Poetycki list do umarłego Przyjaciela - Katarzyna Lisowska

Pamiętasz tamten dzień,

Gdy oceany przestały grać?

Niebo przestało zniżać się do świata oraz szumieć,

Ale spotkałyśmy się na błękitnych alejkach ciszy...

Ziemia mi tak drgała pod nogami.

Powietrze było duszne od ciszy.

Mrok był jak światło i było strasznie.

Pamiętasz, Przyjacielu, spacer po cmentarzu?

Człowieka martwego kładziono do ziemi.

Bierze się, żeby nie zagryźć się do rana.

Wiesz, błękit w sercu Twym.

Wszystkie drogi na opak otwarte.

Można pobłądzić na zawsze.