Teraz
8 czerwca 2017
Gdy Franek poszedł umyć zęby po śniadaniu, stanęłam przy blacie, żeby zrobić mu kanapki do szkoły. Od kilku miesięcy Adam w tym czasie wychodził do samochodu i tam czekał na syna, żeby zawieźć go na lekcje. Jednak dziś zrobił coś, czego kompletnie się po nim nie spodziewałam. Stanął za mną, położył swoje dłonie na moich biodrach, a potem pochylił się i ustami musnął mój odkryty kark. Najpierw przeszył mnie prąd, zadrżałam, a potem znieruchomiałam.
Kiedy ostatni raz okazał mi taką naturalną czułość? A może chciał jedynie załagodzić sytuację po wczorajszej wpadce?
W jednym momencie wróciły do mnie wspomnienia sprzed kilku miesięcy, które teraz wydawały się wiecznością. Wtedy jeszcze wszystko było dobrze. Wręcz cudownie. A takie czułe gesty były na porządku dziennym.
- Przepraszam... - zaczął.
A więc jednak chodziło o wyrzuty sumienia.
- Mnie nie masz za co. Przeproś Franka. Było mu bardzo przykro, choć słowem nie pisnął - odezwałam się bez emocji, chociaż wewnątrz mnie toczyła się walka.
Nie byłam już na niego tak wściekła, jak wczoraj. Dziwnym sposobem walczyłam teraz sama ze sobą, aby nie obrócić się i nie rzucić mu się na szyję. Bardzo tego pragnęłam, a z drugiej strony wiedziałam, że przecież zaraz poleci do niej. Zacisnęłam mocno powieki i dłonie.
- Już z nim rozmawiałem.
- Och, to dobrze.
Adam wciąż nie ruszył się z miejsca. Stał tak blisko mnie, że czułam na skórze jego ciepły oddech, który mnie dekoncentrował.
- Nie rozumiem... Spodziewałem się wczoraj awantury...
Nie było żadnej awantury. Gdy wrócił z pracy, leżałam już w łóżku i czytałam książkę, a raczej próbowałam ją czytać. Miałam w głowie gonitwę myśli. Od paru miesięcy myśli kotłowały się w mojej głowie, a incydent z mechanikiem tylko pogorszył sprawę. Adam wziął prysznic, zjadł kolację, a potem zamieniliśmy parę zdań na tematy mało istotne. Oczywiście przeprosił za nieobecność na występie syna, ale w żaden sposób na to nie zareagowałam, zatem uciął temat, bojąc się zaczynać burzę.
Teraz znowu milczałam, więc kontynuował.
- Za dużo pracuję i odbija się to na naszej rodzinie. Czuję się z tym okropnie. Chciałbym wam to dzisiaj wynagrodzić.
Schylił się ponownie i pocałował to samo miejsce co wcześniej. Tym razem mocniej. I tym razem przeszedł mnie dreszcz. Niepewnie odwróciłam się i stanęłam przodem do niego, opierając się o blat. Nie oderwał swoich rąk od moich bioder. Wsunął kciuki i palce wskazujące pod moją koszulkę i pogładził skórę, patrząc mi jednocześnie głęboko w oczy. Coś zmieniło się w jego zachowaniu i wyrazie twarzy. Wiele razy przepraszał mnie za spóźnienia, nieobecności czy zmianę planów w ostatniej chwili. Patrzył mi wtedy w oczy ze skruchą, całował przelotnie w policzek lub w usta. Od kilku miesięcy były to jednak jedynie puste czyny, ale jak głupia zawsze na nie czekałam. Teraz czułam, że jest inaczej. A może tylko sobie wmawiałam szczerość jego uczuć?
Czemu on wciąż tak na mnie działa? - zapytałam się w duchu.
Setki razy zadawałam sobie to pytanie. Działał na mnie tak samo, jak w momencie gdy się poznaliśmy. Po upływie czternastu lat nic się nie zmieniło. Nie zmieniła tego nawet świadomość romansu, który miał na boku. Jak to możliwe? Czy nie powinnam go raczej pogonić na drzewo? Pewnie tak. Problem w tym, że nie byłam w stanie.
- Zabieram was dziś do kina, a potem na kaczkę po pekińsku - kontynuował. - Co ty na to?
- Odpada - odezwał się nasz syn, który zbiegł właśnie po schodach i zaczął wkładać swoje czarne Converse'y.
- Dlaczego? - zapytał jego tata, oglądając się za siebie.
- Po szkole idę do Kuby i chyba zostanę u niego na noc. Musimy zrobić projekt z historii na zaliczenie.
- A nie możesz tego przełożyć?
Odsunął się ode mnie nieznacznie, żeby porozmawiać z synem.
- No właśnie nie. Jutro mija ostatni termin oddawania prac.
- Czemu nie zrobiłeś tego wcześniej? - zapytałam ostrzej, niż powinnam była.
- Mamo... - jęknął, ale widząc moją minę, dodał: - Miałem dużo treningów, a potem padałem ze zmęczenia.
- Franek, pamiętasz, na co się umawialiśmy? Nauka najważniejsza, dopiero potem taniec.
- Tak, wiem, mamo... ale wiesz, że ten występ był dla mnie ważny, a poza tym mamy praktycznie koniec roku...
- Tym bardziej powinieneś się przyłożyć do nauki przed klasyfikacją.
- Słuchaj się mamy, Franek.
Stały tekst Adama. Na nim kończyło się jego wychowywanie. No może trochę przesadzałam, ale kwestia wykształcenia od zawsze spoczywała na moich barkach. To ze mną syn odrabiał lekcje, to ja załatwiałam korepetycje oraz zajęcia pozalekcyjne i to ja najczęściej go na nie zawoziłam. Choć jeszcze parę miesięcy temu nie miałabym takiego poczucia osamotnienia w kwestii wypełniania obowiązków rodzicielskich.
Franek pożegnał się ze mną i wychodząc, zwrócił się do ojca.
- Zabierz mamę. Idźcie do tego kina sami. Chyba dawno nigdzie nie wychodziliście? - rzucił, a potem wypadł z domu bez pożegnania.
Jeszcze rok temu mogłam liczyć na buziaka, chociaż w policzek, teraz musiałam pogodzić się z tym, że okazywanie mamie uczuć to dla niego obciach.
Adam spojrzał na mnie w charakterystyczny dla siebie sposób. Kiedyś częściej widziałam to przenikliwe spojrzenie. W jego głowie układał się wtedy fascynujący plan. I zawsze udało mu się mnie zaskoczyć. Zaskakiwał mnie wycieczkami, piknikami, weekendami bez Franka. Potem trochę przejęłam od niego tę spontaniczność i też starałam się zorganizować nam wspólne chwile. Najbardziej lubiłam, gdy patrząc w ten określony sposób, mówił, że zaplanował coś specjalnego na wieczór. Wtedy cały dzień nie mogłam usiedzieć na miejscu, a moje pożądanie rosło z każdą myślą o tym, co tym razem wymyślił. Miewał szalone pomysły. Teraz na samą myśl o nich dostałam rumieńców. Stare dobre czasy.
Zrobił krok w moim kierunku i po chwili już obejmował mnie jedną ręką, bo w drugiej trzymał teczkę.
- Wybierzesz się dzisiaj ze mną na randkę? - zapytał zalotnie, a mnie aż coś ścisnęło w żołądku.
Czy ja się przypadkiem nie przesłyszałam?
- Na randkę? - wyrzuciłam z siebie ogromnie zaskoczona.
Nie chciałam dać tego po sobie poznać, ale nic nie mogłam poradzić na fakt, że nie spodziewałam się takiej propozycji. Ostatnio jeżeli Adam chciał coś wynagrodzić, to przeważnie spędzaliśmy czas w trójkę. Jakby Franek był naszym łącznikiem. Bez niego nie umieliśmy funkcjonować.
- Porywam cię wieczorem, nie pytaj gdzie. Po prostu się zgódź, okej?
Tęskniłam za tym głosem. Stanowczym, lekko zachrypniętym. Rozpływałam się pod wpływem tego brzmienia.
- Okej... - odpowiedziałam niepewnie, ale mimo to posłałam mu jeden z moich czarujących uśmiechów.
Jego wzrok mówił, że tym razem nie zawiedzie, że nie odwoła w ostatniej chwili. Przez moment badał spojrzeniem moją twarz, aż wreszcie zatrzymał się na ustach, które instynktownie rozchyliłam, a wtedy wzmocnił uścisk, przysuwając mnie bliżej siebie. Pocałował mnie w końcu namiętnie, wręcz zaborczo, a ja oddałam mu pieszczotę, czując wzbierające motyle w podbrzuszu. Oddałam w pieszczocie całą siebie, co ostatnio rzadko mi się zdarzało. Gdy już była między nami jakaś bliskość, to któreś z nas zaczynało się wycofywać albo nie dawało z siebie wszystkiego tak jak kiedyś. Najczęściej miałam przed oczami jego asystentkę. On pewnie też. Lecz nie teraz. Teraz było inaczej. Teraz liczyłam się ja.
Przerwaliśmy dopiero, gdy usłyszeliśmy klakson. Franek zaczął się niecierpliwić.
- Bądź gotowa na osiemnastą - rzucił mąż i puścił do mnie oczko.
Kolejny ruch, który miał mi zasugerować, że dawny Adam wrócił.
Zamknęłam za nim drzwi i się o nie oparłam. Zajście mające miejsce przed momentem rozbudziło skrywane uczucia, które tkwiły we mnie uśpione. Wywołało też złość, ale nie na niego, tylko na siebie. Wyrzuty sumienia dotyczące wczorajszego zdarzenia w warsztacie zaczęły przebijać się na powierzchnię. Jak dobrze, że w porę zahamowałam zapędy młodego mechanika.
***
Pół godziny temu wyszłam spod prysznica. Włożyłam ulubioną małą czarną, którą Adam też lubił, i zrobiłam subtelny makijaż, taki, żeby jedynie podkreślić oko. Miałam jeszcze piętnaście minut, więc zamierzam nalać sobie lampkę czerwonego wina i poczekać na męża na kanapie na parterze.
Kiedy rano zostałam sama w domu, dopiłam zimną kawę i wzięłam się do drobnych porządków. Starałam się nie myśleć o czekającej mnie wizycie w warsztacie, żeby odebrać samochód. Obawiałam się, że widok młodego może pogłębić trawiące mnie wyrzuty sumienia. Nie chciałam go spotkać, nie byłam pewna, czy potrafiłabym ukryć targające mną emocje. Głównie wstyd. Im bliżej było południa, tym bardziej się stresowałam.
Zmierzając w stronę przystanku autobusowego, włączyłam sobie audiobook. Dobry kryminał powinien skutecznie odwrócić uwagę od uporczywych myśli. I to był dobry wybór. Co prawda na początku kilka razy złapałam się na tym, że odpływam myślami od toczącego się śledztwa, ale potem akcja przyśpieszyła, zrobiło się krwawo i słuchałam w skupieniu. O mały włos przegapiłabym przystanek przy warsztacie.
- Hej. Hamulce działają jak nowe - przywitał mnie Igor.
Rozejrzałam się pośpiesznie po wnętrzu i poczułam ulgę, gdy nie dojrzałam nikogo więcej w pobliżu.
Był sam.
- To dobrze. Nie było z nimi za wiele problemu?
- Błażej uwinął się z nimi w mig.
Aha... Błażej. Wolałam nie poznawać jego imienia, ale trudno. Na jego wzmiankę odruchowo zerknęłam w stronę wejścia do biura przyjaciela. Przed oczami przeleciały wspomnienia wczorajszej słabości, aż dostałam wypieków na policzkach. Przypomniałam sobie silne ręce mechanika na moich biodrach oraz jego gorące wargi na dekolcie. Schodził nimi coraz niżej, niżej, aż wyswobodził jedną pierś z miseczki biustonosza. Zassał sutek, na co jęknęłam przeciągle. Złapał za moje uda, podniósł mnie i zrobił kilka kroków. Posadził mnie na biurku, rozchylił moje uda, a potem jego ręka odnalazła...
Dość tego! Tak, mogłoby to wczoraj wyglądać właśnie w ten sposób, ale na szczęście żadna z tych rzeczy się nie wydarzyła.
Helka, opamiętaj się - upomniałam się w myślach - musisz jak najszybciej opuścić to miejsce. Czeka cię dzisiaj cudowna randka z mężem. A być może jeszcze lepszy seks.
Miałam nadzieję, że Igor nie zauważył moich zarumienionych policzków. Oby tylko Błażej trzymał gębę na kłódkę. Choć przeczuwałam, że milczenie jest także w jego interesie. Igor pewnie wyrzuciłby go na zbity pysk, gdyby dowiedział się, że podczas jego nieobecności podrywa zamężne klientki.
Gdy schodziłam do kuchni po wino, dostałam wiadomość, której wolałabym nie dostać.
Adam: Spotkamy się na Rynku za czterdzieści pięć minut? Muszę dokończyć jedną ważną umowę.
Ja: Naprawdę musisz, nie może tego zrobić za ciebie ktoś inny?
Adam: Nikogo tu już nie ma o tej porze, a muszę mieć tę umowę na jutro. Wyjaśnię Ci wszystko na miejscu.
Ja: Okej.
Usiadłam z lampką winą w salonie i czekałam na taksówkę, którą właśnie zamówiłam. Miałam być na miejscu za pół godziny. Liczyłam, że Adam będzie już na mnie czekać, gdy tam dotrę. Nie miałam ochoty gdybać, co takiego zaplanował na nasz wieczór. Przywykłam już do zmiany planów, zdarzało mu się to nagminnie, a najgorsze było to, że potrafił zadzwonić lub napisać w ostatniej chwili. Tak jak było wczoraj i teraz.
Bycie właścicielem prężnie rozwijającej się firmy reklamowej zobowiązywało i nic dziwnego, że miał sporo na głowie. Zapracował na swój sukces samodzielnie. Wszystkiego chciał dopilnować sam, choć miał od tego kilku ludzi.
Miał Wiktorię. Długonogą asystentkę i kochankę.
Ale ze mnie kretynka! Wystroiłam się dla niego, czekam na niego, a on pewnie ją teraz dyma w swoim biurze - pomyślałam gniewnie.
Przed oczami ukazała mi się wizja ostrego seksu na sofie, na biurku, przy ścianie. Całkowicie się mu poddawała, gdy z niego wychodził dziki zwierz. Nie mogłam pozbyć się z głowy tego obrazu.
- Przestań - mruknęłam do siebie pod nosem.
Chciałam ratować nasze małżeństwo, nawet kosztem siebie, ale coraz częściej nawiedzały mnie myśli, że to nie ma sensu. Tyle razem przeszliśmy. Tyle szczęśliwych lat. Franek. Kochaliśmy się przez dwanaście lat małżeństwa i dwa lata, zanim się pobraliśmy. Miałam wrażenie, że z każdym dniem obdarzamy siebie coraz większym uczuciem. Chciałam to ratować.
Czemu wszystko się zepsuło? - pytałam siebie wciąż, choć przecież znałam odpowiedź.
Wciąż kochałam Adama, może trochę mniej, ostatnie miesiące nas naznaczyły i z dnia na dzień traciłam nadzieję na to, że nasze uczucie będzie jeszcze tak silne jak kiedyś. Byłam głupia, skoro wierzyłam w jakiś pieprzony cud.
Chciałam z nim być mimo wszystko. Kochać go i czuć jego dotyk, miłość. Ale czy on kochał mnie choć trochę, pomimo romansu? Dziś rano wydawało mi się, że tak. Ale właśnie, może tylko mi się wydawało. Może ona dawała mu wszystko, czego potrzebował, a ja byłam jedynie dla pozoru, jedynie dla Franka, jedynie ze względu na to, co przeżyliśmy. Może jemu także było trudno pożegnać wspaniałe lata i zakończyć nasze małżeństwo?
Z jednego kieliszka zrobiły się dwa. Tuż przed wyjściem wypiłam duszkiem pełniutką lampkę i kiedy wsiadałam do taksówki, czułam lekkie zawroty głowy. Po piętnastu minutach czekałam już na Rynku, zerkając co chwilę na telefon.
Ja: Gdzie jesteś? Czekam pod Warką.
To był nasz ulubiony pub. Domyśliłam się, że skoro kazał mi przyjechać na Rynek, to właśnie tutaj chciał mnie porwać na randkę i powspominać stare lata. Z tym barem wiązało się wiele wspomnień. To do niego mnie zabierał za każdym razem, gdy przyjeżdżałam w odwiedziny ze stolicy, gdzie studiowałam. W nim podejmowaliśmy większość decyzji, jak choćby tę, że po licencjacie nie będę kontynuowała studiów. W nim dałam namówić się na przeprowadzkę do Tarnowa, a tym samym zmiany planów dotyczących kariery zawodowej w Warszawie.
Drugim takim naszym miejscem był Park Strzelecki. Zwykle szliśmy tam przed wypadem do Warki albo zaraz po. Był blisko naszego pierwszego mieszkania. Ciasnej kawalerki z obskurną łazienką. W parku mieliśmy swoją ulubioną ławkę z dala od głównych ścieżek. Na tej ławce podjęliśmy decyzję o przyśpieszeniu ślubu. Początkowo chcieliśmy poczekać, nazbierać trochę środków i wyprawić huczne wesele. Każda kobieta marzy przecież o tym, aby wszyscy podziwiali ją ubraną w piękną białą suknię. Mnie również na tym zależało, ale perspektywa wstrzymywania się roku czy dwóch mi ciążyła. Jak się okazało, nie tylko mnie. Adam rzucił pomysł od niechcenia, a ja z miejsca się na niego zgodziłam.
Mignęły mi przed oczami twarze przepełnione szczęściem. Byliśmy szaleni. I tak bardzo w sobie zakochani.
Adam miał dzisiaj w oczach coś z tamtego młodzieńca. Naiwnie łudziłam się, że czeka mnie niezapomniany wieczór w towarzystwie męża. Miałby porwać mnie na rundkę po naszych miejscach?
Zapomnij, Hela, na co ty liczysz?! - zganiłam się w duchu.
Racja, tak pięknie nie mogło być, tym bardziej że w dalszym ciągu nie doczekałam się odpowiedzi na swoją wiadomość.
Wybrałam jego numer, ale usłyszałam kobiecy głos. Od razu mnie zemdliło, bo wiedziałam, kto odebrał.
- Tak?
- Gdzie Adam?
- Wyszedł do toalety. Coś mu przekazać? - zaszczebiotała.
- Tak! - krzyknęłam.
Wprost gotowało się we mnie ze złości. Czy przypadkiem nie pisał, że jest sam w biurze? Pewnie dlatego zaproponował spotkanie na Rynku. Nie chciał, żebym podjechała taksówką pod jego biuro, które znajdowało się dosłownie kilka minut spacerem od miejsca spotkania.
- Niech do mnie oddzwoni jak najszybciej!
Weszłam do pubu zrezygnowana i zamówiłam lampkę wina. Zastanawiałam się, jaką bajeczką tym razem mnie uraczy. Zadzwonił dopiero, gdy kończyłam sączyć trunek.
- Przepraszam cię, kochanie. Trochę się przedłużyło.
- Dlaczego dzwonisz dopiero teraz? - zapytałam oschłym tonem. - Prosiłam Wiktorię, żeby ci...
- Yyy... dzwoniłaś? - Był zamieszany i zaskoczony.
A to suka! Nie powiedziała mu.
- Czekam na ciebie od niemal godziny.
- Już prawie kończymy...
Przymknęłam powieki i pokręciłam głową z rozczarowaniem.
- Za pół godzinki powinienem być na miejscu. Czekasz w Warce?
- Żarty sobie ze mnie robisz?! - Nie wytrzymałam.
- Postaram się być jak najszybciej, Hela.
Tak właśnie zachowywał się Adam od kilku miesięcy. Coraz mniej przypominał mężczyznę, w którym zakochałam się po same uszy.
- Wiesz co? Nie będę na ciebie czekała. Wystroiłam się i miałam nadzieję na miły wieczór.
- Jeszcze może być miły.
- Idę do Wall Street. Jak dalej będziesz chciał spędzić ten wieczór ze mną, to mnie znajdziesz - rzuciłam i się rozłączyłam.
Klub znajdował się niedaleko Rynku, więc po paru minutach byłam na miejscu.
Po drodze zadzwoniłam do Elizki.
Przyjaźniłyśmy się od przedszkola i żadna rozłąka nie zerwała łączącej nas więzi. Kiedy dowiedziała się, że przeprowadzam się do Tarnowa, rzuciła kiepsko płatną pracę w sklepie spożywczym w Żabnie i dołączyła do mnie.
Eliza bywała w klubie niemal codziennie, mieszkała rzut beretem. Imprezowała ze swoją młodszą o rok siostrą albo z koleżanką z pracy, albo z Tobiaszem, jej nibychłopakiem, albo z jakimś nowo poznanym facetem. Taka już była Lizka. Rozrywkowa, otwarta, bezwstydna i niestała w uczuciach, lecz ja zawsze wiedziałam, że przyjdzie pora i na nią. Mimo iż byłyśmy całkiem różne, to nasza przyjaźń była bardzo mocna. Uczyłam się od niej bycia wyluzowaną, a nawet nieprzyzwoitą, ale nie zawsze mi to wychodziło.
Ja natomiast pokazywałam jej, jak zachowywać się odpowiedzialnie, choć nie raz machała tylko ręką, po czym stwierdzała, że szkoda na to życia.
- No co tam, laska? - zapytała entuzjastycznie.
- Będziesz dziś w klubie?
- Będę. Właśnie zbieram się do wyjścia. Czemu pytasz?
- To się pośpiesz, za chwilę tam będę.
- Co się stało!? Nigdy nie imprezujesz w środku tygodnia!
Nic dziwnego, że dobrze mnie rozszyfrowała. Choć lubiłam zabawić się razem z nią, to zwykle nie robiłam tego na ostatnią chwilę. Zazwyczaj umawiałyśmy się z kilkudniowym wyprzedzeniem. Teraz była wyjątkowa sytuacja i ona dobrze o tym wiedziała.
- Im szybciej przywleczesz swój tyłek, tym szybciej się dowiesz.
- Zamów nam drinki, już lecę!
Zajęłam dwa wolne miejsca przy barze i zamówiłam dwie whisky z colą, dla siebie podwójną. Z Elizą nie widziałam się od kilku dni. Nie miała więc pojęcia o epizodzie z mechanikiem. Na ogół wszystko od razu jej mówiłam, ale tym razem miałam opory. Trudno było mi o tym mówić, ponieważ takie zachowanie nie było do mnie podobne. Im dłużej myślałam o tym incydencie, tym bardziej chciałam o nim zapomnieć. Doszłam do wniosku, że spanikowałam, dlatego nie od razu go od siebie odsunęłam. Przyjaciółka na sto procent będzie zachwycona, już dawno sugerowała mi, żebym zrobiła skok w bok. Dla niej to chleb powszedni, dla mnie nie.
Kiedy Eliza zjawiła się w klubie, od razu się do mnie przysiadła. Wypiłyśmy drinki i wyszłyśmy zapalić. W kilka minut zdążyłam przedstawić jej obecną sytuację. Tak jak myślałam, rozradowała ją informacja o Błażeju. Nie było tak trudno o tym opowiedzieć, jak zakładałam, a to za sprawą alkoholu, który rozwiązał mi język. Głównie skupiłam się na Adamie i nie ukrywałam nerwów, które mną targały.
- Wiesz, co myślę? Że Adaś zaraz do ciebie napisze lub zadzwoni, że nie ma ochoty tu przychodzić. Znasz go przecież najlepiej.
- Znam, ale nie jest powiedziane, że tu zostaniemy. Ma tylko po mnie wpaść - łudziłam się, choć już nie byłam tak pewna, czy chcę ten wieczór spędzić z mężem.
- To nie zmienia faktu, że Adam nie lubi tu przychodzić.
- I dobrze, to nasze miejsce. I wiesz co... już straciłam ochotę na tę całą randkę.
Taka była przykra prawda. Adam znowu nawalił. Wskrzesił we mnie nadzieję, a teraz lądowałam na twardej dupie.
- To mu to powiedz!
- Powiem!
Pod wpływem impulsu, ale również wypitego alkoholu wyjęłam telefon z torebki.
- Skarbie, ja już naprawdę wychodzę. Właśnie zamykam biuro. - Usłyszałam skruszony głos.
Wcale nie zdziwiło mnie, że jeszcze jest w firmie, ale i tak poczułam szczypanie pod powiekami. Jak głupia myślałam, że tym razem rzuci wszystko i wybierze mnie.
- Wiesz co, możesz jechać do domu. Spotkałam w klubie Elizę.
- Ale to miał być nasz wieczór... - Próbował jeszcze coś zdziałać, choć w jego głosie nie usłyszałam autentycznego zaangażowania.
- Miał być, ale... czar prysł - powiedziałam oschle.
- Aha, tak... No tak... Znowu wszystko zepsułem.
- No brawo! Ale nie przejmuj się. Jedź do domu i odpocznij. Jutro pewnie znowu czekają na ciebie sprawy niecierpiące zwłoki - dodałam kąśliwie.
- A ty?
- Ja zostaję tutaj.
- Nie mówisz poważnie.
- Kochanie, mówię jak najbardziej poważnie. Dzisiaj mam już tylko ochotę potańczyć, napić się i zaszaleć. Masz ochotę do nas dołączyć? - zapytałam, choć przecież dobrze znałam odpowiedź.
- Nie. Ale... jutro na pewno wyrwę się wcześniej z pracy. Będę miał dla ciebie całe popołudnie. Obiecuję.
Znowu to samo. Obiecanki cacanki. Miałam już tego po dziurki w nosie, więc niespodziewanie wypaliłam:
- Czemu powiedziałeś mi, że jesteś w biurze sam?
- Ja... Yyy... Wiki miała zaraz wyjść. Miała tylko pomóc mi znaleźć ważne dokumenty.
Zapadła chwilowa cisza.
- Chyba nie myślisz, że...
- Nie myślę... co?
- No wiesz. Że my...
- Hm, a mam powody?
Nie to chciałam powiedzieć. Cisnęło mi się na usta, by powiedzieć mu, że już znam prawdę. Powstrzymałam się jednak, bo nie miałam zamiaru psuć sobie tego wieczoru do końca.
- Nie masz, kochanie, oczywiście, że nie masz. Baw się dobrze z Elizą.
- Taki mam zamiar, pa.
- Hela, chodź, zaraz będzie tu Tobi! - zawołała Lizka, która stała już przy wejściu do klubu.
- Jeszcze nie dał sobie z tobą spokoju? - zażartowałam.
- Oj tam. Dobrze nam razem i tyle. Mamy układ, który nam odpowiada i którego nie chcemy psuć.
- Skoro on ci tak odpowiada, to może czas się wreszcie ustatkować? - podpuszczałam ją.
- Niedoczekanie twoje. - Parsknęła śmiechem.
Tak, moje niedoczekanie. Elizka nigdy nie zagrzała miejsca przy żadnym facecie. Szybko się nudziła. Zmieniała facetów, pracę, a nawet mieszkania jak rękawiczki. Dobrze, że chociaż przyjaciółce była wierna.
Weszłyśmy do klubu i od razu poczułam się na odpowiednim miejscu. Uwielbiałam to miejsce. Znałam je jeszcze ze sporadycznych licealnych wypadów z Elizą do Tarnowa. Ona zaczęła imprezować dużo wcześniej i znacznie częściej. Dopiero po którymś razie przekonałam się do tego miejsca. Nie byłam duszą towarzystwa, ale kiedy się ustatkowałam, nieco zmieniło się moje nastawienie do tych spraw. Zwłaszcza po urodzeniu dziecka. Taki wolny wieczór był jak zbawienie.
Zamówiłyśmy następną kolejkę drinków. Chwilę potem pojawił się Tobiasz, więc w trójkę ruszyliśmy na parkiet. Przetańczyłam kilka kawałków, szybko jednak zdałam sobie sprawę, że bardziej mam ochotę się uraczyć dzisiaj alkoholem niż szaleć na parkiecie. Tym bardziej że patrząc na seksowne wygibasy Elizy i Tobiasza, czułam się tam nie na miejscu.
Usiadłam samotnie przy barze i kołysałam szklaneczką tak, żeby lód odbijał się od ścianek. Nie cieszyłam się długo samotnością, miejsce obok zajął jakiś mężczyzna. Już miałam się odezwać, że to miejsce jest zajęte, lecz gdy spojrzałam w stronę nieznajomego, przeszyło mnie spojrzenie ciemnych tęczówek.