Jakiej nowości nie oddalibyśmy za tę rozkoszną monotonię,gdzie wszystko jest znane i kochanewłaśnie dlatego, że znane?

George Eliot, tłum. Anna Przedpełska-Trzeciakowska

Nad gatunkami życia wyspowego rozpościerała siękolejno ciemna noc zagłady.

Rachel Carson, tłum. Tadeusz Borysewicz

Co spotkam Żal to go mierzę

Wąskim Okiem sondy -

Czy ciąży tak jak Mój -

Czy jest może Lżejszy.

Emily Dickinson, tłum. Krystyna Lenkowska

Siedzę przy stoliku w luksusowej restauracji - świeże białe obrusy, wypolerowane sztućce, kelnerzy w jednakowych strojach - z trzema mężczyznami. Pomieszczenie rozbrzmiewa rozmowami i śmiechem. Czterech kelnerów podchodzi synchronicznie i stawia przed każdym z nas talerz z rybą w całości. Dłonie dolewają wina, a my zaczynamy jeść, widelcami i nożami oddzielając kawałki białego mięsa od ości.

Nagle mężczyzna siedzący dokładnie naprzeciwko mnie zaczyna się krztusić. Jego twarz staje się różowa, potem czerwona, następnie purpurowa. Nikt nie spieszy mu na pomoc, bo pozostali też trzymają się za gardła, chwytając łapczywie powietrze. Mężczyzna zasłania ręką usta i odkasłuje nagłym, gwałtownym ruchem. Opuszcza dłoń i pokazuje ludzki palec z paznokciem pomalowanym na lśniący granat. Mężczyzna po mojej prawej stronie wykasłuje kłębek długich czarnych włosów. Mężczyzna po mojej lewej sięga do ust i wyciąga mały palec od stopy w srebrnym pierścionku z gwiazdkami. Restauracja ożywa dźwiękami kasłania, dławienia się, krztuszenia, charczenia, spluwania, zwracania. Jakaś kobieta pokazuje ucho. Inna - nos. Rzucony przez salę kciuk ląduje na naszym stole. Krzyki przybierają na sile.

Czuję łaskotanie w gardle i staram się je zdusić. Wiem, co to będzie. Przełykam usilnie, ale zaschło mi w ustach. Sięgam po szklankę wody, żeby to popić, lecz kiedy rozchylam wargi, chcąc wziąć łyk, nie mogę się powstrzymać. Kaszlę.

Twoje oko leży na mojej dłoni i patrzy na mnie, brązowe rzęsy są wywinięte i mokre.