INTRO

Ostatni seans miał być najpiękniejszym wieczorem tego lata. Zaplanowałam go z dokładnością do piętnastu minut, uwzględniając nawet chwilę, w której słońce schowa się za linią sosen, a powierzchnia jeziora przestanie odbijać pomarańczowe światło. Nie przewidziałam tylko, że człowiek odpowiedzialny za bezpieczeństwo kąpieliska odmówi mi dostępu do pomostu na pięć dni przed wydarzeniem.

Stałam na drewnianych deskach z telefonem przy uchu, kiedy usłyszałam za plecami:

- Na pani miejscu nie stawiałbym tam projektora.

Odwróciłam się powoli. Mężczyzna w granatowej koszulce ratownika wskazywał miejsce, które od trzech tygodni figurowało na moim planie jako stanowisko techniczne. Miał krótkie ciemne włosy, kilkudniowy zarost i ten rodzaj spokojnego spojrzenia, który u ludzi przekonanych o własnej racji bywa szczególnie irytujący.

- Na moim miejscu? - powtórzyłam, kończąc połączenie. - A był pan kiedyś na moim miejscu?

- Nie. Dlatego nie próbuję organizować kina.

- To świetnie się składa, bo ja nie próbuję nikogo ratować.

Przez chwilę patrzył na mnie bez słowa. Potem uśmiechnął się jednym kącikiem ust, jakby właśnie usłyszał coś, co zamierzał zapamiętać.

- Grzegorz Woś. Kierownik ratowników na tym kąpielisku.

- Milena Okoń. Organizatorka wydarzenia, które właśnie próbuje pan zrujnować.

- Dopiero się poznaliśmy, a już mam takie osiągnięcia?

Nie odpowiedziałam. Przeszłam obok niego, rozłożyłam na ławce plan ustawienia sprzętu i przycisnęłam jego rogi telefonem oraz kluczami. Wiatr od jeziora natychmiast poderwał jedną kartkę. Grzegorz złapał ją, zanim wpadła między deski.

- Dziękuję - powiedziałam, odbierając papier.

- Proszę bardzo. Teraz możemy porozmawiać o tym kablu, który chce pani poprowadzić przez drogę ewakuacyjną.

Spojrzałam na rysunek. Kabel rzeczywiście przecinał zaznaczoną na czerwono linię, ale miał być zabezpieczony specjalną osłoną. Wyjaśniłam mu to, pokazując specyfikację techniczną. Wysłuchał mnie uważnie, bez przerywania, po czym przykucnął przy metalowym mocowaniu pomostu i dotknął jednej z desek.

- A to?

Drewno pod jego dłonią wyraźnie się poruszyło.

Poczułam nieprzyjemny ucisk w żołądku. Dzień wcześniej pracownik ośrodka zapewniał mnie, że pomost przeszedł przegląd. Miałam to nawet w wiadomości. Nie zamierzałam jednak przyznawać się Grzegorzowi, że zauważył problem, którego ja nie sprawdziłam osobiście.

- Zgłoszę usterkę administratorowi.

- Już zgłosiłem. Wczoraj. Do czasu naprawy ta część zostaje wyłączona.

- Seans jest w sobotę.

- Wiem.

- Przyjedzie prawie dwieście osób.

- Tego też się domyślam.

- Czy ma pan zwyczaj odpowiadać w taki sposób wszystkim kobietom, które próbują z panem rozmawiać?

Wyprostował się. Dopiero wtedy zauważyłam, że był ode mnie znacznie wyższy. Nie wykorzystywał tego jednak, żeby zbliżyć się czy podkreślić przewagę. Oparł się o barierkę, zostawiając między nami wygodną odległość.

- Tylko tym, które próbują mnie przekonać, że liczba widzów naprawi uszkodzone deski.

Nie chciałam się roześmiać. Naprawdę nie chciałam. Niestety, miał rację, a jego głos brzmiał tak spokojnie, że moja własna irytacja zaczęła wydawać mi się trochę przesadzona.

Przyjechałam do Brzezin nad Jeziorem pod koniec czerwca z zamiarem zorganizowania cyklu czterech letnich projekcji i wyjechania bez żadnych komplikacji. Dla miejscowego domu kultury był to eksperyment. Dla mnie - ostatnie zlecenie przed rozpoczęciem stałej pracy w poznańskiej agencji eventowej. Umowę miałam już podpisaną. Pierwszego października czekało tam na mnie biurko, własny zespół i życie, które przez ostatnie trzy lata próbowałam sobie zbudować.

