Słowniczek

Wszechświat - źródło życia i mocy, wszystko, co stanowi naturę.

Mrok - magia pochodząca z ciemności i nocy. Jest wynaturzona, dzięki niej można zrobić tak naprawdę wszystko, nawet jeśli przeczy to prawom przyrody. By używać jej zgodnie z naturą, każde zaklęcie należy poprzedzić odpowiednią ofiarą krwi. Wpływa również na stan fizyczny wiedźmy, powodując zmęczenie, a w ekstremalnych przypadkach może doprowadzić do śmierci. Używanie Mroku bez ofiary rozstraja naturę - prowadzi do kataklizmów i anomalii.

Światło - magia pochodząca od jasności i dnia. Opiera się na tym, co znane i możliwe w naturze. Dzięki Światłu czarownice mogą wzmocnić działanie roślin oraz posługiwać się drobnymi zaklęciami, nieingerującymi w ład Wszechświata. Magia ta w porównaniu z Mrokiem jest ograniczona, słaba i nie niesie za sobą żadnych konsekwencji.

Umysł - magia polegająca na ingerowaniu w umysły innych w każdy możliwy sposób: od odczytywania myśli, poprzez ich kontrolowanie, po kompletne wyczyszczenie. Konsekwencję jej używania stanowi powoli postępujące szaleństwo.

Czarownice - kobiety zrzeszone w kowenach lub innych społecznościach. Zamknęły Mrok w kamieniu podczas Rytuału Związania. Posługują się wyłącznie Światłem. Raczej obawiają się Mroku.

Wiedźmy - kobiety posługujące się Mrokiem. Zazwyczaj żyją i działają w pojedynkę, czasem tworzą swoje koweny. Wiedźmy dzielą się na te, które używają Mroku zgodnie z prawami Wszechświata, składając ofiarę krwi, oraz te, które tej ofiary nie składają, zaburzając tym samym równowagę.

Kowen - określenie wspólnoty zrzeszającej głównie czarownice i/lub wiedźmy. Zazwyczaj są to kilkunastoosobowe grupy, które żyją razem, by wspierać się w praktykowaniu magii, celebrować wspólnie święta i odprawiać rytuały. Do kowenów należą niekiedy również Strażnicy.

Strażnicy - głównie mężczyźni, funkcjonują w społecznościach jako rządowa organizacja odpowiedzialna za kontrolowanie istot magicznych oraz zapobieganie kataklizmom wywołanym przez zaburzenie równowagi świata. Dzielą się na tych, którzy aktywnie uczestniczą w misjach, oraz tych, którzy należą do kowenów i społeczności, a do ich zadań należy ochrona czarownic i raportowanie o zagrożeniach. Władają mocą żywiołów.

Wiedźmiarze - mężczyźni, którzy nie należą do żadnej społeczności ani kowenu. Również kontrolują żywioły, ale w przeciwieństwie do Strażników wiodą życie w odosobnieniu i często zrzeszają się we własnych grupach. Buntują się przeciwko prawom przyjętym przez społeczności, ponieważ chcą używać magii swobodnie, bez kontroli Strażników. Nie obchodzi ich ludzki los, a ich celem jest zaprzestanie życia w ukryciu i podporządkowanie sobie ludzi. Bardziej radykalne grupy dążą do zagłady ludzkości i przejęcia władzy nad światem. Nie przejmują się równowagą Wszechświata, często działają specjalnie na niekorzyść ładu, pragnąc ustanowić nowy - własny. W ich szeregi wstępują również wiedźmy.

Niezwiązana - rodzi się w trudnych dla Wszechświata czasach, by go uporządkować. Jej zadaniem jest przywrócenie równowagi i walka z tymi, którzy chcą ją zaburzyć. Posiada moc potężniejszą od mocy jakiejkolwiek wiedźmy. Jako jedyna oprócz Światła i Mroku może również posługiwać się Umysłem.

Przeklęta - wiedźma, w której płynie krew torturowanych, a następnie straconych podczas procesów w Salem w latach 1692-1693. Nazwa pochodzi od klątwy, którą skazane zrodziły i przekazały wszystkim dziewczynkom w następnych pokoleniach. Przeklęta nawołuje do zemsty na ludziach za to, co im zrobili.

1.Panienka

Lavender

W miejscu, w którym nikt nigdy cię nie odnajdzie.

W miejscu, w którym nikt nigdy cię nie odnajdzie.

W miejscu, w którym nikt nigdy cię nie odnajdzie.

Słowa wypowiedziane trzy dni temu przez Abigail są jak pazury próbujące rozedrzeć rany, które dopiero się zagoiły. Byłam już gdzieś, gdzie nikt miał mnie nie znaleźć. To bardzo ciemne, zimne miejsce kojarzy mi się wyłącznie z cierpieniem.

Przetrwałam. Wydostałam się z niego.

Nie. Nie ty się wydostałaś. Uratowano cię.

A teraz ratunek nie nadejdzie. Kto chciałby mnie ratować? Nie zasługuję na ocalenie, nie po tym, czego dokonałam.

