Odliczanie? Jeszcze nie...

Jagoda Koteł, lat czterdzieści z ogonkiem - niewielkim co prawda, ale wystarczającym, by rodzina spisała ją na straty pod względem rozrodu - popijała wino, przyglądając się siostrzeńcom. Może i dobrze, pomyślała, patrząc na podłączonych do smartfonów chłopaków, że matka położyła już na jej macicy krzyżyk i zrezygnowała z marzeń o posiadaniu dodatkowych wnuków. Te, które urodziła Malina, siostra Jagody, to na tę rodzinę było aż nadto. Gdyby ona też coś takiego z siebie wypchnęła, musiałaby podjąć trudne decyzje, z których część można by nawet uznać za przestępstwo. Ewentualnie zachować się, jak przystało na przysłowiową matkę Polkę, i wychować swoje potomstwo w nadziei, że nie uduszą jej pewnej nocy poduszką, by dobrać się do jej majątku.

- Jak na nich patrzę, to zastanawiam się, czy ciotka Hanka nie miała racji. - Malina usiadła obok Jagody, zerkając jej przez ramię na nieczytelne gryzmoły.

Ciotka Hanka była ciotką, ale ich matki Franciszki. Siostry nie do końca ogarniały koligacje rodzinne, bo zdaje się, że fachowo to były wnuczkami ciotecznymi, a nie siostrzenicami. Łatwiej jednak było nazywać ją po prostu ciotką. I mniej tłumaczenia ludziom, co to znaczy babka cioteczna i czy to na pewno nie ciotka babcina.

- Mówisz o swoich gówniakach? - zapytała tamta, dolewając sobie wina.

Malinie nie zaproponowała. Ktoś musiał prowadzić samochód. Padło na młodszą siostrę. Ze szwagrem za kierownicą wolała nie ryzykować. Życie rzucało kłody pod nogi, ale ostatnio pod jej stopami rosły same drzewka szczęścia. Miała sporo powodów na koncie bankowym, by nie przenosić się w zaświaty przed czasem.

- Przestań tak nazywać moje dzieci. To podłe. Też ich nie lubię, ale kocham, więc uważaj sobie. Mówiłam o Mańku.

- Dlaczego jak o nim mówisz, to używasz liczby mnogiej? - zdziwiła się Jagoda.

- Bo akurat spojrzałam na niego i dzieciaki, stąd ta liczba mnoga, ale to nastolatki. One jeszcze się rozwijają intelektualnie, emocjonalnie i społecznie, więc mogę mieć nadzieję, że w końcu wyjdą na ludzi. Za to Maniek zalicza regres w każdej możliwej sferze - wyjaśniła siostrze Malina.

- Aha... Ciekawe. Bo przyszło mi do głowy, że ten gnojek ma tyle wad, że trudno uwierzyć, że mogą być skumulowane w jednej osobie i rozdzieliłaś je na jego osobowości - zakpiła Jagoda.

- On nie ma żadnej osobowości, a co gorsza, gówniaki... - zająknęła się - znaczy się moi chłopcy, zaczęli go naśladować.

Zdaniem Jagody tamci dwaj byli wiernym odbiciem swego ojca, ale ostatnich kilka tygodni, które spędziła z Maliną pod jednym dachem, sprawiło, że znów poczuła siostrzaną więź, więc taktownie przemilczała swoje spostrzeżenia.

- Myślisz, że jak się z nim rozwiodę, to poznam jeszcze kogoś fajnego, komu chciałoby się być wzorem dla dwóch nastolatków?

Jagoda spojrzała na szwagra. Nie sądziła, że to możliwe, ale w ciągu ostatniego tygodnia udało mu się przytyć dobrych kilka kilogramów. Możliwe, że po prostu spuchł z zawiści, ale sądząc po pustej lodówce, to nie była zawiść.

- Może nie mów tak głośno o rozwodzie. On już próbuje najeść się na zapas - poradziła jej, nawet nie siląc się na zgryźliwość.

- Przynajmniej nie pije.

- Ale nadal pali, i to jeszcze więcej niż wcześniej.

- Nie w domu.

- Za to w ogrodzie, a jest susza. Puści nam chatę z dymem, a nie mamy jeszcze ogarniętych wszystkich formalności i nie wiem, czy należałaby nam się kasa z ubezpieczenia.

- Maniek! - wrzasnęła piskliwie Malina. - Masz też zakaz palenia!

- Ale Malinko...

- Załatwione. - Zignorowała męża. - Jagoda, nie odpowiedziałaś mi na pytanie. W moim wieku można jeszcze kogoś poznać? Wiesz, takiego do rzeczy? Kto zaakceptuje samotną matkę z... - Spojrzała na synów. Dwunastolatek i trzynastolatek. Już nieźle dawali jej popalić, a co będzie dalej? Maniek nie miał na nich żadnego wpływu. - Z nimi?

Jagoda ponownie spojrzała na szwagra. Niedopinająca się na brzuchu koszula. Guzik lada moment pęknie, jak wystrzeli, trafi kogoś w oko. Pod pachami wielkie plamy. W domu panował przyjemny chłód - klimatyzacja to zaraz po kole największe osiągnięcie ludzkości, a ten nie dość, że spocony jak świnia, to jeszcze drapie się po jajach. Oblech jak się patrzy. Zdegustowana pokręciła głową i odpowiedziała wzgardliwie:

- Każdy byłby lepszy. Ciotka Hanka miała rację. Już dawno powinnaś się z nim rozwieść. A co do warchlaków... - Kątem oka zerknęła na siostrzeńców. - Masz tyle kasy, że możesz wynająć sobie męską nianię. To też rozwiąże problem męskiego wzorca.

- Hm... To też myśl... - westchnęła Malina i stwierdziła żałośnie: - Mogłam też nie wychodzić za mąż za niego. Miałaś rację. Wiesz, że wczoraj przyłapałam Mańka, jak wymieniał sprośne wiadomości na portalu randkowym? Obrzydliwość. - Wzdrygnęła się na wspomnienie tego, co przeczytała. - I pomyśleć, że przestałam z tobą rozmawiać, bo myślałam, że go uwiodłaś na moim weselu, a ta świnia przespała się z druhną.

- Mówiłam ci wtedy, że przespałam się tylko z jego bratem i kuzynem.

- TYLKO?!

- Przecież nie jednocześnie. Osobno. Z jednym na weselu, z drugim na poprawinach. Wiedzieli o tym wszyscy poza tobą. - Jagoda nie zamierzała pocieszać siostry. Sama sobie nawarzyła piwa, to niech je teraz pije. - Nigdy cię nie okłamałam.

- To fakt - przyznała Malina. - A jakby tego było mało, to gnój miał czelność twierdzić, że gdybym uprawiała z nim seks, to nie musiałby go szukać gdzie indziej. Gnój! - powtórzyła inwektywę z zaciekłością. - Wypomina mi obwisłe cycki, a sam wygląda jak Budda i nie widzi w tym problemu.

- Powiedziałaś mu już o testamencie ciotki? - zapytała Jagoda, przeczuwając odpowiedź, nim ta padła.

- Jasne, że nie. Myśli, że wszystko odziedziczy nasza mama, i jest zajęty wchodzeniem teściowej w tyłek. Za bardzo mnie to bawi, by go uświadomić, że to mnie w tyłek powinien włazić. Kiedy się dowie, dopiero będę miała ubaw. - Malina nie miała w sobie krzty litości. Była bardziej podobna do Jagody, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. - Rzucę go, jak mi się znudzi zabawa. Już mnie na to stać. Wcześniej trzymał mnie przy nim kredyt i niskie dochody. Teraz nie mam powodów, by z nim zostać. Nawet sypnę mu trochę grosza, niech zna chamskie serce. Tak, zdecydowanie rozwód to doskonały pomysł, ale dopiero jak mu dowalę.