Nie było w nim miejsca na improwizację. Zwłaszcza na taką, która miała trzydzieści cztery lata, uważne oczy i wyglądała, jakby z łatwością potrafiła zepsuć mi popołudnie.

- Potrzebuję rozwiązania - powiedziałam, składając plan. - Nie kolejnego zakazu.

Grzegorz spojrzał na rozciągnięty za moimi plecami trawnik.

- Można przenieść ekran pod olchy. Brzeg jest tam stabilniejszy, a publiczność nie będzie blokowała przejścia do przystani.

- Tam jest za mało miejsca.

- Była pani tam dzisiaj?

- W zeszłym tygodniu.

- Wczoraj skosili teren aż do ogrodzenia.

Zawahałam się. Pod olchami rzeczywiście mogłoby się zmieścić więcej krzeseł, niż zakładałam, ale ekran wymagałby innego ustawienia, ponownego rozprowadzenia zasilania i zmiany planu nagłośnienia. Na samą myśl o telefonach, które musiałabym wykonać, rozbolała mnie głowa.

- Pokaże mi pan?

- Teraz?

- Chyba że ratownicy mają zakaz chodzenia po trawie.

Roześmiał się cicho.

- Proszę za mną, pani Okoń.

Zeszliśmy z pomostu w stronę niewielkiej zatoki. Ścieżka prowadziła między trzcinami, a powietrze pachniało nagrzaną sosnową korą i wodą. Po drugiej stronie jeziora ktoś uruchomił silnik łodzi. Dźwięk odbił się od lasu i ucichł. Miasteczko powoli przechodziło w ten szczególny stan późnego sierpnia, kiedy letnicy jeszcze nie wyjechali, ale miejscowi już zaczynali mówić o wrześniu.

Grzegorz szedł obok mnie, dostosowując krok do mojego tempa. Wskazywał miejsca, w których grunt po deszczu robił się miękki, oraz wąski przejazd dla samochodu technicznego. Nie próbował imponować znajomością terenu. Po prostu wiedział, o czym mówi. Kiedy dotarliśmy pod olchy, stanął z boku i pozwolił mi samodzielnie ocenić przestrzeń.

Wyjęłam telefon, uruchomiłam aplikację do pomiarów i przeszłam kilkanaście metrów, sprawdzając szerokość terenu.

- Tutaj dałoby się ustawić ekran - przyznałam niechętnie.

- Brzmi prawie jak komplement.

- Proszę się nie przyzwyczajać.

- Postaram się zachować umiar.

Przez kilka minut rozmawialiśmy już zupełnie inaczej. Wymienialiśmy uwagi o ustawieniu krzeseł, kierunku wiatru i możliwości wykorzystania pobliskiej rozdzielni elektrycznej. Grzegorz nie zgadzał się na żadne rozwiązanie, którego nie uważał za bezpieczne, ale zamiast kolejnych odmów proponował alternatywy. Zorientowałam się, że przestałam traktować go jak przeszkodę.

Kiedy pochyliłam się nad telefonem, żeby zapisać nowy pomiar, ekran rozświetlił się wiadomością od przyszłej przełożonej.

Milena, potwierdź proszę swoją obecność na szkoleniu wdrożeniowym 21 września. Nie możemy przesunąć terminu.

Odpisałam krótkie potwierdzenie. Podniosłam głowę i zobaczyłam, że Grzegorz patrzył na jezioro, dając mi chwilę prywatności.

- Wyjeżdża pani? - zapytał, kiedy schowałam telefon.

- Po sezonie. Do Poznania.

- Na długo?

- Na stałe.

Skinął głową. Nie skomentował tego, ale przez moment jego twarz straciła wcześniejszą swobodę.

- A pan? - zapytałam. - Też kończy pracę wraz z wakacjami?

- Na kąpielisku tak. Potem wracam do innych obowiązków.

- Czyli nie jest pan wyłącznie postrachem organizatorów imprez?

- Nie. Mam też kilka mniej efektownych specjalizacji.

Chciałam zapytać jakich, lecz zadzwoniło jego służbowe radio. Odebrał krótkie zgłoszenie, potwierdził, że zaraz wróci do stanowiska, i spojrzał na zegarek.

- Muszę iść. Jutro rano mogę pokazać pani rozdzielnię i pomóc ustalić bezpieczny układ sprzętu.

- O której?

- O siódmej.

Skrzywiłam się.

