Kocie nargile
Trawnik pod bizantyjską kopułą w ciepłą noc ramadanu
niknące w oddali światła małych łodzi
pachnące powietrze Bosforu nagrzane słońcem lata
latarnie przy stolikach kawiarni szmer cichych rozmów
wśród barwnych chust milknące w jedwabiu słowa
pluszczące wilgocią węże nawadniają w ciemności ziemię
szumi rozlewająca się woda, a między przechodniami
między kamiennymi stolikami łaszą się koty wieczorne
stopy owijają ogonami, nikt nie słyszy miękkości ich łap
zielone połyskują w blasku latarni oczy
zwężone jak do skoku muezin przerywa wieczorną ciszę
wokół nargile kawowe, melonowe, cynamonowe
waniliowe, jak koty o zmroku daktylowe spojrzenia
nigdy nie wiesz, co zostanie w tobie na zawsze
o gorące nargile ociera się kot, ciemnołuka bizantyjka
w falującej burzy włosów biegnie wymienić gorące węgle
Istambuł 2012
Ptasie sprawy
Ludzie podobni ptakom
z oczami w kolorze piór drozda
z rękami wzdłuż tułowia
złożonymi jak skrzydła do lotu
który nigdy się nie odbył
w połysku zieleni obsiedli
ławki w parku, mącą wodę z fontanny
kołyszą się w tramwaju
kołyszą swój smutek
na wietrze, kroczą drogą
która jest wieczna
serce śpiewa prostą melodię
o poranku krótką
wieczorem lekko swawolną
bo minął już skwar dnia
niebieski tramwaj platforma
ptasiego porozumienia
wiozą myśli ptaki niebieskie
co sieją, orzą, zbierają
chyboczą się i turlają na zakrętach
Flanelowa koszula
Najpierw walczący i poniżany
bity więziony internowany
naród
potem wyśmiany pracy pozbawiany
na bruk wyrzucany
naród
uśmiercany młodości kwiat Staś
Grześ Bogdan we flanelowej koszuli
naród
przez matkę przytulany we łzach tonący
znów bez odwagi spoglądać w niebo
naród
i przyszedł czas swawolny
frywolnych reklam w kusych spódnicach
zalotnych dziewczyn na sprzedaż
naród
znowu samotny nie bity lecz
czemu zabity?
Naród
bez wizji przyszłości bez solidarności
wykpiony w swej biedzie bez pracy bez chleba
naród
znowu tułaczka nie stoją już dumnie
fabryki nici mebli bawełny flaneli w kratkę
naród
huty kryształu fajansów platerów
guzików fartuchów i lalek
nie płyną gorące wstęgi metalu
naród
a jednak skrzywdzili człowieka prostego
śmiechem nad krzywdą jego wybuchając
naród
Zielony
Pod parasolem topoli
biegałam kiedyś
o łąko zielona
o wodo zielona
o piaszczyste dno
koniec lata
mała dziewczynka
w krótkiej sukience
znalazła wczorajszy dzień
nieposłuszna prawom fizyki
posłuszna prawom serca
może dlatego zielone ma oczy
jak woda nizinnej rzeki
zabrałeś mi wiarę
nadzieję i miłość
ale nie wszystko odbierzesz
nie jesteś panem świata
przecież byłam kiedyś żywą istotą
odnajdę siebie w zielonym
sierpniu końca lata
o łąko zielona
o wodo zielona
o piaszczyste dno
Na 11 listopada
Już cicho bezgłośnie
faluje na wierze biały i czerwony
minęły defilady
echa śpiewu przecinają jeszcze
ciszę wieczoru
w płomiennych promieniach
zachodzącego słońca
ceglane mury zamku
jest jeden taki wieczór
jak dzisiaj na rzece stada białych łabędzi
na ławce siedzi dziewczyna
oparła drzewce staruszek harcerz
przekroczył dziś próg nadziei
na kolejne sto lat
spod pomników odeszły capstrzyki
posnęli spiżowi bohaterowie
odpoczywają już wieńce
łopocą tylko wstęgi
dzieci przyszłość narodu
dziewczynka z warkoczykami
na ramionach ojca
lśni złota kula na wieży ratusza
zegar wybija kolejną godzinę
błyszczy trąbka wieży mariackiej
następny raz za sto lat
a ja piszę wiersz
o miłości do Polski
której nie można się pozbyć,
której nie można zapomnieć
bez której nie można żyć
11.11.2018
Katedry w chmurach
Widziałam kiedyś we śnie
katedry ukryte w chmurach
Były całe z poczerniałego gotyku
srebrzysta ścieżka prowadziła ludzi
od jednej katedry do drugiej
gdzieniegdzie przepłynęła jak
biały obłok gęsta od pary chmura
trzymaliśmy się za ręce i
wędrowaliśmy. Dużo było ich za nami,
ale jeszcze więcej przed oczyma
niektóre wieże ginęły znów w gęstych obłokach
Było cicho. Katedra z Kolonii
Rouen, Notre Dame, katedra z Chartres
opactwa Cystersów z całej Europy
słońce świeciło mocno, ale nie paliło
nie bolało nic. Westminster
Św. Katarzyna, św. Brygida
Tyniec w pierzastych cirrusach. Orvieto
Mediolan, Siena. Przepuszczamy przodem
gęstego cumulusa. Sprawdzamy
ale we wnętrzach nie ma już
ciepłego blasku świec, jeśli
światło to białe i chłodne niczym błysk magnezji
Podniebienny spacer szlakiem katedr.
