Obleśne, obrzydliwe i smutne wierszyki - Mateusz Kozłowski

Poranek martwy chłodny

Wilk zmarznięty głodny

Zamglone bezkresne niebiosa

Na liściach osadza się rosa

Szelest wiatru kroku

Ofiary uciekające od wzroku

Uszy szukają dźwięku

Oddech pełen lęku

Serce nabiera rozpędu

Oddech dorównuje jego tempu

Spojrzenie pragnienia

Łowca ruszył się z cienia

Bieg przez głód

W liściach chłód

Świst wiatru w uszach

Pragnienie się niespokojnie porusza

Kły toną w krtani

Wilk ofiarę rani

Pisk śmierci

Martwy nadal się wierci

Biały wilk

Głód zamilkł

Pysk za to krwisty

A wzrok kamienisty

Stado demonów

W moim sercu

Szukają plonów

W pustym miejscu

Ten wrzask

Martwe ściany

Ten trzask

Grzechot kościany

Każdy z nich

To jestem ja

Każdy z nich

Zrodzony w snach

To światło

Ten blask

Tunel gardło

Ten wrzask

Uciekaj stąd

Dym i kurz

Uciekaj na ląd

Pole krwistych róż

Tunel nicości

Gryzący promień

Zniknęły mdłości

Wodospad wspomnień

Krwotok myśli

Jestem trup?

Pocztówkę mi wyślij

Czy to Bóg?

...