Piotr zapytał - Alek Skarga

O modlitwę Jana Kowalskiego

między jałowcami i kolumnami Edypa

na przesiadywanie w beczkach.

Modlitwą pospołu

jak mnogie zastępy bogatą

w aniołów,

w ludzi,

w zadumanego młodego człowieka,

który musi umrzeć

zaraz.

Pożądania się tłumaczą

w społeczeństwie nastawionym

jak tokarka albo dziennikarz.

Modlitwa dzierżyć może prym

w środkach przekazu nakazów,

w wewnętrznej potrzebie Jana

nie musi zwyciężać Kowalski

pędzący autostradami najszybszym samochodem

na polowanie na dziewczyny.

Gdy modlić się zacznie nie tylko ustami,

spuścić racz, Panie, odrobinę łez

na Padół, ten Padół w czasie deszczu -

niekoniecznie powodzi,

niekoniecznie wichru -

zwykłego dżdżu.

Odrobinę łez

z powodu sąsiedzkiego krzywopatrzenia,

z powodu pomyłki kosmetyczki.

Wino na Poniatowskim

a ty kryjesz przed nim konieczność

wycięcia suchych drzew,

które zasadził w młodości.

Skuteczne korespondencje lotnicze

są pierwowzorem demokracji,

kulawa czereśnia spadła z dinozaura,

ale na szczęście to nie był

jego dinozaur.

Jaki chleb, jaki schab, jaki joker?

Przeplatane psy, przeplatane powroty,

przeplatane wszystko.

No, czemu, czemu, no, czemu?

Szmaty, butelki i tektura - temu!

Polak buduje sobie dom,

a niech te żółwie Madagaskaru

wreszcie dojdą do imperium.

Ural - jaki Ural?

Zimno - jakie zimno?

Następna rewolucja Pana Miszki zwali

już wszystkie cokoły

i wreszcie skończy nieopłacalną

produkcję suszu i korków z czereśni.

Zgrzebne banki w paski niebiesko-zielone,

kłusownicy eksportujący zasady moralne

i wnyki do puszcz pełnych sitowia.

Kierbedź na winie,

wino na Poniatowskim,

luksusowy temat na wieczór w Bydgoszczy.

Zapal już tego papierosa

i idź na spotkanie,

jego otwarcie kiszek nie jest oczekiwane

przez skrzydlatego.

Opuszczone groby

w nowe miejsca bitew,

zapełniamy je w nieskończoność

ciałami nieprzyjaciół i ludzi, których kochamy.

Twój Grób, Panie, wciąż ten sam,

jedyny, u stóp Golgoty,

na Miejscu Czaszki Adama.

Twój Grób pusty jak grób Adama,

cała Jerozolima jest cmentarzem

królów, narodów, państw i mitów,

pod jej murami spoczywają

wszyscy herosi od czasów Ewy,

w jej Dolinie Jozafata czekają oni na sąd,

na Twój sąd, Panie, który jesteś stąd.

Którą wykarmiła Kolebka Jezreel

walczącą o trony ludzkość, zrównują groby,

zabijających w imię religii jednoczy ziemia,

która przyjmuje ich prochy jak zbędne kadzidło.

Kiedy nastanie pokój pod tym

wciąż czynnym wulkanem cywilizacji,

wtedy nastąpi pokój na Ziemi.

Ty, schodząc znów z Góry Oliwnej,

wejdziesz przez Złotą Bramę do miasta pokoju,

mijając w szpalerach salutujące groby

i nas, synów człowieczych,

błagających o miłosierdzie,

Ameba nad Zachętą

nikczemny cień ameby

wyliniałej, choć podmalowanej,

z kredką na wargach,

z leśnej głuszy,

z Bitwy pod Grunwaldem.

W Muzeum Narodowym Kordian

wymachuje halabardą nad głową afiliantki,

halabarda frunie do wyspy magnetycznej

wyrwana z ręki,

ścina po drodze przypadkowo głowę Lenina,

a wolny kat Jaruzelski przemawia w telewizji

znów w symbolicznym dniu 13 grudnia 2000 roku.

Polska Akademia Nauk zastanawia się

nad wnioskami o tytuły naukowe dla byłych esbeków,

kobiety odmawiają różaniec

pod kinem "Wanda" w Krakowie

przed premierą filmu o wypaczeniach Chrystusa.

