Nowy początek

Podobno nie powinno się wracać do miejsca, w którym się dorastało. Trzeba było się tego trzymać.

Zygzakiem pokonywałam drogę przez piaszczyste wydmy do Hayle Beach, gdzie nie postawiłam stopy przez dwanaście lat, odkąd jako siedemnastolatka wyjechałam z domu. W sennym kornwalijskim miasteczku nic się nie zmieniło i z każdym krokiem przemykało mi przez myśl kolejne wspomnienie z dzieciństwa.

- Hej, Ben, nie wchodź za głęboko! - krzyknęłam na starszego syna, który chciał wskoczyć do morza.

Jednak ja się zmieniłam. Wróciłam do miasteczka z dwoma synami, którzy mieli różnych ojców, i z serią nieudanych związków na koncie. A za najszczęśliwsze chwile życia uważałam te, kiedy bawiłam się z braćmi i siostrami w Hayle, więc gdy zwolniło się komunalne mieszkanie w tym samym budynku, w którym wychowywała nas mama, skorzystałam z okazji, żeby rozpocząć nowe życie.

Wzięłam na ręce mojego dwuletniego synka, Liama, oparłam go sobie o biodro i ruszyłam spacerem trzykilometrową złotą plażą tuż przy brzegu, żeby lepiej widzieć Bena, który taplał się w morzu. Był upalny sierpniowy dzień 2009 roku. Piasek parzył mnie w bose stopy, ale właśnie to uczucie przywodziło na myśl wspomnienie wspaniałych wakacji. Wystawiłam twarz do słońca i przez chwilę rozkoszowałam się ciepłem jak foka na skale. Życie jednak wcale nie jest takie złe.

- Mamo, patrz! - Dwunastoletni Ben z dumą wyciągnął rękę. Trzymał w niej różową rozgwiazdę, która wyglądała tak, jakby ktoś porządnie ją nadgryzł.

- Nieźle, Ben - powiedziałam, przeczesując dłonią czarne włosy syna. Jego usiana piegami twarz się rozpromieniła. To prawda, że Bena urodziłam bardzo młodo, ale dzieci były dla mnie całym światem i ani przez sekundę nie żałowałam, że zostałam matką w wieku szesnastu lat.

Jednak moje wybory, jeżeli chodzi o mężczyzn, pozostawiały wiele do życzenia. Z ojcem Liama, kucharzem o imieniu Paul, byłam przez cztery lata. Niestety, związek się wypalił, a mój ostatni chłopak, z którym byłam rok, zostawił mnie emocjonalnie wyczerpaną - znikał na całe dnie, a potem nagle przychodził pod moje mieszkanie kilka razy z rzędu i robił wszystko, żebym zwróciła na niego uwagę. Nigdy nie wiedziałam, na czym stoję, i miałam tego dość.

Energicznie wsunęłam stopę w wodę, rozpryskując falę na nogi Bena.

- Ej, mamo - jęknął, ale uśmiechnął się na myśl o wodnej bitwie. Skoczył, a woda bryzgnęła na wysokość mojej ręki. Liam zapiszczał z radości.

- Czekaj, czekaj! - krzyknęłam, chwytając mocniej Liama i ruszając za Benem.

- Nie, mamo! - zapiszczał i wybiegł z wody na brzeg.

Tego dnia na plaży było mnóstwo ludzi z ręcznikami, parawanami i latawcami. Jakiś chłopczyk zbudował potężny zamek tuż przy morzu, tak że fosa napełniała się wodą z każdym przyjściem fali. Uśmiechnęłam się, bo przypomniałam sobie, ile radości miałam z siostrami i bratem Paulem.

Nie byliśmy grzeczni. Podkradaliśmy ubrania z kempingów, zdejmowaliśmy pranie ze sznurków. Pamiętam, jak pewnego razu z krzykiem gonił mnie po kempingu zdenerwowany wczasowicz. Teraz czuję się winna, ale wtedy byłam młoda i zrobiłabym wszystko dla chwili rozrywki. Inną ulubioną przez nas zabawą było podkradanie mleka sprzed drzwi. Budowaliśmy kryjówki w opuszczonych szopach albo w lesie przy torach, ustawialiśmy wkoło dwadzieścia butelek mleka i piliśmy je przez cały dzień. Ale nie zajmowaliśmy się tylko kradzieżami dla rozrywki. Pewnego dnia do naszego obozu przybłąkał się labrador. Mama się wściekła, kiedy przyprowadziłam go do domu.

- Co to, do cholery, jest?! - krzyczała w progu, kiedy karmiłam naszego nowego przyjaciela ciastkami.

- Proszę, mamo. - Jasne włosy chłopczycy wpadały mi do oczu.

- Nie. Zabierz go! - nie zgodziła się i zatrzasnęła drzwi.

Mama była bardzo surowa i często się wściekała, ale to nie przeszkadzało nam dobrze się bawić. W dzieciństwie nie mieliśmy wiele, ale wykorzystywaliśmy wszystko, co się da, i dzięki temu nauczyłam się sobie radzić. Bliscy i przyjaciele, na których można liczyć, wystarczą, żeby przejść przez życie. To dlatego zdecydowałam się na powrót do Hayle - większa część rodziny mieszkała o rzut beretem.

- Ben! - krzyknęłam. - Idziemy do babci - oznajmiłam i wskazałam palcem wydmy.

Moja babcia nadal mieszkała w tym samym domu co wtedy, kiedy wyjeżdżałam z Hayle, dwie minuty od plaży, za małym komisariatem policji po lewej stronie. Poczułam zapach ciepłego ciasta, kiedy weszłam na podjazd.

- Witaj, skarbie - powitała mnie uśmiechem i uściskiem. Babcia była dla mnie jak matka. Właściwie była mi bliższa niż matka, która nie miała dla nas czasu. Wchodząc do jej salonu, poczułam, jakbym cofnęła się w czasie. Miałam już dwadzieścia dziewięć lat, ale wszystko było dokładnie takie samo jak wtedy, kiedy miałam pięć i skakałam po jej biało-brązowym dywanie, udając konia. Nadal miała kremowe zasłony do podłogi z kwiatowymi motywami w esy-floresy koloru kawy i atrapę kominka z lat siedemdziesiątych wbudowaną w wyłożoną kamieniami ścianę, która przypominała łaciatą żyrafę.

- Herbatkę i ciasto, kochanie?

- Oj, nie kuś - droczyłam się. Zawsze piekła dla mnie i dla dzieci, a ja miałam dziwne przeczucie, że przygotowała moje ulubione ciasto. - Kokosowiec, nie powinnaś była - zachichotałam, kiedy przyniosła mi kawałek na wyblakłym porcelanowym talerzyku i postawiła go przede mną na obrusie w niebieską kratę. Szmer nalewanej herbaty był miły i kojący. Przy babci zawsze czułam się bezpieczna i kochana i miałam wrażenie, że czas się zatrzymał, bo wydawało się, że ona się nie starzeje. Miała na sobie spódnicę do kostek, jak zwykle, rajstopy z grubymi niebieskimi wzmocnieniami i zapiętą po samą szyję bluzkę. Nazywaliśmy ją "królową", bo wyglądała jak Jej Królewska Mość, kiedy wychodziła z salonu w swoim stroju, z ułożonymi włosami.

- No to kiedy ślub? - spytała babcia z chytrym uśmieszkiem.

- Mam dość facetów - westchnęłam, obiema dłońmi obejmując filiżankę z herbatą.

- A co z tym chłopakiem, z którym umawiałaś się przez ostatni rok? - Odkroiła kawałek ciasta.

Wzięłam głęboki oddech, w szoku, że dotknęła tak czułego miejsca.

- Nie jestem z nim szczęśliwa - szepnęłam. Czułam, jak łzy napływają mi do oczu. Nie miałam zamiaru opowiadać babci o tym, że przez jego nieobliczalne zachowanie, przez to, że raz był miły, a za chwilę obojętny, czułam się samotnie i niepewnie. Łza spłynęła mi po policzku.

- Nie bądź głupia, weź się w garść - odparła babcia, tak jak wtedy, kiedy płakaliśmy, będąc dziećmi. - Gdzie jest ta Tina, która z zaciętą miną z powrotem wsiadała na konia, kiedy z niego spadła? - zażartowała. Jako nastolatka ujeżdżałam wielkie konie wyścigowe. Nieraz spadłam w kłujące krzewy jałowca, poraniłam sobie ręce i nogi, ale zawsze wracałam na wierzchowca. Wtedy się nie bałam. - Nie chcę widzieć tych łez. Weź sobie jeszcze jeden kawałek ciasta - uśmiechnęła się, krojąc kolejną porcję. Miała rację. Nie mogłam pozwolić, żeby pokonało mnie kolejne zerwanie.

