Piotr zasłużył - Alek Skarga

Ale wielki jesteś

wąż trwa we mnie,

zegar umiera ranny w oko,

nie, nie, nie...

O cóż chodzi?

To tylko wieczór

szyb, mebli, płyt,

jakichś małych głośników,

paznokci,

ależ nie, nie

jestem z kimś,

ktoś z kopertą,

w której krwawi list,

nową wiosną odbija mi się

jak wstrętnym bigosem

z dworcowego baru,

naszych odrażających rozstań

kwiaty umierają między

moimi zębami.

Ale wielki jesteś,

zbyt wielki na tę kieszeń,

bo nie, nie,

nie chcę umierać,

bo nie, nie,

nie chcę domu

ze skrzyżowanych bali,

chcę tracić, tracić,

ale nie wszystko -

to moja jest tragedia tylko,

chcę mieć swoje zwierzęta,

niedotknięte symbolizmem,

jeśli nie mogę być planetą

ani ciepłym klimatem,

chcę myśleć, myśleć

o czymś myśleć,

a szubienica pokolenia myśli za mnie,

nóż wyklętych wykonuje gesty,

jakby kierował nim facet

z moją fizjonomią,

przedmioty, zebry, żyrafy,

zakazy zatruwać, by Zen

mógł nawet,

by wyłoniła się

Biblia zeń -

przystrojona w muślin

Kobieta-Biblia z kresów

umysłowego oddalenia,

nie, nie,

nieprawda, że jestem całkiem dobry,

modlę się do szans,

myślę, że muszę zabijać zakazy praw,

płaczę już przecież.

O co chodzi?

Te kleksy, te upomnienia, te dziewczyny,

te pasy na mgłach włosów,

podziemia wielkości marzeń,

rozumiem, że ucieczka przed śmiercią

Przeklęta epoka

jak mogłem dopuścić do tego, by ludzie władzy

odebrali mi moje cele,

by przywłaszczyli całą moją nadzieję.

Na darmo szukam dziś żywych wokół siebie,

nie widzę życia w figurach woskowych,

aniołów strzegących moich coraz to różnych postaci.

Jak to się mogło stać,

że przeżyłem cały wiek sam?

Że nie mam do stracenia nic?

Że zachwycam się byle czym?

Społeczeństwo sukcesu wiekuistego mnie odepchnęło,

przyroda wypluła i zwierzęta opuściły,

dzieci zrezygnowały ze mnie.

Jak można, będąc nastolatkiem,

myśleć tyle o śmierci,

dlaczego stoję, dlaczego patrzę

na te potworności wieku prostych ludzi,

jak to się stało, że przestałem cenić pieniądze

i nawet nie wiem teraz,

ile jeszcze mam wzięcia,

a ile do darowania?

Nie można wędrować ciągle pod prąd,

do górskich źródeł,

trzeba płynąć rzekami do wielkich,

zaludnionych delt,

zdobywać ocean w poszukiwaniu szczęścia.

Jak to się stało,

że tonę w asfalcie głównej ulicy,

podczas gdy inni spacerują zwyczajnie alejkami,

przytuleni do siebie,

jak mogłem dopuścić do tego,

że mimo wszystko nie potrafię

dotrzeć suchą stopą na żaden drugi brzeg,

W planie 3-letnim

Gazety jakoś nie przynoszą

pełnego życiorysu Jaruzelskiego,

byłem w Warszawie ostatnio,

wszystko się zgadza

w Pałacu Kultury nadal pędzą bimber,

siedzę na ulicy - nie,

siedzę na lotnisku - tak,

lotnisko w Królewie całkiem duże,

ulice warszawskie teraz całkiem malutkie,

zmniejszają się, odkąd zniknęło z nich życie.

