obudzić sny - Edyta Nowak

co ty wyprawiasz

życie moje

między światami

sama tu stoję

spoglądam w tęczy

złote kolory

we mnie grasują

czarne demony

nie umiem ich zlepić

wciąż uciekają

w czarne kruki

się zamieniają

wzlatują wysoko

szponami chwytają

resztki mnie w otchłań

głęboko rzucają

codziennie rano spoglądam w lustro

szukam dziewczyny z tamtych lat

w odbiciu widać tylko cierpienie

zmarszczki na twarzy rysuje świat

oczy przepełnia czara goryczy

łez wylewają strumienie do rzek

usta nie znają słodkiego uśmiechu

spoczywa na nich smutek i żal

ciało bezwładne szuka dotyku

takiego co budzi motyli szał

za oczu spojrzeniem

za serca biciem w miłości życiem

codziennie rano spoglądam w lustro

na smutne zamglone odbicie

w samotnej krainie

samotna dziewczyna

powoli traci życie

zatańcz ze mną zatańcz

ten jeden jedyny raz

chwyć moją rękę chwyć

dla mnie zatrzymaj czas

obejmij w tańcu obejmij

szal ze mnie zerwij

poprowadź odważnie poprowadź

w szaleństwa ton wprowadź

tańczmy do rana w kroplach szampana

zatopmy strapienia i troski

w tańcu zatrzymaj gasnący płomień

swym pocałunkiem po ciele mym płyń

tym jednym drżeniem oczu spojrzeniem

zabierz w rozkoszy smak

wirując w tańcu w objęciach twych

pozwól się skryć pozwól śnić

uwolnij mnie z czeluści

ciemnej i zimnej

z lodu serce

by zaczęło znów bić

z deszczowej krainy

zziębniętą mokrą obolałą

bym mogła żyć sobą całą

wypij ze mnie rzekę łez

która zalała mą duszę

pozwól się w tobie osuszyć

by serca nie ubywało

wyprowadź do słońca

bym ogrzać się mogła

i ułóż wygodnie

na zielonej polanie

otul dłonie spękane

spraw bym poczuła od nowa

serca swego bicie

odbuduj mnie

bym znów pokochała życie

każdego dnia

napięcie

wzburzenie

niepokój kochanie

nienawiść

harmider zazdrość i gniew

niechęć gotujesz na obiad serwujesz

i na kolację pełna zastawa

udręka

cierpienie

strapienia i męka

a nocą ciemną rośnie ten strach

niepewność i lęk

obawa i zgroza

ot cała życia proza

dzisiaj układ mam z aniołem

dał mi skrzydła by polatać

by popatrzeć co tam w dole

i jak rany swe załatać

świat ujrzałam całkiem inny

otworzyłam wreszcie oczy

tu na górze świat niewinny

a na dole łza łzę toczy

kiedy zejdę już na ziemię

kiedy skrzydła oddam białe

wtedy zmienię najpierw siebie

uratuję strzępki małe

poukładam mały świat

otworzę serce malutkie

podążę ścieżką bez bólu i wad

rozpocznę od nowa życie calutkie

w pościeli kładę swe ciało

zamarznięte i kruche

bez ciebie

jeszcze suche

zanurzę się w niej

bo za chwilę mi przyjdziesz

na jawie we śnie

ubrany w kolory tęczy

a nocą każdą obejmujesz czule

odkrywasz miejsca nie znane

delikatne dłonie jakby z nici pajęczyn utkane

gdy rankiem Cię ujrzę

i zjemy śniadanie

a ty boso po cichu bez słów

wymykasz się szybko

lecz przyjdziesz mi znów

noc taka ciemna

dziwnie tak

zmęczone oczy

wytrzeszcz północy

pies dziwnie szczeka

najeżył swoją sierść

ktoś obok stoi ktoś jest

taka stargana

czekać muszę jasnego rana

i znowu cisza

dookoła martwa

gdzieś tam za ścianą

znowu ten krzyk

wezmę wody łyk

bym nie spragniona

była tej nocy

a gardło nie wyschło

wołając pomocy

w martwą ciszę

pozwól mi odejść

z twojej niewoli

pozwól mi cieszyć się życiem

powoli

tam gdzie jest słońce

chce widzieć je

księżyc i gwiazdy na nocy tle

pozwól mi odejść po cichu spokojnie

bez słów zbędnych szarpań wzajemnych

pozwól mi odejść od ciebie już

nie rań mnie tonem z kolcami róż

nie ma już nic pomiędzy nami

dzielimy się tylko obowiązkami

wygasła miłość ta co jej nie było

zmuszona siła trochę fałszywa

pozwól mi odejść bo serce mi pęka

dusza już jęczy

bo to udawanie bardzo mnie męczy

przyrzekałeś mi przyjaźń

taką prawdziwą

mówiłeś mi często

że jestem wyjątkową dziewczyną

i na zawsze przy mnie będziesz

że posiadam ten dar

którego zazdrości mi każdy

a ty ze mną będziesz

mówiłeś też że serca swego dajesz połowę

i że czasami traciłeś głowę

ale zawsze przy mnie będziesz

że do końca życia będziesz mówił

jak dużo dla ciebie znaczę

i zawsze przy mnie będziesz

mówiłeś też że w każdej potrzebie

mogę liczyć na ciebie

bo na zawsze przy mnie będziesz

a dziś już wiem

że te słowa te obietnice

były puste bez pokrycia

a obiecywałeś do końca życia

może kiedyś spotkamy się

powiem wtedy

że nigdy o tobie nie zapomniałam

jeśli spotkamy się

powiem wtedy

że zawsze o tobie myślałam

gdy spotkamy się powiem wtedy

że tak musiało być

jak już spotkamy się za kilka lat

zapytam wtedy

gdzie byłeś gdy cię potrzebowałam

co robiłeś gdy łzy wylewałam

opuściłeś choć tak kochałam

a dziś chcesz ze mną być

gdy ja nauczyłam się

bez ciebie żyć

tylko ty

dostrzegłeś w tych oczach

iskierki tlące się jeszcze w popiele uczuć

tylko ty

widziałeś uśmiech w tej twarzy

choć spowita smutkiem cierpieniem

tylko ty

słyszałeś szepty z tych ust zaszytych milczących

tylko ty

odkryłeś wnętrze tej duszy uwięzionej za kratami losu

i tylko ty

przez grube mury doświadczeń złych

poczułeś umierającego serca bicie

to ty tylko ty

przywróciłeś to życie

wczoraj wszystko było nasze

nasze wschody i zachody

nasze deszcze nasze burze

nawet ziemia była nasza

tak jak ptaki wszystkie drzewa

nawet róże

wczoraj wszystko było nasze

nasze niebo nasze gwiazdy

nasze wspólne uniesienia

wspólne plany i marzenia

wczoraj wszystko było nasze

dziś już nie ma wspólnych chwil

dzisiaj nie ma słowa my

dziś oddzielny mamy świat

dzisiaj nie ma tamtych nas

oto ja

jak lwica dzielna waleczna

o niezniszczalnej sile

nie dam się wam

krew wysysające słabych dusz

rzucić na kolana się nie dam

oto ja

wojowniczka i strażniczka

tych co jeszcze kuleją

podnoszę upadłe anioły

przeprawa przez życie

łatwa nie była

wykułam potężną zbroję

gotowa do walki

oto ja

niczym ptak w locie

wypędzam was

jesteście pokonani

jak feniks jestem

oto ja

już więcej nie spłynie

z żadnych oczu łza...

przyszedłeś dziś do mnie

widziałam cię

choć oczy nieprzytomne

chwyciłeś w ramiona

ogromną miłością pragnieniem nieznanym

tak tajemniczym i tak czekanym

przyszedłeś do mnie

widziałam twą postać

tak mało tak krótko

nie mogłeś zostać

gdy rankiem o świcie

swe oczy otwieram

resztki snu z tobą w szkatułkę zbieram

pragnę cię zamknąć w sercu na dnie

byś nie przychodził tylko we śnie

chce budzić się z tobą widzieć i czuć

z tobą oddychać marzenia swe snuć

śmierć powolna

bardzo boli

to odcinana

kawałek po kawałku

cząstka duszy i ciała

jesteś jak nóż

tylko

tniesz głęboko

zostawiając jedynie ból

przedziera się krew

wypływa pomiędzy nami

skurczone żyły

tętna brak

trudno się goją

rany szarpane

to krzyk

choć głos już padł

jeśli chcesz zabić

to zrób to raz