- To zdecydowanie nie jest godzina dla ludzi zajmujących się kinem.

- W takim razie o ósmej.

- Ósma trzydzieści.

Przyjrzał mi się z rozbawieniem.

- Lubi pani negocjować.

- Lubię wygrywać.

- To może być interesująca współpraca.

Wyciągnął rękę. Uścisnęłam ją, spodziewając się zwyczajnego, formalnego gestu. Jego dłoń była ciepła i szorstka od pracy, a uścisk pewny, ale delikatny. Nie zatrzymał mnie ani o sekundę dłużej, niż wypadało. Mimo to, kiedy się odsunął, przez chwilę myślałam nie o projektorze, lecz o tym, jak naturalnie brzmiało słowo "współpraca" wypowiedziane jego głosem.

- Do jutra, Mileno.

Pierwszy raz powiedział moje imię bez pani. Zauważyłam to. On chyba również.

Patrzyłam, jak odchodzi ścieżką w stronę wieży ratowniczej. Potem odwróciłam się ku jezioru, które w popołudniowym świetle wyglądało niemal nieruchomo. Na ekranie telefonu wciąż miałam otwarty plan ostatniego seansu. Powinnam była natychmiast zadzwonić do techników.

Zamiast tego przez kilka sekund stałam bez ruchu.

Za pięć dni kończyło się moje lato w Brzezinach. Za kilka tygodni miałam rozpocząć nowe życie, którego pragnęłam i na które ciężko pracowałam. Wszystko było ustalone, podpisane i bezpieczne.

Dlaczego więc, patrząc na oddalającego się Grzegorza, po raz pierwszy zapragnęłam, żeby chociaż jeden z moich planów okazał się mniej pewny?

Rozdział 1 - Warunki, których nie przewidziałam

O ósmej dwadzieścia siedem następnego ranka stałam przed zamkniętą furtką prowadzącą do zaplecza kąpieliska i zastanawiałam się, czy Grzegorz Woś należy do ludzi, którzy traktują spóźnienie jak osobistą zniewagę. Przyjechałam wcześniej, choć przez pół nocy poprawiałam plan ostatniego seansu. Miałam ze sobą dwa kubki kawy, zwinięte rysunki techniczne i listę argumentów, dzięki którym zamierzałam odzyskać kontrolę nad przedsięwzięciem.

Nie zdążyłam jednak wyjąć telefonu, kiedy furtka otworzyła się od środka.

- Trzy minuty przed czasem - zauważył Grzegorz. - Jestem pod wrażeniem.

Miał na sobie granatową koszulkę i jasne spodnie. Włosy były jeszcze wilgotne, jakby przed rozpoczęciem pracy zdążył popływać. Spojrzał na dwa papierowe kubki w moich dłoniach, a potem uniósł brwi.

- To przekupstwo?

- Próba ustanowienia cywilizowanych zasad współpracy.

- Z mlekiem?

- Jedna czarna, jedna z mlekiem. Ryzyko wyboru pozostawiam panu.

Wziął czarną.

- Rozsądna strategia. Zawsze zostawia pani przeciwnikowi jakieś poczucie sprawczości?

- Tylko kiedy bardzo mi zależy na wyniku.

Uśmiechnął się, ale nie odpowiedział. Otworzył furtkę szerzej i przepuścił mnie na teren zaplecza. Poczułam zapach świeżo zaparzonej kawy, mokrego drewna i jeziora, które o tej porze miało zupełnie inny charakter niż po południu. Woda była gładka, niemal srebrna. Na drugim brzegu unosiła się delikatna mgła, a po pustej plaży spacerowała kobieta z psem.

Rozdzielnia znajdowała się w niskim budynku gospodarczym obok magazynu sprzętu ratowniczego. Grzegorz pokazał mi dostępne przyłącza, ale nie pozwolił uruchomić niczego bez obecności elektryka. Zrobiłam zdjęcia, zapisałam numery zabezpieczeń i zaznaczyłam na planie proponowaną trasę przewodów.

Przez pierwsze dwadzieścia minut pracowaliśmy zaskakująco sprawnie.

Problem pojawił się dopiero wtedy, gdy wróciliśmy pod olchy.

- Tę część musimy zostawić wolną - powiedział, wskazując pas trawy biegnący wzdłuż brzegu.

Spojrzałam na niego znad rysunku.

- To najlepsze miejsce na dwa ostatnie rzędy krzeseł.

- I jedyny wygodny przejazd dla służb ratunkowych.

