[1] Ta druga to Île Saint-Louis. Stanowią one dwie naturalne wyspy stolicy Francji.
[2] Co on, kurwa, robi!?
[3] Quai aux Fleurs - Początkowo zwane quai Napoléon w 1804 roku, potem kolejno: quai de la Cité (1816 rok), znów quai Napoléon (1834 rok) i od 1879 roku quai aux Fleurs, w związku z bliskim sąsiedztwem targu kwiatowego (Marché aux fleurs).
[4] Pierre Abélard (ur. 1079 - zm. 1142) to średniowieczny filozof, teolog i poeta, znany z historii miłości do Hélo?se d'Argenteuil (ur. około 1092 - zm. 1164), francuskiej zakonnicy - jednej z najbardziej poważanych kobiet swoich czasów i całego średniowiecza. Prawdziwa historia Hélo?se i Abélarda pod panowaniem króla Ludwika VI to historia cielesnej pasji, która zmienia się w niezachwianą więź przepojoną duchowością.
[5] Louis Le Vau (1612-1670).
[6] François Le Vau (1613-1676).
[7] Louis Aragon (1897-1982).
[8] Landeryk z Paryża (zm. między 656 a 661). Był oficerem w kancelarii królewskiej za panowania króla Chlodwiga II (Clovis II), a następnie podniesiono go do rangi paryskiego biskupa. Około 650 roku został biskupem Paryża, zastępując Audobertusa. Jest piątym świętym pastorem stolicy, po świętych Denis, Marcel, Germain i Céran. Jego hagiograf mówi, że nigdy nie przestawał pomagać biednym. Podczas głodu w 651 roku sprzedał wszystkie swoje dobra osobiste i ruchome, w tym przedmioty liturgiczne, aby kupić trochę chleba i rozdzielić go. Ponieważ choroby powodowały wiele zgonów i często przekształcały się w epidemie, wpadł na pomysł zebrania wszystkich chorych, aby lepiej ich leczyć, a nie zarażać resztę populacji. W ten sposób obok Katedry Notre-Dame powstał szpital świętego Krzysztofa, który stał się Hôtel-Dieu de Paris.
[9] Étienne Marcel, urodzony między 1302 a 1310 rokiem, zmarł w roku 1358. Zapisał się w pamięci paryżan jako obrońca drobnych rzemieślników, którzy stanowili większość wśród mieszkańców miasta.
[10] Marguerite Porete (ur. ok. 1260 - zm. 1310) - prześladowana i skazana na spalenie na stosie.
[11] Joseph Boniface de La Môle (1526 - 1574) - ścięty za udział w spisku, którego to celem było usunięcie od władzy Katarzyny Medycejskiej.
[12] Gabriel de Lorges (Pierwszy hrabia Montgomery); (1530 - 1574) - ścięty, gdyż śmiertelnie ranił króla Henryka II.
[13] Louis Dominique Cartouche (1693 - 1721) - rozerwany na kole.
[14] François Ravaillac (1577 - 1610) - skazany na śmierć poprzez rozerwanie końmi. Akt ten poprzedzono jednak innymi cierpieniami skazańca. Prawą rękę zamachowca spalono aż do jej zwęglenia. Następnie ciało szarpano rozpalonymi szczypcami. Zdarto wreszcie z jego ramion, nóg i klatki piersiowej skórę, zalewając rany wrzącym olejem, woskiem, żywicą i siarką. Pępek zaś zalano roztopionym ołowiem.
[15] "Oddaj mi moje drewniane szubienice, daj mi moje szubienice"cytat: André-Pierre Chavatte, Rendezvous with the wdow in Périgueux, Books on Demand France,21 lutego 2012, 220 s. (ISBN 978-2-8106-2424-9)
[16] Wigilia św. Jana (F?te de la Saint-Jean - noc świętojańska) - święto obchodzone w nocy z 23 na 24 czerwca, w wigilię świętego Jana Chrzciciela, będące próbą asymilowania przez chrześcijaństwo pogańskich obrzędów związanych z letnim przesileniem słońca.
[17] Rewolucja lipcowa we Francji (27 do 29 lipca 1830 roku), tzw. les Trois Glorieuses (trzy dni chwały). Rewolucja udaremniła próbę powrotu do absolutyzmu dokonaną przez Karola X i zaprowadziła we Francji monarchię lipcową.
[18] Parc Rives de Seine - To zielona przestrzeń publiczna w Paryżu. Mierzy łącznie siedem kilometrów długości. Biegnie po obu stronach Sekwany, wzdłuż rzeki, przy voie Georges-Pompidou i voie express Rive-Gauche. Ograniczona jest przez Pont de l'Alma i Pont Royal na lewym brzegu oraz Pont Neuf, Pont de Sully i Jardin du Port-de-l'Arsenal na prawym brzegu. Łącznie przebiega przez cztery dzielnice (1., 4., 7. i 12.).
[19] Caramel au beurre salé - Solony karmel maślany.
[20] Camembert rôti au miel - Pieczony Camembert z miodem.
[21] Saumon a l'unilatérale - Łosoś smażony z jednej strony.
[22] Café gourmand - Popularny we Francji podwieczorek serwowany w lokalach. W jego skład wchodzi czarna kawa (espresso) oraz małe porcje różnych słodkości, jak czekoladowy mus, creme brulee, sernik, lody, sorbety, makaroniki...
[23] Pont Notre-Dame - Do roku 1406 most znany był jako Pont que l'on passe a planche, Pont de la planche Mibray czy Planches de Mibray. Toponim "Mibray" prawdopodobnie pochodzi od określenia emmi le brai, co oznacza "w środku bagna", aby wskazać, że te drewniane deski zostały przeniesione na środek rzeki w jej podmokłej części, aby chronić dostęp do Île de la Cité.
[24] Saint-Brieuc to miejscowość i gmina we Francji, w regionie Bretania, w departamencie Côtes-d'Armor. Nazwa miejscowości pochodzi od imienia św. Brioka.
[25] Joseph Recamier (1774-1852).
[26] Pont au Change jest przedłużeniem boulevard du Palais na Île de la Cité - pomiędzy quai de la Corse i quai de l'Horloge - oraz łączy 1. i 4. dzielnicę, przechodząc w Place du Châtelet pomiędzy quai de Gesvres i quai de la Mégisserie. Swoją nazwę zawdzięcza złotnikom i handlarzom, którzy zainstalowali swoje sklepy na wcześniejszej wersji mostu w XII wieku. Obecny łącznik wykonano w czasie panowania Napoleona III.
[27] César jest prestiżową, francuską nagrodą filmową przyznawaną przez Akademię Sztuki i Techniki Filmowej (Académie des arts et techniques du cinéma) od 1976 roku.
[1] A, psiakrew!
[2] Mianem melisek określa się buty brazylijskiej firmy Melissa. Marka ta ma w swojej ofercie zarówno sandały, jak i balerinki, japonki czy kalosze. Ich cechą charakterystyczną jest materiał, z którego zostały wykonane. Do produkcji melisek wykorzystuje się Mel-flex (połączenie plastiku i kauczuku), do zalet którego zaliczyć można miękkość, wysoką elastyczność oraz doskonałe dopasowywanie się do kształtu stopy. Takie buty można nosić przez cały dzień, bez obaw o obcieranie czy odparzanie. Do cech charakterystycznych melisek zaliczyć można również zapach gumy balonowej, który utrzymuje się na ich powierzchni przez długi czas. Baleriny meliski są niczym wyciągnięte z baśni o księżniczkach. Nie tylko słodko pachną, ale i wyglądają. Serduszka, kokardy, główki hello kitty - to jeden z wielu zdobień, którymi upiększają je projektanci. Bywają gładkie modele, najczęściej w kolorze pudrowego różu. Właśnie takie założyła dziś nasza bohaterka, Nathalie.
[3] www.hamhelsinki.fi/sculpture/rauhanpatsas-essi-renvall
[4] Katarzyna Medycejska (Catherine de Médicis), Caterina Maria Romola di Lorenzo de' Medici (1519 - 1589) - księżna z rodu włoskich Medyceuszy, żona delfina, a następnie króla Francji Henryka II z dynastii Walezjuszów.
[5] Makaron ze śmietaną, kurczakiem i grzybami.
[6] Tarta z lodami waniliowymi.
[7] Ciasto czekoladowe z lodami waniliowymi.
[1] Maria Medycejska (Marie de Médicis); (1573-1642) - królowa Francji z rodu włoskich Medyceuszy, druga żona Henryka IV. Sprawowała regencję w okresie małoletniości syna, Ludwika XIII.
[2] Klasztor kartuzów (Couvent des Chartreux), zwany Pustelnią Vauvert, znajdował się w Ogrodach Luksemburskich. Kartuzi osiedlili się około 1258 roku na południe od Paryża, w miejscu zwanym Vauvert (Val vert), dzięki darowiźnie od Ludwika IX, który przekazał im Château de Vauvert i wszystkie budynki gospodarcze tego zamku. Klasztor został sprzedany w 1790 roku, stał się fabryką broni, a następnie został rozebrany w latach 1796-1800. Część avenue de l'Observatoire, rue d'Assas, rue Auguste Comte i rue Michelet są utworzone na miejscu dawnego klasztoru.
[3] Polifem (Polifemos, Polyfem, Polyfemos), w mitologii greckiej jeden z cyklopów; Galatée, zaś jest jedną z nereid (nimf morskich). To córka Nereusa i Doris. Mieszka na wybrzeżu Sycylii. Jej nazwa oznacza "białą skórą jak mleko"; Acis był młodym pasterzem z Sycylii, syn boga Pana (Pan (gr. Faun, Faunus), wywodzący się z Arkadii grecki bóg opiekuńczy lasów i pól, strzegący pasterzy oraz ich trzód) i nimfy Symaethis. Acis był kochankiem Galatée. O miłości tych dwojga w mitologii greckiej legendę stworzył Owidiusz w Metamorfozach (Księga XIII); pierwsze wzmianki znajdują się w Teokrycie (Idylla XI zatytułowana "Cyklop"). Acis padł ofiarą zazdrości Cyklopa Polifemosa, również zakochanego w Galatei, ale zdyskwalifikowanego przez jego potworne rysy. Polifem, zaskoczywszy dwoje kochanków, wyrwał kamień z Etny i rzucił go na Acis. Galatea, widząc smugi krwi spływające spod skały, błagała bogów, aby zmienili ją w rzekę, aby mogła dotrzeć do morza. Rzeka u podnóża Etny nosi teraz jego imię i na pamiątkę tego pasterza, sąsiednie miasta również przyjęły jego imię (Aci Trezza, Aci Castello).
[4] Komunardzi (communard) - nazwa uczestników Komuny Paryskiej z 1871 roku. Wielu komunardów poległo w czasie walk w 1871 roku oraz zostało straconych z mocy wyroków rządowego sądu wojennego. Egzekucji dokonywały wojska wersalskie. Trzy główne groby masowe w Paryżu znajdowały się na terenach Ogrodu Luksemburskiego (3 groby zbiorowe), w koszarach Lobau i na cmentarzu P?re-Lachaise. Część komunardów została deportowana do Nowej Kaledonii, skąd wróciła do Francji dopiero po amnestii ogłoszonej w 1880 roku.
[5] Przeszła, młoda dziewczyna; Żwawa i zwinna jak ptak; W ręku lśniący kwiat, W ustach nowy refren.; To może jedyna na świecie; Której serce mojemu odpowiedziałoby; Która przychodząc w moją głęboką noc; Jednym spojrzeniem rozjaśniłaby ją.; Lecz nie, moja młodość się skończyła...; Żegnaj, słodki promieniu który mnie olśnił; Zapach, młoda dziewczyna, harmonia...; Szczęście minęło, - uciekło!
