stre­sem, traumą, przy­pad­kiem.

Ja wycho­wa­łem się w cza­sach, kiedy nie­stety z rodzi­cami się o tym nie roz­ma­wiało, a cnotę tra­ciło się dosłow­nie po kątach. Może nie robi­li­śmy tego tak wcze­śnie, jak teraz się sły­szy, ale było to raczej byle jakie. Do tego docho­dził strach przed zaj­ściem w ciążę. Oczy­wi­ście były gumki, ale my byli­śmy jacyś mało uświa­do­mieni. Pamię­tam, jak jedna z moich dziew­czyn bała się, że zaj­dzie w ciążę, bo wło­ży­łem jej do środka palec. Tłu­ma­czy­łem, że prze­cież nawet nie mia­łem jesz­cze wytry­sku, a ona na to, że jed­nak doty­ka­łem nim swo­jego penisa.

Był strach, nie było warun­ków. Ja i tak mia­łem dużo swo­body, bo miesz­ka­łem tylko z sio­strą i mamą, tak zapra­co­waną, że nie bar­dzo się nami inte­re­so­wała. Jak nie chcia­łem wra­cać na noc, to po pro­stu jej to mówi­łem, a ona nawet nie wni­kała, gdzie będę. To tro­chę uła­twiało sprawę.

Kiedy prze­sta­łem być pra­wicz­kiem? To w sumie trudne pyta­nie, bo ja tę swoją cnotę tra­ci­łem tro­chę na raty. Bo czy to był dzień, kiedy dziew­czyna po raz pierw­szy zro­biła mi loda, czy też moment, kiedy po raz pierw­szy mój penis zna­lazł się w środku kobiety? Te dwie rze­czy oddzie­lał od sie­bie rok. Osta­tecz­nie doświad­czony poczu­łem się w wieku 18 lat - czyli wszystko na legalu - z dowo­dem oso­bi­stym w kie­szeni.

Orga­ni­zo­wane przez cie­bie imprezy zawsze były ostre. Koń­czy­li­śmy zwy­kle nad świ­tem. Po całym domu walały się puste puszki po piwie i opa­ko­wa­nia od czip­sów, a zamiast powie­trza wisiała mętna chmura sza­rego papie­ro­so­wego dymu. To była trze­cia klasa liceum i wyda­wało nam się, że jeste­śmy bar­dzo doro­śli, pijąc alko­hol i paląc. Wyko­rzy­sty­wa­li­śmy to, że twoi rodzice wyjeż­dżali od czasu do czasu sami na week­end.

Byłaś ładną dziew­czyną. Może nie jakąś seks­bombą, ale chło­pa­kom, któ­rzy lubią takie skrom­niej­sze, mogłaś się podo­bać. Ja też lubi­łem na cie­bie patrzeć. Mia­łaś bar­dzo kobiece ruchy, dłu­gie pro­ste ciemne włosy, brą­zowe oczy, ale przede wszyst­kim byłaś mądra. Naprawdę lubi­łem z tobą roz­ma­wiać. Mia­łaś takie nie­ba­nalne sko­ja­rze­nia i poczu­cie humoru. Trak­to­wa­łem cię jed­nak po kum­pel­sku, poza tym wyda­wało mi się, że zupeł­nie nie inte­re­suję cie­bie jako facet.

- Wiesz, co mi powie­działa Ewe­lina? Że Beata chce z tobą prze­żyć swój pierw­szy raz.

Byłem zasko­czony, kiedy Arek to powie­dział. Mój naj­lep­szy kum­pel od pierw­szej klasy liceum miał dziew­czynę i wie­dzia­łem, że z Ewe­liną mają to już za sobą. Nie prze­chwa­lał się tym jed­nak ni­gdy. W sumie nie pozna­łem też żad­nych szcze­gó­łów. Byli­śmy face­tami z zasa­dami. Przy­naj­mniej sta­ra­li­śmy się być dżen­tel­me­nami.

