POCHODY

Idą, idą dalekie i srebrne

niosą, niosą na stopach

grudy zapomnianej ziemi

skrzypią drzewca sztandarów

powiewają pąsowe i złote

płachty klaszczą na wietrze

płachty drą się z trzaskiem.

Odejdźcie czym prędzej truchła

do spróchniałych trumien

niech was przytrzasną wieka

na następne wieki

po cóż nam wytykacie

iżeśmy nie lepsi

po cóż nam wytykacie

żeśmy tacy sami?

Idą, idą z daleka

skąd?

Któż wie to?

Idą, idą z daleka

dokąd idą?

Któż wie to?

Pobrązowiały liście

w wawrzynowych wieńcach

zaśniedziałe

królewskie korony

z brzękiem toczą po bruku

przydeptują stopami

ci, którzy ciągle wierzą

iż lepsi

od królów.

Przepróchniałe na oścież

drzwi do końca świata