Zakończony.
10.09.2006
Urodzeni 1968
Zielonojesienne
drzewo chociaż całe w słońcu
pomiędzy gałęziami
stado gawronów i kawek
jak świat w którym tyle obłudy, że
musimy chować się za szkłami
ciemnych okularów, żeby nikt
nie dostrzegł prawdy w naszym
spojrzeniu, odgrodzeni
szybami samochodów
udajemy, że nie myślimy
a już na pewno nie czujemy
nikogo nie potrzebujemy
mamy wszystko, więc niczego nie
chcemy. Całość tworzymy
z ciemnymi okularami
przeciwsłonecznymi ochronnymi
a my wiemy: oduczyliśmy się wiernie kochać
i wszystko komuś poświęcać
oduczyliśmy się empatycznie zatracać
zdarza nam się to tylko chwilowo
Przestaliśmy zmieniać świat -
to on zaczął zmieniać nas.
12.10.2006
***
Jestem w najlepszym towarzystwie świata
w elitarnej jednostce społecznej
pośród ludzi, którzy już nie mają nadziei
są tu niekochani małżonkowie
pozostawione na przechowanie dzieci
porzuceni i nigdy nikomu niepotrzebni
złożeni niemocą opuszczeni
zdradzeni i oszukani
pogrążeni w depresji i schizofrenii
drobni wytwórcy bez swoich warsztatów,
rolnicy bez ziemi, ogrodnicy bez sadów
panie woźne i sprzątające
chcesz ich poznać zapraszam
zobaczysz świat pozbawiony obłudy
poznasz prawdziwą wartość uśmiechu
poczujesz jak niską wartość ma pieniądz
kupisz musujący cukierek u pani
w osiedlowym sklepiku
kiedyś artystki baletowej.
Oto najwspanialsza część ludzkości.
2007
W górę
Kiedyś uniesiesz mnie aniele
poczuję jak szumi wiatr
pomiędzy twoimi skrzydłami
w każdej chwili kiedy widzę ptaka
czuję jak serce bije
w pierzastej piersi, nie mów mi
że nie ma Boga
jest tam gdzie ciepło, gdzie życie
przeglądaj się w nieba błękicie
tam gdzie myśl twoja ulata
gdzie wspomnienie
ubiegłego lata,
tam znajdzie schronienie,
ukryte znaczenie.
Nie wiesz dlaczego wszystko
ułożone w ciąg zdarzeń
logiczny, nieciekawy
spójrz na to
przez tęczowy pryzmat szczęścia
zobaczysz inny świat
gdzie uczucia czyste i ludzie
bez skazy, wiem, że dzisiaj
dotknęłam anioła
jest wieczór, a ciepłem
promienieje dłoń.
2007
Wiatr na górnej agorze
Na górnej agorze rozpętał się wiatr
poruszył kamienne togi dostojnych
mieszkańców starożytnego miasta
rozwichrzył fryzury posągów w niszach
zaszeleścił pergaminami
biblioteki w Pergamonie
obudził liście akantu w Koryncie
miał być słaby, miał tylko przepłoszyć cykady
miał strącić parę szyszek pinii
rozperlić wodę w fontannach
niechcący - zniknęło całe życie
Pompeje zalane lawą
Rzym najpierw spłonął, potem splądrowany
Hagia Sophia zamieniona w meczet
porośnięta trawą historia
pasą się tam teraz stada kóz
Pytia nie zdążyła przepowiedzieć,
nie spytała samej siebie
na koniec tamtego świata
rozsypały się bębny kolumn, jak puzzle
kot pije wodę w Efezie
gołębie zażywają kąpieli
w termach Hadriana.
