Piotr zamilkł - Alek Skarga

Biały ląd

nie uwielbiam nawet tak własnej płci,

bym mógł złączyć moje nogi z odgłosem

kroków na skrzypiącym, ubitym śniegu

pojawiającym się przede mną parę metrów

Nie wzniosłem się w hierarchii fałszu i obłudy

na tyle, by poznać prawdę w upadku

Nie cierpiałem na tyle, by przywiązywać wagę

do koloru rozlanej krwi

- cóż - mówiłem kiedyś: oddaję się torturze,

zabijam się, by móc inaczej żyć

Żyję teraz na krawędzi samobójstwa,

w ten sam sposób

sprowokowałem tylko zło

Teraz co dzień ono mi powtarza:

"żeby Polska mogła przetrwać,

wy wszyscy - Polacy - musicie zginąć"

Na pustych ulicach miasta przygnębiający blask śniegu,

przerażająca biel wokół

i nic oprócz strachu, który omalże krzyczy:

"nikt z was nie tworzy historii,

nie ma tam dla was miejsca,

właśnie ja jestem treścią i celem epoki"

Widzę strach na okolicznych wzgórzach,

jak miota wściekle białą kurzawą,

a potem jak baraszkuje na powierzchni fal czasu

Miłość i my opadamy w otchłanie,

obumieramy w totalitaryzmu społecznym oceanie

i wapienne skorupki naszych niezłomnych myśli

lecą, lecą na dno

W głębinach skała rośnie, wznosi się w górę

Ono

jeszcze jedno odmienne towarzyszy ci i nie jest tobą

tam w górach, gdy już zrozpaczony tracisz nadzieję

w największą noc, gdy chcesz już tylko śnić,

nawet gdy chcesz żyć, nawet gdy chcesz żyć,

ono przy twoim boku wzrasta samodzielne

Nic z tego, ono rodzi się i go nie powstrzymasz,

wychodzi samo na świat i mówi

- nie pozwolę uważać mojego stwórcy za wariata

A ty od tej chwili już w niczym mu nie pomagasz,

słońcem nazywa ciebie, Platonem lub papieżem,

jest pierwszym hippisem prezydentem

umiera tak jak Hendrix, a rodzi się jak Solidarność,

wychodzi z faulknerowskich wsi, by przewodzić

nowojorskiej cyganerii jak Dylan,

kocha się z księżniczką z gwiazd na najpiękniejszej plaży,

po meczach Cracovii pije piwo razem z Boschem,

jako Mallarmé topi się w błocie rockowego festiwalu,

pisze wiersze na małych kolejowych dworcach Giżycka i Lubania

jak Allen Ginsberg,

Od kolebki

którego zrównoważone zachowanie

nawet tam burzyło krew dzikim rodzicom,

obłaskawiło najbardziej krwiożercze

zwierzęta i do uległości zmusiło

Gdy ruszyło przez ostępy,

wszelkie stwory podążyły za nim

z przedziwną mgłą w ślepiach

Pierwsi napotkani ludzie, gdy go ujrzeli,

zrozumieli, że też czekali na niego

Na dworze księcia rada starszych

była zaszczycona jego przybyciem

Na dworze cesarza Potęga zdradziła się,

że jest jego siostrą

Nieokrzesane maniery były dowodem,

jak się wszystkim zdało, czegoś wręcz przeciwnego

Pospólstwo i władcy dojrzeli w nim siebie,

wszyscy, stojąc pośród zwierząt, byli pewni,

że przyniósł nadzieję

A on zagrał przed nimi na nosie jak na fujarce,

piskliwie wrzasnął, że w rękach ma wolność,

i pokazał na swoje ślady, a potem

skierował wskazujący palec w górę,

gaworzył, że nic z tego nie rozumie,

że jest taki głupi,

a to, że świat mu zaufał, zawdzięcza

ty, sekretarz partii - gnostycki pastuszek,

ty, co ją jako mały chłopiec pieściłeś

jak dorosły mężczyzna,

zapładniałeś ją szeptami, mając pięć lat,

na mokrych łąkach:

- ja wiem, że każda twa drobniutka roślinka

jest wielkim znakiem,

- ja wierzę, że nie masz w sobie nic,

co jest małe niegodne

Od lat błąkasz się i rozgłaszasz,

że twoje imię dumnie brzmi;

to wcale nie to, że byłeś tam,

gdzie miarą wielkości jest uznać siebie

za praojca w ziarnie duszy,

ani tam, gdzie wszystko zbiega się do ciebie

poprzez pustkę Wszechświata;

twój smutek rozświetlił wierzchołek, na którym usiadłeś,

najkrótszą drogą jednego ekstatycznego wieczoru

przybyłeś do celu i nie wart jesteś nic,

twa ziemia została naga, zapłakana,

porzucona dla śmierci

A gdy odrodziłeś się w zmysłach,

gdy stałeś się z jedności prawdziwą osobą,

tracąc miłość,

popatrzyłeś na strzęp bezpłodny swego ciała,

który upadł w czarną zaoraną czekającą ziemię

Drapiesz od lat jej skórę pazurami,

Oto jestem

pustoszejącego klubu, gdy dym papierosowy

opadał na zwolnione miejsca,

zadrgała w rogu sali półcieniami, ziewnęła przeciągle

tak smutnym gitarowym pasażem,

umierająca rockowa ballada dwu łkających gitar

oddawała swoje życie,

łza po łzie cichła w wybranej swej katakumbie,

porzucając czas, porzucając ludzi

Usiadłem ogromny już i wyniosły,

by rosnąć i dojrzewać wciąż nią w takiej chwili

Czyż muzyka może istnieć tylko wtedy?

Czyż nie ma nic wspólnego z człowiekiem?

Oparty o kamienną płytę tworzyłem

w rozwierających się w nieskończoność

źrenicach oczu przejście deliryczne do rezerwatu dusz

Snując się po podłodze smugami, półcieniami,

wznosiła się mocniejszymi akcentami do oczu,

wypełniała mnie, rodziła wciąż jak ludzkie uczucia,

lecz przecież one nie poruszają się w grobach,

Jedno moje skinienie

w ramionach matki,

podczas gdy na zewnątrz niebo spadało

na ziemię kościołów parafialnych

ogromnym czarnym krzyżem,

poznałem i pokochałem dziewczynę

i nagle podreptałem w żałobnym kondukcie

za jej trumną,

zdobyłem nowych przyjaciół

i nagle począłem dokładać szczap do stosu,

na którym palono ich ciała

- mając na ustach słowa: daj im wieczny spoczynek,

rozmawiałem rano z ojcem o polityce

i nagle zacząłem go ośmieszać i poniżać,

zawierać przymierze z własną aberracją,

umknąłem w ciasną skorupę orzecha,

aby być doskonale niewidocznym,

aby pozbyć się cywilizacji dnia,

i nagle stałem się ziarnem tego jedynego wieczoru,

kiedyś były tu dzikie zwierzęta

unoszące na grzbietach małe dziewczynki,

kiedyś była tu wielka chmura

wpływająca przez otwarte okno,

niosąca w sobie cień zła,

Katamarany

kłębiących się, żelaznych wymiotów

ich pobitych dzieci

Dziś wszystko już jest jasne,

gdy zbrodnicze żółwie wychyliły głowy ze swych skorup,

odwracając je na wszystkie strony,

starając się ogarnąć wzrokiem kałuże krwi

My na morzu prześcieradeł i kołder

pędzimy w nieznane swymi katamaranami snów,

zarzucając po drodze wędki zrobione z gumek od majtek,

których przynęty atakują rekiny somnambulizmu

Prości ludzie wściekają się,

prorocy uśmiechają się jak my tej nocy,

choć wszędzie wzrastają kwiaty o płatkach z kropel krwi,

gdzieniegdzie również orchidee-libido, pasożyty społecznych lędźwi

Najdziwniejsze oceany wypełniły zagłębienia na polnych drogach;

idziemy przed siebie, choć przeczuwamy,

że stalowe ręce już ustawiły na drogach czołgi spotwarzania

Gdy prawdziwe życie rodziło się w ciemnej chacie,

żarówki paliły się też całą noc nieopodal w pałacu Heroda,

czołgi ruszyły z kopyta, rozchlapując kałuże,

szybko zatrzymały się w kruchtach i kuchniach

W naszych mózgach zanurzono ręce

szukające w lepkim popiele ostatnich iskier wolności,

giganty spite oliwą zagrzmiały: idziemy po was,

fabryki, fabryki, mamy dla was środki produkcji;

praco, praco, jesteś wolna,

lecz robotnicy zmarli na zawał na pierwszej zmianie

Gdy wciąż śmiejemy się ze śmierci,

widząc, co czas wyprawia w jednej kropli naszej łzy

Gdy wciąż płyniemy pośród stworów już niekryjących

się w głębinach propagandy

- wywołujemy ich osłupienie proroczymi uśmiechami

na zmiażdżonych ustach

Zamknięty za drzwiami nienawiści stulił na chwilę

bestialski pysk koszmar komunizmu;

Pewny siebie mężczyzna

niech stanie się wreszcie ten wieczór

- kiedy sczeźnie to popołudnie?

Wielki, sprężony wewnętrznie, pewny siebie mężczyzna,

on czuje tylko to jedno - zagrożenie światłem,

boi się tylko niepewności - kto umrze pierwszy?

Tak, pragnie mieć jeszcze czas,

by wciąż myśleć w ten sam sposób,

nie ma siły na gest, który sprowadziłby chłodny wiatr

- odsłaniający, gwiżdżący dowód nieszczelnego mózgu,

palcem u nogi maluje na ścianie uciekającego bizona czasu

Tak, słucha muzyki, wielkiej muzyki,

kobiety pierwsze gotujcie się na śmierć,

on współczesny ma prawo wyboru,

alternatywne spacery żałobne pomiędzy sąsiadami,

popołudnia to strach przed tym, kogo znów uśmierci,

czy aby to nie będzie tym razem on sam?

noc to prawda, to brak wstydu

Wielki mężczyzna wyciągnięty na wielkiej wskazówce zegara

zmieszany o wpół do siódmej wieczór,

uwięziony w przeczuciu śmierci wybiera katowski tryb życia

nie dla siebie, dla siostry swoich najprymitywniejszych odczuć

Wielki, nowoczesny niewolnik absolutu wygody

Tak, boi się myśleć, by jego popołudniowy wróg

nie wtargnął tu z nowym trupem ukochanej osoby

Tak, przeżyć chce kolejny wieczór znów,

Kopia

gdy o to pytam ziemskiego ojca, mówi, że rzeczywiście

nie ma z tym nic wspólnego

Boję się cokolwiek stworzyć, by nie powtórzyć

tego błędu, którym jestem sam

Widocznie jest taka tajemnica, której poznać nie mogę,

która czai się w ciemności,

choć czasem objawia się niesamowitym spojrzeniem

skąd tu przyszedłem taki głupi,

czuję strach we krwi i na opuszkach palców,

co to mam na czole? - tajemnica,

co to mam między oczami? - tajemnica,

w samym centrum jak ołów - tajemnica,

Niezła kopia

zastanawiam się nad tym często,

nie pomagają podręczniki historii,

nawet Genesis,

pytam ojca, pytam matkę,

twierdzą, że nie wiedzą, o co chodzi,

boję się cokolwiek robić, cokolwiek tworzyć,

nie chcę powtarzać drugi raz błędu,

którym jestem sam,

tajemnica, której nie mogę poznać,

czyha we krwi,

czasem objawia się niesamowitym spojrzeniem

z połyskującej powierzchni lamperii

na korytarzu jakiegoś szpitala

w obłędnym refleksie,

sumienie nie chce przekazać tej informacji,

chyba jej nie zna,

wzbudza to strach, rodzi pytania,

skąd tu przyszedłem taki głupi,

strach nie tylko we krwi, lecz także na opuszkach palców,

na środku czoła jak ołów,

jak samotne wyspy na wielkim oceanie,

we śnie ktoś mówi do mnie: jesteś niezłą kopią,

nigdy się już więcej nie odsłonię,

nie stworzę już nigdy niczego nowego,

już nigdy siebie nie zdradzę dla kreacji,

nie chcę, by kolejne moje wątpliwości

wytrąciły z równowagi linoskoczka nadziei

lub wyrwały fundament spod wieży Babel,

krew nie jest moją prywatną własnością,

Nie liczę już siebie

wylezie - grzechem,

jaki jest sens ich dominacji, jaki cel?

miny, gesty, ubrania i inne ozdobniki,

a także łgarstwa nie przydają się już,

nie wierzę w nic, nawet w siebie, ot co!

czy to możliwe, że w moim domu słychać mój głos

nawet wtedy, gdy mnie w nim nie ma?

może wymioty mogą się na coś przydać?

cóż za wolność wyboru siebie,

ale tylko, gdy leżę na wznak cały dzień

od razów zbyt jednoznaczny,

prawie tak silny jak wszyscy pobici,

gdy rozmawiam z czarnym robaczkiem

o niezwykle twardej chitynowej osłonce skrzydeł,

staram się namówić go, by przestał łazić

po nagim ciele mojej wielkiej sąsiadki,

wtedy gdy patrzę na nie, marząc o jednym dotknięciu,

Już wiosna

bierzcie mnie - rzekłem - jestem pełny,

przelejcie moją krew siną, zatrutą strachem,

z dojrzałą ciemnością tak wielką jak dzień

(Cezar poczuł ukłucie pod sercem

w kuluarach Senatu republikańskiego Rzymu

- na wiosnę

Chrystusowi na krzyżu pękło serce

w Jerozolimie, mieście pokoju

- na wiosnę)

Wszystko, co przetrwało dotąd, musi spłonąć w nowym życiu,

torturujcie mnie, pachołka grzechu,

niech poznają, że jestem pozaziemskim królem,

no krzyczcie to swoje w imieniu i dla,

niech usłyszy nawet moja dziewczyna,

niech uderzy pierwsza, zdradzając mnie

w mansardach hochsztaplerskich grajków,

niech pędzi mnie skutego przez ulice miasta,

które eksponuje swe lochy i podziemia,

a gotyckie fasady chowa do kloacznego kanału,

niech zdziera za mnie strzępy szat, żebym

znów był dla niej sobą - śmieszny bez niedomówień

Ogromny kot zupełnie granatowy z dalekiej północy,

gdzieś zza wzgórz, z zajączka umykającego w trawie

przemienił się w żbika i dopiero wtedy

przybrał postać tygrysa sawanny, by wreszcie dotrzeć

na moje podwórze

Złowieszczy jak krzyk dzikich gęsi nad Gotlandią

lecących kluczem na południe,

zmieniających się w bombowce nad głową

powoli zbliżał się jak odwieczne zagrożenie,

jak ideologiczna wiosna dla ludzi z Pieczengi

Zamknąłem drzwi na klucz, gdy kot szedł wprost do mnie,

gdy chciałem już o tym opowiedzieć, dostrzegłem,

że wcale tego nie uczyniłem, a klucz w zamku jest złamany,

drzwi uchyliły się i stanął w nich

nieprawdopodobnie siny, jak burzowe niebo,

Humbaki

przez tysiącmetrowy słup słonej wody

i gdy słyszę wasze łabędzie śpiewy,

wydaje mi się, że istotą jego jest

wierzganie nogami i wrzaski w przedśmiertnym strachu

Może to wszystko wizje zatrzymanego

w ewolucyjnym rozwoju skorupiaka,

a może biegacie sobie tylko boso po fali, ot tak,

reszta to widmowe, złudne, błękitno-zielone rozbłyski

Naprawdę większość ludzi jest wysoko w górze

tuż pod powierzchnią księżyca, tak sądzę,

gdy słyszę takie hasła o wolności bez skorup,

słońce przechodzi z rąk do rąk,

śpiew dociera na dno,

coraz mniej jest jednak słyszalny,

zdrada to społeczeństwo,

więc jest do ogarnięcia tylko przez przerośnięte humbaki

Ja panuję na piaszczystym dnie,

nie ma dla was władzy nad pieśnią planktonu,

Sensacja

już od dawna nie ma w twoim domu żadnych sensacji

takich, które wytrąciłyby z równowagi

posąg spiżowy twego ciała raz jeszcze,

takich, co zrzuciłyby na ziemię

nienawiści twej obelisk drugi raz

Gdyby chociaż dzieci jakieś plątały się

gdzieś u twoich nóg,

mógłbyś, pracując posłusznie nad swym ateizmem,

jako przedstawiciel mas na pierwszomajowych

manifestacjach

upiornymi gesty przywoływać litość

Gdyby istniał choć jeden dowód, że ktoś ci zaufał,

nie musiałbyś żywić kpiny z brzegu lustra,

kpiny, co wychyla ryjkowaty pyszczek z małej szparki

w szkle,

gdy chcesz być ze sobą sam na sam,

gdy plany, okoliczności, warunki i zadania na wysokości

wypluły cały system misternie splątanych słów,

wypluły i ciebie,

za tobą poleciały zasługi

Nie chcesz zbliżyć się nawet do lustra

nie możesz robić nic, więc się nudzisz,

Wobec starożytności

kłócisz się ze swym sumieniem,

rodzisz dzieci i zabijasz sąsiadów

Jeszcze długo wozić się będziesz kosmiczną rakietą,

choćby w lunaparku,

nim poznasz, jakim wobec starożytności

jesteś troglodytą

Achajscy pasterze jak półbogi trzymają na barkach

fundament twej współczesnej piramidy

Fenicjanie wciąż wyszukują dla niej nowy budulec,

krew w żyłach takich stworzeń jak ty

pulsuje dzięki tajemnym misteriom

odgrywanym na nowo od tysięcy lat

przez nagich mieszkańców Afryki w dżungli

Pakując w usta wielkie jak jaskinia

coraz to innych ludzi prostych i naiwnych,

wstrzymujesz znów po wiekach Dunaj

i powtarzasz gesty wielkiego Attyli

Gdy jesteś demokratą, to w państwie krasnali,

słowa przed katem ostatnie czy rozgrzeszenia

największego kapłana w twoich ustach

Papierowa Ziemia

wszyscy reagują na ich gesty bez sprzeciwu,

te karły pilnują, żeby - kiedy trzeba - płakano ze

szczęścia,

sam cień robi to na ich rozkaz

Wieże wzrastają wciąż nowe w dolinach

i na zboczach gór prowokującą kruchością,

grożą jak palcem wielkiemu słońcu,

te, których ambicją jest pomieścić prawdę,

ustawiają się obok tych, na których lśni neon fałszu,

czasem jakiś młodzian, który zmyli pogonie,

wdrapuje się na szczyt i woła: nienawidzę was

wszystkich,

lecz po chwili dopadają go rachityczne ich psy

Obrazoburcza nieśmiałość rozkrzewia się jednak

wszędzie

jak bluszcz czepiający się ścian,

tajniacy rozrzucają ulotki nawołujące do buntu,

karły przymykają na to oczy na ulicach,

kryminaliści opanowali centralny system przekazu

i wzywają do wspólnego działania,

pomiędzy budowlami tułają się pewne siebie

zakochane w śmieciach roboty,

gdy wszystko zasypia, śpiewają o kataklizmach

i wojnach cudownie wszystko niszczących,

czasem przez sen usłyszeć także można

strzępy słów przenikających przez papier,

domowe karły głaszczą wtedy ludzi po głowach,

aby nie zbudzili się na ich dźwięk,

aby rozmiękczyć pieszczotą twardniejące wizje,

zdmuchują z powiek stalowe opiłki kłopotów i burz

Papierowe budowle niezniszczalne nie poddają się

huraganom ani trzęsieniom ziemi,

chociaż rozkołysują się, aby dać powód do ogólnej

zabawy i ludycznego podniecenia

Kostki papieru kryją w sobie elektroniczne oczy kamer,

odbiorniki, przekaźniki i dozowniki,

do mieszkań, w zależności od potrzeb, podawane są

bezpośrednio natura, kultura i cywilizacja

Najwyższe Kolegium rozstrzyga z najwyższą

odpowiedzialnością,

w którym momencie należy ludzi doładować cnotą

Najwyższe Kolegium to najmniejszy karzeł