- W takim razie przeniesiemy krzesła bliżej ekranu.

- Nie wystarczy.

- Dlaczego?

- Ponieważ oprócz przejazdu potrzebuję wolnej przestrzeni między widownią a wodą. Po zmroku ludzie tracą orientację. Dzieci chodzą między krzesłami, ktoś idzie zrobić zdjęcie, ktoś inny szuka toalety. Nie zamierzam czekać, aż wydarzy się wypadek.

Rozłożyłam plan na stole piknikowym. Miałam wrażenie, że każda kolejna uwaga Grzegorza odbiera mi kilka metrów przestrzeni, a wraz z nimi możliwość dotrzymania obietnic złożonych domowi kultury. Dwustu widzów nie było przypadkową liczbą. Tyle miejsc zadeklarowałam w projekcie, na podstawie którego przyznano finansowanie. Ograniczenie widowni mogło oznaczać konieczność zwrotu części pieniędzy.

- Przy takim układzie zmieścimy najwyżej sto pięćdziesiąt osób - powiedziałam.

- Prawdopodobnie.

- To o pięćdziesiąt za mało.

- Mileno, ja nie oceniam twojego projektu. Oceniam miejsce, w którym chcesz go zrealizować.

Zaskoczyło mnie użycie mojego imienia, chociaż poprzedniego dnia sam przekroczył już tę granicę. W jego głosie nie było protekcjonalności. Brzmiał spokojnie, lecz stanowczo, jak człowiek, który potrafi odmówić bez potrzeby wygrywania rozmowy.

- A ja odpowiadam za ludzi, którzy kupili wejściówki - odparłam. - I za pieniądze, które ktoś powierzył temu projektowi.

- Właśnie dlatego musimy znaleźć rozwiązanie.

- Przecież cały czas mówię, że próbuję.

- Próbujesz zachować pierwotny plan. To niezupełnie to samo.

Zamknęłam notes trochę mocniej, niż zamierzałam.

- Czy ty zawsze musisz mieć ostatnie słowo?

- Nie. Ale w sprawach bezpieczeństwa muszę mieć możliwość powiedzenia "nie".

Przez chwilę mierzyliśmy się spojrzeniami. Nie podobało mi się, że nie mogłam go zbić z tropu ani zirytować. Jeszcze mniej podobało mi się to, że rozumiałam jego stanowisko. Byłam przyzwyczajona do ludzi, którzy utrudniali mi pracę z lenistwa, niekompetencji albo potrzeby pokazania władzy. Grzegorz nie należał do żadnej z tych kategorii.

- Dobrze - powiedziałam w końcu. - Pokaż mi rozwiązanie, które zaakceptujesz.

Odłożył kubek.

- Najpierw musisz wiedzieć, jaki mam warunek.

- Słucham.

- Przed wydarzeniem przeprowadzimy próbę ustawienia całego sprzętu. Nie sam ekran, nie same krzesła. Wszystko. Sprawdzimy oświetlenie, drogi przejścia i sposób opuszczania terenu po seansie. Jeśli coś będzie niebezpieczne, poprawicie to przed wpuszczeniem publiczności.

- To oznacza dodatkowy dzień pracy ekipy technicznej.

- Wiem.

- I dodatkowe koszty.

- Tego też się domyślam.

Westchnęłam, rozpoznając jego wcześniejszy sposób odpowiadania. Tym razem jednak nie miałam ochoty się kłócić. Wyjęłam kalkulator i zaczęłam szacować koszt próby. Grzegorz stał obok, cierpliwie czekając, aż skończę.

- Możemy zrobić ją w czwartek po południu - powiedziałam. - Pod warunkiem że wcześniej otrzymam od ciebie pisemną listę wymagań. Nie chcę kolejnych niespodzianek w piątek.

- Dostaniesz ją dzisiaj.

- I potrzebuję kogoś, kto pomoże mi ustalić, czy teren faktycznie nadaje się dla dwustu osób.

- Znam kierownika ośrodka. Możemy wspólnie sprawdzić dodatkowy fragment za ogrodzeniem.

Uniósł rękę i wskazał miejsce, którego z naszej pozycji prawie nie było widać. Za olchami znajdowała się niewielka polana oddzielona od głównego terenu niskim drewnianym płotem. Nigdy wcześniej nie brałam jej pod uwagę, ponieważ na pierwszym planie obiektu figurowała jako strefa gospodarcza.

- Można tam wejść?

- Po uzyskaniu zgody administratora. Latem bywa wykorzystywana do zajęć dla dzieci.