Jagoda uśmiechnęła się lekko. Geny ciotki Hanki dawały o sobie znać. Ujawniły się późno, ale za to przejmowały kontrolę. Spojrzała z uznaniem na młodszą siostrę. Może ciotka widziała w niej więcej, niż mówiła, nazywając ją zazwyczaj głupią i bezużyteczną. Jagodę nazywała mściwą i cwaną, ale w jej słowach pobrzmiewała nutka dumy, a sądząc po pamiętnikach, które pozostawiła starszej córce swej siostrzenicy, wiedziała, że tamta zrobi z nich właściwy użytek.

Pod warunkiem że istnieją.

A ona je znajdzie, nim uczyni to ktoś inny.

Ciotka nawet po śmierci utrudniała jej życie.

- Jesteś okrutna - powiedziała do Maliny. Ostrość słów łagodził szelmowski uśmiech.

- Należy mi się za te wszystkie lata, nie sądzisz? - Pytanie było retoryczne, toteż Jagoda nie zadała sobie trudu, by na nie odpowiedzieć.

Maniek otarł rękawem koszuli pot z czoła. Pogrzeb za dwie godziny, a te dwie już mają stypę, sądząc po pustej butelce. Do tego po śmierci ciotki Hanki, po latach milczenia przeplatanego dogryzaniem i kłótniami, nagle zaczęły się dogadywać. Teściowa była zachwycona, a on czuł, że to miecz obosieczny. Jagoda była wredną suką, która nie dość, że prze po trupach przez świat, to jeszcze tańczy na gnijących zwłokach, nie zadając sobie trudu, by wytrzeć obcasy.

Jedno jej spojrzenie kilkanaście lat temu powiedziało mu, że szwagierka wie, kim on jest. Gnojkiem. Po dziś dzień pamiętał to chłodne, taksujące spojrzenie, gdy Malina przedstawiła go siostrze. W ułamku sekundy we wzroku Jagody pojawiła się pogarda, a uniesiona lekko brew i niemal niesłyszalne prychnięcie, które wydobyło się z jej zaciśniętych ust, gdy zignorowała jego wyciągniętą do powitania rękę, mówiły wszystko. Do tego podczas wesela spoliczkowała go, kopnęła, a na sam koniec wyśmiała. Owszem, trochę go fantazja poniosła, ale to nie była jego wina, tylko bimbru, którym poczęstował go dziadek. Nie zamierzał aż tak się upić, by dobierać się do szwagierki. To był przypadek. Polował na druhnę.

Teraz nie dość, że siostry zakopały topór wojenny, to jeszcze zawiązały jakiś tajny sojusz. Rozmawiały półgłosem. Milkły, gdy był w pobliżu. Zerkały na niego spod oka. Coś knuły, na sto procent. Dobrze, że nadal był ulubionym zięciem. Głównie dlatego, że Malina nie doniosła matce o jego licznych zdradach i romansach, no i brak konkurencji robił swoje. Był jedynym zięciem. Innego nie miała i mieć nie będzie. Kto by się żenił z Jagodą? Samobójca albo masochista. Albo któryś z tych, co to lubią, jak kobieta nimi pomiata. O tak, taki ze szczęścia merdałby ogonem calutki boży dzień. Nikt nie potrafił upodlić człeka tak jak jego szwagierka.

Do tego wczoraj głupio podpadł Malinie. Tak głupio, że bardziej to już się chyba nie dało. Przyłapała go, jak kasował stare wiadomości. I za nic nie dała sobie wytłumaczyć, że nic złego nie zrobił. Znaczy się teraz, bo aktualnie był wierny. Niestety, rozmowa z żoną przypominała grę w pomidora, tyle tylko, że cokolwiek by powiedział, to zamiast "pomidor" mówiła, a właściwie darła się "łajdak!". Na ogół miała mu znacznie więcej do powiedzenia i nie była to najgorsza inwektywa, która padła pod jego adresem, ale wczoraj Malina jakby się zacięła i poza tym jednym słowem nic więcej nie wychodziło z jej ust. Może by i docenił tę powściągliwość, gdyby na koniec nie wbiła mu z całej siły obcasa w stopę. Bolało jak cholera. Kopniak Jagody w jądra kilkanaście lat wcześniej był przy tym niczym.

Nie dość, że na swoją obronę nie miał zupełnie nic, to jeszcze nie mógł powiedzieć żonie, ile dobrego dla niej uczynił. Gdyby nie on, Jagoda zostałaby jedyną spadkobierczynią ciotki. Ten ogromny dom, konta bankowe, lokaty, papiery wartościowe i cokolwiek jeszcze zmarła posiadała byłyby jej. Niedalej jak wczoraj znalazł kolejny, ukryty w domu testament, w którym jego szwagierka była wyłączną dziedziczką całej fortuny. Spalił go w ogródku, gdy nikt nie patrzył, a w nagrodę dostał zakaz palenia papierosów.

Trudno, jak znajdzie jeszcze jakiś, spuści go w toalecie. Nie pozwoli, by majątek przeszedł w ręce nienawidzącej go szwagierki. Ustawowo dziedziczyła najbliższa krewna, czyli Franciszka Koteł, siostrzenica raczej nieświętej pamięci ciotki Hanki. Gdyby znaleziono któryś z testamentów, Jagoda na pewno by się nie podzieliła kasą, a teściowa Franciszka na pewno by coś odpaliła. Na nią mógł liczyć. Starsza kobieta była łagodna, wyrozumiała i wychowana w poczuciu, że to mężczyzna jest głową rodziny.

Malina nie miała też pojęcia, że tej nocy, gdy zmarła ciotka Hanka, on wcale nie chciał nikogo ratować, a bohaterem to został przez przypadek. Zamierzał udusić Jagodę we śnie, by ta nie mogła dziedziczyć. Dzieci nie miała, męża nie miała, kurde, nie miała nawet kota, więc wszystko przypadłoby teściowej. Ta zaś, mając już tylko jedną córkę, wspierałaby finansowo wyłącznie ją, a że wypadki chodzą po ludziach, a Franciszka też już przekroczyła sześćdziesiątkę, i to jakiś czas temu, więc po śmierci matki wszystko odziedziczyłaby Malina. Plan był doskonały.

Tylko nie został zrealizowany na czas. Teraz nie ma co kusić losu. Za dużo ludzi w domu. Teściowa i teść, Malina z dzieciakami, Jagoda. Do tego jeszcze ten podstarzały fagas Jagody. Prywatny detektyw, psia jego mać. Że też akurat teraz musiała go sobie przygruchać.

Nie ma co gdybać, Jagoda żyła i pewnie żyć będzie. Nie można też zacząć zmniejszać liczebności rodu Kotełów od zamordowania teściowej, która dostanie spadek. To za bardzo rzucałoby się w oczy. Chwilowo musi pomyśleć, jak naprawić swoje małżeństwo. Teściowa na pewno nie będzie go wspierać po rozwodzie, który nastąpiłby z jego winy, co do tego nie miał wątpliwości. Tym bardziej więc nie przeciągnie jej na swoją stronę. Nie, zdecydowanie nie może dopuścić do rozwodu. Nie teraz. Po tylu latach odgrywanie wzorowego męża nie będzie łatwe, ale nie niemożliwe. Byle tylko nikt mu nie przeszkadzał.

- Na tego zamachowca zaszarżował jak dziki zwierz. - Nagle Malinie przypomniało się, że jakąś zaletę ostatnio u małżonka odkryła.

- Niby tak, ale po pierwsze, był pijany i nie wiedział, na kogo szarżuje. Po drugie, to nie był żaden zamachowiec, tylko pospolity informatyk. - Jagoda zbagatelizowała zasługi szwagra. - Po trzecie, próbował napaść na mojego detektywa, który unieruchomił tego nibyzamachowca, więc nie zaliczam mu tego jako ocalenia mi życia. Raczej zastanawia mnie, co twój mąż robił tamtej nocy w ogrodzie. Nie sądzisz, że to podejrzane? - Zerknęła znad kieliszka na szwagra. Wlepiał w nią pełne niechęci spojrzenie.

- Dlaczego podejrzane? - spytała autentycznie zdziwiona Malina.

- Papierosów przy sobie nie miał, a policji nałgał, że wyszedł zapalić.

- Mówił mi, że coś usłyszał na zewnątrz - przypomniało się Malinie. - Pewnie znowu polazł żreć do lodówki, a jakiś hałas wywabił go na zewnątrz.

- Hm... Niech mu będzie, ale po raz kolejny mówię, że życie to uratował mi mój detektyw, a nie twój Maniek, więc niech gnój nie liczy na podziękowania. Na razie jest pod ochroną, bo nadal jest twoim mężem, ale jak tylko będę miała okazję, wdepczę go w ziemię - poinformowała siostrę. - Nawet jeśli poszedł na nocną wyżerkę, to co robił w ogrodzie, i to z naszym sąsiadem. Tym wdowcem podejrzanym o zabicie żony. To też nie świadczy na jego korzyść. Zamierzam mieć go na oku.

Malina niepewnie pokręciła głową. Maniek był za głupi, by coś planować. U niego każda decyzja to impuls. Akcja - reakcja. Myślenia zero. Planowanie? Listy zakupów nie potrafił ogarnąć. I niby co miałby planować? Gdyby to była "czarna wdowa", to co innego. Maniek był na tyle głupi, że mógłby wdać się w romans z kimś takim, nie bacząc na to, jak skończył jego poprzednik. Ale wdowiec?

- To musiał być przypadek - stwierdziła.

- Jesteś pewna? - Jagoda nie zamierzała odpuścić.

Szwagier zachowywał się dziwnie. Jeszcze za życia ciotki Hanki krążył po domu jak nocna zmora. Może chciał ukatrupić staruszkę, żeby dorwać się do kasy, ale ta sama zmarła, więc teraz nie miał powodu do bezsenności. No, chyba że miał coś na sumieniu. Coś, co nie dawało mu spać.

- Co insynuujesz? Chciał się poradzić doświadczonego wdowca, jak samemu zostać wdowcem? W nocy? W ogrodzie pod krzakiem? Wtedy byłam jeszcze biedna. Nie warto było mnie mordować. Naprawdę wierzę, że to przypadek - stwierdziła Malina. - Poza tym jaki inny interes mógłby mieć w nocnej schadzce z tym, jak mu tam...

- Jonasz Góralski.

- Właśnie. Góralski. Bardziej zastanawia mnie, co ten Góralski robił w naszym ogrodzie w środku nocy. - Nie zamierzała celowo odwracać uwagi od męża. Maniek nie miał przyklejonej etykietki podejrzanego o zabójstwo, sąsiad tak. Wprawdzie tylko zdaniem ciotki Hanki, więc nie wiadomo, ile mogło być w tym prawdy, a ile jej złośliwości. Niemniej uciekał z ich ogrodu, jakby goniło go stado trolli.

- Podobno wybierał się na nocne bieganie i wydawało mu się, że zobaczył coś podejrzanego. - Jagoda była na bieżąco z zeznaniami świadków.

Napastnik zamierzał ją zamordować, więc jako niedoszła ofiara miała pewne prawa. Co ciekawe, chciał zamordować ją facet, którego nawet nie kojarzyła. Do tego kompletny debil. Gdyby sam nie oświadczył, że chciał zabić Jagodę, przykleiliby mu najwyżej wtargnięcie. Nawet nie zdążył się włamać. Niektórzy to są pamiętliwi, pomyślała z rozbawieniem. Sama również odznaczała się tą cechą, ale w przeciwieństwie do owych niektórych nie dawała się ponieść emocjom.

A jeśli kogoś kiedyś zamorduję, to nawet nie znajdą ciała, pomyślała.

- To dlaczego uciekł? - zapytała Malina.

- Dowiem się w swoim czasie - stwierdziła Jagoda. - Mam go na liście spraw do załatwienia. Nie wszystko naraz. Ogarnijmy najpierw pogrzeb, stypę, testament, do Mańka się nie mieszam, załatwisz to po swojemu, ale mam kilka partii do rozegrania i dobrze by było, gdybyś zniknęła na jakiś czas.

- Dlaczego? - zdziwiła się jej siostra. - W czym moja obecność ci przeszkadza?

