Poetycki miszmasz - Lidia Nowosad

ściano płaczu

niezapisana tablico

kąciku wyznań miłosnych

wydobywasz z podświadomości

zwierzenia pragnienia tęsknoty

składając z nich strofy

ucieczko od trosk i zwątpienia

bezpieczny azylu zbłąkanej duszy

dający ukojenie i wyciszenie

kolekcjonerko wylewanych łez

współdzieląca cierpienie

z zagubionym człowiekiem

unosisz metr nad ziemią

chodzących z głowami w chmurach

marzycieli i niepokornych buntowników

przysiadasz cicho na ramieniu

nadajesz sens słowom

misternie przelewanym na papier

Jak stąpać po kobiercu

barwnym i pachnącym

pod niebem rozłożonym

odwiecznym dziele Stwórcy

utkanym na łonie Ziemi

by go nie zdeptać

jak dotykać delikatne

płatki kwiatów łąkowych

ubogacone aromatem

by ich nie skruszyć

jak zachować spokój

pośród barwnych kwiatów

jaskrów koniczyn fiołków

stokrotek maków i chabrów

kiedy pragnę tańczyć

i skakać z radości

O rajskie ptaki

nadobne strażniczki

wrót niebiańskich

na granicy wieczności

i doczesności

komu zezwolicie

przekroczyć bramę

by znaleźć się w błękicie

rozjaśnionym światłem

czy poderwiecie się do lotu

z lekkością motyli

ze złożonymi skrzydłami

dumę będziecie obnosić

...a może

przegnano was z raju

za pychę i wyniosłość

byście spokorniały

W cyklicznym porządku

przypływy i odpływy uczuć

pojawiają się i przemijają

falami toczy się życie

to wznosi się sukcesem

to porażką opada

po dniach słonecznych

nadciąga groźna burza

budząc fale sztormowe

halny niszczy warownie

stawiane z mozołem

wzbudzając nagły niepokój

toniemy w kipieli miłości

by w jednej chwili

przemienić ją w nienawiść

Jestem porcelanową primadonną

kruchą i delikatną niezmiernie zgrabną

wybrałeś mnie spośród tysiąca piękności

wystarczyło jedno spojrzenie

i zauroczyliśmy się w sobie

codziennie napełniam się dla ciebie

życiodajnym eliksirem

budzącym do życia

przywracającym siły witalne

bierzesz mnie w dłonie

czule obejmujesz

powoli spijasz moją zawartość

mrużąc oczy rozmarzone

przywieram do ciebie

wpasowuję się w układ twych dłoni

dbam o naszą bliskość i łączność

by nawet kropla nas nie dzieliła

chcę utrwalić czas i zatrzymać go

bo dostrzegam smutek w oczach

kończąca nasze obcowanie

bo spływają ostatnie krople eliksiru

z tobą jest mi cudownie

bo jesteś taki delikatny

traktujesz mnie nabożnie

że czuję się królową

a jestem tylko

twoją porcelanową filiżanką

Serce przy sercu rozkwita

pobudza ciała do życia

nowe marzenia płyną

szeroką strugą jak rzeka

znów słońce rozświetla

mroczne zakątki duszy

ciepło lód rozmraża

zło skutecznie kruszy

serce siedzibą miłości

stąd ona w świat wyrusza

przed nią daleka droga

i czeka niejedna dusza

gdy miłość serca połączy

węzłem trwałym i mocnym

na ziemi niebo się zdarzy

życie stanie się owocne

Niech staną zegary

zatrzyma się czas

kiedy jesteś przy mnie blisko

bliski

niech stanie czas

niech trwa noc bezkresna

skrywa pragnień moc

bliski

niech trwa noc

niech życie płynie błogo

upojna miłość trwa

kiedy jestem z tobą blisko

z bliskim

niech to trwa