Dziś postanowiłem, że się zmienię

(to złudzenie, które pozostało),

że od jutra przestanę wydobywać węgiel,

że skończę z siarką, z rudą i statkami,

z przędzą i ze stalą

i zacznę pisać nową Biblię - a tu masz,

ujęto mnie w planie 3-letnim

i muszę zakładać znów mundur -

tak, Polska zbroi się nieprawdopodobnie,

nie będę ginął na wojnie

za jakieś tam mętne, spaczone, czerwone racje,

chcę zmieniać świat wojenny na inny,

jutro miałem umyć okna w mieszkaniu -

a tu masz,

kosmici łażą mi między zębami,

Sowieci kąpią się w moim martenie,

stojącym w kwitnącym sadzie,

Chrystus już zmartwychwstał,

a ja, zamiast umierać z nim,

zaklinowałem się we włazie czołgowym,

w nowych produktach cywilizacji,

będę więc musiał wspinać się na drzewa

raz jeszcze,

tak chciałem się zmienić,

Jak łatwo można zwariować

kapały z czubka nosa na gładkie, plastykowe ramiona,

wżerając się w tworzywo,

policzki lalki zaczerwieniły się, a z jej piersi

poczęło sączyć się mleko,

twarz lalki stawała się twarzą staruszki, by po chwili

zmienić się w twarz dziecka.

Opowiadał o tym, że jego żona jest w szpitalu dla wariatów,

a jego syn pije i przychodzi do niego w nocy po forsę,

w samych kalesonach i koszuli,

on sam zaliczył wiele pobytów w szpitalach

z uwagi na chorą wątrobę i nerki.

Młoda dziewczyna, siedząca obok, doceniając jego Golgotę,

przestała się śmiać,

urzędnik też, a żona urzędnika przerwała kasłanie.

Gdy dziewczyna wyjęła z podróżnej torby sprośną

książkę dla licealistek,

on odłożył lalkę, która była już całkiem naga

i w tym momencie znowu bardzo stara,

przerywając swoje żale, wziął na kolana żołnierza

i przylgnął do niego,

gdy dotykał żołnierza, pociąg dojeżdżał do końca trasy,

dziewczyna, nie mogąc wygasić oczu i skupić się nad lekturą,

przysunęła się do niego i ścisnęła go za kolano,

lalka umierała powoli, kołysząc się na siedzeniu.

Po chwili wokół pozostali już tylko robotnicy

Dezercja

od dziś nie myślę nic,

najpiękniejsze moje dzieci krajobrazu

pozostały w Dwikozach.

Cierpienie znaczy dziś w 1983 maju...

Dziwny, piskliwy ton dzwonu znaczy -

urny przodków też są moje,

nie mówię do ciebie "przepraszam",

mówię - kocham ją, całuję ją, ona, ona

i wynurza się wieloryb biały jak ślina,

która na jej wodzie pozostała,

widzę brzeg Wisły - spichlerze widzę puste,

pociąg wspinający się pod górę

w kierunku orlego gniazda,

widzę krasnoludki na rzeźbionej

lewą nogą przez głuchoniemego,

drewnianej części łóżka w wojskowym skansenie,

i to nieprawda i tamto też,

tak ja to słyszę,

on to wie, on to wie,

mówię, że słyszę - przykro mi,

tak mi przykro - czy coś w tym rodzaju,

idę - nieprawda - wiszę - gwóźdź,

łódź w Sandomierzu i oczy tej słodkiej,

czterdziestoletniej blondynki

w pociągu do Warny,

W hałasie myśli

na całość poszły moje ręce i nogi,

widzę tyle słońc, ile podminowanych lub zatopionych

dźwięków z gitary wydobyć można, wbijając wzrok w struny,

w natężeniu złości staję się optymalny,

z ziaren piasku nikim,

zabawa lub bijatyka z paczką papierosów,

musisz prosić zwariowane postaci ze swych wizji,

ale na nic to się zdaje,

nikt nie jest zbyt mały, by móc uwierzyć,

noc staje się o wiele mniejsza, gdy nazywasz siebie "nikt",

składają się w jedną całość meteor i rzeka,

chociaż są po przeciwnych stronach, widzę je razem,

biegam tu i tam, zataczam koła,

wyszydza mnie niewola kracząca aleją, z rana

przestaje być wszystkim,

także antymaterialnym śmiechem i łzą,

niewiedza samotorturuje się -

niech poczuje samą siebie,

wtedy pozwoli ciasnym ciemnościom powiększyć się

do takich rozmiarów, że ja i ty będziemy mogli bez lęku rzec:

- Jeszcze, jeszcze raz...

balon głupoty nadął się do maksymalnych rozmiarów,

Miniaturowy człowiek

nie mógł długo uwierzyć, że żyje naprawdę,

że tak się boi,

wymyśliłem też nazwę dla niego: "Pointa".

Miecz Damoklesa nad nami - tak odezwał się,

gdy on popatrzył w górę na mnie

i wejrzeliśmy sobie głęboko w oczy.

- Pointa - pomyślałem, fakt,

po chwili już myszkował po kątach,

szukając swojego miniaturowego komputera.

Stworzyłem takie coś, by móc wyzwolić się z okowów lęku,

które przypadną jemu,

życie moje składało się dotąd z przebaczeń,

za każdym razem coraz bardziej szokujących -

jak paniczne, permanentne ucieczki.

Jest taki nastrój pełen grozy, gdy otwierasz oczy

i jesteś pewien, że tym razem to już koniec,

każde przebudzenie tak straszne

pośród oddalających się od siebie ciężkich kropel nocy,

rozpraszających się w ciemnościach

planet czarnych ognia, chłodu, cienia, blasku, spopielenia,

gdy budzisz się w ramionach dziewczyny i stwierdzasz,

że to neurotyczne Nieznane zamknęło się kopułą

kamienną bazyliki lub stalową czołgu

nad twoją biedną, bezbronną głową, wypaloną.

Zrywasz się, chcesz pytać - co, jak, gdzie, dlaczego?

Chcesz uciekać - wiesz, że giniesz ostatecznie,

to przebudzenie jest ciągle w tobie jak przegrana,

twoja wielka jak oczy, które przestały ci służyć.

Stworzyłem małego człowieczka tylko po to,

by pozbierał części mojej osoby - pogubione

lub oddane w zastaw nicponiom,

przechlapane pod mostami z motylami świata cnymi.

Nie liczę na bunt, ale chcę, by był on przypomnieniem,

Nie poprowadzę świata do zguby

którzy, cierpiąc, prowadzą ten świat,

co prawda nie do zguby,

ale nie wiem jeszcze tak naprawdę gdzie,

nie mogę mówić o tobie, bo ciebie tu nie ma -

dlatego są łzy jak deszcz?

Moje szczęście, moje piastowskie szczęście,

że ciebie tu nie ma i myszy Popiela,

są i osioł, i ptak, i korona dwupłciowa,

ty jak wszystkie ukochane rzeczy,

choć niezbyt czeskie,

one z nóżkami jak łanie, z piersiami

jak gołąbki, z delikatną skórą opalonych ramion

jak pieczone gołąbki w garści

dojeżdżają co wieczór małymi fiatami,

robiąc rundkę na moim podwórku,

tak, tak odjeżdżają, gdy mnie

robi się niedobrze i jakoś mdło,

by prowadzić świat do zguby dalej,

nie mogę przez nie pracować,

pozostawiają mnie samego

i nie mogę zbyt długo pisać,

bo pocę się, płaczę i palę nad miarę

swych dwudziestu paru lat,

a ponadto piję, co wpadnie mi w ręce,

miłość i wodę na początek,

chcę powiedzieć tylko jeszcze,

że bardzo lubię kozie mleko

Pręgierz języka

po Radiokomitet, w wakacje wizje,

brzegi, lasy, biczowania wodą,

sięgam po taśmę mierniczą ową,

natenczas Nowa Anglia jest moją Ojczyzną,

Polska jest ojczyzną Rosjan,

Mierzę, obliczam ich oblicza,

Rosja nie jest moją szansą starożytną,

Grecja jest moją kołyską,

Japonia korektą Rzymian,

pręgierz na rynkach psów korektą,

posługują się greką, a ja łaciną,

"Błogosławieństwa bolszewików" to rodzaj miłości,

której szukam pod kamieniami książek o kosmitach,

kolejny szyfr "Ooch" - tytoń lub chmielak, eksplozja szyszek.