- Dlaczego nie powiedziałeś mi o niej od razu?

- Bo najpierw chciałem zobaczyć, czy zgodzisz się na próbę bezpieczeństwa.

Patrzyłam na niego przez kilka sekund.

- Czyli negocjowałeś.

- Uczę się od najlepszych.

Nie powstrzymałam uśmiechu. Odpowiedział podobnym, krótkim, ale tym razem zupełnie otwartym. I właśnie wtedy dostrzegłam coś, czego poprzedniego dnia nie zauważyłam: niewielką bliznę przy jego lewej brwi oraz drobne zmarszczki pojawiające się przy oczach, kiedy się uśmiechał. Miał twarz człowieka, który spędzał wiele czasu na słońcu, ale jego spojrzenie pozostawało zadziwiająco uważne.

Odwróciłam wzrok pierwsza.

O jedenastej siedzieliśmy już w biurze kierownika ośrodka. Pan Władysław, niski mężczyzna o siwych włosach i wiecznie zsuwających się okularach, oglądał nasze rysunki z miną człowieka, który właśnie dowiedział się, że ktoś zamierza przenieść mu budynek.

- Ta polana jest rzadko używana - przyznał. - Ale nie wiem, czy możemy tam wpuszczać publiczność.

- Nie musimy - odpowiedziałam. - Wystarczy, że ustawimy na niej zaplecze techniczne. Dzięki temu zwolnimy miejsce dla widzów.

Grzegorz spojrzał na mnie z uznaniem.

- To mogłoby zadziałać.

Pan Władysław poprawił okulary.

- Pod warunkiem że nie zniszczycie trawy.

- Ułożymy maty ochronne pod ciężkim sprzętem - zapewniłam.

- I zadbacie o porządek następnego dnia?

- Osobiście dopilnuję sprzątania.

Mężczyzna zastanawiał się przez chwilę, po czym sięgnął po długopis.

- Dobrze. Ale chcę zobaczyć ostateczny plan przed czwartkiem.

Kiedy wyszliśmy z biura, miałam ochotę zatańczyć na środku ścieżki. Zamiast tego uniosłam obie ręce w geście zwycięstwa.

- Dwieście miejsc. Bez zmniejszania widowni.

- Jeszcze nie policzyliśmy ich dokładnie - przypomniał Grzegorz.

- Czy naprawdę nie potrafisz przez minutę cieszyć się sukcesem?

- Potrafię.

- To spróbuj.

Zatrzymał się.

- Dobrze. Gratuluję, Mileno. Właśnie znalazłaś rozwiązanie, które jest lepsze od pierwotnego planu.

W jego głosie nie było ironii. Przez moment nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Przywykłam do tego, że sukces w pracy traktowano jak oczywisty obowiązek, a błędy jak dowód braku przygotowania. Szczere uznanie, zwłaszcza od kogoś, z kim przed godziną prowadziłam zacięty spór, wytrąciło mnie z równowagi bardziej niż krytyka.

- Dziękuję - powiedziałam ciszej.

Ruszyliśmy w stronę plaży. Słońce stało już wysoko, a przy brzegu pojawili się pierwsi kąpiący. Grzegorz zerknął na zegarek i przyspieszył kroku.

- Za dziesięć minut zaczynam dyżur przy wodzie.

- Nie będę cię zatrzymywać.

- Wyślę listę wymagań po południu.

- A ja prześlę poprawiony plan.

- I numer telefonu do technika. Chcę z nim porozmawiać bezpośrednio.

- Pod jednym warunkiem.

Spojrzał na mnie pytająco.

- Nie będziesz wydawał mojej ekipie poleceń dotyczących organizacji. O bezpieczeństwie rozmawiacie ze mną i wspólnie ustalamy zmiany.

Zastanowił się.

- Zgoda. Ale jeśli zauważę bezpośrednie zagrożenie, zareaguję od razu.

- Oczywiście.

Wyciągnęłam telefon, żeby zapisać jego numer. Podyktował go, a kiedy zadzwoniłam, wyjął własny aparat z kieszeni.

- Mam cię - powiedział, zapisując kontakt.

- Brzmi groźnie.

- Zależy, jak na to spojrzeć.

Nasze spojrzenia spotkały się na sekundę dłużej, niż wymagała zwykła rozmowa. Nie próbował skrócić dystansu. To właśnie ta powściągliwość sprawiła, że nagle bardzo wyraźnie poczułam jego obecność.

