There is no society, nie ma społeczeństwa. Słowa te wypowiedziała Margaret Thatcher w październiku 1987 roku. Ówczesna brytyjska premier nie wiedziała jeszcze, jak dokładnie to stwierdzenie trzydzieści lat później opisuje stan, w którym znajdują się kraje Zachodu. Żelazna Dama, zbyt zaangażowana od 1979 roku w politykę prywatyzacji i redukcji wydatków publicznych, piętnowała tych, którzy "oczekiwali zbyt dużo od społeczeństwa, powołując się na swoje rzekome prawa socjalne, a ignorując własne obowiązki". To przesłanie zrozumiał nie tylko obóz konserwatywny, ale cała klasa rządząca Zachodu. Profetyczna wizja oznajmiała wielkie oderwanie się świata z wyższych sfer, który porzucając dobro wspólne, pogrąża kraje Zachodu w chaosie zrelatywizowanego społeczeństwa.

Historyczny rozwód pomiędzy wyższymi sferami oraz nizinami objawia się osłabieniem społecznej kategorii, która niosła w sobie wartości amerykańskiej oraz europejskiej way of life1, a mianowicie klasy średniej. Od tego momentu żyjemy w czasach aspołeczeństwa. Liberalny projekt Thatcher zaszedł dalej niż wyobrażała to sobie sama autorka. Ceną za wprowadzone reformy ekonomiczne było nie tylko poświęcenie całej klasy robotniczej na ołtarzu globalizacji, ale poświęcenie społeczeństwa w ogóle.

W 1994 roku historyk Christopher Lasch wspominał już o odrywaniu się elit2. Proces ten okazuje się obecnie o wiele bardziej radykalny, ponieważ dziś dotyczy znacznie większego obszaru relacji klas dominujących i wyższych, winnerów i ich klientów. Zerwanie więzi, nawet tej opartej na konflikcie, sprawia, że upadamy w aspołeczeństwo. Od teraz no more society. Kryzys reprezentacji politycznej, atomizacja ruchów społecznych, cytadelizacja burżuazji, brunatnienie klasy pracującej oraz ponadnarodowe uwspólnotowienie są znakami wyczerpania modelu, który nie utrzymuje już społeczeństwa.

W obliczu dezercji burżuazji i osuwania się państwa opiekuńczego, ale przecież także na skutek tożsamościowych napięć i paranoi, klasa pracująca próbuje stawiać opór, zachowując podstawowe elementy swojego kapitału społecznego i kulturowego. Pozbawiona władzy ekonomicznej i reprezentacji politycznej ludność wywiera presję na wyższe sfery, które w odruchu obronnym już rozpoczęły intelektualne i geograficzne wycofywanie się. Fala populizmu, która przetacza się obecnie przez świat Zachodu, jest zaledwie widzialną częścią soft power klasy pracującej, która zmusi świat społecznych szczytów do dołączenia do prawdziwego ruchu społeczeństwa lub zniknięcia.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Seria ESEJ (wybrane)

W serii ukażą się:

SERIA ESEJ

Pierwsza z serii trzech powieści autorstwa Constance Debré, byłej adwokat, córki wysoko urodzonej baskijskiej modelki i francuskiego dziennikarza z rodziny od pokoleń należącej do politycznego establishmentu. Play boy to dziennik kobiety, która odchodzi od męża, od doniosłego zawodu, porzuca rodzinę, życie pod stałym adresem, która przekreśla rodowód. To dziennik kobiety, która wybiera kobiety, to dziennik maksymalnego wkurwienia, próba spisywania kolejnych etapów w odnajdywaniu siebie, lub odtwarzaniu siebie na nowo, próba spisywania swej egzystencjalnej tułaczki, miłosnych uniesień, seksualnych eksploracji i ponoszonych za wszystkie swoje wybory konsekwencji. Play boy to odzwierciedlanie życia w literaturze, jego rekonstrukcja poprzez literaturę, to nawet forma istnienia. Play boy jest jak skok w zimną wodę, to szok termiczny, który szybko zmienia się w ruch i krótkimi rozdziałami mknie niczym pociąg TGV. Znany magazyn kulturalny napisał, że to Masakra piłą łańcuchową w artykule z Wikipedii. Być może. To w każdym razie narodziny pisarki. Jej odrodzenie się w języku [...].

SERIA ESEJ

Porzucenie duszących kompleksów oraz staroświeckiego podejścia do seksu to rzeczy na wskroś pozytywne. Rewolucja seksualna przyniosła nam wolność i pozwoliła zasmakować ekscytującej mieszanki swobody erotycznej oraz osobistej autonomii. Zgadza się? Otóż nie, jak przekonuje w swojej skłaniającej do refleksji książce Louise Perry. I choć powrót do obyczajów seksualnych panujących przed epoką lat sześćdziesiątych XX wieku nie byłby ani możliwy, ani pożądany, to zdaniem autorki, amoralny libertynizm, bezduszne odczarowanie postulowane przez liberalny feminizm oraz rozerotyzowanie współczesnej kultury przynoszą więcej strat niż korzyści. W świecie zdominowanym przez wszechobecną pornografię i łatwy, często brutalny seks - gdzie wszystko jest dozwolone, a jedyną rzeczą mającą znaczenie jest zgoda - prawdziwy sukces odniosło niewielkie grono wysoko postawionych facetów, natomiast kobiety zmuszane są do zaspokajania męskiego popędu, którego poziom najczęściej przekracza ich własny. [...].