Nie pytaj mnie, historio, o to, czego nie wiem

ja i nie wiesz ty - więc?

Przyszłości żono bądź kochanką dzisiaj,

kochaj mnie jak przelotny ptak,

poruszając skrzydłem jak ojczyzną,

rozbujaj horyzont moich oczu rzęsą,

słoneczne promienie liceum rozpraszają się

w moim ciemnym gabinecie tęsknoty za zachwytami,

wywracam pylony komitetów,

rozbijam szpalty dobrochcącej prawdy,

wysychającej w marsjańskim krajobrazie,

jądra zguboołowiu w bezpiecznikach,

opijam towarzyszki myszy i wpuszczam w maliny,

la la Remp tera ra rwa pter

tu ja rie te te te tjn aat

at at at,

wyjdź z zegara, śpiewaj ze mną,

jeśli jesteś chochlikiem, nazwę cię Alfred,

jeśli jesteś mały jak skrzat, nazwę cię Club Cavern,

jeśli gnomem nazwą ciebie i twoje jaskinie, jak chcesz,

tu zmienisz nazwę na Pink Floyd lub Yes.

Karuzela lat współcześnie współczesno-współczesnych,

karuzela, nie obraź się, Cenzuro, to niechcąco-chcąco

dławiąco rozwiązywalnie,

cóż, doszedłem do drzwi, nie boję się najśmielszych głupców,

Gobi koło Łodzi

i tworzą krąg,

śpiewają jak ludzie na małym podium lub scenie,

prawda to ich piosenka...

wyrywać zgrzebne fakty upodlenia,

przedstawić je na forum ONZ, choćby tak -

on ją katował miłością, ona zadręczała go miłością,

zakochali się na śmierć w Świętochłowicach,

wyjdźcie wszyscy przed dom, który płonie,

popatrzcie na tę zapałeczkę, popatrzcie na tę pochodnię,

na dzieło cywilizacji,

zapraszam na pieczenie Barana przy okazji zagrzeje się Lew

i Szwajcar, który w ostatniej chwili wyrwał drzwi i uratował je z pożogi,

podejdźcie do ognia, struchlali ludzie,

popatrzcie z zewnątrz na swoje społeczeństwo.

Yo - wielka rana to wielka zasłona,

nie chcę presji, nie chcę ucisku, nie chcę pieszczoty,

nie chcę być łaskotany, nie chcę być dotykany nigdzie -

w oczy, serce, język i nawet w piętę -

niech oczy przyszłości wypalą swym spojrzeniem

ranę w moim sercu

jak niezatarte wrażenie lub piętno,

ruch, zgrzyt, cudowne cielsko rakiety w swej erekcji

porusza się jedną setną sekundy, zamiera, znów

jestem poza mną i pożywiam się rakietą w musztardzie,

kolebko indiańskich cnót, łowco, myśliwy,

powiedz do aniołów wśród ludzi, to dopiero jest porządek,

nie taki jak w waszym półświatku,

strażak ratuje wszystko,

mój skorpion cofa się, ale do wejścia,

zresztą do wyjścia wyjść nie wyjdziesz,

tylko się nie bój mojego skorpiona, drogi czytelniku,

spójrz, oto cmentarz Lema, Buddy, Lenina,

spektakl Nowaka, Prousta, Boruty,

spadają latawce atomowe i nikt nie wierzy,

że jeszcze można się porozumieć,

wszyscy się boją.

Manifest płynie przez Atlantyk...