***
Biegnę Kanoniczą, słyszycie?
Biegnę ulicą w moim mieście
wokół ludzie mnie słyszą
choć nie wołam zbyt głośno, że
ja tu mieszkam od lat, całe życie
każdy kamień tu znam
i fasadę każdego kościoła
wokół ludzi wielki tłum
z walizkami, plecakami
jak to w drodze
cały świat pyta mnie, jak tu dojść
czy tam? po angielsku, po rosyjsku
czy po polsku Chińczyk, Niemiec
Włoch, Węgier czy Szkot
Bo ja biegnę Grodzką w świateł rytmie
biegnę obok pogubieni przechodnie
z każdej strony świata egzotyczny gość
a ja cieszę się, bo w tym mieście żyję od lat
nie wpadłam tu na chwilę przypadkiem
I załatwiam swoje sprawy pośpiesznie
wsiadam do jedynki, bo
to miasto, w którym niebieski
znajdziecie na sklepieniu mariackim
ulubiony kolor tramwajów
Biegnę Szewską, Sienną, mijam was
i wiem, ze wpadliście tylko na chwilę
niech smakuje wam ciepła czekolada
a potem już czas opuścić nas
zostanę tu i nie zazdroszczę wam
że odlecicie samolotami zostanę tu
gdzie ludzie jeżdżą dorożkami
gdzie wita się świt pod barwnymi parasolami
Biegnę Anny, Sławkowską i Jana
nie jestem przez nikogo rozpoznana
ale cieszę się, że w mym mieście
tak dobrze wam wszystkim jest
jak lwom pod ratuszem rozespanym
o każdej porze dnia.
Jestem
Jestem, ale nie żyję, nie czuję
serce ledwo bije
a kiedy bije to boli
odzywa się rana zdrady
nie wierzę nie ufam
kiedy unikasz spojrzenia
patrzysz pusto w przestrzeń
nad moją głową
ukradkiem chowasz telefon
wiem, elektroniczna zdrada
czuję się wtedy przejrzysta
blada od nieistnienia
jesteś nie ze mną obok
znam te nijakie chwile
Ale kiedy cię nie ma
powraca radość nie widzę
więc sercu nie żal
śmieszny jesteś lubisz takie życie?
Obserwuję cię skrycie
analizuję jak starasz się ukryć
bawi mnie jak wijesz się
w kłamstwach powszednich
jak chleb popatrzę sobie
poczekam
3.06.18
***
W pokoju porozwieszane
ubrania na krzesłach
wszystkie nasze lata
miejsca, gdzie byliśmy
wrażenia świata
Czy zostanie na dnie popiołu
czy i popiół rozwieje wiatr
nie zostanie
gdy już nasz wysiłek ustanie
więc taki zapach ma
przemijanie
W serca biciu takt
w szufladzie parasole,
których nie zgubiliśmy
nie pozostawiliśmy,
gdy kupowaliśmy
w piekarni chleb
to już tyle lat
Jesień w Alei Róż
W Alei Róż kiedyś sławnej
dziś zapomnianej
rozpoczynała się właśnie jesień
biały anioł stróż
podnosi z ziemi kasztany
pusto tu tak, a kiedyś szli tędy ludzie
pierwszej zmiany
wychodząc z pracy, mieli czas
zachwyceni sobą zakochani
jeździły leniwie autobusy
świeciły radośnie neony
wkoło rosło młode miasto
szumiało wesoło pokolenie
nikt nie miał nic
lecz mieliśmy dla siebie aż tyle
wiosnę lato jesień zimę
Niczego nie brakowało
chleb był
A w Alei Róż kwitły czerwone róże
Po deszczu jak w każdym
przyzwoitym mieście
na chodnikach robiły się kałuże
Można było snuć refleksję
o świecie, tak ważną
dla urody życia.
Tęsknię za Aleją Róż
w której wieje
wiatr roześmiany
Mam wtedy 20 lat
a w głowie tylko kasztany