Zaciskam mocno powieki, jakby to miało w jakiś sposób odpędzić obrazy, które mnie nachodzą. Przewracam się na drugi bok w tym obcym, niedającym się ogrzać łóżku. Trę oczy tak mocno, aż mnie bolą i jestem pewna, że sobie je uszkodziłam, a obrazy... wciąż są.

Ciała... tyle bezwładnych ciał leżących na mokrej ziemi, pozbawionych życia... przeze mnie. Ja odebrałam im to życie. Zabiłam ich.

Trzynaście osób.

Trzynaście wiedźm.

Trzynastu Strażników.

Podnoszę się nagle i zrzucam z siebie kołdrę. Stawiam ciężkie nogi na podłodze i już mam wstać, gdy...

- Dokąd się panienka wybiera?

Kieruję głowę w stronę, z której dotarł znajomy głos.

Młody chłopak, sługa Abigail, wciąż jest w moim pokoju. Jakim cudem tego nie zauważyłam?

- Przyszedłem sprawdzić, czy niczego panience nie brakuje - tłumaczy chłopak, widząc pewnie moje zdezorientowanie.

Coś przy jego rękach błyska, a ja dostrzegam cienkie bransolety szerokości małego zegarka. Wyglądają jak zrobione z onyksu.

- Możesz przestać nazywać mnie "panienką"? - Krzywię się. - To brzmi... po prostu źle.

Nieznajomy chrząka.

- Proszę wybaczyć, jednak taki był rozkaz pani Hawthorne.

Wzdycham.

- Nie musisz tu stać. Możesz wrócić... do czegokolwiek, co masz do zrobienia.

- Moje obowiązki są związane wyłącznie z panienką.

Zaciskam pięści na pościeli.

- Czyli zrobisz wszystko, co zechcę? Wypuścisz mnie stąd? - dopytuję.

W słabym świetle rzucanym przez jedyną palącą się świecę obok mojego łóżka nie widzę dokładnie twarzy chłopaka. Wyczuwam jednak, że się spiął.

- Nawet jeśli panienka by chciała, nie uda jej się wyjść poza ten pokój.

Wiem. Próbowałam wiele razy.

- Nie znasz żadnego sposobu, by obejść blokadę? - pytam, a kiedy kręci głową, dodaję: - Nawet gdybyś znał, to byś mi nie powiedział, prawda? Abigail użyła na tobie Umysłu. Musisz jej słuchać.

Odpowiada mi lekkie skinienie głowy.

- Chcę zostać sama.

Sługa Abigail opuszcza pomieszczenie, a ja przechadzam się po pokoju. Po raz setny próbuję użyć mocy, by zapalić rozstawione dookoła świece, ale to na nic. Miejsce, w którym zostałam uwięziona, wyraźnie pozbawia mnie mocy. Jestem bezsilna.

Zatrzymuję się przy oknie i przez nie wyglądam, jednak nie widzę nic poza bezkresną ciemnością. Nie ma nawet charakterystycznej dla miast poświaty na niebie. Nie ma tu nikogo oprócz nas.

- Gdzie jesteś, Storm? - szepczę sama do siebie.

Storm

Jedyne, o czym jestem w stanie myśleć, to Lav. Nie chodzi tylko o fakt, że cholernie się o nią boję i nie mam nawet pojęcia, gdzie się znajduje ani co się z nią dzieje.

Jestem zamknięty w jakiejś zimnej, ciemnej celi łudząco przypominającej tę, w której znalazłem swoją ukochaną w lutym. Spędziłem tu zaledwie trzy dni i już odchodzę od zmysłów. Ciemność, bezsilność, niewiedza, chłód... mam wrażenie, że to wszystko mnie zabija z każdą kolejną minutą.

A ją do tego jeszcze torturowali.

Wstaję znowu, żeby rozprostować kości, a następnie robię kilka pompek, by się nieco rozgrzać i nie opaść z sił.

Dwa razy dziennie, rano i pod koniec dnia, ktoś przychodzi, by dać mi jedzenie, i jeśli instynkt mnie nie zawodzi, zaraz nadejdzie właśnie pora na śniadanie.

Instynkt i szeroka na trzy centymetry szpara w murach miejsca, w którym się znajduję. Dzięki niej mogę określić, kiedy zaczyna się dzień i noc, ale choćbym nie wiem, jak chciał, nie mam szans na odgadnięcie, gdzie się znajduję. Coś jednak mi podpowiada, że jesteśmy daleko od domu.

Mijają kolejne godziny, które zaczynają zlewać się ze sobą, aż zaczyna zmierzchać.

Nikt nie przyszedł.

Mój żołądek wydaje z siebie głośny dźwięk protestu. Spoglądam na jedzenie, które wcześniej odrzucałem. Piłem jedynie wodę, ale jeśli mam pozostać silny i gotowy, by wykorzystać jakąkolwiek okazję, która może się nadarzyć na ucieczkę, muszę jeść.

