1Wstęp

Problem uszkodzenia więzadła krzyżowego (ang. antertior cruciate ligament, ACL) jest obecnie niezwykle aktualny. Szybkie tempo życia oraz coraz popularniejszy aktywny tryb spędzania czasu sprzyjają wzrostowi częstości urazów stawu kolanowego. Wśród wszystkich urazów występujących w sporcie uszkodzenia stawu kolanowego stanowią około 70%1.

Problem ten potwierdzają statystyki - w Polsce 1 osoba na 1000 mieszkańców leczona jest z powodu uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego (ACL). W USA przeprowadzanych jest około 127 000 zabiegów rekonstrukcyjnych więzadła krzyżowego przedniego. Pomimo ponad wieku od przeprowadzenia pierwszej rekonstrukcji ACL temat ten nadal wzbudza wiele kontrowersji, a olbrzymia liczba publikacji świadczy o randze problemu.

Racjonalnym uzasadnieniem przeprowadzenia operacji rekonstrukcyjnej jest umożliwienie powrotu do zawodowego uprawiania sportu oraz zminimalizowanie ryzyka wystąpienia pourazowego procesu zwyrodnieniowego2.

Wnioski z niedawnej metaanalizy wskazywały na zaskakująco niski odsetek powrotów do uprzedniego poziomu sportowego po rekonstrukcji ACL (44%) w 3-letnim okresie obserwacji3.

W swojej pracy podjąłem się oceny, jak rekonstrukcja ACL wpływa na funkcję stawu kolanowego oraz poprawę jakości życia operowanych przeze mnie pacjentów, a także czy i w jakim czasie powrócili oni do uprawiania sportu.

Jednak wieloletnie obserwacje dowodzą, że oceny wyników leczenia oparte wyłącznie na badaniach klinicznych nie zawsze są w pełni zrozumiałe i zgodne z odczuciami i preferencjami leczonych4-6. Dlatego w swojej pracy posłużyłem się trzema ankietowymi kwestionariuszami, które wypełniali sami pacjenci. Satysfakcjonująca ocena skuteczności leczenia postrzegana przez pacjentów stanowi istotny element warunkujący ich jakość życia4,7-8.

Do chwili obecnej powstało zarówno wiele rodzajów technik operacyjnych, jak i programów rehabilitacyjnych. Uzależnione są one nie tylko od rozmiaru i miejsca uszkodzenia, ale przede wszystkim od czasu, jaki upłynął od urazu, wieku pacjenta, jego aktywności oraz kondycji fizycznej. W swojej pracy ściśle nadzorowałem proces rehabilitacyjny swoich pacjentów, wykonywałem wielokrotne kontrole, będąc w stałym kontakcie z zespołem fizjoterapeutów.