Imieninowe przyjęcie, na którym Krzysztof poznał Barbarę, odbywało się w dużym pokoju, służącym gospodarzowi jednocześnie za pracownię. Kilka antycznych mebelków, dwie nowoczesne kanapy pod ścianami, na kreślarskim stole ustawionym w kącie - butelki. Wiek obecnych na spotkaniu wahał się między trzydziestką a czterdziestką. Kobiety zadbane, wyglądały młodo. Mężczyźni o długich włosach i szczupłych sylwetkach, reprezentujący rozpowszechniony styl przedłużonej młodości, ubrani byli w obcisłe dżinsy i kolorowe marynareczki.
Głośny i przenikliwy dzwonek u drzwi. Jeden, drugi, trzeci. Rozmowy ucichły, spojrzenia skierowały się ku przedpokojowi. Gospodarz, architekt, poszedł otworzyć. Wrócił z uśmiechającym się niepewnie Krzysztofem. Przybyły od razu podszedł do stołu z butelkami i cicho powiedział do gospodarza:
- Nalej, ręce mi się trzęsą, nie chcę robić przedstawienia.
- Oczywiście - odpowiedział gospodarz i nalał wódkę do kieliszka.
- Wszystkiego najlepszego w dniu imienin, Jurek.
- Dziękuję, Krzyś - uśmiechnął się solenizant.
W przeciwległym pokoju stały dwie kobiety i mężczyzna. Jedna z nich, wskazując wzrokiem na Krzysztofa, spytała cicho:
- Kto to?
- Och - odpowiedziała druga - jego już dawno się nie nosi.
- Dziesięć a może dwanaście lat temu napisał książkę - poinformował mężczyzna. - Był wtedy głośny.
- I co? - spytała pierwsza.
- Odpadł - oświadczył mężczyzna.
- Pije - dodała druga.
- Ale coś w nim jest - po chwili milczenia odezwała się pierwsza.
- Jego już dawno się nie nosi, Basiu - dobitnie powtórzyła druga z kobiet.
- Pić, to on tak naprawdę już nie pije. Po prostu odpadł. Nie wytrzymał tempa. Żal mi go nawet... - stwierdził mężczyzna.
- Nieważne - przerwała pierwsza. - O czym to mówiliśmy?...
A tymczasem przy stole z butelkami Krzysztof wychylił kolejny kieliszek.
- Teraz trochę lepiej - westchnął.
- No widzisz... - gospodarz uśmiechnął się.
- Nie przyniosłem ci żadnego prezentu, Jurek, ale wiesz, jestem zupełnie pusty.
- Nieważneeeee...
- Dla mnie ważne. Pożycz tysiąc.
Solenizant sięgnął do kieszeni, a na jego twarzy pojawił się słodko-kwaśny uśmiech.
Przyjęcie było już w fazie agonalnej. Resztka gości rozmawiała niemrawo. Butelki prawie całkowicie opróżnione walały się po kątach.
Krzysztof siedział w fotelu, obok siebie postawił flaszkę wódki i wpatrywał się w obraz wiszący naprzeciw niego. Rysy miał rozmyte alkoholem.
- Krzyś! - zaryczał do niego facet z końca pokoju. - Kiedy dostaniesz Nobla?
- Daj mu spokój - przerwał gospodarz.
- Wolno mi się zapytać - upierał się pijany. - Krzyś, skurczybyku, kiedy dostaniesz Nobla?
Krzysztof wpatrzony w obraz uśmiechnął się bezwolnie; cienka strużka śliny wypłynęła mu z kącika ust, wytarł ją wierzchem dłoni.
- Nie chcesz ze mną gadać? - pijany ruszył ku siedzącemu.
Gospodarz usiłował przytrzymać go za ramię, pijak jednak strząsnął dłoń Jerzego.
- Zostaw - bełkotał - zostaw, wolno mi chyba pogadać. - Podszedł do Krzysztofa i stanął nad nim. - Pamiętasz, jak piętnaście lat temu mówiłeś, że wkrótce dostaniesz Nobla?
Krzysztof nie odpowiedział. Sięgnął po butelkę, wlał w gardło łyk i sennym gestem odstawił ją.
- Marek, proszę cię, bądź dobrze wychowany, daj spokój - mitygowała pijanego żona.
- Tak? Ja mam być dobrze wychowany?! A ten tutaj może nawet narzygać na środek pokoju i wszystko będzie w porządku, bo to bidny, nieszczęśliwy facet!
- Marek, proszę cię - bez przekonania powtarzała żona.
Krzysztof podniósł butelkę. Marek wyrwał mu ją.
- Nie będziesz teraz pił! Pogadamy sobie!
W pokoju zrobiło się cicho. Krzysztof jakby nie zauważył, że odebrano mu wódkę. Uśmiechał się nieprzytomnie i wciąż wpatrywał się w obraz.
- Mówiłeś, że dostaniesz Nobla - zaczął cicho facet - mówiłeś wiele innych rzeczy, byłeś taki ważny, jakbyś... I co? - podniósł głos. - I co? Zeszmaciłeś się! Musisz to sobie wreszcie wbić do tego pijanego łba! Dziwki za tobą latały! Pamiętasz? - Marek już prawie krzyczał. - Moja obecna żona też. Myślisz, że o tym nie wiem?
- Marku... - głos żony brzmiał cicho.
- Popatrz na siebie - ciągnął pochylony nad Krzysztofem Marek. - Kim ty jesteś? Biednym, żałosnym nieudacznikiem. Gnojem! Szmatą! Słyszysz, co do ciebie mówię?
Krzysztof sięgnął tam, gdzie przedtem stała butelka, nie znalazłszy jej na powrót położył rękę na poręczy fotela.
- Najpierw posłuchasz, co ci powiem, a dopiero potem się napijesz - syczał Marek. - Powinieneś się wziąć za jakąś uczciwą robotę, powinieneś coś ze sobą zrobić!
- Krzywo wisi - bełkotliwie stwierdził Krzysztof, wskazując na obraz.
Marek uderzył go wierzchem dłoni w usta. Głowa Krzysztofa podskoczyła. Powolnym ruchem podniósł rękę do twarzy, wytarł wargi i zapatrzył się w zakrwawione wnętrze dłoni.
- Krzywo wisi - powtórzył.
W pokoju zaległa pełna dezaprobaty cisza. Marek rozejrzał się.
- Zdenerwował mnie!... - krzyknął. I cicho, nienawistnie dodał: - Szmaciarz!
- Dosyć tego! - głos Barbary był spokojny. - Wszyscy zachowaliśmy się jak bydlaki. A pan - zwróciła się do Marka - powinien się leczyć.
Podeszła do Krzysztofa, ujęła go za rękę, podniosła z fotela.
- Idziemy - powiedziała stanowczo.
Była ciemna noc, gdy znaleźli się na ulicy. Barbara otworzyła samochód. Obok niej stał Krzysztof.
KONIEC BEZPŁATNEGO FRAGMENTU
ZAPRASZAMY DO ZAKUPU PEŁNEJ WERSJI
