Po rozstaniu wybieram siebie - Anastasiia Kolendo-Smirnova

Kup ebooka

26.25 zł
21.79 zł (26,25 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Dzień trzeci

Znowu budzę się wcześniej niż zwykle.

Spałam niespokojnie. Miałam ciężkie sny. Po przebudzeniu wraca ból i przez chwilę naprawdę wydaje mi się, że to nigdy się nie skończy.

Na portalu randkowym czekają wiadomości od kilku mężczyzn. Patrzę na nie i nie czuję zainteresowania. Wręcz przeciwnie - przypominają mi, że chciałam być z kimś zupełnie innym.

Nie mam ochoty poznawać nowych ludzi.

Nie mam nawet ochoty wykonywać kolejnego ćwiczenia.

Wczoraj impulsywnie ścięłam włosy. Dzisiaj patrzę na nie i zastanawiam się, po co właściwie to zrobiłam. Za dwa dni mam ważną rozmowę o pracę, a ja mam wrażenie, że moje życie rozsypało się na części.

Jeżeli mam ocenić swoją wiarę w szybkie szczęśliwe zakończenie - nadal jest bliska zeru.

Rozstanie nie przebiega według harmonogramu.

Jednego dnia możemy poczuć chwilową ulgę, a następnego znowu płakać.

Możemy jednocześnie wiedzieć, że zakończenie związku było właściwą decyzją, i tęsknić za człowiekiem, z którym się rozstaliśmy.

Możemy nie chcieć wracać i jednocześnie cierpieć dlatego, że druga osoba już nie wróci.

Te doświadczenia nie wykluczają się wzajemnie.

Dlatego nie będziemy wymagać od siebie, żeby każdy kolejny dzień był lepszy od poprzedniego.

Podobnie jest z naszymi obrazami.

Jeżeli wracasz do metafory stworzonej wcześniej, możesz zauważyć, że dzisiaj odbierasz ją inaczej. To naturalne. Nasze emocje zmieniają się wraz z sytuacją, snem, stresem, wspomnieniami i wieloma innymi czynnikami.

Nie musimy również doprowadzać obrazu do stanu, w którym pozostają wyłącznie pozytywne emocje.

Po rozstaniu taki cel byłby często sztuczny.

Bardziej realistyczne pytanie brzmi:

"Czy mogę stworzyć taką wersję obrazu, przy której jest mi trochę bezpieczniej, spokojniej albo łatwiej?"

Nie ma określonej liczby dni, po której powinno się to wydarzyć.

Dla jednej osoby ćwiczenie będzie pomocne po kilku minutach. Inna będzie chciała wrócić do niego kilka razy. Jeszcze inna odkryje, że ten sposób pracy po prostu jej nie odpowiada.

Każda z tych możliwości jest w porządku.

Wracam więc do swoich dwóch obrazów.

W pierwszym nie ma już realnego tsunami. To, co początkowo wyglądało jak zagrożenie za oknem, stało się elementem obrazu na ścianie.

Nadal jednak czuję lekkie napięcie związane z rodziną.

Próbuję kolejnej wersji.

Wyobrażam sobie mężczyznę, który przyprowadza do swoich rodziców małą dziewczynkę - ich wnuczkę.

Scena staje się cieplejsza.

Rodzina cieszy się ze spotkania.

Zauważam jednak nową myśl:

A gdzie jest matka dziecka?

To pokazuje, jak zmienne mogą być nasze skojarzenia. Obraz, który chwilę wcześniej wydawał się spokojny, może po chwili uruchomić kolejne pytanie.

Nie oznacza to, że odkryliśmy nową "blokadę".

Po prostu pojawiło się nowe skojarzenie.

Na razie zostawiam obraz właśnie taki.

Druga scena nadal jest trudniejsza.

Mężczyzna odchodzi, a kobieta zostaje z poczuciem utraty. W poprzedniej wersji pojawiło się lustro.

Dzisiaj patrzę na tę scenę i znowu chce mi się płakać.

Po chwili zauważam w odbiciu jeszcze jedną sylwetkę.

Ktoś stoi za kobietą.

Nie wiem, kto to jest.

Nie muszę wiedzieć.

Sama obecność kogoś w tej scenie sprawia jednak, że pojawia się odrobina nadziei.

Na dzisiaj wystarczy.

W pierwotnym tekście określałam tę relację jako "współuzależnioną" i "neurotyczną". Dzisiaj wolę nie stawiać takiej diagnozy wyłącznie na podstawie własnego cierpienia.

Silne przywiązanie, tęsknota i trudność w pogodzeniu się z rozstaniem nie oznaczają automatycznie zaburzenia czy współuzależnienia.

Wiem natomiast jedno:

ta relacja przynosiła mi dużo cierpienia, a mimo to bardzo trudno było mi ją zakończyć.

I właśnie temu doświadczeniu chcę się przyglądać.

Dlaczego terapia kognitywno-obrazowa może być pomocna?

Dzień czwarty

Znowu śni mi się mój związek.

Po przebudzeniu zostaje nieprzyjemne napięcie, ale dzisiejszy poranek jest trochę łatwiejszy niż poprzedni.

Ulga nie trwa długo.

Otwieram portal społecznościowy związany z pracą i widzę, że on jest online.

Natychmiast wraca smutek.

Płaczę.

Przez chwilę jestem przekonana, że nic z tego nie będzie, że wszystkie moje ćwiczenia są bez sensu.

A jednak chcę kontynuować.

Dlaczego?

Nie dlatego, że terapia kognitywno-obrazowa jest "cudowną metodą".

Nie dlatego, że może zagwarantować określony rezultat.

I z pewnością nie dlatego, że praca z obrazami leczy choroby somatyczne, niepłodność, alergie, zmarszczki czy inne problemy medyczne. Takich twierdzeń nie można wyprowadzać z doświadczeń psychologicznych. W przypadku problemów zdrowotnych podstawą pozostaje odpowiednia diagnostyka i leczenie medyczne.

Powód jest znacznie prostszy.

Praca z obrazami pomaga mi czasami zobaczyć własne doświadczenie z innej perspektywy.

Kiedy mówię:

"Boję się, że znowu stracę miłość",

to pozostaje zdaniem.

Kiedy natomiast wyobrażam sobie kobietę stojącą z poczuciem pustki, podczas gdy mężczyzna odchodzi, mogę łatwiej zauważyć, jak bardzo w tej historii oddałam drugiej osobie odpowiedzialność za własne poczucie pełni.

To nie znaczy, że obraz ujawnił ukrytą prawdę.

To znaczy, że metafora pomogła mi coś zobaczyć i nazwać.

I właśnie w taki sposób proponuję korzystać z terapii kognitywno-obrazowej w tej książce.

Nie jako z magicznego sposobu na zmianę rzeczywistości.

Jako z narzędzia do rozmowy z samą lub samym sobą.

Jak to działa?

Dzień piąty

Rozmowa kwalifikacyjna poszła dobrze.

Powinnam się cieszyć.

A jednak mój nastrój właściwie się nie zmienił.

Wciąż mam w sobie coś, co przypomina oczekiwanie, że on wróci.

Jednocześnie wiem, że nie tego naprawdę chcę.

Powrót nie rozwiązałby problemów, które doprowadziły nas do rozstania. Tęsknota za człowiekiem i decyzja, że nie chcę już z nim być, mogą istnieć jednocześnie.

Pojutrze są jego urodziny.

Myślę o tym częściej, niż chciałabym.

W tym okresie wydarzyła się jeszcze jedna rzecz, której kiedyś nadawałam psychologiczne znaczenie.

W czasie związku miałam problemy ginekologiczne. Później mój stan zdrowia się zmienił.

Kiedyś interpretowałam to tak, jakby moja "podświadomość" nie chciała mieć dziecka właśnie z tym mężczyzną i dlatego wywołała chorobę.

Dzisiaj nie stawiałabym takiego wniosku.

Samo następstwo dwóch wydarzeń nie dowodzi związku przyczynowego. Problemy ginekologiczne wymagają oceny medycznej i nie należy tłumaczyć ich ukrytym konfliktem psychicznym tylko dlatego, że pojawiły się w trudnym okresie życia.

Stres może wpływać na nasze samopoczucie i funkcjonowanie organizmu, ale nie oznacza to, że nieświadomość "tworzy chorobę", aby uniemożliwić nam określoną decyzję.

To rozróżnienie jest ważne także dla dalszej pracy.

Terapia kognitywno-obrazowa nie polega na odnajdywaniu tajemniczej "blokady", która steruje naszym życiem poza świadomością.

Możemy natomiast mieć przekonania, obawy i utrwalone sposoby reagowania, których wcześniej nie zauważaliśmy.

Wyobraźmy sobie kobietę, która bardzo chce wyjść za mąż, ale jednocześnie dorastała w domu, w którym małżeństwo kojarzyło się z ciągłymi konfliktami.

Może świadomie pragnąć bliskości, a jednocześnie odczuwać lęk, kiedy relacja staje się poważniejsza.

Nie oznacza to, że jakaś ukryta siła "nie pozwala jej wyjść za mąż".

Jej historia może jednak wpływać na oczekiwania, interpretację zachowania partnera, wybory, sposób reagowania na konflikt czy gotowość do zaufania.

I właśnie takim reakcjom można się przyglądać.

Wracam więc do swoich obrazów.

W pierwszym widzę rodzinne spotkanie. Mężczyzna przyprowadził do rodziców dziecko. W poprzedniej wersji pojawił się dzwonek do drzwi.

Dzisiaj drzwi się otwierają.

Na progu stoi kobieta - partnerka mężczyzny i matka dziecka.

Uśmiecha się.

Atmosfera robi się spokojniejsza.

Zostawiam tę scenę bez dalszych zmian.

W drugim obrazie nadal widzę kobietę po rozstaniu.

W poprzedniej wersji za jej plecami pojawiła się sylwetka.

Teraz przychodzi mi do głowy, że ta osoba trzyma serce.

Początkowo pojawia się myśl:

"To nowe serce dla mnie. Ktoś je przyniesie i wypełni pustkę."

I właśnie tutaj się zatrzymuję.

Bo czy naprawdę chcę, żeby moje zdrowienie zależało od pojawienia się kolejnego człowieka?

Czy nowy partner ma "naprawić" to, co zabrała poprzednia relacja?

Nie.

Zmienię więc metaforę.

Osoba stojąca za kobietą nie niesie nowego serca.

Niesie lustro.

Kobieta może zobaczyć w nim siebie.

Zmęczoną.

Zapłakaną.

Poranioną.

Ale nadal całą.

I nagle ten obraz znaczy dla mnie więcej niż wszystkie wcześniejsze próby.

Nie potrzebuję człowieka, który przyniesie mi brakującą część.

Potrzebuję stopniowo odzyskać poczucie, że mimo utraty relacji nadal jestem sobą.

Nie oznacza to, że od tej chwili przestanie boleć.

Nie oznacza nawet, że jutro nie będę znowu płakać.

Ale po raz pierwszy w tej metaforze pojawia się możliwość, której wcześniej prawie nie zauważałam:

on może odejść, a ja mogę zostać ze sobą.

I być może właśnie tutaj naprawdę zaczyna się wybieranie siebie.

Przygotowania do ślubu