Oddychając głęboko przez nos, skinęłam głową, żeby dać babci znać, że jej słucham. Widziałam mamę, która przeżywała setki rozstań i była źle traktowana przez mężczyzn, i nie miałam zamiaru się na to godzić. Szczyciłam się tym, że nie jestem idiotką, nie zadaję się z dupkami i nie miałam najmniejszego zamiaru tego robić.

Moje pół bliźniaka z dwiema sypialniami znajdowało się na ulicy za domem babci. Mieszkanie nie mogło się równać z tym w St Ives, ale musiałam zacząć wszystko od nowa. Jednak kiedy siedziałam sama w sobotni wieczór i oglądałam ckliwą romantyczną komedię, ciężko było mi przekonać samą siebie, że postąpiłam właściwie. Chłopcy byli z ojcem Liama, a moimi jedynymi towarzyszami były brudne smugi na ścianach pozostawione przez poprzedniego najemcę.

To jakiś śmietnik, pomyślałam, mierząc wzrokiem źle dopasowane drewniane klepki podłogowe z dziurami na tyle dużymi, że można było w nie wpaść. Dom zawsze był moją dumą, ale ten bałagan mnie dołował i sprawiał, że czułam się jeszcze bardziej samotna. Nie bądź idiotką, Tina, powtarzałam sobie. Sięgałam akurat po paczkę ciastek, kiedy usłyszałam pukanie do drzwi. Spojrzałam w tamtą stronę, jakbym się spodziewała, że ktoś je otworzy. Puk - puk - puk! Ktokolwiek to był, był nieznośnie natarczywy. Moja siostra Lorraine.

- Zbieraj się, wychodzimy - oznajmiła, wkraczając do salonu wystrojona w dyskotekową kreację.

- Popatrz tylko na mnie - powiedziałam, pokazując sweter z kapturem i dresowe spodnie.

- Jedziemy na urodziny Mandy do Penzance. Weź prysznic - nakazała.

Lorraine była niemal tak uparta jak ja. Miała długie ciemne włosy i była lustrzanym odbiciem matki, zanim przefarbowała się na blond. Była ode mnie o rok młodsza, uwielbiała imprezy i na szczęście mieszkała tuż pod Penzance, niedaleko mnie.

Ja jako nastolatka byłam naturalną blondynką, ale przez ostatnich dziesięć lat dodatkowo rozjaśniałam włosy, zyskując przezwisko Pamela Nash, a to dlatego, że trochę przypominałam Pamelę Anderson z telewizyjnego serialu Słoneczny patrol i lubiłam plażę. Lorraine wyciągnęła prostownicę i zaczęła wygładzać moje długie jasne włosy, a ja w tym czasie nakładałam na powieki perłowy zielony cień. Uwielbiałam to robić, to był jeden z moich rytuałów przed wyjściem. Mnóstwo czasu poświęcałam na ten zabieg, żeby za pomocą pędzelka wydobyć blask z moich błękitnych oczu.

- Może być? - spytałam, wyciągając czarną sukienkę. Chociaż byłam drobna - przy metrze sześćdziesiąt ważyłam tylko pięćdziesiąt trzy kilogramy - nie lubiłam pokazywać szczupłej figury. Mama wpoiła nam w dzieciństwie, że musimy się ubierać konserwatywnie, chociaż ją obowiązywały inne zasady.

- Nie pójdziesz w tym - warknęła kiedyś, gdy zeszłam na dół w zwykłej koszulce na ramiączkach. - Wracaj na górę - wycedziła. Jej głos ciągle pobrzmiewał mi w głowie i odcisnął piętno w mojej świadomości.

- Włóż ją, a do tego brokatowe szpilki - zachęciła mnie Lorraine.

- Eee - powiedziałam, nagle zawstydzona, i wycofałam się do sypialni. Wyszłam znowu w czarnych spodniach, białej koszulce i w krótkim cekinowym bolerku. Okręciłam się, chociaż tego wieczoru wcale nie byłam w nastroju.

- Wszyscy faceci będą się za tobą oglądali - skwitowała Lorraine i wypchnęła mnie za drzwi.

Impreza urodzinowa składała się z kolacji w średniowiecznym pubie w Penzance. Zanim dostaliśmy rachunek, wypiłam kilka kieliszków wina i zgodziłam się na wypad do klubu. Penzance jest małą mieściną - parę minimarketów, sklepów z ubraniami i biżuterią na stromej ulicy kilka minut od promenady, przy której znajdują się też restauracje i hotele. Jest tu ostatni przystanek kolei brytyjskiej na południowym zachodzie - dosłownie koniec linii. To miasteczko, w którym wszyscy się znają i rozpoznają twarze nawet po wielu latach.

- Uwaga, Nashówny dziś balują - zażartował bramkarz stojący przy wejściu do klubu Barn. - Nie zabrałyście ze sobą Tracey?

Czułam się, jakbym znowu była w szkole. Było nas sześcioro i po tylu latach ciągle nosiliśmy te same przezwiska.

- Trace ma męża i dzieci. Nie może latać po dyskotekach. Wpuść nas, nudziarzu - odpowiedziałam, przeciskając się do jedynego przyzwoitego klubu w miasteczku.

- Drinka? - spytała Lorraine, ruszając w stronę baru.

Wsunęłam jej rękę pod ramię i dałam się poprowadzić. Tak dawno nie szalałam, że zapomniałam, jak to jest odsunąć od siebie zmartwienia na wieczór. Patrzyłam, jak barman ustawia miniaturowe kieliszki i z dużej wysokości napełnia je tequilą, rozpryskując ją po barze. Polizałyśmy nadgarstki posypane solą, stuknęłyśmy się kieliszkami i wypiłyśmy zawartość.

- Brrr... - skrzywiłam się, czując w ustach palącą gorycz.

- Poliż - poradziła Lorraine, podając mi plasterek cytryny na zakończenie. Potem chwyciła mnie za rękę i pociągnęła na parkiet. Taniec i jazda konna były moją pasją w młodości i w tym czułam się najpewniej. Wyrzuciłam ręce w górę, żeby chwycić stroboskopowe światło i kołysałam biodrami na boki.

Wyczuwałam, że ktoś mnie obserwuje.

Okręciłam się, wymachując w powietrzu rękami w rytm muzyki, która była tak głośna, że czułam, jak dudni we mnie.

Czyjś wzrok przeszywał mnie na wskroś.

Obróciłam się i nasze spojrzenia się spotkały. Był cudowny - czarne krótko ostrzyżone włosy, wyraźnie zarysowana linia szczęki, mięśnie rozsadzające koszulę w niebieską kratkę i tajemnicze ciemne oczy. Wyglądał jak rugbysta, przy wzroście metr dziewięćdziesiąt ważył co najmniej sto dziesięć kilo. Opierał łokieć o blat, jakby miał świadomość tego, jaki z niego przystojniak. Był jak magnes, który mnie przyciąga. Podeszłam do niego, odważna po alkoholu, i położyłam sobie ręce na biodrach.

- Pamiętasz mnie? - spytałam.

Dziesięć lat wcześniej, sierpień 1999

Bum, bum, bum... Podskakiwałam w miejscu, obiema dłońmi ściskając wielkie słuchawki. Dostroiłam sprzęt, żeby podkręcić basy. Właśnie wydałam dwa tysiące funtów na nowy sprzęt grający. Marzyłam, żeby zostać zawodowym didżejem obsługującym kluby. Zawsze miałam przynajmniej jedno marzenie, które tłukło mi się po głowie, coś, na co mogłam mieć nadzieję, taką byłam dziewczyną.

Zmieniałam płytę, kiedy zadzwonił dzwonek do drzwi.

- Chwileczkę! - krzyknęłam. Zmierzwiłam moje blond włosy, żeby nadać im trochę objętości. Wyglądałam jak windsurferka, opalona, z rozjaśnionymi przez morze włosami, w prostej koszulce, spódniczce i japonkach. W moim mieszkaniu w Newlyn, nabrzeżnym miasteczku następnym za Penzance, czułam zapach fal.

- Dobra, Tino - powiedział mój kumpel Granit. Wszyscy mieli przezwiska i on nie był wyjątkiem. - To jest Shane Jenkin. - Wskazał chłopaka, który stał za nim.