Może nikt dziś nie przyszedł, bo liczyli, że już zdechłem od czegokolwiek, co znajdowało się w tym jedzeniu? Już mam sięgnąć po metalową miskę z jakąś obrzydliwą papką, gdy słyszę głośny zgrzyt otwieranego zamka.

Kroki, które się do mnie zbliżają, nie brzmią jak te poprzednie.

- Storm Emery - odzywa się kobiecy głos.

Nagle cała przestrzeń się rozświetla. Mrugam i zauważam, że zapaliły się pochodnie znajdujące się po bokach mojej małej celi. Przed wejściem stoi Abigail Hawthorne.

Kobieta, która powinna być nieżywa od kilkuset lat, stoi przede mną w kreacji przypominającej suknię ślubną.

- Moi ludzie zrobili badania na twój temat. - Zaczyna się przechadzać wzdłuż oddzielającej nas kraty. - Próbowałam odkryć źródło twojego połączenia z moją wnuczką.

- Połączenia? - dopytuję, gdy kobieta nagle się zamyśla.

- Łączy was coś specjalnego. Coś, co odbiera wam zdrowy rozsądek. A zwłaszcza tobie. Zrobiłbyś wszystko dla mojej Lavender, prawda?

Nic nie odpowiadam. Mam wrażenie, że kobieta próbuje zagonić mnie w pułapkę.

- Cóż, nie udało mi się nic ustalić. Pozostaje mi jedynie teoria, że wasza Więź powstała w wyniku połączenia Lavender i twojej siostry. Podobno te dwie dzieliły sny.

Mrużę oczy, próbując ocenić, do czego ta kobieta zmierza. Mam ochotę zadać jej milion pytań, ale tak naprawdę interesuje mnie odpowiedź tylko na jedno.

- Gdzie jest Lav?

Wiedźma zatrzymuje się przede mną i uśmiecha krzywo.

- Niedługo ją do ciebie przyprowadzę. Będzie potrzebowała małej zachęty.

- Zachęty do czego?

Jej uśmiech jedynie się pogłębia. Znika, gdy dostrzega nietknięte jedzenie.

- Nie musisz się bać pożywienia. Gdybym chciała cię zabić, już dawno bym to zrobiła w bardziej wyrafinowany sposób niż trucizna.

Zaciskam mocniej pięści.

- Gdzie jest Lav? - powtarzam.

Kobieta wypuszcza głośno powietrze.

- Powiedziałam przecież, że zaraz ją przyprowadzę. Przyszłam cię do tego przygotować.

Coś w jej głosie sprawia, że mam ochotę odsunąć się w głąb celi. Nim jednak mi się to udaje, Abigail wyszeptuje coś pod nosem, a chwilę później nogi mnie zawodzą. Uginają się pode mną, upadam i nie mogę ruszyć nawet palcem. Serce zaczyna mi walić, napędzane paniką.

Lavender

Następnej nocy wreszcie udaje mi się przespać bez przerwy kilka godzin. Mój organizm był już tak zmęczony, że wreszcie się zbuntował i po prostu padł. Gdy się budzę, poranne słońce wpada przez okna prosto na siedzącą przy małym stoliku Abigail.

- No w końcu. Nie wiem, co jest ze współczesnymi ludźmi, ale wasze zamiłowanie do snu jest godne pożałowania. Cóż za strata czasu.

Podnoszę się ostrożnie i przyglądam jej się.

- Dlaczego masz na sobie suknię ślubną? - wypalam bez większego zastanowienia, a jej twarz kamienieje.

Mrugam kilka razy, a następnie zerkam na stojącego przy drzwiach służącego. Zauważam, że ma mnóstwo zadrapań i rozcięć na ciele.

- Co mu się stało? - pytam, walcząc z odruchem, by zejść z łóżka i mu pomóc.

- Odważył się skomentować mój wybór garderoby na dziś. Podobnie jak ty - odpiera Abigail, a następnie trochę mocniej, niż to konieczne, odkłada filiżankę na podstawkę i wstaje. - Masz pięć minut. Kiedy tu wrócę, chcę widzieć cię przebraną i gotową. Twój czas na odpoczynek właśnie dobiegł końca, Lavender.

Opuszcza pomieszczenie, przechodząc przez niewidzialną barierę, od której ja za każdym razem odbijam się jak od ściany.

- Przyniosłem panience ubranie na dziś. Pani Hawthorne nalega, by panienka jak najszybciej się w nie przebrała.

Odwracam się do sługi wciąż stojącego w tym samym miejscu. Dopiero teraz dostrzegam, że trzyma złożone ciuchy. Podchodzę do niego, uważnie przyglądając się jego twarzy. Dolna warga drży, a z rany nad okiem zaczyna się na nowo sączyć krew.

Cierpi.

Znowu próbuję sięgnąć po moc, bez nadziei, że coś się zmieniło.

Nie dzieje się nic.

- Przepraszam. Chciałabym umieć ci pomóc - szepczę.

Chłopak obdarza mnie krótkim, bladym uśmiechem, a potem odwraca się i wychodzi.