Manifest przemierza Syberię...

kocham mój stolik, wyjmuję rękę spod niego,

kładę na jego blacie,

patrzę, jak drżą mi palce dłoni,

pod moim spojrzeniem uspokajają się,

mój głód stygnie,

moje dzieciństwo się kończy definitywnie,

rampy świecą - pośród rakiet i krów -

prowadzę siebie i małe kotki, biegnące za mną,

słodki mój dom wieczoru

Mewa i kot

a ty upierasz się, że twój mózg jest świeżo uprawionym ugorem,

Oracz upiera się, że z tym to on nie ma nic wspólnego,

seans telepatyczny to w stylu Mickiewicza,

seans filmowy to w stylu Ziemowita, Siemomysła, Mieszka, Lestka,

Piasta i całej Ameryki z jej indiańskim jazzem,

zależnie od rodzaju podniety.

Bocian jako uogólnienie jest symbolem,

nie możesz jednego słowa powiedzieć o sobie

jako o świecie osobniczym,

by nie podpierać się przedmiotami z duszy

lub przedmiotami z natury,

zbierasz okruchy niedojedzonego chleba,

jesteś tym, którego wiecznie swędzi skóra w różnych miejscach,

nawet od wewnątrz,

jako nędzarz i włóczęga, napawasz ludzi strachem,

nosząc pełne chlebaki odpadków dla bogaczy,

przyuczony byłeś do zawodu piekarza, ale twój chleb

ze sproszkowanej stali był ponoć niejadalny,

w każdym razie nie był kupowany,

sól sypałeś wprost do oczu kupujących - może dlatego

Twoje myśli pociągowo-helikopterowe

trącą już starożytną doskonałością,

życie w ogniu ma sens jak coś, co daje się poznać

przez ból i skutki.

Filozofia i tak w końcu jest kotem,

który bez pracy staje się pupilem -

dzięki małym, mechanicznym lizusom, z których się składa,

Obezwładnia ogrom uczuć

sen to wielki pochód,

chodźcie za mną śnić,

już niedługo spadną okowy z serc,

gdyż wszyscy razem to wolność sama -

i kobieta, i dziewczyna, i uczennica,

samopoznanie przez samomocowanie z telewizją,

trzeba kochać pod osłoną nocy,

głosy z horyzontu, głosy ze ścian,

tablica i pociąg,

niezżęte zboża lub kopy kłosów

w niewoli kosmosu jak śmierć,

wieczny spoczynek wojny,

ona cię kocha,

tu szkoli się na Cerbera przemian,

wątpi w świat, wątpi w samomocowanie,

boli wielkość kagańca, a nie jego ucisk,

świat w Noc Świętojańską jest filmem

o korupcjach polityków,

czynach lubieżnych sędziów,

piersi chudych wiedźm,

nóżki dziewczynek chudziutkich jak przebiśniegi

to słodycz gorąca,

pal, który kojarzy się z wężem,

ogień trzeba nieść czasem przez krainę lodu

i patrzeć na małe życie

wielkich miast z wysokiego marginesu,

wypalonych, oczyszczonych,

trząść się nocą, słuchać nocą Luxemburga,

i któż z państwa zaprzeczy,

że świat przeżyje bez religii miłości

w uczuć katakumbach

i cóż - jest w każdym to cmentarzysko całopalne starszyzny Wolinian,

to fascynuje jak Noc Kupały,

korona Kazimierza Wielkiego odnaleziona w Palmirach,

rodzina, która walczy z komunizmem w Wietnamie,

potwory, choćby takich codziennych, dziennych dzienników

o demokracjach proletariatów,

nieobecnych fabryk kombinatów,

azotowych stalowni, stoczni znów pogańskich,

zbliżają się wybory, a tu krzyż zobowiązałeś się nieść,

wejdź, chodź, bądź,

Na Podlasiu

na Świętym Krzyżu sama rozkosz dla oczu,

aż do Kielc widać historię i gołoborza socjalizmu - oby tak dalej,

w Warszawie same skażenia i nastrój rodzącej się kultury

małych, bezsensownych elementów w brzuchu i przestrzeni,

nad Soliną romantyczni drwale, walczący ze sobą

w stylu kung-fu pod budką z piwem,

na Żuławach śniadanie plus deser ciekawostek atmosferycznych,

na Rynku w Krakowie coraz mniej wolności, za to

w słońcu przybywa prawdziwego piękna,

w zielonogórskim kombatanci świadczący o krzywdzie,

jaka dzieje się starym i biednym kościuszkowcom,

ale także o tym, że Polska była tu i będzie biedna,

w Częstochowie raport służący profilaktyce,

zabezpieczający każdego przed niepokojącymi myślami

o emigracji do Związku Sowieckiego -

ten raport świadczy o tym, że wszędzie tam czyha

Cienka nić cierpienia

twoje słowa są o wiele mniej potrzebne,

by zrozumieć dziś bardziej niż jutro,

nie zmieściłeś się w jej kryształowej formie

pojęcia, ukochany,

nie mogła być ideałem, na który patrzy się

w pozycji wertykalnej.

Starsza mężatka, choćby zdziwiona,

gotowa dać ci cały swój świat, choćby w kinie,

biorąc jej dłonie w swoje, kładziesz na kolanie,

wtedy panika ogarnia tłum jej mężów,

na myśl o tym teraz dostajesz epilepsji śmiechu,

ale wywiodłeś ich w pole.

Jedna kobieta oddała wszystko

i odeszła, nie zaspokoiwszy cierpliwości,

taka wspaniała w swej wierności,

inna kobieta stanęła na placu boju,

by sprawdzić, że czujesz się jak embrion,

że tysiące razy w myślach wślizgujesz się

do jej matczynego łona,

by tam skulić się jak płód królika i zasnąć,

czekając na prawdę o wiecznej miłości,

bojąc się krematorium mózgu,

i tak pragnąc samej siebie w ogniu,

odwzajemniała pożądanie, doprowadzając do zgodnego:

- To nie ma sensu w tej chwili, poczekajmy -

Patrzyła, zdradzając swe życie, przyzywając ciebie

Odchodzącego,

Koń przeskoczył Wołgę

nie będę tolerował twojego lekceważenia

miesiąca filmu radzieckiego,

jestem wiatrem wiejącym od Huty Warszawa,

koń ma rogi, które wyprostowały mu się -

naprawdę -

mrużył wtedy oczy i kupował bilet do kina,

na film Bergmana,

cieszył się, gdy czytał w gazecie o Ernście,

że świat czeka na jego kukurydziane pokłosie,

listonosz zanotował: bije dzwon, mąż bije żonę,

pantoflarz bije pianę, ZOMO bije szyby w kinach,

a wojsko się biczuje na trybunach,

papież jest autentycznym facetem -

powiedzieli tak w "Monitorze Rządowym" -

ale był przecież aktorem,

świat zaznacza swą obecność piosenkami,

nie w ciszy, nie w ciemnościach,

ja lubię kolory i młode zespoły punkowe,

dlatego nie rozumiem, dlaczego mogę się

porozumieć w sprawach światowych

tylko z podstarzałymi generałami,

nie, to nie była muza,

nie, to nie był aktor,

pozostały pytania z pierwszych rzędów -

dlaczego nie daje ci to spokoju?

Odpowiedzi

Papież wystartował z Balic samolotem

i oddalił się ponad górami do Rzymu,

setki komandosów deptały

ten sam pas startowy wcześniej i później,

bezskutecznie szukając odpowiedzi

na pozostawione przez niego pytania,

tyle razy zachwycali generałów,

wkraczając w dwóch rzędach

na ciemne rampy, spuszczone z tyłu samolotów,

gdy znikali w otchłaniach wojen

pod ogonami samolotów desantowych

i nie znaleźli odpowiedzi na pytania

pozostawione przez jednego zgarbionego staruszka w bieli.

Czy teraz, tak jak kiedyś,

chcemy zachować pokój,

gdy obce łapy szukają naszych rąk,

by pogratulować poddaństwa,

gdy Partia szuka naszych rąk

do odrąbywania,

gdy bezpieka wciąż otwiera

nowe rany w umyśle społeczeństwa,

gdy u nas coraz mniej ludzi mających nadzieję.

- Szaleńcy, szaleńcy - wołał papież,

nie wolno wam w zachwycie nad materią

wywoływać wietrznych gonitw grożących

śmiercią narodom,

nie wolno prowokować wiatru

Natchniony

gdy byłem natchniony,

oryginalne piękno odkryłem w miłości

i opisałem ci dokładnie

cień za twym lewym uchem,

który pokochałem i który pożądam,

pamiętam jeszcze twoje krótkie słowa

i dziwne spojrzenie,

uwierz, byłem natchniony,

musiałem o tym napisać do ciebie,

i cóż z tego, że miałaś inne wyobrażenie

o mnie i moim uczuciu,

teraz, gdy już tyle godzin jestem sam,

gdy wracam do domu w apatii,

gwiazdy sypią się na moją głowę,

na wielkim nocnym niebie,

znacząc ogniste smugi od horyzontu po horyzont,

wszystko, co żywe, wstawia się za mną,

wszystko, co natchnione,

a ty tak kochałaś mnie,

lecz ja napisałem ten list,

w którym prosiłem ciebie o to, byś choć przez minutę

stała na ruchliwym skrzyżowaniu,

trzymając w ręku małą gąskę

lub oddała mi jeden swój sen w zamian za jabłko.

Byłem natchniony, gdy żądałem słońca, wody i wielkiej ryby,

w której mógłbym się skryć,

a ty tak bardzo przestraszyłaś się mnie,

taki wstręt wywołał w tobie mężczyzna,

któremu drżą ręce z natchnienia.

Śmiałaś się ze mnie, związanego powrozem

jak jagnię gotowe na rytualną śmierć.

Oczekiwałaś krwi, a nie obrazu,

ty boisz się ryzyka nieskończoności,

a jestem tylko krzyżem łotra dla świętości,

Miłość poza nawiasem

słońce czerwone do połowy,

skryte za zielonym, lesistym wzgórzem,

zachodzące nad lotniskiem i portem,

znak -

to tylko znak,

miłość poza nawiasem życia

i miłość jak zwiastun nowego życia,

możesz tylko patrzeć, obserwować, oceniać

ekscesy światła słonecznego,

gdy zamykasz oczy, wiesz tylko jedno,

gdy naprawdę kochasz,

w twojej duszy nie ma nic innego,

wtedy wiesz - to tylko miłość i ona -

symbol słońca,

cały ty wówczas jesteś znakiem,

tylko patrzysz, klasyfikujesz sytuacje,

szufladkujesz ludzi, ogrody, dworce kolejowe,

to tylko miłość i ona -

akadyjska alfa i grecka omega,

to żebrak w przejściu podziemnym,

to rozpacz w domu samobójcy,

to rozpruty spadochron,

to pierwszy wystrzał na Westerplatte,

widzisz tak dużo rzeczy ukrzyżowanych

i czujesz, że cały jesteś wielkim zwiastowaniem,

a to tylko ona i miłość,

z którą nie wiesz, co począć,

którą zwrócono ci przed chwilą

lub już w dzieciństwie,

ziarenka piasku drażnią cię jak małżę,

zaszczepione w twej głowie,

pył złoty gryzie w oczy,

patrzysz na świat rewolucyjny, obcy

i porzucony nad Wisłą trzymasz w dłoniach

coś, co będzie jak symbol, jak znak,

cokolwiek by to było,

a na razie jest palącą jak samotność miłością,

to tylko miłość i ona,

oni kłamią, mówiąc - to zaślepienie

i uwielbianie samego siebie,