Budzę się. Nie wiem, ile czasu spałam. Potwornie boli mnie głowa. Powoli otwieram oczy i od razu dostrzegam, że coś jest nie tak. Nie jestem w swoim łóżku, w swojej miękkiej pościeli z motywem kolorowej łąki. Na ścianie nie ma fototapety z dmuchawcami, na którą patrzę codziennie po przebudzeniu. Jest przerażająco cicho. Leżę na czymś niewygodnym i szybko dociera do mnie, że to niewielka sofa ogrodowa. Przeciągam dłonią po twardej ratanowej plecionce, która przez ostatnie godziny wbijała mi się w plecy. Musiałam bardzo się wiercić, bo obie poduszki zamiast pode mną spoczywają teraz na podłodze. Niepokój narasta, bo pamiętam tę szarą terakotę, znam tę piwnicę! Zrywam się na równe nogi, a to, co widzę, paraliżuje mnie. Wszędzie jest krew. Na meblach, ścianach, na podłodze i na mnie.

Zaczynam płakać. Z początku jest to szloch, który z sekundy na sekundę przechodzi w wycie. Próbuję zetrzeć czerwień z moich rąk, ale krew już zaschła i to nie ma sensu. Rozglądam się gorączkowo i wtedy dostrzegam, że jest tu ze mną ktoś jeszcze. Z miejsca, w którym stoję, nie widzę twarzy, bo postać jest odwrócona plecami. Przez chwilę nie mogę się ruszyć. Coś mi podpowiada, żeby zostać tam, gdzie jestem, ale w końcu muszę jakoś zareagować. Podchodzę bliżej i widzę skrępowane ciało z raną od szyi aż do pasa, rozrzucone bezwładnie na krześle. Serce przyspiesza mi jeszcze bardziej, bo wiem, kto to jest.

Nie mam pojęcia, ile czasu gapię się na ten obraz. Chłonę najmniejszy detal, zafascynowana zawartością ludzkiego ciała. Przez ułamek sekundy wmawiam sobie, że to wszystko nie dzieje się naprawdę, przecież nie może. W mojej głowie panuje chaos, a niedorzeczne skojarzenia mnożą się w nieskończoność.

Nagle cofam się do dzieciństwa. Jestem w kuchni z mamą. Widzę garnek wypełniony krwistoczerwonymi wiśniami, które razem drylowałyśmy, a zaraz zrobimy z nich dżem. Po chwili mam przed oczami rubinowe maliny w dużym słoju, zasypane cukrem kilka godzin wcześniej. Jestem pewna, że czuję teraz ich zapach. Zauważam, że powoli tracą swój kształt, stając się przepyszną breją, idealną do zimowej herbaty. Te wspomnienia dają mi chwilę wytchnienia, powodują, że mój oddech odrobinę zwalnia. Obrazy jednak przeskakują jak oszalałe i znowu jestem z mamą w kuchni. Widzę, jak wlewa karmazynową ciecz do białej miski i miesza składniki na kaszankę, a ciemna krew spływa po jej rękach. Czuję ścisk gardła i jakiś żar zalewa moje ciało. Mam wrażenie, że płonę, i wtedy budzę się z odrętwienia.

Obrzydzenie, to teraz czuję. Znów jestem w piekle.

Padam na kolana, a moim ciałem szarpią torsje. Łzy nie przestają płynąć i nie wiem, czy to z przerażenia czy przez wymioty. Wycieram twarz o koszulkę i odwracam się bokiem, bo nie chcę dłużej na to wszystko patrzeć. Wiem, że muszę zapanować nad sobą. Próbuję uspokoić oddech, ale na próżno, bo po kilku sekundach moje serce znów gwałtownie przyspiesza, a ja nie mogę złapać tchu. Ta myśl już jest w mojej głowie i to ona mnie paraliżuje. Przypominam sobie, jak się tu znalazłam i co robiłam ostatniej nocy. Mój umysł pracuje na najwyższych obrotach. W końcu dostrzegam drzwi, wstaję więc z podłogi, ale zanim zrobię krok, zastygam w bezruchu, porażona kolejną myślą. Słyszę w uszach pisk. Zerkam na swoje zakrwawione ręce i znowu zalewa mnie fala mdłości. Założyłam, że będę następną ofiarą, ale nie brałam pod uwagę, że to ja mam coś wspólnego z jego śmiercią.

Oszołomiona osuwam się na ziemię, nie mam siły krzyczeć.

1 Fragment piosenki Tylko mnie kochaj zespołu Goya, tekst: Magdalena Wójcik ?

2 Fragment piosenki Tylko mnie kochaj zespołu Goya, tekst: Magdalena Wójcik ?

3 Camilla Läckberg Księżniczka z lodu ?

4 Zofia Nałowska Granica ?

5 Michaił Bułhakow Mistrz i Małgorzata ?

6 Sofokles Antygona ?

7 Autor nieznany. ?

8 Fragment piosenki Zespołu IRA Szczęśliwego Nowego Jorku, słowa Marek Kościkiewicz ?

9 Michaił Bułhakow Mistrz i Małgorzata ?