O to, żeby powie­dział mi o tobie, popro­siła go Ewe­lina. Były­ście takimi przy­ja­ciół­kami od serca.

- Serio mówisz? Ja się Beacie podo­bam? - zapy­ta­łem.

- Chło­pie! Prze­cież ona sza­leje za tobą od pierw­szej klasy! W przy­szły week­end znów robi melanż. Wiem, że na coś liczy. Prze­myśl to sobie.

Do końca dnia nie myśla­łem o niczym innym! Mia­łem 17 lat i hor­mony we mnie buzo­wały. Marzy­łem, żeby zacząć upra­wiać seks, tylko nie chcia­łem tego robić z kimś zupeł­nie przy­pad­ko­wym. Ale cie­bie lubi­łem prze­cież bar­dzo...

Idąc tam­tego dnia na imprezę, dobrze się wyszy­ko­wa­łem. Wzią­łem kąpiel, ogo­li­łem się, wypra­so­wa­łem koszulkę, kupi­łem sobie nawet nowe bok­serki. No i oczy­wi­ście wzią­łem ze sobą pudełko z pre­zer­wa­ty­wami. Nie, żebym liczył na to, że już na początku zro­bimy to trzy razy, ale pomy­śla­łem, że lepiej mieć wię­cej na wypa­dek, gdyby na przy­kład coś nie wyszło z zakła­da­niem.

Cały wie­czór spę­dzi­łem z tobą. Tań­czy­li­śmy razem, pali­li­śmy na tara­sie papie­rosy, w końcu zro­biło się intym­nie i cię przy­tu­li­łem.

- Chodźmy do mojego pokoju - powie­dzia­łaś.

Tak też zro­bi­li­śmy. Poło­ży­li­śmy się na łóżku, zaczę­li­śmy się cało­wać i powoli roz­bie­rać. Dotar­łem do two­ich piersi - bar­dzo ładne były. Spodo­bały mi się twoje małe ciemne bro­dawki. Potem zsze­dłem ustami do pępka i zaczą­łem cię roz­bie­rać z dżin­sów. Zdją­łem je, zosta­wia­jąc majtki. Nie mia­łaś na sobie koro­nek, ot zwy­kłe czarne baweł­niane. Ale wyglą­da­łaś super. Marzy­łem już, żeby pocało­wać twoją cipkę. Zawsze intry­go­wało mnie, jaki ma smak. Zsu­ną­łem bie­li­znę i... w jed­nej chwili opa­dło całe moje pod­nie­ce­nie. Chyba nawet poczu­łem rodzaj paniki. Beatko, byłaś naj­bar­dziej owło­sioną kobietą, jaką widzia­łem! No po pro­stu czarny busz. Jezu! Te włosy nacho­dziły aż na uda. Zerwa­łem się z łóżka.

- Co się stało? - zapy­ta­łaś prze­stra­szona.

- Yyyy. Wiesz, nie chciał­bym naci­skać na cie­bie. Do tego trzeba się przy­go­to­wać...

- Ale ja jestem przy­go­to­wana. No chyba, że ty nie jesteś jesz­cze gotowy?

- No wła­śnie o to cho­dzi - skła­ma­łem. - Zasko­czy­łaś mnie tą otwar­to­ścią. - Wymy­śla­łem na pocze­ka­niu.

- A mogę ci cho­ciaż zro­bić dobrze? - zapy­ta­łaś.

Chwy­ci­łaś mojego penisa i tro­chę nim potrze­pa­łaś. Gdy tylko odzy­skał formę, wzię­łaś go do ust, a ja odle­cia­łem. Muszę przy­znać, że zro­bi­łaś mi fan­ta­stycz­nego loda. I nie wiem, czy to była kwe­stia tego, że po raz pierw­szy doświad­czy­łem orga­zmu z ust kobiety, czy fak­tycz­nie tak dobrze to robi­łaś, ale zawsze świet­nie to wspo­mi­nam.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki