Osobisty święty mikołaj. Tata do zadań specjalnych - Renata Pażusinska

Kup ebooka

42.99 zł
31.01 zł (42,99 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Mój tata

Mój tata każdą pracę traktuje poważnie. Kiedy więc postanowił zostać certyfikowanym świętym mikołajem, przygotował dwie długie listy - ze swoimi mocnymi i ze swoimi słabszymi stronami. Pierwszą razem ze zgłoszeniem na specjalne szkolenie włożył do koperty. Drugą wrzucił do kosza na śmieci (bo tata zawsze mi powtarza, że warto skupiać się na zaletach - zarówno własnych, jak i cudzych).

Potem do koperty włożył jeszcze kilka zdjęć, na których jest w pozycjach akrobatycznych - że niby wskakuje do komina, w podskokach niesie ciężki wór prezentów i przeciska się przez szparę w oknie. Następnie kopertę zakleił, zaadresował, przykleił na niej znaczek i wysłał do głównego ośrodka szkoleniowego Mikołaja.

Nie musiał długo czekać na odpowiedź. Już po miesiącu otrzymał list, że zakwalifikował się na szkolenie na certyfikowanego świętego mikołaja i że może je rozpocząć od zaraz, bo czasu do świąt pozostało niewiele.

Pierwszy etap nauki odbywał się zdalnie. Dopiero po zaliczeniu części teoretycznej wybrani mieli pojechać na kilkunastodniowy trening, który kończył się egzaminem w wiosce Mikołaja! W Laponii! Wśród prawdziwych elfów i reniferów! Tata skakał z radości! Ja też.

I razem śpiewaliśmy:

Nie ma granic! Nic, nic, nic!

Nie zatrzyma nas już nic. Eeee...

Mistrzem jestem ja, ty też.

Ty i ja, tra-la-la!

Mama przyglądała się nam jak wtedy, gdy w drodze na przyjęcie u ciotki Zygmunty wpadłem do kałuży, a tata za mną (na wszelki wypadek - żeby nie było mi całkiem głupio). Potem jednak się rozmarzyła:

- Dobrze. Może w tym roku dostaniemy jakieś bardziej wyszukane prezenty, skoro tata wyspecjalizuje się w ich rozdawaniu. I może tym razem jakiś elf przygotuje pierniczki, pierogi i babkę. A jakiś renifer zawiesi porożem półkę nad komodą i naprawi spłuczkę w łazience.

Szkolenie i pierwszy egzamin

Skoro tata dostał się na szkolenie u samego Mikołaja, szefa wszystkich świętych mikołajów, byliśmy z mamą dumni z niego już na zapas. No bo kto, jak nie mój tata, mógłby sprostać takiemu wyzwaniu?! Mój tata może wszystko, więc na pewno zostanie także najlepszym świętym mikołajem! Tego byłem pewien.

Zdalne szkolenie okazało się całkiem proste. Zdradzę jednak, że mimo to podczas zaliczenia online części teoretycznej tata nieźle się napocił (ja również) - bo okazało się, że nie był pewien odpowiedzi na niektóre pytania elfa profesora. Na szczęście nie posłuchałem rodziców i nie zostawiłem taty samego w pokoju przed monitorem. Choć schowałem się za zasłoną, wyraźnie widziałem, że tata zaczął się jąkać, czerwienić i nerwowo pocierać dłonią czubek nosa. A to oznaczało, że sytuacja wymagała interwencji - czyli musiałem coś zrobić, żeby tata nie zawalił zaliczenia.

Przecież nie mogłem dopuścić, żeby nie został świętym mikołajem tylko dlatego, że nie wiedział, w jakiej sytuacji rozdawać dzieciom cukierki! (Bo przecież nie w każdej). Albo że nie potrafił wyjaśnić, jak poradzić sobie z rozczarowanym dzieckiem, które zamiast prawdziwego statku kosmicznego czy żywego jednorożca dostało ich zabawkowe wersje.

W tym drugim przypadku mogła pomóc tacie w zaliczeniu tylko mama, bo to ona jest najlepsza w pocieszaniu. Pobiegłem więc po nią ukradkiem. Kiedy wróciłem razem z mamą, zauważyłem, że tata jakby odetchnął, a jego oczy wypełniły się nadzieją (tak to opisują w książkach, a to przecież książka, więc staram się wyrażać stosownie).

Zatem mama i ja zaczęliśmy tacie podpowiadać (tak, żeby nie było nas widać). To żaden grzech - przecież rodzina musi się wspierać. Tata siedział przed monitorem i kiedy miał wątpliwości, spoglądał (jakby w zamyśleniu) na blat biurka, a potem znów na monitor. Mama kucnęła obok taty i z ukrycia, ostrożnie podsuwała mu ściągi, na których wcześniej pisała odpowiedzi. A ja (także z ukrycia) dodawałem mu otuchy, czyli robiłem miny znaczące, że dobrze sobie radzi, i wymachiwałem kciukami do góry.

W końcu... tata zaliczył część teoretyczną! Ufffff. Teraz reszta zależała od szkolenia w Laponii.

W drogę!

Walizka taty pomieściła szczoteczkę i pastę do zębów, pięć koszulek, trzy swetry, siedem par skarpet i jeszcze kilka innych rzeczy, które mogły się przydać. Wiedziałem, że w wiosce Mikołaja tata nie będzie umierać z nudów, bo przecież na pewno są tam zjeżdżalnie z lukru, karuzele z żelków, klocki z pierników i mnóstwo zabawek do wypróbowania. Pomyślałem jednak, że mimo tych wszystkich atrakcji tacie bez nas w Laponii może być smutno, więc dobrze, gdyby zabrał ze sobą coś, co będzie mu nas przypominać. Dzięki czemu będzie wiedzieć, że ja i mama w niego wierzymy i że na niego czekamy.

Spakowałem więc do jego walizki mojego ulubionego pingwina. Na początku myślałem o lwie, ale lwy nie przepadają za mrozem. Więc stanęło na pingwinie Linie. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, co z tego wyniknie. Ale o tym później.

Jak tylko tata zamknął walizkę, bo szykował się do wyjścia, usłyszeliśmy potrójny dzwonek do drzwi. Nikogo za nimi nie było, ale to był dla taty znak. Podróż do Laponii właśnie się rozpoczynała. Uściskaliśmy tatę. Mama kazała mu uważać na siebie, a ja powiedziałem:

- Nie bój się. Dasz sobie radę, chłopie. - Wspiąłem się na palce, poklepałem go po ramieniu, a potem przytuliłem się, jak tylko potrafiłem najmocniej. Tata trzymał mnie niczym najcenniejszy skarb: kurczowo i delikatnie zarazem. Jak tylko on to potrafi.

W końcu wyszedł z mieszkania, zamknął za sobą drzwi, a ja zamarłem. Czy na pewno tata musi tak całkiem sam ruszać w daleką podróż? Beze mnie, bez mamy? Kto będzie go budził w niedzielę o... piątej rano? Kto skoczy mu na barana, kiedy się pochyli, by założyć skarpety? Kto go przytuli tak czule jak my? Bo bez przytulenia przecież nie da się przetrwać wśród obcych!

Myśli plątały mi się w głowie jak spaghetti na talerzu, ale się pozbierałem i podbiegłem do okna. Mama już przy nim była. Kiedy stanąłem obok, objęła mnie ramieniem i razem patrzyliśmy, jak tata żwawo kroczy przed siebie, ciągnąc walizkę na kółkach, a potem macha do kogoś za rogiem. W pewnym momencie zatrzymał się i odwrócił, pomachał nam na pożegnanie, ponownie ruszył do przodu i... zniknął w lśniącej mgle, która nagle się pojawiła.

Dalsza część w wersji pełnej