Ostatni snajper - Kevin Lacz

 

Po raz pierwszy spotkałem Kevina "Daubera" Lacza, gdy w 2009 roku wraz z Chrisem Kyle'em pracowałem nad książką Snajper. Historia najniebezpieczniejszego snajpera w dziejach amerykańskiej armii. Chris powiedział mi wtedy, że Kevin znał szczegóły jego działań w Iraku i że można mu zaufać. Stał się również jego bliskim przyjacielem. W rezultacie Kevin jest jednym z nielicznych ludzi, z którymi podczas pisania książki Snajper przeprowadzono wywiad. Wielu, jak ja, znało część historii Chrisa; niewielu, jak Kevin, znało ją praktycznie całą.

Kilka lat później zdecydowano, że Snajper zostanie zekranizowany, i Kevin podzielił się swoją wiedzą z filmowcami. Udzielał porad gwiazdorowi filmowemu Bradleyowi Cooperowi oraz reżyserowi ClintowiEastwoodowi. Był nie tylko jedynym członkiem SEALsna planie zdjęciowym, ale także jedyną osobą, któraw jakimkolwiek stopniu znała Chrisa. Bez Kevina Lacza film nigdy nie byłby tak realistyczny, Kevin pozostałwierny swemu przyjacielowi i bratu Chrisowi Kyle'owi niezależnie od okoliczności - czy to wojna, sława, szczęście czy śmierć.

Gdy sięgałem po Ostatniego snajpera, przyszło mi do głowy, że może być dla mnie źródłem jakichś nowych informacji o Chrisie. Przecież Kevin przesłużył z nim dwie tury i z pewnością miał o nim wiele do opowiedzenia. Gdy zagłębiałem się w książkę, uderzyła mnie jej złożoność - to znacznie więcej niż zbiór wojennych opowieści, z których niektóre ukazują Chrisa Kyle'a. Ale to nie tylko książka o Chrisie. To przede wszystkim wspomnienia Kevina - człowieka, który nie bał się uciekać do przemocy, gdy sytuacja tego wymagała.

Autor wnika głęboko w psychikę operatora kierującego się niepowstrzymanym pragnieniem eliminowania wrogów swego kraju. Już od pierwszego rozdziału, w którym dowiadujemy się, co skłoniło Kevina do wstąpienia do wojska, aż do ostatniego, w którym widzimy dojrzałość członka SEALs szlifującego swoje umiejętności podczas jednego z najkrwawszych okresów wojny w Iraku, widzimy prawdziwego żołnierza. Wydaje się surowy i do bólu uczciwy, przez co jest unikatowy na tle współczesnej literatury wojennej. Ostatni snajper to ważna książka - nie tylko ze względu na temat, lecz także dzięki zupełnie nowemu ujęciu wojennych wspomnień, które stają się zajmujące i niezapomniane.

Kevin skierował się ku ścieżce medycznej, dzięki czemu poświęca znaczną część swojego czasu na pomaganie innym. Jego książka przekazuje nam pewną istotną lekcję: że można w pełni brać udział w walce, jednocześnie wciąż uczestnicząc w życiu społeczeństwa. Kevin daje też głos licznej grupie weteranów, których się w większości ignoruje - tych, którzy służyli, którzy przetrwali i którym teraz się powodzi. Jego doświadczenia, choć dla niektórych makabryczne i szokujące, nie przeszkodziły mu w bezproblemowej reintegracji ze światem cywilnym i w osiągnięciu sukcesu. Za zwrócenie uwagi na te kobiety i tych mężczyzn, którzy służyli honorowo, nawet jeśli uciekali się do stosowania przemocy lub byli jej świadkami, a po wojnie powrócili do swych domów i rodzin, aby robić rzeczy wielkie, autorowi należą się brawa.

Ta książka pokazuje nam prawdziwy charakter niezwykłego plutonu Charlie SEAL Team Three podczas niektórych najcięższych dni bojów w historii amerykańskich jednostek SEALs i Stanów Zjednoczonych w ogóle. Oczywiście poznałem wcześniej historię Chrisa Kyle'a i wiedziałem co nieco o losach Kevina, jednak dopiero Ostatni snajper pozwolił mi dostrzec, że każdy z nich jest niesamowicie specyficzny i każdy ma swą własną opowieść o poświęceniu i odwadze. To nie jest pean autora na własną cześć; to hołd, który Kevin składa swojej drużynie. Motto "fok", aby nigdy się nie poddawać, płynie w żyłach Kevina, co widać na każdej stronie tej książki.

Wielu ludzi zmienia spojrzenie na świat w świetle ramp Hollywoodu i blasków sławy. Ale nie Kevin - on pozostał wierny sobie, przyjaciołom, rodzinie, członkom teamu i zasadom, według których żyje. Ogromnie go za to szanuję i jestem dumny z tego, że mogę go nazywać swoim przyjacielem.

Scott McEwen

Współautor bestsellera "New York Timesa" Snajper. Historia najniebezpieczniejszego snajpera w dziejach amerykańskiej armii oraz niewydanej po polsku bestsellerowej serii powieści Sniper Elite

9 maja 2016

 

Ten pamiętnik jest zapisem moich doświadczeń jako nowego żołnierza Task Unit Bruiser w SEAL Team Three plutonu Charlie z bitwy o Ramadi. W 2006 roku zachodni Irak był pogrążony w konflikcie na tle religijnym, morale było niskie, a misji koalicji zagrażała śmiertelnie niebezpieczna rebelia. W efekcie, w celu wsparcia wysiłków zmierzających do opanowania stolicy prowincji Anbar, do walki w kluczowej batalii o Ramadi rozmieszczono SEAL Team Three. Wiele powiedziano i napisano o naszych działaniach owego lata, jednak trzeba podkreślić, że bitwa ta nie została wygrana wyłącznie przez członków SEALs i jednostki specjalne. Nie było jednego dowódcy, który powaliłby wroga na kolana. Zwycięstwo zapewnił wspólny wysiłek armii, piechoty morskiej (marines), marynarki i lotnictwa. Niniejsza historia jest odzwierciedleniem tej współpracy.

Działania, które prowadziliśmy w Ramadi wiosną, latem i jesienią 2006 roku, są zaledwie fragmentem historii. Pokój, który wywalczyliśmy dom po domu, ulica po ulicy, pomieszczenie po pomieszczeniu, dzisiaj już nie istnieje. Ci z nas, którzy tam walczyli, krwawili i stracili tam braci, mogą tylko mieć nadzieję, że lekcje wyniesione z tej bitwy mogą któregoś dnia posłużyć za wskazówki, jak siły konwencjonalne i jednostki specjalne mogą współpracować na przyszłych polach walk. Niech ten fragment historii posłuży za swego rodzaju elementarne źródło wiedzy dla tych, którzy będą patrzeć w nieodległą przeszłość i zastanawiać się, jak wyglądała walka w szczytowym momencie operacji "Iracka Wolność". Pokoju w Ramadi już nie ma. Jednak nasza historia istnieje.

Moja decyzja o wstąpieniu do SEALs była szybka i ostateczna, zaś droga do uzyskania moich insygniów z trójzębem - długa i mozolna. Podczas swych przygotowań pochłonąłem tyle relacji z pierwszej ręki o podstawowym kursie niszczenia podwodnego, teamach SEALs i operacjach bojowych, ile się dało. Kiedy podejmowałem się tego przedsięwzięcia, miałem nadzieję, że moja historia pomoże w zainspirowaniu kolejnej generacji wojowników. Wiem, że gdzieś tam są wyjątkowi młodzi ludzie zainteresowani siłami specjalnymi i że niektórzy z nich będą z dumą nosić naszywkę z trójzębem, służyć teamom, bractwu i naszemu krajowi. Ta historia jest także dla nich.

Jedna z podstawowych zasad jednostek SEALs brzmi: "Każdego dnia musisz zasłużyć na swój trójząb". Jako żołnierze SEALs bezustannie staramy się zasłużyć na swoją reputację jako członkowie sił specjalnych. Szczycimy się zadziornością w działaniu i umiejętnością neutralizowania agresywnego przeciwnika. Nie działamy jak roboty, ale i nie jesteśmy lemingami. Każdy żołnierz sił specjalnych jest maszyną bojową, zdolną do objęcia przywództwa na dowolnym szczeblu, dążącą do zapewnienia sukcesu misji. Jesteśmy nieustępliwi. Na stronach tej książki starałem się oddać dynamiczną osobowość ludzi, których poznałem. Wspólnie tworzyliśmy jeden zabójczy zespół zadaniowy, a pomimo to każdy pozostał sobą: wciąż byliśmy braćmi, mężami, ojcami i synami.

Mam ogromny szacunek dla ludzkiego życia. W młodym wieku postanowiłem poświęcić się karierze medycznej i pełnię funkcję asystenta lekarza. Gdy w odpowiedzi na ataki terrorystyczne postanowiłem wstąpić do marynarki wojennej, wiedziałem, że spotkam nieprzyjaciela na polu walki. Jako członek SEALs miałem za zadanie zetrzeć się z wrogiem i użyć wystarczająco dużo siły, aby go zneutralizować. Wielu ludzi nigdy nie zrozumie prostoty tej koncepcji ani gwałtowności boju. Większość z nich nie jest żołnierzami Navy SEALs. Uważam, że "foką" trzeba się urodzić, a nie zostać, i że miałem dużo szczęścia, by przyjść na świat z umiejętnością poruszania się po polu walki i wykonania roboty. Wielu moich współtowarzyszy to rozumie. Z tych względów, niezależnie od tego, jak długo będę żyć, nigdy już nie poczuję tej energii, którą dawało nam życie w plutonie, z braćmi, pośród rodziny.

Podczas mojej kariery w teamach byłem świadkiem aktów odwagi i heroizmu moich towarzyszy, z których wielu już nie żyje. Ta książka to hołd ich pamięci oraz całej formacji SEALs. Moją jedyną nadzieją pozostaje, że spełni ona oczekiwania braci, których podziwiam i szanuję - to oni pomogli mi w staniu się tym, kim dziś jestem.

Decyzja o napisaniu tej książki była trudna. Kilku innych członków SEALs pytało, dlaczego się na to zdecydowałem. Niektórzy by tego nie zrobili. Szanuję milczenie pozostałych żołnierzy sił specjalnych. Uważam jednak, że patrzę z innej perspektywy niż zawodowy żołnierz SEALs po dwudziestu latach stażu w teamach. W porównaniu z tym moje osiem lat w marynarce wojennej wydaje się stosunkowo krótkie. Wstąpiłem do wojska w odpowiedzi na zamachy z 11 września 2001 roku, poświęciłem służbie swój czas i doświadczenie, a potem ruszyłem dalej. To jedna z rzeczy, których dokonałem w życiu, ale nie jedyna. Wielu chłopaków, z którymi byłem w teamie, zaciągnęło się jeszcze przed wojną. Ja dołączyłem z powodu wojny. Tak wygląda moja historia.

Będąc w Ramadi, zapisywałem swoje doświadczenia w dzienniku. Liczyłem, że notatki się zachowają, aby pozostało mi coś namacalnego, coś, do czego można się odwołać, gdy w pewnym wieku pamięć zacznie mnie zawodzić. Kiedy w 2006 roku, jako młody płetwonurek, spisywałem wszystko w skąpym świetle, nie doceniałem wartości tych notatek. Okazały się niezwykle użyteczne przy pisaniu tych wspomnień. W kwestii dialogów, gdy pamięć zawodziła, starałem się jak najlepiej oddać ducha wypowiedzi. Niestety prawie dziesięć lat później po prostu nie jestem w stanie dokładnie pamiętać słów, jakie między sobą wymienialiśmy. Wydarzenia przedstawiałem, dokładnie tak jak je zapamiętałem, i zgodnie ze wspomnieniami innych, którzy byli tam ze mną i z którymi konsultowałem się w czasie pisania.

Co istotne, przy przygotowywaniu tych wspomnień nie zostały użyte żadne tajne informacje. Na różnych etapach korzystałem z pomocy kilku moich najbliższych przyjaciół, do których zwracałem się z pytaniami o szczegóły i prośbami o wyjaśnienie. Dziękuję im za pomoc. Rękopis został przedłożony i zaakceptowany w procesie przeglądu bezpieczeństwa Pentagonuw porozumieniu z Departamentem Obrony i Dowództwem Operacji Specjalnych Marynarki Wojennej. Ponadto skontaktowano się z członkami plutonu, jak również z pozostałym personelem marynarki, który pojawia się w pamiętniku. Znakomita większość była pomocna i chciała zostać wymieniona w książce - są wymienieni z imienia lub przezwiska. Dziękuję im bardzo za ich nieustające wsparcie. W celu ochrony tożsamości niektórych członków służb niekiedy używam pseudonimów.

Mój czas spędzony w teamach ukształtował mnie takim, jaki jestem dzisiaj. Nie zamieniłbym moich przeżyć na służbie (pozytywnych ani negatywnych) na żadne inne. Wierzę, że w życiu nie da się uciec od przełomowych doświadczeń, ale trzeba zawsze iść do przodu. Oddziały SEALs pomogły mi w odkryciu własnego potencjału, i to w momentach, w których najmniej się tego spodziewałem. Po zakończeniu służby wyniesioną wiedzę wykorzystałem do uzyskanialicencjatu z nauk politycznych na Uniwersytecie Connecticut, a następnie ukończyłem studia medycznena Uniwersytecie Wake Forest, gdzie uzyskałem dyplom asystenta lekarza. Obecnie jestem partneremw firmie Lifestyle & Performance Medicine Powered by Regenesis, w której pomagam ludziom zadbać o zdrowie oraz wydobyć ich potencjał pod kontroląlekarza.

Moje doświadczenia wojskowe umożliwiły mi danie czegoś w zamian tym, z którymi służyłem. Zainspirowany przez moją żonę Lindsey, wspólnie z nią uruchomiłem program Hunting for Healing, którego celem jest praca z niepełnosprawnymi weteranami i ich małżonkami: wspólna aktywność na świeżym powietrzu, wyjazdy na ryby i polowania. Wierzę, że silniejsze osobowości tworzą mocniejsze kolektywy. Wiem, że nie zawdzięczającym wszystkiego wyłącznie samemu sobie. Ukształtowali mnie przede wszystkim ludzie, wśród których miałem szczęście się znaleźć. Nie zatrzymuję się na Ramadi, teamach SEALs czy też moich odczuciach - staram się, by to, co przeżyłem, pomagało w pewnym stopniu kształtować moje otoczenie, i za wszystkie doświadczenia jestem dozgonnie wdzięczny.

 

- Zbierać dupska! Cała ekipa na dach SharkHouse! - Zasapany okrzyk Marca Lee wyrwał mnie ze snu.

Nawet nie myślałem, gdy poderwałem się ze swojego łóżka polowego, wcisnąłem bose stopy w taktyczne buciory Oakley, chwyciłem oporządzenie, karabinek automatyczny, hełm i okulary noktowizyjne (NVG) i pobiegłem, depcząc Marcowi po piętach. Miałem na sobie tylko szorty treningowe i trochę oporządzenia szturmowego, gdy tak gnaliśmy te sto jardów na dach niczym rekiny, które wyczuły krew w wodzie.

Stęchłą bryzę Eufratu przepełniała nieuchronnie zbliżająca się przemoc.

- Mudże próbują atakować z wody Blue Diamond! - zawołał przez ramię Marc, kiedy wpadliśmy przez drzwi na parterze domu.

Obóz wojskowy Blue Diamond był bazą marines za rzeką na wschód od nas. Schody pokonywaliśmy susami, a niezawiązane sznurówki chlastały nas po łydkach. Na dachu dołączyliśmy do około dwudziestuinnych chłopaków z oddziału, z których większość była w szortach, goła do pasa, ubrana w nieoficjalny uniform środka nocy, chwilę temu zerwana z posłania na polowanie na mudżahedinów. Gdzieniegdzie widziałem jakiś T-shirt i musiałem powstrzymać zdławiony chichot, gdy zobaczyłem Guya, jednego z naszych oficerów, i jego perfekcyjny mundur. Przemieszała się z nami pstrokacizna chłopaków ze wsparcia. Kiedy Marc powiedział: "Wszyscy", miał rzeczywiście na myśli wszystkich, co do jednego. Każdy chciał ruszyć na swoją wojnę.

Mudże wysłali żałosny oddzialik morskich bojowników w celu zaatakowania bazy marines. Blue Diamond powiadomił nasze Centrum Operacji Taktycznych (TOC), które skoordynowało idealną zasadzkę w kształcie litery L. Staliśmy przygotowani, czekając na zielone światło z centrum działań obronnych bazy w Camp Ramadi. Niekompletne mundury i pstrokaty wygląd grupy dawały mylne wyobrażenie o naszym śmiercionośnym potencjale. Staliśmy tak w ciszy, czając się jak węże w oczekiwaniu na atak.

Ktoś będzie miał kiepską noc.

Guy był po mojej lewej. Marc Lee i Ryan Job ustawili się obok niego. Po prawej JP. Byliśmy nowi na tej wojnie, ale nasze braterstwo rozciągało się na wiele pokoleń, wykute przez dumną tradycję wojowników. Byliśmy gotowi.

Gość ze wsparcia imieniem Neal, stojący niedaleko, był uzbrojony po zęby. Znowu zdusiłem śmiech. Jego ekwipunek był arsenałem granatów, magazynków do M4 i gadżetów. Nie miał gogli noktowizyjnych.

Ponownie skierowałem wzrok za cichą rzekę. Mój noktowizor penetrował ciemność i mogłem dostrzec ruch. Przesunąłem bezpiecznik na broni i włączyłem laserowy wskaźnik celu.

I wtedy padł rozkaz.

"Trzy, dwa, jeden. Ognia!"

Razem rozpętaliśmy piekło na rzece pomiędzy niczego niepodejrzewającymi bojownikami czającymi się w jej wodach. Byłem w euforii. Dokładnymi seriami po pięć-dziesięć nabojów metodycznie wystrzelałem sto pięćdziesiąt kul. Pociski smugowe huczały ponad wodą. Niektóre trafiały i utykały, inne rykoszetowałyi gasły w mroku nocy. Potężna energia amerykańskiego arsenału i rozśpiewany wokoło grzmot broni automatycznej nie pozostawiał w mojej głowie miejsca na wątpliwości: byłem do tego stworzony.

Rozejrzałem się na wszystkie strony, na ludzi robiących dokładnie to samo, i dotarło do mnie, że zawsze tak było. Od czasu gdy pierwszy człowiek cisnął kamień, kiedy człowiek rzucił oszczepem, do chwili gdy ktoś inny wymierzył z karabinu, wszystko sprowadzało się do człowieka, jego oręża i towarzyszy walczących razem z nim. W takiej chwili wszyscy, którzy coś dla mnie znaczyli, znajdowali się na tamtym dachu. Nie istniało nic poza Ramadi. Ci ludzie na pewno wyciągną mnie stąd żywego, a ja zrobiłbym to samo dla nich. Nie miałem dosłownie nic poza moją bronią i moimi braćmi. Mam nadzieję, że zawsze tak będzie.

Nie zauważyłem parzącej łuski wyrzuconej w kierunku odsłoniętej nogi JP po mojej prawej stronie. Nie dbałem o to. Kiedy wreszcie zabrzmiał gwałtowny okrzyk, aby wstrzymać ogień, dzwoniło mi w uszach, czułem mrowienie w rękach, a wróg był martwy albo umierał. Czułem, że żyję.

Ktoś wydzierał się na Neala za wystrzelanie sześciu magazynków bez okularów noktowizyjnych. Przez resztę tury przezywaliśmy go Nocnym Stalkerem.

- Hej, kolego, a dostanę za to baretkę za akcję w polu? - zapytał z zakłopotaniem technik uzbrojenia.

- Jasne - odpowiedziałem. Niech nacieszy się przez chwilę swoją chwałą.

Sprawdziłem swoją lewą flankę. Guy, Marc i Ryan mieli na twarzach znajomą satysfakcję płynącą z zabawy z potężną bronią. JP klął na oparzenia na lewej łydce po moich łuskach. Wzruszyłem ramionami i wziąłem głęboki oddech. Zapach kordytu z setek wystrzelonych nabojów mieszał się z bryzą od strony pradawnych wód Eufratu. Zabezpieczyłem broń i klepnąłem podkładkę uciskową lasera. Chwyciłem swoje oporządzenie i rozpocząłem wędrówkę powrotną do namiotu, zastanawiając się, ile podobnych okazji będę jeszcze mieć przez następne siedem miesięcy. Nie chciałem, aby zmieniły mnie ani żadnego z nas. Nie wybiegałem myślą w daleką przyszłość, w której za dziesięć będę lat będę mężem lub ojcem. Wtedy nie miało to znaczenia. Musiałem tylko wyczyścić swój karabinek. Byłem w Ramadi. Znowu zalegnę na swojej pryczy, zanim muchy znajdą mięcho, które zostawiliśmy dla nich w trzcinach.

Tylko przez moment leżałem rozbudzony. Szybko zapadłem w zasłużony sen, przekonany, że wykonałem - wykonaliśmy - dobra robotę.

Mam nadzieję, że tak będzie zawsze.

2 Luteg0 2013

Bar miał typowo studencki, nieco hippisowski charakter. W dawnym życiu takiego miejsca próbowałbym unikać. Było wcześnie i noc w Winston-Salemw Karolinie Północnej dopiero się rozkręcała. Zaczynałem tak bardzo mi potrzebny wieczór wolny od studiowania i rutyny uczelnianego życia, kiedystukot rozgrywającej bili przerwał mi konwersacjęz moją żoną, Lindsey. Pociągnąłem z butelki łykpiwa coors light. Są rzeczy, które nigdy się nie zmieniają.

Telefon zawibrował mi w kieszeni. Przez chwilę rozważałem, czy go nie zignorować. Cieszyłem się jednym z niewielu wolnych wieczorów, byłem na przyjęciu urodzinowym przyjaciela i naprawdę nie chciałem, aby coś go zakłóciło. Z drugiej strony jednak nie byłem przeciętnym studentem szkolącym się na asystenta lekarza. W domu zostawiłem dzieciaka z niańką, a poza szkołą miałem jeszcze pracę. Sprawdziłem telefon. Ostatnie, czego potrzebowałem, to przegapienie istotnej rozmowy.

Ekran wyświetlił:

Steven Young - dyrektor naczelny Craft.

Pomyślałem, że to dziwne, że szef dzwoni o dwudziestej w weekend. Odebrałem, pewny, że to ważne.

- Czołem, Steven. - Przycisnąłem telefon do prawego ucha, palcami zatykając lewe, aby odgrodzić się od zgiełku baru. - Co tam słychać?

Po tonie jego głosu natychmiast poznałem, że coś jest bardzo nie w porządku. Jego słowa sypały się na mnie i próbowałem z tego uchwycić, ile mogłem.

- Dauber... Wydarzyło się coś złego... Chrisa nie ma... Zastrzelony wcześniej w ciągu dnia, razem z Chadem... Morderstwo... Tak mi przykro...

Telefon pozostawał przylepiony do mojego ucha, ale nie słyszałem całej reszty. Czułem, jakbym nagle dostał pięścią w twarz. Szokiem. Przebiegłem wzrokiem po ludziach w barze, aż napotkałem wzrok Lindsey, która wlepiała we mnie oczy. Wiedziała, że coś jest nie tak.

Wymamrotałem Stevenowi podziękowania i prośbę, aby mnie informował, po czym się rozłączyłem.

Podszedłem do Lindsey. Nie chciałem jej o tym mówić. Odkąd poznaliśmy się siedem lat temu, przyzwyczailiśmy się do przekazywania sobie tego rodzaju wieści. Częściej to ja informowałem ją, czasami telefonicznie, kiedy dowiadywałem się o śmierci kogoś, z kim służyłem, czasami nawet SMS-em, a niekiedy twarzą w twarz, jak teraz.

Teraz nie chciałem jej mówić.

Była szczęśliwa, korzystała z wolnego wieczoru. Niechętnie chwyciłem ją za rękę i odciągnąłem od baru. W świetle ulicznych latarń spojrzałem w jej twarz. Pomyślałem o tych wszystkich wieściach, jakie przynosiłem jej przez lata, i o tym, jak przyjmowała je wraz ze mną, chociaż to ja kogoś traciłem. Za każdym razem nosiła żałobę razem ze mną, z szacunkiem składając hołd ludziom, których nazywałem braćmi. Tym razem miało być inaczej. Im dłużej byłem poza teamem, tym bardziej kurczyła się najważniejsza grupka moich przyjaciół. Chris był w niej zawsze. Wiedziałem, że będzie boleć.

Kiedy jeszcze chodziliśmy ze sobą i mieszkaliśmy w Imperial Beach w Kalifornii, zabrałem ją pewnego razu na strzelnicę snajperską na wschód od San Diego. Przyszli wszyscy snajperzy z grupy zadaniowej, kilku przyprowadziło swoje sympatie. Chris był tego dnia sam. Spędziliśmy popołudnie na celowaniu i uczeniu dziewczyn strzelania. Lindsey nigdy wcześniej nie strzelała, ale mogę powiedzieć, że jej się podobało, szczególnie kiedy patrzyłem, jak trafiała z pięciuset metrów w głowę tarczy sylwetkowej. Chris docenił ją jako pierwszy słowami: "Niech to szlag!". Z taką pochwałą od Legendy mogła być nadzwyczaj dumna ze swojego strzelania.

Pomyślałem o całej tej radości, której wspólnie doświadczyliśmy przez lata. Tym razem to także ona poniosła stratę.

Powiedziałem jej i widziałem, jak się rozpada na moich oczach. Zanim przyszły łzy, jej twarz wykrzywiła mieszanka zakłopotania i niedowierzania. W ciszy objęła mnie na chwilę; zapewne była w takim samym szoku jak ja. Kiedy szliśmy do samochodu zaparkowanego przy sąsiednim budynku, nagle zatrzymała się, zgięła wpół i zwymiotowała. Później bez słowa się wyprostowała i wsiedliśmy do wozu. Za kółkiem byłem kompletnie rozkojarzony. Jeszcze przedwczoraj rozmawiałem z Chrisem o projekcie pracy. Na kilka godzin przed zabójstwem przysyłał mi SMS-y. Cała ta nagłość odjęła mi mowę.

Bycie członkiem teamu nieodłącznie wiąże się z zagrożeniem. Zanim złożyłem przysięgę w marynarce wojennej, dotarło do mnie, że w pracy może mi się coś przytrafić. Rozumiałem, że ja lub ktoś, kogo znam, może zostać zabity. Tak po prostu jest, tak wygląda nasza robota. Sądzę, że ta świadomość pomogła mi nastawić się czy też przygotować na złe wieści, które miały przecież nieprzerwanie. Byłem na plaży w Jacksonville na Florydzie, kiedy usłyszałem o Extortion 17 (misji helikopterowej w Afganistanie w 2011 roku) i losie Jona Tumilsona i Darrika "D-Rocka" Bensona, z którymi pracowałem w SEAL Team Three. Był to szok, ale też w pewnym sensie pozostałem spokojny, wiedząc, że odeszli, wykonując pracę, którą kochali. Walczyli u boku braci. Chris był inny.

Jadąc cichymi ulicami Winston-Salem, zadzwoniłem do Guya, naszego starego porucznika. Poczta głosowa. "LT, tu Dauber, oddzwoń, jak to odbierzesz".

Zaczęły napływać wiadomości tekstowe od innych członków teamu, ale naprawdę nie chciałem ich czytać.

Słyszałeś o Chrisie...? Co do cholery...?

Kiedy dotarłem do domu, chwyciłem butelkę burbona i otępiały gapiłem się w ekran komputera. Morderstwo. Czując ukłucie tego słowa w duszy, pozwoliłem palącemu płynowi rozlać się po organizmie. Nie mogłem oswoić się z brutalnością tego słowa. Zamordowani. Chris i Chad. Nalałem sobie kolejną szklaneczkęi przymknąłem oczy.

Parę miesięcy wcześniej przy okazji podróży służbowej odwiedziłem Dallas i siedziałem naprzeciwko Chrisa w jego salonie w Midlothian. Od dowcipów i bezustannych żarcików, którymi się przerzucaliśmy, aż rozbolał mnie brzuch. Chris był zabandażowany od kolan w dół z powodu oparzeń słonecznych, których nabawił się w Zatoce Meksykańskiej. Przez całe lata, jakie spędziłem z Chrisem w teamie, rzadko widywałemgo w szortach. Jego ostatni wypad na ryby w płaskodennej łodzi skończył się oparzeniami i nadwyrężonym ego. Siedzieliśmy, żartowaliśmy, popijaliśmy i jedliśmy, a w tle leciał mecz Rangersów.

Byliśmy razem w Iraku, miejscu, do którego jadą twardziele i z którego wracają jeszcze twardsi. Zakończenie służby i powrót do normalnego życia przeszliśmy całkiem bezboleśnie; pracowaliśmy wtedy obaj w jego firmie. Pomimo całego wspólnego doświadczenia nie rozmawialiśmy o wojnie. Wciąż mam w pamięci jego uśmiech, z którym opuścił nas w Iraku w 2006 roku, kiedy to wrócił do domu, do dzieciaków. Wymieniliśmy historyjki o naszych dzieciach - nie mógł się doczekać rozpoczęcia sezonu futbolowego. Obiecałem mu, że zadzwonię, kiedy wygrają Patrioci, a Kowboje przegrają. Powiedział mi, że w takim razie nieprędko się odezwę... Wszystko to się teraz zmieni.

Rozchyliłem powieki, kiedy Lindsey z trzaskiem otworzyła drzwi do biura. Nie mam pojęcia, ile tak dumałem. Podniosłem na nią wzrok, a potem zerknąłem na swój telefon. Zrozumiała, że nie mam ochoty rozmawiać. Lindsey jest moją opoką, ale z niektórymi rzeczami po prostu muszę zmierzyć się sam - i ona o tym wie. Zamknęła drzwi, a mój telefon znowu się rozdzwonił.

Przekazałem Guyowi wszystkie informacje, jakimi dysponowałem. Był pełen niedowierzania. W 2008 roku Guy służył jako nasz oficer i pod odejściu z teamu nasza trójka przez lata utrzymywała bliski kontakt. Minuty ciszy na linii wlokły się niczym patrol dalekiego rozpoznania na irackiej pustyni.

- Cholera, tak mi przykro, Daubs. Daj mi znać, jak dowiesz się jeszcze czegoś. Jestem z tobą.

Zapewniłem go o tym samym i nalałem sobie następnego drinka.

Siedziałem w pokoju sam i wspominałem dobre czasy. Moje odejście z armii zmieniło związki z teamami. Od kiedy byłem poza, stałem się byłym kolesiem z akcji, facetem, który robił fajne rzeczy, ale zaczął nowy rozdział w swoim życiu. To nie jest może najbardziej chwalebna forma samorealizacji, ale tak już jest. Moje odejście z teamu zmieniło moje cele. Byłem na drodze do zostania asystentem lekarza, zrobiłem licencjat z nauk politycznych, miałem żonę i syna, i dom, i całe życie, które oddzielało mnie od tego, kim byłem jako koleś z teamu. A mimo to w pewien sposób czułem, że ciągnie mnie tam z powrotem. Szczególnie w chwilach takich jak te, w momencie śmierci brata, docierało do mnie, że człowiek z teamu nigdy nie jest tak naprawdę poza nim. Braterstwo zespala nas na dłużej niż tura, dłużej niż pluton, dłużej niższkolenie.

Przypomniałem sobie telefon, który wykonał do mnie Chris w 2009 roku, aby mi powiedzieć, że zmarł Ryan "Biggles" Job. To było moje wprowadzenie do śmierci poza teamem - i było bolesne. Mogłem dopatrzeć się sensu w śmierci na polu walki, ale Ryan przezwyciężył swoje rany i przez kilka lat żył pełnią życia, dopóki po chirurgii plastycznej nie wystąpiły komplikacje. Kiedy Chris zadzwonił i przekazał mi te informacje, poczułem złość, jakbym został oszukany. Nie pożegnałem się. Zaledwie na parę dni przed swoją śmiercią Ryan telefonował, aby powiedzieć mi, że jego żona jest w ciąży. Był taki szczęśliwy. A potem odszedł. Żałowałem, że nie powiedziałem mu więcej. Nie powiedziałem mu, jak bardzo byłem z niego dumny. Nie powiedziałem mu, jak wielką inspiracją był dla innych wokół siebie, w tym towarzyszy broni. Nie było powrotu. Zostały tylko wspomnienia, którymi można żyć.

Ryan był początkiem cyklu. Później było więcej telefonów i złych wieści. Więcej złości i wspomnień, i więcej poczucia, że jestem na zawsze związany z bractwem, bez względu na to, jak wiele czasu minęło, odkąd ostatnio nosiłem mundur. Pat Feeks. Nick Checque. Matt Leathers. Tim Martin. Lista się wydłuża. Każda kolejna strata ciągnie mnie z powrotem.

A teraz Chris opuścił nas równie nagle jak Biggles i inni, nie zostawiając nic poza wspomnieniami.

Za każdym razem wieści tego rodzaju wzbudzają tę samą wściekłość. To nie złość skierowana ku konkretnej osobie, ale gniew, że świat stracił ukochanego syna. Wspomnienia, które noszę o tych osobach, podtrzymują to twierdzenie. Byli gigantami wśród ludzi, ale nie ma już ich wśród nas. Kiedy myślałem o Chrisie, czułem kipiącą we mnie wściekłość.

Wlałem w siebie resztkę burbona. Jest tylko jeden adres, pod jaki można się udać, kiedy straciło się bliskiego przyjaciela: towarzysz broni. Brat. Musiałem wracać. Mój czas w teamie bezustannie przecina się ze ścieżkami teraźniejszości. To nieuniknione. Za każdym razem, gdy kogoś tracę, powracam do lepszych czasów, w których znałem go za życia. Wracamdo początku moich dni jako "człowieka żaby"[1]. Ta podróż niesie pociechę. Zabiera mnie z powrotem do bractwa, do krwi, potu i łez wylanych, aby zasłużyć na upragniony trud. Pomaga mi nie opłakiwać odejścia towarzysza, a raczej rozkoszować się luksusem, który był mi dany - że żyłem z nim i walczyłem u jego boku.

Wielu ludzi przez całe życie poszukuje jego sensu albo tropi godne pamięci doznania. Mój czas w teamie ze snajperami, z Chrisem był moim Świętym Graalem.

Odsunąłem szklaneczkę na bok i otworzyłem plik w komputerze. Gapiłem się na wspólne zdjęcie moje i Chrisa z ceremonii wręczenia odznaczeń w 2007 roku. W żyłach buzowała mi krew, poczułem falę energii. Potem wszyscy poszliśmy do knajpy Danny's Island Bar, aby to oblać. Był tam mój ojciec, razem z Lindsey, Mamuśką Lee i jakąś setką płetwonurków z SEAL Team Three. Uśmiałem się, kiedy wspomniałem, jak to podchwyciłem spojrzenie ojca przy barze. Wyłapaliśmy paru niczego niepodejrzewających uczestników kursów płetwonurków bojowych i zaaplikowaliśmy im brankę do kilku ćwiczeń w ramach "budowania drużyny". Pozwoliłem, aby moje myśli odpłynęły do późniejszej popijawy i poprawin w barze Far East Rock Ty Woodsa. Wspomnienia były jak żywe. Zawsze takie będą. Uśmiechnąłem się, kiedy pomyślałem o moich postępach w roli "żaby".

Otworzyłem pudełko z płytą kompaktową i włączyłem filmik z 2006 roku z moim plutonem w roli głównej. Oglądałem go nabożnie po odejściu z teamu, ale wraz z upływem lat częstotliwość spadała. Tej nocy była odpowiednia pora, aby do niego wrócić. Gdy zbudził się dźwięk i ukazały się obrazy, były one tak żywe jak moja pamięć.

Wróciłem do źródła. Czułem, jak wciągają mnie dawne przeżycia, ludzie, z którymi walczyłem, i nasze wspólne wspomnienia. Wiedziałem, że żyłem pełnią życia. Choć tego lutowego dnia ktoś odebrał Chrisowi życie, nikt nie może mi odebrać moich wspomnień o nim. To samo dotyczy Bigglesa, Marca Lee, D-Rocka, JT i innych, którzy w pewnym stopniu mnie ukształtowali. Byłem znowu tam, gdzie zaczynałem. Znowu w teamie.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.