Wiem, że Abigail nie rzuca słów na wiatr, dlatego ruszam do łazienki przylegającej do tego dziwacznego pokoju i biorę szybki prysznic, a następnie przebieram się w przyniesione ciuchy. Po tym, jak moja pra-razy-milion-babka się ubiera, spodziewałam się jakiejś balowej sukni o przestarzałym kroju. Zamiast tego staję przed lustrem w stroju przypominającym uniform Strażników. Jest równie przylegający do ciała, tylko zamiast z wygodnego taktycznego materiału wykonany został z chłodnej, miękkiej skóry zszytej grubymi nićmi.

- No istne paskudztwo, tak jak się spodziewałam.

Odwracam się i w drzwiach zastaję przypatrującą mi się Abigail. Moje oczy otwierają się szeroko, gdy widzę co - lub raczej kogo - trzyma na rękach.

- Luna! - wołam, a potem podbiegam do nich. Zatrzymuję się dwa kroki przed wiedźmą. Mierzę ją groźnym wzrokiem, gdy Luna zaczyna się do mnie wyrywać, a ta ją powstrzymuje. - Puść. Ją - cedzę przez mocno zaciśnięte zęby.

Abigail niechętnie wykonuje polecenie. Luna zeskakuje na podłogę, a potem od razu wskakuje na mnie. Tuli łebek do mojej twarzy i zaczyna mruczeć, jakbyśmy się nie widziały długi czas. Zresztą może nawet tak było. Kiedy Abigail przejmowała ciało mojej kotki... kto wie, co się wtedy działo z jej świadomością? Może zamknęła ją gdzieś daleko, a Luna cały czas była sama?

Moja nienawiść do tej wiedźmy rośnie.

- Możesz sobie ją wziąć. I tak nic mi z tego kota - stwierdza, a potem zaczyna otrzepywać rękawy. Zauważam, że przebrała się w dżinsowe spodnie i elegancką koszulę. - Nieznośne stworzenie. Wiesz, co za moich czasów robiło się z tak nieposłusznymi istotami? - ciągnie.

- Myślałam, że przepadłaś - mówię do kotki, ignorując prababkę.

- Jak pewnie już wiesz, po śmierci nasze dusze mogą się w pewien sposób łączyć z ciałami zwierząt. Dostatecznie silna wiedźma może przejąć kontrolę nad jakimkolwiek żyjącym stworzeniem lub człowiekiem pozbawionym magicznego ducha. Wymaga to jednak... bardzo wiele - ciągnie kobieta. - A wszystko po to, żeby uwięzić się w ciele tak bezmyślnej kreatury.

Luna syczy na nią. Wyraźnie jej się nie podobało dzielenie ciała z Abigail. Przytulam ją mocniej.

- Jak długo? Jak długo nią sterowałaś? - pytam, a serce zaczyna mi walić w oczekiwaniu na odpowiedź.

- To ja ją do ciebie sprowadziłam.

Sztywnieję i przyglądam się błyszczącym oczom kotki.

- Jeśli tak było... to dlaczego mnie rozpoznaje? Czy po tym, jak opuściłaś jej ciało, nie powinnam być dla niej obca?

Abigail uśmiecha się, jakbym ją czymś rozbawiła.

- To tak nie działa. Nie przebywałam z tobą cały czas. Miałam wiele spraw do doglądania. Większość czasu spędzałaś z tym kotem w jego własnej, idiotycznej postaci.

Luna, jakby chciała wtórować tym słowom, unosi łebek i ociera się o moją żuchwę. Oczy zaczynają mnie szczypać.

- Czego chcesz? - pytam wreszcie, gdy Abigail wciąż stoi, jakby na coś czekała.

Jej wcześniejsze słowa zostawiły we mnie niepokój, którego nie mogę się pozbyć.

- Dziś? Uwagi. Otwartej głowy. No i rozsądku - wymienia. - Opowiem ci, jaka będzie twoja rola w tym wszystkim. Dowiesz się, dlaczego cię stworzyłam.

Robi krok w moją stronę, a ja mimowolnie się cofam.

I wtedy zauważam coś, co wcześniej mi umknęło. Jej oczy... mają taki sam kolor jak moje, są ametystowe.

- Ty mnie stworzyłaś? - podejmuję, nie chcąc zagłębiać się w swoje odkrycie.

Uśmiech, jaki wypływa na jej twarz, stawia na baczność włoski na moim karku. Jest zarazem cierpki i pełen dumy.

- Tak, Lavender. Jesteś moją perfekcyjną kreacją, przemyślanym dziełem, które ma mi pomóc stworzyć świat na nowo.

- Czyli wybić ludzi oraz wszystkich, którzy nie zgadzają się z twoim punktem widzenia.

Ściąga brwi i zaciska usta.

- Chcę w końcu dać nam szansę na normalne życie. Bez ukrywania się, bez bata nad nami. Bez kontroli Strażników i ograniczania swojej mocy. Tyle lat wymagano od nas posługiwania się wyłącznie Światłem, mimo że to właśnie Mrok nas stworzył.

- Nie ma nic złego w Mroku. Nie jeśli...

- Nawet nie zaczynaj tych bredni o ofiarach! Wcześniej, nim ludzie zaczęli się panoszyć, wiedźmy nie musiały ich składać! To oni byli na naszej łasce, nie na odwrót! Anomalie powstają, by równoważyć naszą moc. Miały zniechęcać nas do używania pełni potencjału, bo to mogłoby zagrozić ludziom. Dlatego Wszechświat to robi. Wszelkie anomalie ustaną, gdy ludzie znikną... albo przynajmniej znacząco zmniejszy się ich liczebność. I tym właśnie się zajmiemy. Dla naszych sióstr i sprzyjających nam braci. Wszyscy, którzy nam się sprzeciwiają, i tak w końcu dostrzegą, że zrobiliśmy to dla ich dobra.

- Nie będę twoją maszyną do zabijania - oznajmiam, gdy kończy wywód.

- Jesteś pewna? - rzuca, przekrzywiając głowę.

Nagle coś wewnątrz mnie zaczyna się zmieniać. Serce mi przyspiesza, krew szumi w uszach, a skóra...

Luna zaczyna się wyrywać, a potem zeskakuje ze mnie. Z przerażeniem patrzę na swoje dłonie, a gdy widzę majaczące na nich ciemne plamy, przestaję oddychać.

Abigail ma rację. Zasługujemy na życie w spokoju, po swojemu. Zasługujemy na to, by rządzić tą planetą. Ludzie to robaki.

I zginą. Ja ich zabiję.

- Zuch dziewczynka - słyszę Abigail, jakby była gdzieś daleko. - A teraz chodźmy.

2.Najlepszy szeregowy

Storm

Nie wiem, ile czasu minęło, odkąd trwam w stanie paraliżu, gdy znowu słyszę kroki. I tym razem nie należą tylko do jednej osoby. Całe moje ciało nagle wchodzi w stan wyższej gotowości, serce znowu galopuje, a klatka piersiowa unosi się od oddechu.

I nagle to czuję. Czuję ją. Lav tu jest, niedaleko...

A ja nadal nie mogę się ruszyć.

- Chcę, byś wiedziała, że nie jestem twoim wrogiem - odzywa się Abigail. - Będę dla ciebie dobra, jeśli ty będziesz mnie słuchać i posłusznie wykonasz zadania, które będę ci przydzielać.

Odpowiedź nie nadchodzi, a jej wyraźnie się to nie podoba.

- Dlaczego milczysz? Klątwa nie odbiera języka.

- Wybacz, pani.

Przestaję oddychać. Serce nagle zamiera. Zdaje się, jakby cały świat się zatrzymał, gdy słyszę głos Lavender.

I dopiero przy następnych jej słowach dociera do mnie, że brzmi... obco.

- Co mam z nim zrobić? Mam go zabić? - pyta Lav.

- A potrafiłabyś to zrobić? Mimo że łączy was mistyczna Więź wybranków? - Pogarda w głosie wiedźmy jest wyraźna.

- Oczywiście. Unicestwiłabym go, jeśli byłby zagrożeniem dla powodzenia naszego planu.

Nagle jakaś niewidzialna siła szarpie moim ciałem i obraca je na drugi bok. Nadal leżę bezużytecznie na ziemi, ale teraz jestem zwrócony przodem do nich. Mój wzrok od razu wędruje do twarzy Lav, a kiedy dostrzegam wyraźniejsze niż kiedykolwiek cienie pokrywające ją siecią zawiłych kształtów, oczy zaczynają mnie szczypać. Gdybym nie był kompletnie odwodniony, może uwolniłbym kilka łez.

- Zabiłabyś go? Zabiłabyś go, gdybym ci kazała?

- Oczywiście - powtarza Lav robotyczną, pozbawioną woli wersją swojego głosu.

- Na chwilę zdejmę blokadę z twojej mocy. Zrób to, skrzywdź go.

Zamieram. Moja ukochana jednak się nie waha. Podchodzi do krat, otwiera je płynnym ruchem, a chwilę później znajduje się już obok i podnosi mnie bez używania rąk. Moja twarz zrównuje się z jej twarzą pociemniałą od nakazującej zemstę klątwy. Patrzę jej w oczy. Mimo że czerń pokryła nawet je, to wciąż w tęczówkach dostrzegam odłamki ametystowego fioletu, a nawet trochę złota.

Lav tam nadal jest. Nie jest za późno. Zwalczyła to już tak wiele razy, zwalczy również teraz.

Jak na zawołanie fiolet staje się mocniejszy, a chwilę później zaczyna pochłaniać czerń. Cienie zaczynają się cofać, a spojrzenie Lav jest teraz zdezorientowane.

Parę sekund później po klątwie nie ma ani śladu.

- Wiedziałem, że ci się uda - szepczę.

Zaskakuję samego siebie tym, że faktycznie wymówiłem te słowa i mogę nagle utrzymać się na własnych nogach.

Wszystko, co dzieje się później, zajmuje zaledwie sekundę. Lav zostaje pociągnięta do tyłu, jakby w talii złapała ją jakaś wielka, niewidzialna dłoń. Wypada z celi i uderza plecami o przeciwległą ścianę.

- Nie! - wykrzykuję i rzucam się do niej.

Nie jestem wystarczająco szybki. Drzwi do celi zatrzaskują się przede mną, a ja łapię za pręty i z przerażeniem patrzę, jak Abigail kuca przy Lav.

- Zostaw ją!- wołam, ale ona mnie ignoruje.

Dotyka twarzy dziewczyny, a po chwili wpatrujące się we mnie oczy znowu robią się ciemne.

- Walcz z tym, Lav! Jesteś silniejsza niż ta cholerna klątwa! Słyszysz? Jesteś najsilniejszą istotą na tym...

Abigail nagle wstaje i w mgnieniu oka znajduje się obok. Odpycha mnie pod ścianę, a ja nawet nie czuję bólu, kiedy o nią uderzam. Moje ciało znowu jest sparaliżowane. Mogę jedynie się przyglądać, jak pomaga Lav wstać.

- Cóż, nie będziemy tego powtarzać - stwierdza kobieta. - Coś w tym chłopaku, lub raczej waszej Więzi, pomaga ci wyprzeć klątwę.

- Ale nie chcę jej wypierać. Powinnyśmy go zabić, by to się nie powtórzyło - odpowiada moja ukochana.

- Nie możemy tego zrobić. Zerwana w ten sposób Więź sprawi, że będziesz bezużyteczna. Jedno bez drugiego nie może funkcjonować. Będziesz wrakiem stworzenia.

- Niemożliwe. Klątwa nada mi sens.

- Jest na to szansa - zastanawia się Abigail. W zamyśleniu dodaje: - Będę musiała sprawdzić, jak sobie z tym poradzić. Że też nie wpadłam na to, że może ci się przytrafić coś tak niedorzecznego jak ta Więź! Kolejny sposób Wszechświata, by nas ukarać! Nie ma to jak przywiązać wiedźmę do pieprzonego Strażnika i sprawić, że będzie w stanie zrobić dla niego wszystko! Mogłam temu zapobiec, gdy cię tworzyłam...

- Co masz na myśli? - Pusty głos Lav zdradził nutę ciekawości.

Patrzę w jej oczy z nadzieją, że może klątwa zaczęła odpuszczać, ale nic z tego.

- Tak jak ci mówiłam, dziś jest dzień nauki. Wiele rzeczy, które teraz ci zdradzę, rzuci nowe światło na to, co wiedziałaś do tej pory... a raczej co myślałaś, że wiesz.

- Jestem gotowa.

Abigail rzuca mi przez ramię spojrzenie. Ocenia, czy dalszą część rozmowy prowadzić przy mnie, czy raczej na osobności. W końcu jednak zaczyna mówić.

- Lavender, wszyscy ci powiedzieli, że jesteś Niezwiązaną. Jest to jednak kłamstwo.

Brwi dziewczyny nieznacznie wędrują w górę.

- Co masz na myśli?

- Masz moc Niezwiązanej, ale nie jesteś nią. Stworzyłam cię, okupując to życiem swoim i wielu innych wiedźm, które umarły w męczarniach. Każda z nich stoi za tobą i czeka, aż spełnisz swoje przeznaczenie i nadasz sens ich śmierci.

- Kim więc jestem?

- Gdyby nie moja ingerencja, byłabyś zwykłą wiedźmą z klątwą we krwi. Zwykłą córką Przeklętej. Jednak wiedziałam, że nadejdziesz, zaplanowałam cię bardzo dokładnie. Jesteś trzynastym pokoleniem po mojej śmierci. Dwanaście twoich przodkiń odebrało sobie życie, by zaklęcie się dopełniło. Ostatnią z nich była twoja mama, Violet.

Co do...

Lavender

Imię mamy w ustach Abigail sprawia, że klątwa odpuszcza. Cofa się, chowa wewnątrz mnie i czeka na kolejny moment. Kolejne wezwanie.

Zerkam na Storma, który znowu leży w półprzytomnym, przerażającym stanie. Próbuję się przedostać do niego za pomocą Umysłu, ale blokada, którą na chwilę zdjęła ze mnie wiedźma, powróciła.

- Trzynaście osób. Trzynaście wiedźm. Trzynastu Strażników... I trzynaście pokoleń - wymieniam nieco oszołomiona, przypominając sobie zaklęcie, w którego rzucenie wmanewrowała mnie Camellia.

- Magia uwielbia tę liczbę - odpiera Abigail.

- Nie jestem Niezwiązaną... - zaczynam, układając sobie kolejne fakty w głowie. - Skąd więc mam jej moc? Czy to nie tak, że Umysłem mogą się posługiwać wyłącznie Niezwiązane?

- Swoje specjalne moce również zawdzięczasz mnie. Widzisz, powiedziano ci, że jesteś zarazem Przeklętą i Niezwiązaną. Tak długo główkowaliście nad tym, jak to możliwe, jak do tego doszło... Tylko po to, by ciągle tkwić w błędzie. To ja jestem połączeniem jednej i drugiej. Ja byłam abominacją, która miała sprowadzić koniec dotychczasowego świata. I właśnie tego dokonam, Lavender. Obawiano się, że sprowadzę katastrofę. Ty jesteś moją katastrofą. Czymś, co obróci Wszechświat w pył, by ten mógł się odrodzić. Poświęciłam tak wiele, by cię stworzyć... By dać ci wszystko, czego potrzebujesz...

Dreszcz przebiega po moim kręgosłupie. Intuicja podpowiada mi, że następne słowa zmienią wszystko.

- Masz moje moce, ale one nigdy się nie wyczerpią. Wręcz przeciwnie, wraz z ich używaniem stajesz się silniejsza. Używanie Umysłu nigdy cię nie skrzywdzi, tylko spotęguje siłę twoich wpływów - ciągnie rozmarzonym tonem. - Jesteś prawdziwie nieograniczona, jesteś czymś niezgodnym z zasadami świata, na wskroś wyjątkowym i potężnym. - Skanuje mnie wzrokiem, jak artysta podziwiający dzieło, nad którym pracował setki godzin. Nagle jej twarz się wykrzywia. - Jedyne ograniczenie, którego nie umiałam przeskoczyć, to twoje słabe, ludzkie ciało. Gdybym jeszcze znalazła sposób, byśmy mogły być nieśmiertelne, nieograniczone przez coś tak błahego jak śmierć...

- Ty jesteś nieśmiertelna. Umarłaś niemal czterysta lat temu, a mimo to stoisz tu przede mną - zauważam.

Mój umysł nie jest jeszcze gotowy, by przetrawić to, czego właśnie się dowiedziałam.

- Cóż, jestem mistrzynią wykorzystywania wszystkich możliwości tego świata. W momencie śmierci, gdy wiedziałam, że zaraz ona nadejdzie... już wtedy zaplanowałam swój powrót.

- Dlaczego ja? - wyrywa mi się bez namysłu.

- Bo jesteś mojej krwi.

- Ale dlaczego nie wlałaś całej tej mocy w siebie? Dlaczego nie sprawiłaś, że twoje ograniczenia zniknęły?

- Jest wiele powodów. Potrzebowałam czasu. Okupienie takiej mocy wiele wymagało. Świat musiał się do tego przygotować, Przeklęte musiały się zjednoczyć. Strażnicy musieli osłabnąć. To wszystko... nie mogło się zgrać lepiej.

- Nadal nie odpowiedziałaś mi, dlaczego nie ustanowiłaś tą potężną istotą siebie. Na pewno znalazłabyś sposób, by samej odrodzić się z tą wielką mocą.

Abigail uśmiecha się i robi krok w moją stronę. Zaciskam palce i wbijam sobie paznokcie w skórę, szykując się na jej następny krok. Zbliża do mnie twarz, a ja przestaję oddychać, gdy półszeptem zaczyna mówić:

- Jestem królową. Ty jesteś bronią. Przywódca nie rusza na wojnę, w której może zginąć. Wysyła na nią swoich ludzi. A ty, Lavender, jesteś moim najlepszym żołnierzem. Czeka cię dużo wysiłku, cierpienia, walk i całkiem możliwe, że nie wyjdziesz z tego cało. Ale jeśli wykonasz zadanie i zginiesz, ja będę w stanie je kontynuować. Wykorzystam twoją śmierć i wreszcie zmienię świat.

- Innymi słowy, inni będą ryzykować życie, podczas gdy ty będziesz siedziała bezpiecznie zamknięta w swoim pałacu. - Unoszę ręce, wskazując na kamienne mury, które naprawdę przypominają zamek rodem ze średniowiecza.

- Można tak to ująć.

Odsuwa się wreszcie, a ja napełniam płuca powietrzem, jakbym wreszcie odzyskała dech.

- Camellia się na to zgodziła? - dopytuję po chwili.

Abigail parska i zakrywa usta.

- A dlaczego miałaby prawo do jakiegokolwiek zdania w tym temacie?

Coś zaczyna mi zgrzytać.

- Myślałam, że ze sobą współpracujecie lub się przyjaźnicie... w jakiś bardzo toksyczny i dziwny sposób. Poza tym ona kocha swoje podopieczne.

Abigail wydaje się w ogóle nieprzejęta moimi wnioskami.

- Camellia jest kolejnym z moich żołnierzy. No, może zasługuje na stanowisko generały. - Przewraca oczami. - Nikt nie ma wpływu na moje decyzje, moja droga. To, co się stanie, zostało zaplanowane wiele lat temu i nic nie zmieni biegu wydarzeń.

Zapada dłuższe milczenie. Przyglądam się chwilę Abigail, a potem przenoszę wzrok na Storma. Patrzę na jego poruszające się oczy, a żołądek boleśnie mi się wykręca.