Zaczerwieniłam się, zakłopotana. Widziałam już Shane'a na mieście i zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia. Był duży, atletycznie zbudowany, w oczach koloru ciemnej czekolady miałam ochotę się utopić. Wyglądał jak Amerykanin w jaskrawoczerwonej koszulce Chicago Bulls i białej postrzępionej kurtce. Czekałam, żeby usłyszeć jego akcent.

- Cześć. - W jego głosie nie było niczego szczególnego poza lekką kornwalijską nosową wymową.

- Wejdźcie, właśnie cieszyłam się moim sprzętem - powiedziałam i cofnęłam się, żeby wpuścić chłopaków do środka.

Shane usiadł obok mnie, a ja poczułam narastające napięcie, które toruje sobie drogę między nami. Rozmawialiśmy przez parę godzin o muzyce i wspólnej miłości do rapera 2Paca. Był czarujący i zabawny i nie chciałam, żeby wychodził, tak dobrze nam się gadało. Później tego wieczoru dołączyła do nas moja przyjaciółka Danielle, fryzjerka.

- Chodź na chwilę - przywołała mnie z kuchni, starając się mówić cicho, jakby nie chciała, żeby ktoś ją usłyszał.

Posłałam jej piorunujące spojrzenie, którym chciałam jej powiedzieć, żeby dała mi spokój, ale była bardzo uparta.

- Ćśśś, chodź tu. - Nie dawała za wygraną, robiąc miny za plecami Shane'a. Niechętnie od niego odeszłam, żeby posłuchać, co takiego ważnego ma mi do powiedzenia. Chwyciła mnie za rękę i pociągnęła do siebie. - Do cholery, co on tu robi? - spytała, wskazując Shane'a. - To skończony psychopata - zapiszczała, odgarniając dłońmi kręcone włosy.

- Szzz... - skrzywiłam się, bo nie chciałam, żeby to usłyszał. - O co ci chodzi? - Pokręciłam głową, zdezorientowana.

- Dopiero co wyszedł z więzienia. Skakał po głowie jakiemuś facetowi i uszkodził mu mózg.

- Co? - Zatkało mnie.

- Siedział cztery i pół roku - powiedziała i postukała się w czoło. Przycisnęłam łokcie mocno do boków jak zawsze, kiedy byłam przestraszona. Oczy miałam wielkie jak spodki, kiedy zobaczyłam, że Shane wstaje i zbliża się do kuchni.

- O czym tam plotkujecie, dziewczyny? - Jego szeroka, umięśniona pierś była wypięta jak u koguta. Czuć było buchający z niego testosteron.

- O niczym - spławiła go krótko Danni i wyszła do drugiego pokoju.

- Nie zostawiaj mnie, Danni - szepnęłam z przerażoną miną.

Shane wiedział, że coś się kroi, dlatego próbował zostać ze mną sam na sam. Wywabić mnie z grupy. Zagryzłam nerwowo wargi, siląc się na uśmiech. Taranem przesunął się do przodu, zapędzając mnie w róg. Pochylał się nad moją drobną postacią. Byłam przyciśnięta do blatu, bez możliwości ucieczki. Przywarłam plecami do zimnej powierzchni, a on wpatrywał się we mnie intensywnie.

- Co? - wyszeptałam.

Przysunął się do mnie i pochylił do pocałunku.

- Nie - warknęłam, uchylając się przed jego wargami. Odepchnęłam go. Czułam jego wyraźnie zarysowane mięśnie pod palcami; był masywny jak czołg. - E, tchórzu - wymamrotałam do siebie i pobiegłam za Danni do salonu.

Przez resztę wieczoru trzymałam się z daleka od Shane'a, aż w końcu po kilku godzinach poszedł z Granitem.

- Jak on mógł się tak na mnie uwiesić - syknęłam, unosząc ręce ze złości.

- Trzymaj się od niego z daleka - ostrzegła mnie Danni. - Bo będą kłopoty.

Sierpień 2009

Tych słów ostrzeżenia prawie nie słyszałam w głowie przez alkohol, który wypiłyśmy z Lorraine tamtej nocy.

- Pamiętasz mnie? - spytałam Shane'a. Miał teraz trzydzieści lat, ale nie zmienił się za bardzo przez tych dziesięć lat, wyglądał jeszcze lepiej i był dwa razy większy.

Przyjrzał mi się intensywnie i zamrugał.

- Tak - mruknął.

Lorraine i ja rozmawiałyśmy z nim i jego kumplem przez chwilę, a ja przez cały czas przyłapywałam Shane'a na tym, że się we mnie wpatruje.

- Nie chcę jeszcze wracać do domu, znajdźmy jakąś imprezę - jęknęła Lorraine, kiedy DJ zapowiedział ostatnią piosenkę.

- Imprezę? - przerwał Shane. - Wiem, gdzie jest impreza, u mnie. - Roześmiał się. Było w nim coś dziecinnego, rozczulającego.

Zatrzymał taksówkę i nasza czwórka przesiąknięta zapachem alkoholu i potu po całonocnych tańcach wsiadła do środka. Zajęłam miejsce obok Shane'a i prawie wylądowałam mu na kolanach, taki był wielki. Czułam, jak przenika mnie jego ciepło, które przypomniało mi o tym przyjemnym uczuciu posiadania chłopaka. Poczułam przypływ smutku z powodu nieudanego związku, z którego właśnie uciekłam. Nagle włączył mi się tryb obronny i zaczęłam zasypywać Shane'a pytaniami, żeby sprawdzić, czy daje radę, czy może jest jak inni.

- Masz pracę? - spytałam, chwytając się zagłówka, kiedy skręcaliśmy.

- Jestem malarzem, robię remonty - odparł, wypinając z dumą pierś.

- Aha. Masz mieszkanie? - kontynuowałam.

- Tak, mam - roześmiał się.

- Okej. Masz dziewczynę?

- Czy to hiszpańska inkwizycja? - Zachichotał, odchylając głowę.

- No właśnie, daj mu spokój - zwróciła mi uwagę Lorraine, która siedziała obok mnie.

Ale ja wcale nie chciałam mu dać spokoju. Miałam dość obdarzania mężczyzn zaufaniem na kredyt.

- Nie - uśmiechnął się, spoglądając mi w oczy. - I zanim spytasz, jestem sam od siedmiu miesięcy.

Poczułam, że rosną mi skrzydła u ramion i uzmysłowiłam sobie, że naprawdę go lubię.

- Okej - odpowiedziałam.

Mieszkanie Shane'a znajdowało się niedaleko centrum miasteczka, na parterze. Wyglądało jak zamieszkane od niedawna, bez zdjęć na ścianach ani ozdób, ale było czyste i schludne. Wszystkie pomieszczenia pomalowane były na biało i harmonizowały z nadmorską świeżością miasteczka. Shane usiadł na kanapie, a ja umościłam się na fotelu obok. On otworzył parę puszek piwa, a ja otworzyłam serce. Stres i nerwy ostatnich sześciu miesięcy zaczęły się ze mnie wylewać, a on po prostu siedział i słuchał. Zanim wieczór się skończył, rozpierałam się obok niego na kanapie, a on leżał wyciągnięty za mną.

- Za dużo powiedziałam. - Zaczerwieniłam się i w odruchu obronnym skrzyżowałam ręce.

- W porządku - odparł i ze współczuciem pogładził mnie po plecach.

Sprawiał wrażenie troskliwego i czułego, zupełnie innego niż natarczywy Shane, który przygwoździł mnie do kuchennego blatu dziesięć lat wcześniej. Uśmiechnęłam się do niego i utopiłam się w jego ciemnych oczach. Chciałam go pocałować, tu i teraz, ale się powstrzymałam. Nie byłam gotowa na przyjęcie kogoś nowego, chociaż wiedziałam już, że Shane nie jest taki jak inni.

Zrobiła się szósta nad ranem, kiedy stwierdziłyśmy z Lorraine, że pora kończyć imprezę. Czułam się wyczerpana, ale również miałam wrażenie, że zrzuciłam ogromny ciężar z pleców dzięki temu, że wysłuchał mnie Shane. Na dworze było jasno, ptaki śpiewały, kiedy żegnaliśmy się na progu.

- Chcę się z tobą jeszcze zobaczyć - oznajmił. - Dasz mi numer?

Nie wahałam się ani sekundy. Czułam, że mogę mu zaufać; że jest czuły i troskliwy, i jeżeli nawet nic z tego nie wyjdzie, będę miała w nim dobrego przyjaciela. Pochylił się i mnie przytulił. Nie próbował mnie pocałować ani dotknąć, zachował się jak dżentelmen. Taksówka dała znać klaksonem i Lorraine pociągnęła mnie za rękę.

- Na serio wpadłaś mu w oko - zauważyła, kiedy odjeżdżałyśmy.

Zakochanie

Zadzwoń do niego teraz. - Shane kazał Lorraine zadzwonić do mojego byłego chłopaka z jej komórki.

- Nie - skrzywiłam się, kuląc się w kącie pokoju Shane'a.

Umawialiśmy się od paru tygodni, a mnie wymknęło się, że mój były nie daje mi spokoju i chce, żebyśmy do siebie wrócili. Każda dziewczyna wie, że nie ma nic lepszego niż iskierka zazdrości, żeby sprawdzić, czy facet jest naprawdę zainteresowany.

- Chwila. - Lorraine zachichotała, przeszukując telefon. Z początku wszystko wydawało się zabawą, dzięki paru kieliszkom wina i kilku puszkom cydru, ale Shane najwyraźniej się nakręcił.

- Nie, proszę, przestań, Lorraine. - Nie sądziłam, że ona to zrobi.

- Dzwoni - pisnęła, wyciągając rękę z telefonem poza mój zasięg.

- O Boże, nieee. - Wybiegłam na korytarz i zawstydzona zakryłam sobie uszy dłońmi jak dziecko, które ogląda straszny film. Mimo to słyszałam, jak Shane gromkim głosem wydawał rozkazy przez telefon.

- Przestań wydzwaniać do Tiny. Ona jest ze mną, jesteśmy razem - rzucił mojemu byłemu.

Nogi się pode mną ugięły, bardziej z podniecenia niż zawstydzenia. Nigdy wcześniej żaden mężczyzna tak o mnie nie walczył. Uśmiech pojawił mi się na twarzy, kiedy uświadomiłam sobie, że należę do niego, że jesteśmy razem, że on mnie chce.

Widywałam się z Shane'em we wtorkowe i sobotnie wieczory, kiedy dzieci były u Paula, ojca Liama. Regularnie pisaliśmy do siebie SMS-y i rozmawialiśmy przez telefon, ale nie osaczał mnie, nie naciskał na mnie, co bardzo mi odpowiadało, bo ciągle zmagałam się z tym, żeby pogodzić się z poprzednim rozstaniem. Z początku, szczerze mówiąc, Shane mnie nie urzekł, był raczej przystanią na wzburzonym morzu, ale szybko stał się dla mnie wszystkim. Podobno to związki, które są zaskoczeniem, najczęściej stają się ważne.

Kiedy byłam u niego, czułam się, jakbym była na wakacjach z dala od życia, które prowadziłam jako matka dwójki dzieci. Dzięki niemu zapominałam o zmartwieniach, byłam znowu młoda. Spotykaliśmy się od trzech tygodni, kiedy przejęłam inicjatywę i zaprosiłam go do siebie - do mojego świata. Ale byłam zdenerwowana tym, że Shane miał się spotkać z moimi synami. A jeżeli nagle stwierdzi, że nie chce mieć dziewczyny, która ma dzieci? Był taki przystojny, dlaczego miałby chcieć być ze mną? Obawy te wkrótce znikły, kiedy wsiadł do pociągu z Penzance do Hayle. Poprosiłam moją sąsiadkę, Zarę, żeby przypilnowała dzieci, a ja wyszłam po Shane'a na dworzec.

Czułam się jak nastolatka na pierwszej randce, kiedy czekałam na peronie. Był spokojny letni wieczór, ale ja drżałam ze zdenerwowania i naciągnęłam kaptur bluzy na głowę, żeby się rozgrzać. Dobrze, że nie było widać mojej twarzy, bo szczęka mi opadła, kiedy zobaczyłam Shane'a wyskakującego z pociągu. Miał tak szeroki tors, że koszulka w rozmiarze XL oblepiała go niczym celofan, podkreślając mięśnie. Niebieskie dżinsy przylegały mu do ud, uwydatniając jędrne pośladki. Nigdy w życiu nikt nie podobał mi się tak bardzo. Szedł dumnie naprzód, ale nagle stanął przede mną jak wryty.

- Wszystko w porządku? - spytałam, rozpromieniona, że przyjechał się ze mną spotkać.

Spojrzał na mnie wielkimi oczami szczeniaka i zamrugał. Ręce zwisały mu bezwładnie wzdłuż ciała, jakby nie wiedział, co ze sobą zrobić. Wspięłam się na palce i pocałowałam go w usta.

- No, chodź. - Chwyciłam go za rękę.

Shane zachowywał się tak, jakby nigdy wcześniej nikt go nie kochał, jakby nie wiedział, jak się zachować, kiedy ktoś go przytula, całuje czy okazuje uczucia. To od razu poruszyło we mnie czułą strunę i sprawiło, że chciałam mu matkować.

- Jesteśmy - powiedziałam, nerwowo przekręcając klucz w drzwiach. Co sobie o mnie pomyśli, kiedy zobaczy moje mieszkanie? Byłam spanikowana.

- Ładne mieszkanko. - Pewnym krokiem wszedł do salonu, w którym Zara pilnowała chłopców.

- Cześć, kolego. - Pogłaskał Liama po głowie.

Nie rozumiałam tego - przed chwilą był nieśmiały, a zaraz potem odważny. Ale sprawiał wrażenie takiego, który dogaduje się z dziećmi, co jeszcze bardziej mnie rozczuliło.

- W co grasz na Xboksie, kolego? - spytał Bena, który siedział po turecku na podłodze i grał na komputerze.

- Eee. W piłkę, Pro Evolution - odpowiedział nieśmiało Ben. Shane podszedł do niego szybko i usiadł przy nim, splatając duże nogi jak gigantyczny precel.

- Dwóch graczy - poprosił, bo chciał się przyłączyć. Ben podał mu wolnego pilota i obaj zaczęli biegać po boisku. Wyglądało to zabawnie, moje dziecko przeciwko dużemu dziecku. Podziękowałam Zarze, że przypilnowała dzieci, i odprowadziłam ją do drzwi. Uniosła oba kciuki, uśmiechając się entuzjastycznie, jakby chciała powiedzieć, że Shane do mnie pasuje.

- Przestań - rzuciłam, wygoniłam ją, ale znowu poczułam motyle w żołądku, słysząc, jak obca osoba daje mi do zrozumienia, że Shane jest dobrą partią.

Kiedy chłopcy leżeli w łóżkach, my oglądaliśmy filmy i rozmawialiśmy. Miałam wrażenie, że ni z tego, ni z owego dostał słowotoku - zatrzymywał nawet film, żeby mówić. Opowiedział, że był kiedyś zawodowym graczem rugby w drużynie młodzików Kornwalijskich Piratów i że chciał zostać marynarzem jak jego ojciec. Przyznał, że dziesięć lat wcześniej był w więzieniu za pobicie faceta, ale zapewniał, że tego nie zrobił, że wziął na siebie winę za przyjaciela. Przyrzekał, że jego życie całkowicie się odmieniło.

- Nie znoszę ludzi, którzy przemocą usiłują uzyskać to, czego chcą - oznajmił, wspominając o koledze, z którym kiedyś trzymał. - To nie w porządku, wiesz, tłuc ludzi - stwierdził stanowczo.

Siedziałam obok niego na kanapie, oczarowana olbrzymem, który w rzeczywistości był dużym misiem. Był tak wielki, że praktycznie pod nim ginęłam, kiedy się tuliliśmy i całowaliśmy. Chwycił mnie za rękę i delikatnie ją pogłaskał, jakby miał to była cenna porcelanowa lalka. Następnego dnia miał wcześnie wstać do pracy, ale przez cały ranek się kochaliśmy.

- Jakim cudem jeszcze mnie nie zmiażdżyłeś? - zachichotałam, kiedy wtoczył się na mnie.

- Bo odpowiednio rozkładam ciężar. - Przewrócił dziecinnie oczami.

Delikatnie kąsał mnie w szyję, a potem zaznaczył pocałunkami szlak do mojego ucha i z powrotem do ust. Jego język był delikatny i czuły, a ja poczułam eksplozję w brzuchu, rozlewającą się po całym moim ciele, od palców, które ściskał namiętnie w swoich dłoniach, w dół. Powoli i delikatnie zanurzał się we mnie, a ja zatraciłam się w jego ciemnych oczach, które z każdym pchnięciem robiły się większe. Nigdy nie przypuszczałam, że tak zwalisty mężczyzna może być w łóżku tak delikatny. Zasnęłam w jego czułych objęciach. Spocona, wyczerpana, ale szczęśliwa.

Odezwał się mój wewnętrzny budzik, żeby wstać i zajrzeć do Liama. Obróciłam się, by pocałować Shane'a, ale zamarłam i rozkoszowałam się chwilą. Patrzyłam, jak leży na plecach pogrążony w głębokim śnie, a jego wielka pierś unosi się i opada z każdym oddechem. Poranne słońce sączyło się do środka przez zasłony, oświetlając jego umięśnione ciało, ukazując tatuaże na torsie i rękach. Aż do tej pory nie przyglądałam się im uważniej. Czyżby to było to, co mi się wydawało? Pochyliłam się, starając się zrobić to bezszelestnie, żeby go nie obudzić. Na prawej ręce miał wytatuowany obraz kata w kapturze, który unosi miecz, jakby zaraz miał nim kogoś ściąć.

Hm.

Ale to nie wszystko. Na lewej ręce widniał tatuaż tygrysa odgryzającego czyjąś głowę. A wzdłuż ramienia i przedramienia tej samej ręki ciągnął się czarny, duży napis: "Wyjęty spod prawa". Zachichotałam na myśl o tym, że Shane uważał się za wyjętego spod prawa. Dlaczego chciał mieć na ciele tak brutalne tatuaże? Może zrobił je sobie, kiedy był dużo młodszy? Odegnałam obawy, tłumacząc sobie, że tatuaże wzięły się na pewno stąd, że chciał uchodzić za twardziela.

Shane wynurzył się z mojej sypialni późnym popołudniem. Zszedł po schodach, trąc zaspane oczy. Ja w tym czasie przygotowywałam w kuchni herbatę dla chłopców.

- Dobry wieczór - zażartowałam.

Podszedł do mnie od tyłu i przyciągnął do siebie; jego ciepło otuliło moje plecy niczym koc. Chciał mnie odwrócić i pocałować, kiedy zadzwonił telefon.

- Cholera, to mój szef - warknął i wyszedł porozmawiać do drugiego pokoju. Powiedział mi wcześniej, że skończył malowanie, którym się zajmował, więc nie musiał się chyba martwić? Starałam się coś usłyszeć, ale rozmowa skończyła się po kilku sekundach. Shane stał oszołomiony.

- Co? - spytałam.

- Zwolnił mnie, bo miałem dziś pracować i poprawić połysk, który mi niechcący wyszedł.

- Nie. - Zakryłam twarz dłońmi.

- To zwykły dupek - dodał spokojnie.

- Czuję się naprawdę źle, bo to ze mną spędziłeś dzień - powiedziałam.

- Przejdzie mu niedługo. Potrzebuje mnie - wyjaśnił.

Mówił tak, jakby wszystko miał pod kontrolą, więc odpuściłam, ale trochę mną to wstrząsnęło - musiałam naprawdę lubić Shane'a, skoro zaczynałam czuć się za niego odpowiedzialna. Miał być odskocznią. Wypełnić pustkę. Zezłościłam się na siebie, że straciłam czujność.

- Wracasz do domu wieczorem? - zagadnęłam, kiedy wyjmował jedzenie z lodówki. Moja czujność znów była na swoim miejscu.

- Obejrzyjmy jakiś film - zaproponował. Jedno spojrzenie na jego twarz i w oczy spaniela, które zrobił, i znowu się poddałam. Wiedziałam, że do weekendu znów będę silna.

Ale motyle w brzuchu wróciły i nie mogłam dać sobie rady z ogarniającym mnie uczuciem do Shane'a. Tak dobrze dogadywał się z moimi dziećmi, a one go polubiły. Wyciągnął Bena na przejażdżkę rowerową po wiejskich drogach, a ja przyrządzałam w domu posiłek. Zawsze uwielbiałam gotować, ale przez ostatnie lata nie wysilałam się za bardzo. Shane zainspirował mnie do tego, żeby znów włożyć kucharski fartuch. Wyciągnęłam walizkę z profesjonalnymi nożami i stary przepis na hiszpańskiego kurczaka, dzięki któremu zawsze zbierałam pochwały. Powoli, ale nieuchronnie, stawałam się zabawną, beztroską Tiną, którą kiedyś byłam.

Krojąc marchewkę, złapałam się na tym, że śnię na jawie o Shanie, a raczej o jego ciele. Zachichotałam - nie mogłam uwierzyć, że myślę o seksie, siekając warzywa. Nic dziwnego, mają falliczny kształt, pomyślałam, znów zachichotałam. Naprawdę dziwne było, że tak mnie do kogoś ciągnęło, a chemia między mną a Shane'em była zaskakująco silna. Nigdy nie miałam go dość i jak widać, nie byłam w stanie przestać o nim myśleć. Shane i Ben wrócili ubłoceni i spoceni, ale przejęci do granic.

- Uciekać stąd z brudnymi butami! - krzyknęłam, kiedy wbiegli za próg.

- Widzieliśmy fajniutkie miniaturowe konie i świnie - wypalił Shane.

- Tak, mamo, są takie maleńkie - dodał Ben z zaróżowionymi policzkami od jazdy na rowerze.

- Gdzie? O czym wy mówicie? - spytałam, usiłując ich uspokoić.

- W kamieniołomach, musimy zanieść im coś do jedzenia, zaraz - wysapał Shane.

Miałam ochotę powiedzieć: uspokój się, jak do moich dzieci, bo był taki przejęty, ale rozczulił mnie ten widok. Uśmiechał się i podskakiwał w miejscu, i nie przestawał opowiadać o minizwierzakach przez cały wieczór, aż w końcu zgodziłam się, żebyśmy poszli do nich następnego dnia.

Ben jechał na rowerze z przodu, a Shane prowadził swój obok mnie, kiedy polnymi ścieżkami zmierzaliśmy do kopalni piasku. Nie moglibyśmy sobie wymarzyć piękniejszego dnia; słońce świeciło na nas z góry, ptaki kryły się w żywopłotach rosnących przy drodze. Właśnie to kocham w Kornwalii, że czasami można iść wiele kilometrów i nie natknąć się na żaden samochód, jeżeli zna się boczne drogi.

Zeszliśmy ze ścieżki na piaszczyste wydmy, a ja zapadłam się głęboko, zanim zaczęłam się wspinać. Shane obserwował mnie, żeby mieć pewność, że nie stracę gruntu pod nogami. Nad naszymi głowami latały mewy, które krzyczały, kiedy zbliżaliśmy się do kopalni wyglądającej jak gigantyczny piaszczysty lej.

- Patrz, mamo! - zawołał Ben, wskazując małe zwierzaki na przyległym polu.

- Ojej, są śliczne - pisnęłam.

Shane otworzył torbę i podał Benowi kilka jabłek i marchewek, żeby nakarmił konie. Shane zwabił konika i delikatnie pogłaskał go po chrapach i grzywie. Był taki szczęśliwy. Sprawiał wrażenie, że dobrze się czuje w towarzystwie dzieci i zwierząt. Rozpromieniłam się. Chociaż zabrzmi to jak dowcip, z każdym dniem dostrzegałam coraz więcej oznak, że w końcu znalazłam kogoś, kto jest tym właściwym.

Dostrzegłam jego nowe oblicze, inne niż to, które znali inni, a przez to czułam się wyróżniona i potrzebna. W miasteczku wszyscy bali się Shane'a, bo był taki wielki i wiadomo było, że siedział w więzieniu. Czułam się, jakbym spotykała się z jakimś celebrytą, kiedy spacerowaliśmy po Penzance. Wszyscy pozdrawiali Shane'a z pochylonymi głowami, bojąc się spojrzeć mu w oczy. Ale dla mnie był jak duży puchaty miś, którego udało mi się oswoić. Czułam się przy nim bezpiecznie - był jak mój ochroniarz.

Wydaje mi się, że podświadomie szukałam mężczyzny, który mógłby mnie chronić, ponieważ nigdy tak do końca nie pozbyłam się wspomnień matki bitej przez swoich chłopaków. Nie mogłam uwierzyć, kiedy Shane powiedział, że nienawidzi mężczyzn, którzy znęcają się nad kobietami - to było tak, jakby umiał czytać w moich myślach. Udowodnił mi to nawet, kiedy byliśmy u niego.

Polegiwaliśmy na kanapie, gadaliśmy, gdy usłyszałam hałasy z mieszkania na górze. Spojrzałam na Shane'a, który zazgrzytał zębami, poirytowany, jakby wiedział, co się dzieje. Walenie i dudnienie nie ustawało, a we mnie zamarło serce, kiedy zorientowałam się, o co chodzi. Słyszałam już takie hałasy. Później był płacz i krzyk.

- Nie, nie, nie, przestań! - Dobiegł do nas kobiecy głos.

Bum!

- Proszę, Boże, nie - szlochała.

Trzask!

Zamknęłam oczy. Znalazłam się znowu w przyczepie, kiedy miałam sześć lat i tuliłam się do brata i sióstr, obawiając się o życie. Widziałam mamę bitą po twarzy przez jej chłopaka, jakby działo się to w tej chwili na moich oczach. Bum, trzask - bił ją w jej pięknie zarysowane kości policzkowe.

- No, chodź tu, suko - warknął, chwytając ją za włosy, i ciągnął tyłem do sypialni. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem i słyszeliśmy tylko krzyki i płacz, i błaganie, żeby przestał.

Bum! Odgłos przywołał mnie do teraźniejszości. Shane zerwał się z kanapy i zaczął nerwowo chodzić po pokoju.

- Co za przeklęty dupek, co za dupek! - wrzeszczał, prężąc wielkie muskuły i odciągając ręce do tyłu jak Hulk. Charczał przez nos jak rozwścieczony byk na arenie.

- Nie, proszę, przestań! - zawołała znów kobieta.

- Dość tego! - krzyknął i ruszył po schodach, a ja za nim, drepcząc mu po piętach.

- Shane, proszę cię, nie wtrącaj się - błagałam z korytarza, ale było za późno. Już walił pięścią w drzwi sąsiada.

- Otwieraj! - Napierał. Rumieniec wywołany złością rozlał mu się z karku na twarz i Shane wyglądał, jakby zaraz miał eksplodować.

Drzwi się otworzyły.

- Czego? - spytał wysoki facet w kamizelce, z tłustymi ciemnymi włosami i z potem ściekającym mu z czoła.

No to teraz się zacznie, pomyślałam, chowając się na korytarzu. Myślałam, że Shane powali go parą, która z niego uchodziła.

- Mam dosyć wysłuchiwania tego w kółko. Nie będziesz, gnojku, bił kobiety - wycedził facetowi w twarz. - Nie będziesz, gnojku, bił kobiety - powtórzył, celując palcem jak z pistoletu.

Te słowa były jak muzyka dla moich uszu. W końcu odnalazłam brakujący element układanki, którego szukałam całe życie. Poprzysięgłam sobie, że nigdy nie skończę z damskim bokserem, tak jak moja matka, i wydawało mi się, że właśnie dopięłam swego.

Gry miłosne

Myślałam, że miesiąc miodowy powinien trwać sześć miesięcy, nie trzy - powiedziałam, ukrywając twarz w dłoniach.

- Za chwilę się zjawi. - Starała się mnie pocieszyć Lorraine.

Noc w miasteczku była dla mnie ostatnio rzadkością, dlatego cieszyłam się, że mogę się wystroić i że będę tańczyć z Shane'em. Miał się spotkać ze mną i Lorraine kilka godzin temu, a tymczasem nie odbierał telefonu. Ogarnęły mnie złe przeczucia, że coś jest nie tak. Zawsze miałam silną intuicję, która w tej chwili mnie przerażała. Dlaczego tak się przejmujesz, Tino? Wrzuć na luz, ganiłam się. Ale nie umiałam. Zakochałam się.

- Ty zostań i się szykuj, a ja skoczę do niego - powiedziała Lorraine, starając się pomóc.

- Dzięki, sis - westchnęłam z uśmiechem. To było zdrobnienie, którego używałam wobec wszystkich sióstr.

Usiłowałam skupić się na prostowaniu włosów, nakładaniu makijażu, ale niepokój we mnie narastał. Do tej pory mogłam na Shanie całkowicie polegać. Był dżentelmenem i idealnym chłopakiem. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego mnie wystawił.

Podskoczyłam lekko, słysząc odgłos drzwi zatrzaskujących się za Lorraine. Usiłowałam sprawiać wrażenie rozluźnionej, ale moja siostra znała mnie doskonale.

- I co? - Coś było nie tak. Miała to wypisane na twarzy.

Wzięła głęboki oddech, po czym niechętnie przekazała mi informację.

- Nie odbiera telefonu dlatego, że bawi się z jakimiś laskami w mieszkaniu. - Uniosła brwi.

Przewróciło mi się w żołądku.

- Jak to: laskami? - wydusiłam z siebie.

- Upił się w mieszkaniu pełnym bab - wyjaśniła znowu.

Kolana się pode mną ugięły, a przez głowę przemknęło tysiąc myśli pełnych zazdrości. Wyobraziłam sobie, jak tuli te wszystkie piękne blondynki. Siedziałam na kanapie, trzymając się za głowę.

- O mój Boże, jaka ze mnie idiotka. Myślałam, że mnie lubi - wyznałam, spoglądając na Lorraine i szukając potwierdzenia.

Zagryzła wargę, niepewna, co powiedzieć. Zawsze się wspierałyśmy w sercowych problemach, na pewno widziała, że cierpię.

- Bo lubi... - zaczęła, ale przerwał jej dzwonek komórki. - To Shane - powiedziała, spoglądając na numer na wyświetlaczu.

Byłam zła. Czekałam na niego cały wieczór, a on mnie olał i wybrał imprezę z tabunem dziewczyn. Nie zamierzałam tego tolerować. Miałam do siebie trochę szacunku.

- Chce z tobą rozmawiać - oznajmiła Lorraine, wyciągając do mnie telefon.

- Nie - warknęłam. - Nie chcę z nim rozmawiać, dziękuję.

Lorraine niepewnie przekazała wiadomość, a potem spojrzała na mnie po dalsze wskazówki.

- Nie przejmuj się, przecież i tak wychodzimy. - Puściłam do niej oko. Nie miałam zamiaru dać się stłamsić jakiemuś facetowi, choćby nie wiem, jak mnie to bolało. Szybko włożyłam czarne spodnie i niebieski top bez ramiączek w białe serduszka i spryskałam się perfumami Lorraine. - Wychodzimy - oznajmiłam. Ale kiedy otworzyłam drzwi, pojawił się Shane w taksówce. Oczy miał czerwone i podpuchnięte, jakby pił od wielu godzin. Posłał mi potulny uśmiech i wyciągnął ręce, żeby mnie uściskać. - Nie - powiedziałam, odpychając go. - Co to za dziewczyny, które u ciebie były? - spytałam stanowczo. Nie miałam zamiaru owijać w bawełnę. Nie dzieliłam się moim chłopakiem z innym dziewczynami.

- Nie, nie, to wcale nie tak - błagał, przysuwając się, żeby mnie pocałować.

- Naprawdę? - Wyciągnęłam rękę, żeby go powstrzymać.

- To tylko koleżanki. - Starał się odzyskać moje zaufanie. - Stare znajome - urwał niecierpliwie.

Przyglądałam mu się przez parę chwil, ale moja zbroja została przedziurawiona, jak tylko posłał mi uśmiech. Może te dziewczyny to naprawdę tylko koleżanki? Przecież zanim się pojawiłam, miał jakieś życie. I w dodatku był ze mną taki szczery.

- W porządku - wymruczałam, a on wziął mnie w ramiona. Ale kiedy się do siebie tuliliśmy, znów ogarnął mnie niepokój. Po głowie tłukła mi się myśl, że on jest bardziej atrakcyjny ode mnie. Że ja, matka dwojga dzieci, nie mogę konkurować z tymi młodymi dziewczynami, z którymi flirtował. Może się mną znudził i dlatego zaczął się z nimi spotykać? Nigdy wcześniej nie wątpiłam tak w siebie, więc dlaczego robiłam to teraz? Wyczuwałam, że coś jest nie tak, ale wolałam teraz o tym nie myśleć.

Odpędziłam od siebie zmartwienia, wszyscy wsiedliśmy do taksówki i pojechaliśmy do miejscowej dyskoteki. Lorraine i ja musiałyśmy trochę nadrobić, bo Shane zdążył wypić już parę cydrów i był tak porywczy jak nigdy wcześniej. Lorraine przewróciła oczami, jakby chciała powiedzieć: "tacy są faceci", i podreptałyśmy na szpilkach w stronę baru, żeby wypić kilka ulubionych mocnych drinków; Shane zdążył przywitać się z połową dyskoteki, bo wszyscy znali go z widzenia.

Wyginałyśmy się na parkiecie, kiedy Lorraine chwyciła mnie za rękę i obróciła.

- Co wyprawia Shane? - sapnęła.

Z przerażeniem patrzyłam, jak Shane wyciąga pasek z dżinsów i układa go sobie w dłoniach jak garotę. Odchylił ramiona do tyłu i napiął mięśnie jak goryl. Brakowało tylko, żeby zaczął się walić w pierś i udawał, że jest królem dżungli. Nie miałam pojęcia, co chce zrobić.

- Chcesz spróbować? - warknął, wymachując paskiem przed twarzą nieznajomego mężczyzny, który szedł do baru.

- O mój Boże - zakryłam dłonią usta w niedowierzaniu. Facet popatrzył na niego jak na wariata i poszedł dalej.

- No to dalej. - Shane pchnął go. Wszczynał bójkę z nieznajomym.

- Co za idiota - syknęłam do Lorraine. - Chodź, wracamy do domu. - Wskazałam szatnię.

Shane bardzo szybko się połapał i wyciągnął rękę, żeby mnie zatrzymać. Strąciłam ją, ale mnie obrócił.

- Nie, nie, nie, proszę, nie idź - błagał. Mina rozwścieczonego byka zamieniła się w spojrzenie skrzywdzonego szczeniaka.

- Co ty wyrabiasz? - spytałam, wyciągając ręce, zrozpaczona.

- Przepraszam, przepraszam - powtarzał, głaszcząc mnie po rękach.

Strząsnęłam je, ale jak tylko się odwróciłam, znowu dopadł Bogu ducha winnego mężczyzny.

- Musimy go stąd wyciągnąć - szepnęła Lorraine.

Skinęłam głową, ale chyba słyszał całą naszą rozmowę.

- Przepraszam, przepraszam. - Znowu był obok i usiłował przeciągnąć mnie na swoją stronę.

Czy on w coś gra? Spojrzałam na Lorraine, która widziała przerażenie w moich oczach.

- Nigdy więcej z tobą nie wyjdę - warknęłam, gniewnie spoglądając na pasek, który trzymał w zaciśniętych dłoniach.

- Nie, proszę, nie zostawiaj mnie tu - błagał.

Poszedł za nami i wsiadł do taksówki, ale nie mogłam się zmusić, żeby na niego spojrzeć przez całą drogę do Lorraine. Byłam zła i przestraszona jednocześnie. Nie znałam Shane'a od tej strony i nie spodobało mi się to, co widziałam.

- Daj spokój, Ti, tak się tylko wygłupiałem - jęknął, dając mi lekkiego kuksańca w żebra. Pieszczotliwie nazywał mnie Ti, ale to nie była pora. Ukryłam twarz w dłoniach i myślałam o tym, co się przed chwilą stało.

Jest pijany, na pewno nie myślał, co robi, tłumaczyłam sobie. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywał. Całkiem spora grupka osób z dyskoteki, które znałyśmy, również trafiła do Lorraine, i jej salon oraz kuchnia były teraz oblegane przez pijanych z papierosami i piwem w dłoniach. Shane uwielbiał być w centrum zainteresowania, więc się wygłupiał, żeby zwrócić na siebie uwagę, a ja pilnowałam, czy nikt nie strząsa popiołu na dywan. Chociaż Shane był zajęty nawiązywaniem znajomości, wyczuwałam, że cały czas ma mnie na oku. Kiedy się przesunęłam, jego wzrok podążył za mną. Obejrzałam się za siebie, a on natychmiast znalazł się przy mnie.

- Wszystko w porządku? - spytałam nerwowo.

- Uhm. - Skinął głową.

Chciałam, żeby ta noc się już skończyła. Wszystko potoczyło się nie tak. Lorraine zgadła, o czym myślę, i odciągnęła mnie na bok.

- Chcę, żeby ci wszyscy ludzie sobie poszli - jęknęła. Tusz do rzęs rozmazał jej się pod oczami i widać było, że jej też przydałby się porządny sen.

- Chcesz, żeby sobie poszli? - wtrącił się Shane. Wzrok znów miał dziki.

- Tak. - Lorraine skinęła głową.

- Nie ma sprawy. - Shane wypiął pierś.

Spodziewałyśmy się, że każe wszystkim wyjść, ale on, ku naszemu przerażeniu, zamachnął się nogą i zaczął kopać wszystkich facetów siedzących na podłodze. Słychać było odgłos buta uderzającego w skórę.

- Au, spokojnie, facet - sapnął jeden z gości.

- Won! - ryknął i znów zaczął kopać.

Zrobiło się zamieszanie. Wszyscy zerwali się na nogi i ruszyli do drzwi.

Co on wyrabia? - zastanawiałam się. Skrzywiłam się, kiedy dziewczyna obok mnie krzyknęła.

- Psychol! - wrzasnął ktoś, wychodząc.

W pustym pokoju zapadła martwa cisza. Mnie i Lorraine odjęło mowę.

- No, pozbyłem się ich - uśmiechnął się chytrze.

- Zgadza się - warknęła Lorraine. Posłała mi zatroskane spojrzenie.

Założyłam ręce na piersiach i zaczęłam stukać nogą jak zdenerwowany rodzic. Spojrzał na mnie spod gęstych czarnych rzęs, a ja zmiękłam. Nie miałam siły się kłócić o tak późnej, a raczej wczesnej godzinie nad ranem. Wyciągnęłam rękę i zaprowadziłam go do łóżka w wolnym pokoju mojej siostry. Wiedziałam, że dobry sen wszystkiemu zaradzi.

Kilka godzin później obudziło mnie napierające na mnie wielkie ciało Shane. Wtoczył się na mnie, kiedy się budziłam i wiedziałam, że chce seksu. Pachniał alkoholem i testosteronem, ocierał się o mnie, a ja pozwoliłam, żeby moje ciało wtopiło się w niego. Jak mogłam być na niego zła, kiedy było mi z nim tak dobrze? Przestałam się opierać i oddałam mu się.

Tego dnia Shane miał potwornego kaca, ale znowu stał się wielkim misiem, którego znałam i kochałam. Zobaczyłam jego agresywne oblicze, ale pocieszałam się, że ta agresja była skierowana w stronę mężczyzn. Shane jest dobry, tylko trochę za dużo pije, tłumaczyłam sobie. Nikt nie jest doskonały i każdy zasługuje na drugą szansę. Moja siostra przyznała, że pewnie był bardzo pijany i uspokajała, że to jednorazowy wybryk.

Ale nie był to jednorazowy wybryk. Szef Shane'a nie wybaczył mu tego, że nie pojawił się w pracy, przez co ją stracił. Zamiast szukać innego zlecenia na malowanie i remont, wszystkie wieczory, kiedy nie byliśmy razem, spędzał na imprezowaniu, a dnie na odsypianiu kaca. Nie przeszkadzałoby mi to tak bardzo, ale ciągle wydzwaniał do mnie, kiedy był wstawiony, a ja słyszałam w tle śmiechy i piski dziewczyn. Nigdy wcześniej nie martwiłam się tym, że chłopak mnie zdradza, ale te jego telefony sprawiały, że czułam się bardzo niepewnie. Dzwonił, a ja potem snułam domysły, do czego się posunie. Czasami nie odzywał się przez kilka dni z rzędu, wtedy myślałam o najgorszym. Nasz związek się zmienił - teraz to on trzymał wodze, a mnie się to nie podobało. Gdybym była ze sobą szczera, musiałaby przyznać, że zachowuje się jak mój były chłopak.

Zajmowałam się robieniem rzeczy, które zwykle wypełniały mi czas - odwoziłam Bena do szkoły, zaprowadzałam Liama do przedszkola, spotykałam się z przyjaciółmi, robiłam zakupy - ale te rutynowe czynności sprawiały, że czułam się stara i niepotrzebna, kiedy myślałam o zabawie, jaką drażnił mnie Shane. Rzeczy, które kiedyś uwielbiałam, traciły swój blask.

- Chodź, Liam, odwiedzimy babcię - powiedziałam, biorąc synka na ręce.

Do tej pory wizyty u niej były dla mnie przyjemnością. Biedna babcia musiała zachodzić w głowę, co się ze mną dzieje, bo odpływałam do własnego świata, kiedy gawędziłyśmy nad herbatą i ciastem.

- Słowo daję, że Liam rośnie z dnia na dzień - zachwycała się.

Rozmawiałyśmy o banalnych rzeczach, w czym kiedyś odnajdywałam pociechę, a teraz mnie to irytowało. Nie była to jej wina, czułam się tak, bo ciągle niepokoiłam się Shane'em.

- Tak, robi się z niego duży chłopak - przyznałam, zdejmując go z kolan i stawiając na ziemi. Nie mogłam przyznać przed babcią, że jakiś facet owinął mnie sobie wokół palca.

Wróciłam myślami do czasów, kiedy byłam dzieckiem, jak wracałyśmy ze szkoły i zastawałyśmy mamę płaczącą na kanapie, bo kolejny facet zdradzał ją na lewo i prawo. Przez kilka lat po rozpadzie jej drugiego małżeństwa ta historia powtarzała się dzień w dzień.

- Na miłość boską - mruczałam pod nosem, mijając ją. - Jak możesz się tak przejmować tym gościem? - rzucałam, idąc na górę do swojego pokoju. Nie chciałam jej pocieszać, gardziłam nią za to, że nie umiała wziąć się w garść.

- Zostawiłam ci tam herbatę - mówiła mama, kiedy mijałam stół ze śniadaniem po drodze do szkoły.

Zawracałam, brałam herbatę i wylewałam ją do zlewu na oczach matki i jej partnera na jedną noc.

- Brzydzę się tobą - cedziłam przez zęby i wychodziłam. Nigdy nic nie powiedziała. Nadal robiła mi herbatę jakby nigdy nic.

I nagle ja, w wieku dwudziestu dziewięciu lat, pozwoliłam, żeby ktoś owinął mnie sobie wokół palca.

- Pamiętasz, jak dziadek zabierał nas wszystkich w weekendy na targ na jajka z bekonem i frytki? - przypomniała babcia, a kąciki jej uśmiechniętych oczu rozpromieniły się szczęściem.

Wyciągnęłam rękę i z czułością uścisnęłam jej dłoń. Babcia zawsze wiedziała, kiedy mam doła.

- Tak, i zawsze po drodze do domu zatrzymywaliśmy się na ciastko z kremem. A potem mieliśmy rybę z frytkami na podwieczorek. - Przypomniałam sobie nasze pełne brzuchy po weekendzie u dziadków.

Nerwowo sprawdziłam telefon. W dalszym ciągu nie zadzwonił. Gdzie jest? Zastanawiałam się. Mieliśmy się spotkać dziś wieczorem.

- Jeszcze kawałek ciasta, kochanie? - Babcia przerwała mi rozmyślania.

Na pewno znów jest z tymi dziewczynami.

- Nie, dziękuję. - Byłam za bardzo niespokojna, żeby jeść.

No dalej, Nash, powiedziałam do siebie, zacznij wreszcie żyć.

Ale chociaż bardzo chciałam coś zrobić, moje życie zatrzymało się do czasu wiadomości od Shane'a. Wiedziałam, że powinnam skreślić wspólne plany na wieczór i zrobić własne, ale pragnęłam go tak bardzo, że trzymałam dla niego otwarte drzwi. Czekanie doprowadzało mnie do szaleństwa, więc kiedy Liama zabrał jego tata, wybrałam się do Lorraine po wsparcie.

- To nie wygląda dobrze - powiedziała. Nawet ona, która na początku była największą wielbicielką Shane'a, teraz się od niego odwracała.

- Wiem, wiem - wymruczałam, kuląc się na sofie.

Zjadłyśmy kolację i oglądałyśmy razem telewizję, a ja przez cały czas sprawdzałam telefon w nadziei, że się pomyliłam i nie odebrałam od niego połączenia. Ale nic.

- Idę się położyć. - Lorraine ziewnęła.

- Dobranoc. - Zdobyłam się na uśmiech.

- Nie czekaj na niego - ostrzegła.

- Nie będę.

Ale to właśnie miałam zamiar zrobić. Nie mogłam spać; po głowie krążyły mi myśli, że mnie zdradza. Oglądałam film za filmem i modliłam się, żeby zadzwonił. Musiałam się na chwilę zdrzemnąć, bo obudził mnie dźwięk telefonu. To był Shane. Było wpół do piątej.

- Byłem ze znajomymi, mogę do ciebie wpaść? - spytał. Wcale nie było słychać, żeby było mu przykro.

- Tak, wpadnij - powiedziałam i się rozłączyłam. - Ech, ty idiotko, zganiłam się na głos, skręcając włosy dłońmi. Nienawidziłam się za to, że pozwalam mu pojawiać się i znikać, kiedy mu się podoba, ale potwornie go pragnęłam. Tęskniłam za nim.

Czułam to cholerne pragnienie, którego boi się każda dziewczyna.

Shane kazał mi czekać na siebie kolejne półtorej godziny. Ścisnęło mnie w żołądku, kiedy otworzyłam mu drzwi. Wyglądał niechlujnie, jakby już był pod wpływem kaca, czuć było od niego fajkami i alkoholem. Oparł się o framugę i wsparł głowę na ręce.

- Wpuścisz mnie? - spytał, przyglądając mi się badawczo.

Cofnęłam się, żeby dać mu wejść. Pewnie, że miałam zamiar go wpuścić, ale nienawidziłam się za to, że jestem taka słaba. Usiadł niedbale na krześle w kuchni, jakby nic go nie obchodziło. Boże, wyglądasz super, nawet kiedy masz kaca, pomyślałam, wpatrując się w jego przystojną twarz. Usiadłam naprzeciwko niego. Wykończona. Odkaszlnęłam.

- Gdzie byłeś? - zaskrzeczałam nerwowo.

Uśmiechnął się szelmowsko. Wiedział, że może ze mną robić, co chce. Powiedział, że był z koleżankami. Tym razem nie było przeprosin ani tłumaczenia. Widziałam, że czerpie przyjemność z tego, że jestem zazdrosna. Usiłowałam się bronić, mówiąc, że jego zachowanie jest nie do przyjęcia, ale on wiedział, jak mnie zranić. Ni stąd, ni zowąd rzucił:

- Jestem z niewłaściwą siostrą - uśmiechnął się.

Zatkało mnie. Wpatrywałam się w niego z niedowierzaniem, mrużąc oczy ze złości.

- Ty dupku. - Miałam dość.

- Tylko żartuję - zachichotał, starając się odzyskać prowadzenie. - Chciałem się tylko przekonać, jak zareagujesz. - Wyciągnął do mnie rękę.

Odsunęłam szybko dłoń i przycisnęłam ją do piersi. Nie byłam już zła, było mi po prostu bardzo smutno. Shane sprawiał, że czułam się jak śmieć - i tak byłam przybita, ale przez to byłam jeszcze bardziej niepewna siebie. Problem w tym, że mnie zdenerwował, więc kiedy zaczął być dla mnie miły, poczułam ulgę.

Znów wyciągnął rękę i delikatnie wziął mnie w ramiona. Tęskniłam za tym uczuciem całą nic. Byłam jak narkomanka - szczęśliwa tylko wtedy, kiedy dostałam swoją działkę: Shane'a. Zaprowadziłam go do wolnego pokoju Lorraine, a on wziął mnie na ręce i położył na łóżku. Był trzy razy większy ode mnie, czułam się maleńka, kiedy leżałam pod jego pulsującym ciałem. Zdjął T-shirt, ukazując wytatuowany tors i odgarnął mi włosy z oczu. Tatuaż na ręce "Wyjęty spod prawa" pasował do niego bardziej, niż sądziłam. Jego obowiązywały inne zasady niż wszystkich pozostałych. Utkwił we mnie ciemne oczy.

- Kocham cię - wyszeptał.

Ścisnęło mnie w żołądku. Te słowa brzmiały w moich uszach jak muzyka. Zagryzłam dolną wargę, żeby powstrzymać się od płaczu, bo byłoby to zawstydzające.

- Ja też cię kocham - przyznałam i pocałowałam go.

Wtedy on przejął stery. Zdarł ze mnie ubranie, rozrzucił je po pokoju i wcisnął się we mnie.

- Kocham cię - powtórzył, poruszając się coraz szybciej. - Kocham cię, kocham cię, kocham cię. - Nie przestawał. Powiedział mi to z pięćdziesiąt razy, kiedy się kochaliśmy. W końcu zamknęłam mu usta pocałunkiem, żeby go uciszyć.

Zasnął natychmiast, ale ja leżałam rozbudzona w jego ramionach i wpatrywałam się w sufit. Byłam jednocześnie szczęśliwa i smutna. Szczęśliwa, że go odzyskałam, smutna, bo zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę jestem dla niego wystarczająco atrakcyjna. Będziesz musiała się bardziej wysilić, jeżeli chcesz go zatrzymać. Będziesz musiała bardziej go zadowalać, mówiłam sobie. Byłam gotowa na wszystko, żeby tylko nie odszedł.

Koniec wersji demonstracyjnej.