Po Jaruzelskim występuje w telewizji wściekła krowa

z loży Propaganda 2 i oskarża Wielki Wschód o skażenie paszy.

Teatralna kłótnia w gronie animatorów,

ameba niepolska stoi w Sukiennicach

na dwóch nogach i na jednej ręce,

wymachuje pawim piórem jak czapką,

śmieje się i rzuca oskarżenia wprost w Kordiana -

oskarżenia przyklejają się do jego twarzy,

on stara się je zdzierać i odrzucać na bok,

jednak bardzo kaleczy tym twarz.

Niespodziewanie Leszczyński klęka

obok Kościuszki na Rynku,

coś szepce mu do ucha.

Animatorka rzuca macewę i meteoryt,

który leci przez historię

i upada do stóp Karola Wojtyły,

nie czyniąc mu krzywdy.

W Kalwarii Zebrzydowskiej

Szatan kusi papieża -

daremnie.

Człowiek godzien Matriksa

Jego imię zna cały świat,

o nim dzieci śpiewają pieśni,

on zna serce człowieka jak nikt -

oto wielki człowiek Stalin.

Wiele uczynił dla ludzkości,

wyzwolił ją z odwiecznych okowów,

pozwolił śmiało popatrzeć w przyszłość,

małym dzieciom darował radość.

I choć działalność dla ludzkości prowadził pod pseudonimem,

możemy odważnie głosić na dachach, że Stalin

"To nasz Wielki Odwieczny Brat!"

godzien Nagrody Nobla,

godzien statuetki Oskara,

godzien statuetki Feliksa,

godzien statuetki Matriksa,

godzien statuetki Urbana,

godzien diamentowej spinki,

godzien czerwonej gwiazdy z szarfą,

godzien szarfy i fartuszka,

godzien młota i sierpa,

godzien młotka i kielni,

godzien ekierki i cyrkla,

godzien Orderu Uśmiechu,

godzien Medalu Drogi Mlecznej,

godzien wszystkich brzęczących medali,

godzien nagrody polityka roku w Europie i Azji,

godzien nagrody Gospodarza Roku,

godzien nagrody Gościa Wyczekiwanego,

godzien nagrody Przedsiębiorcy Miasta i Wsi,

godzien nagrody sołtysa roku,

godzien nagrody kapłana roku,

godzien nagrody strażaka roku gaszącego o zmroku,

godzien nagrody samorządowca tysiąclecia,

godzien nagrody prezydenta tysiąclecia,

godzien nagrody stratega milenium,

godzien nagrody największego przywódcy ludzkości,

godzien nagrody filozofa wszech czasów w całym świecie,

godzien nagrody pisarza wszech czasów Pen Club,

godzien miana największego społecznika,

godzien miana Kosmonauty Uciskanych Zwierząt,

godzien Wielkiej Nagrody Leninowskiej,

godzien Nagrody Rewolucji i Postępu,

godzien Nagrody Kochających Wszelako,

godzien Nagrody Niosącego Światło

Moje klaustrofobie

Przybyłem nad tamę, z której zrzucono ciało

Księdza Jerzego,

popatrzyłem na błyszczącą wodę rozlaną szeroko,

w której przebywał święty

z workiem kamieni przeszłości u stóp.

Moje serce zapałało wiarą i nadzieją,

ściśnięte serce nie uroniło krwi,

wody mętnej Wisły obmyły moje rany,

które były już tymi samymi

tysiącletnimi ranami Narodu.

Moje klaustrofobie przy ujściu czasów

okazały się cennym balastem,

który pozwolił mi opaść na dno sumienia.

Zaryłem w mule grzechu i rozpaczy

i zobaczyłem zmartwychwstałego Chrystusa

w delcie otchłani kosmosu.

Moje serce zapałało tym samym ogniem Księdza Jerzego,

z syczącej wody wydostałem się jak morska torpeda,

by poszybować do Warszawy parabolicznym lotem tęsknoty,

wyrwany z klatki światowej beznadziei,

znalazłem się w milionowym tłumie na Placu Piłsudskiego

naprzeciw krzyża i stuły - kotwicy narodu.

