Poezje. Wybór - Juliusz Słowacki

I

Ledwo słońce na wschodzie odsłoni swe lica,

Ledwo spojrzy po cichej, samotnej dolinie,

Mgła się mieni w łzy róży i na kwiaty spłynie,

Chyli się pod perłami różą krasnolica.

Zaledwo w serce moje spojrzała dziewica,

Ledwom zaczął żyć dla niej i dla niej jedynie,

Szczęście w łzy się zmieniło, mgła omamień ginie,

Błyszczy gorzkimi łzami zalana źrenica.

Luba! szczęścia nie znajdzie, kto w twym serce skona,

I moich cierpień nigdy wątek się nie skończy;

Bo chociaż lotnym skrzydłem czas przeminie rączy,

Choć nasze dusze przejdą do wieczności łona,

Gdy twoja tak spokojna, moja tak zwichrzona,

W niebie się nawet dusza z duszą nie połączy.

II

Zwarzyła jesień kwiaty nad brzegiem strumyka,

Wiatr szumiąc zeschłych liści tumanami miota;

Błyszczy dąb koralowy, błyszczy brzoza złota,

A jaskółkę wewnętrzny niepokój przenika.

Już czas lecieć – gdzie? w sercu znajdziesz przewodnika.

Już czas lecieć, wewnętrzna uczy cię tęsknota.

Siedzi smutna nad gniazdem, skrzydełkiem trzepota,

Zrywa się – podleciała – mignęła i znika.

Jaskółka miała wrócić, nim zefir zawionie,

Pod strzechę, której nieraz doznała opieki,

Lecz ją w przelocie morskie pochłonęły tonie.

Lauro – ja nieszczęśliwy, idąc w kraj daleki

Myślę, że wrócę kiedyś spocząć na twym łonie...

Próżne marzenia! – żegnam, żegnam cię na wieki.

III

Duszo! Śpij duszo moja, coś cierpiała tyle,

Twój Anioł cię opuścił i szczęście się zmienia.

Śpij! ach śpij duszo moja, dopóki z uśpienia

Nieśmiertelny głos Boga nie wyrwie cię mile.

Śpij serce, już dla ciebie znikły szczęścia chwile,

I na cóż się masz budzić na same cierpienia?

Śpij lutni! próżne, próżne twoje smutne brzmienia,

Ja sam zasnę niedługo w głębokiej mogile.

Tak wędrowiec grożącej śmierci niedaleki

Choć już do dna wychylił trucizny napoje,

Jednak długo się męczy, nim zawrze powieki.

Ja, co piłem tak słodkie, zgubne szczęścia zdroje,

Piłem śmierć z rozkosz czary i zasnę na wieki!

Lecz nim zasnę – ach biedne, biedne serce moje!

IV

Czyliż kto duszy mojej wrócić szczęście zdoła?

Czyliż kiedy z łez gorzkich oschnie ma źrenica?

Ta, którą tak kochałem, anielska dziewica

Litością już nie spędzi smutków z mego czoła.

Może kiedyś na łonie innego anioła

Czoło moje rozjaśni szczęścia błyskawica;

Lecz szczęście to nie potrwa! znów ściemnieją lica

A serce chwil przeszłości z rozpaczą zawoła.

Choć róża raz na wiosnę kwitnie i opada,

Zdarza się, że w jesieni znowu się rozwija,

Lecz wtenczas taka wątła, wysilona, blada.

Tak choć szczęście nie wraca, gdy raz człeka mija,

Czasem przed zgonem uśmiech na licu osiada,

Ale i w tym uśmiechu już się śmierć przebija.

1827 r., Wilno