Na wieży ratowniczej ktoś zawołał jego imię.

- Muszę iść - powiedział.

- Wiem.

Zrobił dwa kroki, ale zatrzymał się i odwrócił.

- Milena?

- Tak?

- Nie każda zmiana planu oznacza porażkę.

Nie odpowiedziałam od razu. Było w tym zdaniu coś, co wykraczało daleko poza projektor i ustawienie krzeseł. Grzegorz chyba też to zauważył, bo nie próbował niczego wyjaśniać.

Patrzyłam, jak wraca na stanowisko, a potem usiadłam na ławce i otworzyłam kalendarz. Na początku września miałam zaplanowany wyjazd z Brzezin, kilka dni na uporządkowanie spraw i przeprowadzkę do Poznania. Wszystko było logiczne i rozsądne.

Telefon zawibrował.

Grzegorz Woś: Zapomniałem zapytać. Czy kawa jutro też jest częścią negocjacji?

Przeczytałam wiadomość dwa razy, zanim odpowiedziałam.

Milena: Zależy od jakości twojej listy wymagań.

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

Grzegorz: W takim razie postaram się szczególnie.

Przez chwilę patrzyłam na ekran, uśmiechając się do czegoś, czego nie umiałam jeszcze nazwać.

Wtedy zadzwoniła moja przyjaciółka Natalia.

- Jak idą przygotowania? - zapytała bez przywitania.

- Mamy problem z pomostem, ale znaleźliśmy inne miejsce.

- My?

- Ja i kierownik ratowników.

- Aha.

Znałam ten ton.

- Nie zaczynaj.

- Niczego nie zaczynam. Po prostu pierwszy raz od miesiąca słyszę, że mówisz o jakimś mężczyźnie bez słów "niekompetentny" albo "niedostępny".

- To wyłącznie współpraca zawodowa.

- Oczywiście.

- Natalia.

- Dobrze, dobrze. A przystojny chociaż?

Spojrzałam w stronę wieży. Grzegorz stał na jej podeście, rozmawiając z młodszym ratownikiem. Kiedy tamten wskazał coś na wodzie, natychmiast odwrócił głowę, skupiony i poważny.

- Nie zauważyłam - skłamałam.

Natalia parsknęła śmiechem.

- Milena, znam cię od liceum. Jeśli nie zauważyłaś, to znaczy, że jest bardzo przystojny.

Rozłączyłam się kilka minut później, przekonana, że moja przyjaciółka wyciąga zdecydowanie zbyt daleko idące wnioski. Potem wstałam, schowałam telefon i ruszyłam w stronę parkingu.

W połowie drogi zatrzymałam się jednak przy tablicy informacyjnej. Wisiał na niej harmonogram dyżurów ratowniczych oraz ogłoszenie o jesiennym kursie pierwszej pomocy. Pod datami wrześniowych zajęć widniało nazwisko Grzegorza jako prowadzącego.

Przez moment studiowałam ogłoszenie z nieproporcjonalnym zainteresowaniem.

Jesienią nadal miał być tutaj.

Ja nie.

Odsunęłam tę myśl, zanim zdążyła przybrać konkretny kształt. Nie było żadnego powodu, żeby zastanawiać się nad wrześniem w kontekście mężczyzny, którego poznałam dopiero poprzedniego dnia.

Mimo to, kiedy wieczorem otworzyłam przesłaną przez niego listę wymagań, przeczytałam ją dokładnie dwa razy. Nie dlatego, że była szczególnie skomplikowana. Była rzeczowa, przejrzysta i zawierała nawet szkic alternatywnego rozmieszczenia sprzętu.

Na samym końcu dopisał jedno zdanie:

Jeżeli czegoś nie uwzględniłem, popraw mnie. Zależy mi, żeby ten seans naprawdę się udał.

Oparłam się wygodniej na kanapie wynajmowanego mieszkania. Za otwartym oknem pachniało wieczornym deszczem, a z oddali dobiegała muzyka z nadjeziornej restauracji.

Po raz pierwszy od wielu tygodni nie miałam ochoty natychmiast zamykać laptopa po skończonej pracy.

Odpisałam:

Dobra lista. Kawa jutro o ósmej trzydzieści. Tym razem ja wybieram, czy pijesz czarną.

Wysłałam wiadomość, zanim zdążyłam ją poprawić.

A potem przez kilka minut patrzyłam na telefon, czekając na odpowiedź, choć nie miałam żadnego zawodowego powodu, żeby to robić.