Ostatnie dni jesieni są dla Anaheim, miasteczka położonego
w południowej Kalifornji, dniami zabaw i uroczystości. Kończy się
naówczas winobranie całe, więc miasto roi się tłumami ludności
robotniczej. Nic bardziej malowniczego nad widok, jaki przedstawia
ta ludność, złożona w mniejszej części z Meksykanów, głównie zaś z
Indjan Cahuilla, którzy dla zarobku przybywają aż z dzikich gór
San-Bernardino, leżących w głębi kraju. Jak jedni, tak i drudzy
roztasowują się na ulicach i placach do sprzedania, czyli tak
zwanych lotach, na których sypiają pod namiotami, albo wprost pod
gołem niebem, wiecznie w tej porze roku pogodnem. Śliczne to
miasto, otoczone kępami eukaliptów, rycynusów i drzew pieprzowych,
wre jakby jarmarkiem gwarnym i hałaśliwym, a stanowiącym dziwne
przeciwieństwo z głęboką i poważną ciszą pustyni, porosłej
kaktusami, która zaczyna się zaraz za polami winogradu. Wieczorem,
gdy słońce kryje promienny swój krąg w toniach oceanu, a na różowem
niebie widać również różowo oświecone klucze dzikich gęsi, kaczek,
pelikanów, mew i żórawi, ciągnących tysiącami z gór ku oceanowi, w
mieście zapalają się ogniska, i rozpoczyna się zabawa. Minstrelowie
murzyńscy klekocą w kastaniety, przy każdem ognisku słychać odgłosy
bębnów i mrukliwe tony
bandża; Meksykanie tańczą na rozciągniętych
ponszachulubione swe bollero; Indjanie wtórują im, trzymając w
zębach długie, białe laski sans-kiotte,lub rzucając okrzyki:
e viva! ; ogniska, sycone czerwonem drzewem, huczą i
strzelają iskrami, a przy krwawych ich blaskach widać skaczące
postacie, dokoła zaś - miejscowych osadników pod rękę z pięknemi
żonami i córkami, przypatrujących się zabawie.
Dzień jednak, w którym ostatnie grono zostaje wytłoczone
indyjskiemi nogami, jest jeszcze uroczystszy, zjeżdża albowiem
wówczas z Los Angeles
wędrowny cyrk pana Hirscha, Niemca, a zarazem właściciela
menażerji, złożonej z małp, kuguarów, lwów afrykańskich, jednego
słonia i kilkunastu zdziecinniałych ze starości papug: "the
Greatest Attraction of the World!". Jakoż Kahuillowie oddają
ostatnie
pezos, których nie zdołali przepić, aby tylko widzieć
nietyle dzikie zwierzęta, bo tych w San-Bernardino nie brak, ile
artystki, atletów, klownówi wszystkie cuda cyrkowe, które wydają im
się co najmniej "wielką medycyną", to jest czarodziejstwem możebnem
do spełnienia tylko z pomocą sił nadprzyrodzonych. Ściągnąłby
jednak na siebie słuszny, a Bóg widzi niebezpieczny gniew pana
Hirscha, ktoby myślał, że cyrk jego jest przynętą tylko dla Indjan,
Chińczyków lub Murzynów. Przeciwnie: przybycie cyrku pociąga za
sobą zjazd nietylko okolicznych osadników, ale nawet mieszkańców
sąsiednich mniejszych miast: Westminster, Orange i Los Nietos.
Ulica "Pomarańcz" bywa wówczas tak zapchana wozami i powozikami
najrozmaitszych kształtów, że niepodobna się przecisnąć. Cały
wielki świat "setlerski"staje, jak jeden mąż. Młode, zgrabniutkie
miss, z jasnemi grzywkami na oczach, powożąc z kozłów, rozjeżdżają
z wdziękiem ludzi po ulicach, szczebiocą i szczerzą ząbki;
hiszpańskie senioritas z Los Nietos rzucają długie, powłóczyste
spojrzenia z pod tiulowych zasłon; zamężne damy z okolicy, ubrane
według ostatniej mody, z dumą wspierają się na ramionach ogorzałych
farmerów, którym za cały strój służą obdarte kapelusze, rypsowe
pantalony i flanelowe koszule, zaścięgnięte w braku krawatów na
hetkę i pętelkę.
CIĄG DALSZY TEKSTU W PEŁNEJ WERSJI