Moje klaustrofobie upuszczone w piruetach

na Karowej, znowu potoczyły się

w kierunku nadbrzeżnych zarośli, nie wytrzymując

presji niebieskiej kopuły nad bohaterskim miastem.

Wiosna wolna w negliżu

na łączce pośród wzgórz

rozczochrane wierzby

wypalone przez młodych pogan

zamiatały niebo naprędce,

gdy mijałem je, schodząc do ludzkich siedzib.

Skowronki - obywatele wiejscy - dzwoniły na nieszpory,

jeszcze nie w niebie, jeszcze w gałęziach drzew.

Pierwszy żonkil w ornym polu, eksplodujący jak wulkan,

zszokował mnie bardziej niż

skromne mlecze i zawilce na środku błotnistej drogi.

Jasnozielone, przykrótkie listki brzozy,

nieśmiałe nastolatki,

migocąc zalotnie, sprawiły, że odwróciłem wzrok,

wstydząc się patrzeć na wiosnę w negliżu.

Złamałem łodygę zeszłorocznego suchego ostu

raniącego dziewiczość wielkanocnego popołudnia

czystolicej pogórzystości.

Schodząc w oczerety życiodajnej narodowej rzeki,

mając przed sobą komin elektrowni w Połańcu,

Morwa zaczyna szaleć

układają się w portrety

z okładek winylowych płyt,

moja głowa zmęczona porannym bólem

napina się od tęsknoty,

tężeje jak cięciwa łuku refleksyjnego

zatrzymana dla światowej energii

strzały miłosnej,

nakierowanej w kosmos.

W wietrze budzą się rude samochody

terkoczące jak cietrzewie i klekoczące jak bociany,

ostatnie z epoki przedpoduszkowej.

Ryby i pluszcze w chmurach,

pierwsi górale przytupują pod sklepami,

tam, gdzie krzątają się jeszcze

roratni sprzątacze i księża.

Blady księżyc rozpływa się

nad stropami blokowiska

w chmurze gołębi,

puszczyk na kominie piekarni

wydaje ostatni ostrzegawczy pisk,

robotnicze myszy uciekają gdzie mąka nie rośnie,

zanim słońce wstanie,

wiatr wyczesze skwer z papierków po cukierkach

i pozrywa z drzwi wyborcze plakaty nienawiści,

Ostrowy serc połączone mostem łaski

pomalowane czerwonym sprayem przez prawnuków Bolesława.

Dwie zasuszone gałązki jemioły przywiązane do zielonego przęsła mostu Tumskiego,

kołyszące się w takt kroków zakochanych wchodzących na most.

Święty Jan Chrzciciel oblewający wodą z muszelki

beanki uczuć niespotykanych,

naprzeciw świętej nastoletniej Królowej rozdającej

indeksy, certyfikaty i dyplomy,

mężczyznom dzielącym wiek umysłowy przez wiek życia.

Ojciec grający na flecie pastuszka

obok swej córki wystukującej rytm na bębenku dawidowym,

przycupnięci na ławeczce przy nadbrzeżnej alejce.

Narzeczeni kręcący się jak bąk w kajaku na środku rzeki.

Siwobrody staruszek z gitarą w ciemnych okularach grający "Barkę".

Czarnobrody zdezintegrowany aktor bez spadochronu,

za to w czarnej pelerynie,

przy fontannie Nepomucena uczący się roli na głos.

Zakonnice niemymi ustami szepczące rozgrzeszenia

wystraszonym kochankom wieszającym kolejną kłódkę na moście.

Transkrypcje Segovii dźwigające na sobie strofy Szekspira

ponad głowami spacerujących katedralnym traktem Bolesławowem.

Dwa rzędy nadbrzeżnych latarni

nurkujących za swoim światłem w ciemnobrązowej rzece.

Dwaj chłopcy na drugim brzegu rzeki

spotykający się na muzealnej górce,

by rzucać gałęzie akacji do aportowania swoim psom.

Dwa łabędzie z pokrzykiem tęsknoty

przelatujące szybko nad wyspami.

Pięknie uformowany cisowy krzak w biskupim ogrodzie

i dziecięca czapeczka z włóczki kiwająca się na jego gałązkach

w rytm zielono iglastych podrygiwań.

Para młoda klęcząca w katedrze

przed świętym Janem Pawłem II udzielającym im ślubu

w kolorowych zonach witraży przepuszczających światło Wschodu

w kierunku kaplic i ołtarzy Zachodu.

Polski latarnik i latarnie gazowe

ze swym mistycznym światłem historii kluszczanej.

Wieże katedry smagane elektrycznością,

pulsujące jak atomowy reaktor,

katedry szykującej się do startu w ciemnogranatowe przestworza.

Załzawione, lekko zmrużone okna Uniwersytetu, prawie z iskierkami łez

podglądające stado kaczek przy kolacji na środku Odry,

szykujących się powoli do chybotliwego snu

na przewalających się, szumiących skibach.

Rzeczna toń dziewiczego falowania,

w której zagłębiają się świetliste słupy miasta.

Księżyc pod rękę z gwiazdą wieczorną pojawiający się nagle

jak przypomnienie żłóbka, jak wspomnienie Orientu, kolebki ludzi i ptaków,

sprawiające, że oczy świętych na nieruchomych cokołach

zwracają się nagle w jednym kierunku,

a ich spojrzenia otulają mężczyznę i kobietę

dotykających w tej czarownej chwili swoich bladych dłoni.

Dwa anioły pląsające na ceglanym murze łączącym

taflę wody z ławeczką w biskupim ogrodzie.

Dwie gotyckie dusze zachwycone sobą,

przelewające się powoli do jednego kielicha wspólnego życia

oraz

cienie poetów i rzemieślników

Transcendentny kwiat

Kwiat rozwinął pierwszy różany płatek -

czerwony - nostalgii i wspomnień.

Potem wzrósł drugi różany płatek -

żółty - pragnienia i rozdarcia.

Wreszcie pojawił się trzeci różany płatek -

purpurowy - podróży i namiętności.

Po chwili uniósł się w górę

płatek pachnącej lilii -

kremowobiały - prawdy i dziewictwa.

Za nim rozchyliły się nieśmiało dwa jęzorki lilii górskiej -

pomarańczowe, cętkowane - emocji i pieszczoty,

a wówczas począł wysuwać czubek noska

płatek lilii pachnącej jak cały Orient -

złoty - poznania i odnalezienia.

Z dna kwiatu w końcu wychynęło

wiele delikatnych płatków niezapominajek i bławatów -

niebieskich szalenie - jak podróż w górę zmartwychwstałej miłości,

by w końcu ukazać się mogły skłębione fale morskie

płatków najrzadszych ziemskich orchidei -

we wszystkich kryształowych kolorach tęczy -

tęsknot, oddania i zjednoczenia.

Kwiat transcendentny zachwyca,

kwiat transcendencji pachnie,

kwiat miłości odwiecznej

oddanej ludziom,

nieupadłej pomimo grzechu,

na zawsze w nim zaklętej jak absolut,

wciąż się rozwija,

Lorelei dzwoni do mnie co rano

a to na Krywaniu Baców i Janosików,

a to w Grocie Króla Gór,

a to znów na statku Waza,

a to w karawanie do Petry.

Gdy właśnie byłem na kosmicznej stacji Alfa,

dostałem MMS-a wstrząsającego -

zobaczyłem ją, jak szlocha

nad przepaścią pośród burzy,

a jej włosy jak warkocze wszystkich komet

wplątane są we wzburzone fale rzeki.

Zamarłem z przerażenia.

Natychmiast zrobiłem słodką fotkę

z wiatrem słonecznym nadlatującym

od strony supernowej królów

i spróbowałem wysłać ją

mojej nagiej, drżącej Lorelei.

Nie udawało mi się to,

traciłem wciąż zasięg,

przelatując nad Syberią i Workutą.

W sumie to dobrze się stało,

jak się okazało po chwili -

na mojej fotce była jakaś kometa,

która w powiększeniu jawiła się

ogromną bryłą lodu,

a jej warkocz śniegiem białym.

Na ciemnej stronie komety

widniał wielki czerwony symbol -

skrzyżowany sierp i młot oraz broda starca.

Zasnąłem przy próbie skasowania foty,

telefon wypadł mi z rąk,

a potem z Alfy gdzieś nad Donem