MARZENA SADOCHANOWY ŚWIAT. NOTATKI Z PRACY NAD NUMEREM

Rewolucja.

Tak, to jest rewolucja. Zastanawialiśmy się, czy tak nazwać to wydanie, ale wystarczy sobie wyobrazić pracę teatralną pięć, dziesięć lat temu i dzisiaj. Od modyfikacji pojedynczych słów po nowe dokumenty - w widoczny sposób życie teatralne burzliwie stwarza się na nowo. Były ofiary i poprzedni system został podważony radykalnie.

Język.

Zmienia się pierwszy. Rewolucja to nowa gramatyka. Najpierw się z niej śmieją, potem nie wypada jej nie używać, aż w końcu staje się przezroczysta.

Troska.

To ona jest w centrum działań już nie jako darowany gest, ale norma. Obok empatii, akceptacji, równowagi, wspólnotowości i uważności. Czyli troski.

Spotkanie.

Nie dajcie się zwieść. Właściwie to 192 strony o spotkaniu. Często nieudanym i krzywdzącym. Często z marzeniem o pełnym bezpieczeństwie i całkowitym zrozumieniu. No i co, że utopijnym.

Smutek.

Właściwie trzeba jasno powiedzieć, że jeśli musimy do regulaminów i umów wpisywać szacunek, to jest po prostu smutne. Oglądamy zbiorową porażkę. Ale pewnie bez niej nie zaczynają się rewolucje.

Nadzieja.

Wiele osób piszących w tym numerze angażuje się w zmiany. Wiele osób, których nie ma w tym numerze, pracuje na te zmiany. Wiele osób, które zaczynają pracę w teatrze, zaczyna ją już zupełnie inaczej.

Nowy świat.

Może dlatego, że wysychają jeziora, a wojny zmieniają wszystko tak głęboko, że nawet tego nie widzimy, czas przyspieszył. I to, co kiedyś odbywało się ewolucyjnie, teraz zmienia się z dnia na dzień.

Nowy człowiek.

Gdybym była odważniejsza, napisałabym we wstępie do "Notatnika Teatralnego", że to rewolucja wrażliwości. Już nie obowiązuje zasada, że przetrwają najsilniejsi. Właśnie powstają warunki dla tych, których wcześniej teatr zjadłby na śniadanie. I to będzie najciekawsze. Oglądać teatr, jaki zrobią.

Marzena Sadocha