- Nie chcę narażać ciebie i gówniaków. Bądź co bądź jesteśmy rodziną. Taka podła nie jestem - odpowiedziała z zażenowaniem, jakby troska o kogoś była czymś wstydliwym.

- Nie sądziłam, że lubisz moje dzieci - zdziwiła się Malina.

- Za cholerę nie! - Niesłuszne podejrzenie wzburzyło Jagodę. - Ale ty je lubisz.

- Prawie się wzruszyłam... - Malina tęsknie spojrzała na kieliszek.

- Nie bierz sobie tego za bardzo do serca - mruknęła Jagoda.

- Nie zamierzam, ale zaraz, zaraz... Jakie partie? Co ty chcesz odwalić? - Dopiero teraz do Maliny dotarły słowa siostry. - Ktoś jeszcze chce cię zabić? Poza tym sprzed tygodnia?

- Jeszcze nie, ale możliwe, że po dzisiejszej mowie pogrzebowej tak.

- Nie chcę wiedzieć, co zamierzasz odwalić - oświadczyła Malina, niemal w tym samym momencie dodając: - Ale jak mam wyjechać, to chcę wiedzieć dokładnie dlaczego.

- Nadal nie znalazłam pamiętników ciotki, więc chociaż namierzę ludzi, których szantażowała. Kopnę gniazdo szerszeni i zobaczę, co z niego wyleci.

- Po co? - zdziwiła się Malina.

- Dla kasy, rzecz jasna. Dla przysług. Zobaczę, co da się z tego ulepić.

- Oszalałaś?! Mało ci tego, co odziedziczyłyśmy? - Malina miała ochotę potrząsnąć siostrą. - Nie jesteśmy w stanie tego wydać!

- Ty może nie, ja możliwe, że tak. Zresztą nie potrafię nic nie robić, a to może być dochodowe przedsięwzięcie. Obie wiemy, w jaki sposób ciotka doszła do majątku. Nie widzę powodu, dla którego nie miałabym go powiększyć. Poza tym nie wiem jeszcze, czym chciałabym się zająć. Może wejdę do polityki? - zakpiła.

- W życiu w to nie uwierzę. - Malina parsknęła głośnym śmiechem. Jagoda jako polityk na świeczniku? Szara eminencja tak, osoba publiczna zdecydowanie nie.

- Burmistrz Jagoda Koteł. Nieźle brzmi, czyż nie? - ciągnęła rozmarzonym tonem starsza siostra.

- Oszalałaś. - Malina już nie pytała. Była tego pewna. - Po co ci to całe burmistrzowanie?

- Po nic. Tak sobie gadam. Lubię namieszać. - Zbyt długo pięła się po szczeblach kariery - która runęła z hukiem, gdy koledzy z pracy wykopali pod Jagodą dołek - by teraz po prostu zostać rentierką i żyć tylko z odsetek. Musi się czymś zająć, a takie rozgrywki z miejscowymi mogą być ciekawe. Trzeba mieć jakieś hobby, coby nie zrobiło się za nudno. Była jeszcze jedna rzecz, o której nie wspomniała siostrze, a którą uświadomił jej prywatny detektyw kilka dni temu.

- Pani Jagodo, pani ciotka była bardzo interesującą postacią w tym miasteczku. Tak interesującą, że niektórzy mogą chcieć sprawdzić, co zawierają jej pamiętniki. Co na kogo miała i ile pani wie - powiedział Joachim Sikora, patrząc na nią wymownie.

- Na razie nic nie wiem - odrzekła zgodnie z prawdą.

- ONI tego nie wiedzą. Jeszcze... - dodał z naciskiem.

To prawda. Na razie nic nie wiem, ale się dowiem, pomyślała. Mam plan.

I właśnie wprowadzam go w życie.

Uśmiechnęła się do siebie, do siostry i do pustej butelki po winie. Do pogrzebu zostały jeszcze dwie godziny. Jak sobie nie doleje, to wytrzeźwieje. Ciotka Hanka miała gdzieś schowane nalewki...

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI