PTSŻ. ONB
Puściłem tyłek sensu życia. Orgazmu nie było
Wchłania mnie to metro. Codziennie
wchodzę do niego jak w jelito węża;
całkiem samowolnie na wzór mi podobnych
szkodliwych gryzoni. I nie żebym myślał,
że człowieka od szczura mogą różnić tylko
malunki aniołów, sztuczne teogonie,
czy słowa kreślone na (toaletowym?)
nietrwałym papierze. Zresztą, o czym ja piszę?
Wiersze? Zbędna philosophia pauperum. Pełna tanich
wzruszeń i rzekomych cudów.
Nie przeproszę także za to, że nie żyję
jak asceta albo hedonista, ale
wślizguję się we wnękę. Przecież
od zawsze byłem tylko czarnym
baranem w wilczej skórze bez żadnych
perspektyw na brak śmierci oraz ze
szczurzą wiarą i twarzą, chociaż
czasem widziałem mistycznego diabła
po spłukaniu klozetu, kiedy urzekana
woda przestała się pienić, ale chyba częściej
widzieli go we mnie i na mnie postronni.
O czym już zresztą pisałem w wersie
szesnastym, pisząc swoją philosophię
pauperum w zatłoczonym, ciasnym i dusznym
metrze, które hamuje na moim przystanku.
Tytuł wymyśliłem w trakcie, a cały ten utwór
zostawię z biletem co atrakcyjniejszej wchodzącej
kobiecie. Niech poda go dalej. Tym, dla których jestem
jak robot. Robotnik. Nikt. Ocierający się złodziej
powietrza, który wysiada z metra jak z żywota i czuje ich
ulgę.