Potrafię sobie wyobrazić, co teraz czuje. Poznaję te emocje, tę bezradność...

Pomogę ci. Uwolnię cię, tak jak ty uwolniłeś mnie.

Znam odpowiedź na następne pytanie, ale i tak je zadaję.

- Co masz zamiar z nim zrobić?

- Będzie kartą przetargową we wszelkich negocjacjach z tobą. Długo obserwowałam, Lavender. Wiem, że twoja wola jest silna i niechętnie robisz to, co inni ci nakazują. Dodatkowo wciąż udaje ci się wyrywać klątwie. Jednego jednak nie będziesz w stanie się wyprzeć.

- Więź - odgaduję.

- Zgadza się. Dzięki niej wiem, że zrobisz wszystko, co ci każę. - Milknie i marszczy czoło. - Nie patrz tak na mnie. Jestem łaskawa. Oddałam ci kota. Pozwoliłam ci się zobaczyć ze Stormem. Jeśli będziesz posłuszna, będę cię nagradzać czasem z twoim ukochanym. Może nawet wywalczysz, by pozostał przytomny...

Ślina, którą próbowałam przełknąć, niemal staje mi w gardle, kiedy uświadamiam sobie, co to będzie oznaczało dla Storma. Pamiętam, jaka byłam słaba, gdy przetrzymywano mnie w lochu na wyspie. Storm nie może pozostać nieprzytomny. Jeśli tak będzie, osłabną nie tylko jego ciało i umysł, ale także moc.

- Chcę, by był przytomny. Nie zrobię nic, póki go nie ocucisz - oznajmiam.

Abigail mruży oczy i zaciska mocno usta. Rysy jej twarzy zdają się wyostrzać, a ja poznaję kolejną lekcję na temat tej kobiety - nic tak bardzo jej nie rozjusza, jak sprzeciwienie się jej zasadom.

Ciało Storma się wykręca. Otwiera usta, jakby chciał krzyknąć, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

Rzucam się do krat i łapię za nie.

- Zostaw go! - wykrzykuję.

Niewidzialna moc unosi go, obraca kilka razy, a następnie... upuszcza. Storm uderza o posadzkę z głuchym dźwiękiem, a jego oczy się zamykają.

- NIE!

Klękam i wyciągam dłoń, lecz nie mogę go dosięgnąć. Próbuję znowu użyć mocy, ale to na nic. Wszystko jest na nic.

Po moich policzkach zaczynają spływać łzy. Wstaję na trzęsących się nogach.

- Zrobię, co zechcesz - mówię.

Abigail uśmiecha się, a potem odwraca.

- Chodź. Muszę wyjechać na kilka dni. W tym czasie zastanowisz się nad swoim postępowaniem. Lepiej, żeby dotarło do ciebie, że moja droga jest jedyną słuszną. Dla własnego dobra.

3.Gdzie oni są?

Ash

Kiedy słyszę, że ktoś puka do drzwi, nakładam na głowę poduszkę, by to zagłuszyć. Walenie staje się jednak głośniejsze. Jęczę głośno i obracam się z powrotem na plecy. Mój wzrok pada na zegar i gdy dostrzegam, że jest trzecia, a ja spałem niecałe dwie godziny, przysięgam śmierć temu, kto mnie budzi.

Albo przynajmniej porządnego kopniaka.

W akompaniamencie coraz to bardziej gorączkowego pukania zarzucam na siebie szlafrok i zwlekam się na dół. Otwieram drzwi, a u progu zastaję Reeda.

- Czego chcesz? - warczę.

- Grupa patrolująca obozowisko Przeklętych zgłosiła, że znowu zaczęło się tam coś dziać.

- Kurwa.

Przebranie się w uniform zajmuje mi mniej niż minutę.

- Blaze? - rzucam, gdy ruszamy uliczką w stronę polany.

- Spotka się z nami przy wejściu do lasu. Na razie nikt poza naszą czwórką... - Reed urywa i chrząka, po czym się poprawia. - Nikt poza naszą trójką nic nie wie.

Czwórką.

Powinno być nas czterech. To nie ja powinienem być przywódcą.

Jednak nasz przywódca i jego ukochana, a jednocześnie nasza jedyna nadzieja w wojnie o ten świat, po prostu wyparowali. Każdą wolną chwilę ostatnich tygodni spędzaliśmy na odszukaniu jakiejkolwiek poszlaki... bez skutku. Równie dobrze mogliśmy w tym czasie leżeć do góry brzuchem, bo na nic się to zdało.

Przeszukaliśmy całe obozowisko, każdy metr kwadratowy lasu i nie znaleźliśmy nic poza cholernie upiorną trumną w cholernie upiornej jaskini. Cokolwiek odwaliło się w tym miejscu, kiedy pobiegła tam Lav w swoim przeklętym szale, pozostaje dla nas zagadką.

- No wreszcie - rzuca Blaze zamiast powitania, gdy nas widzi. - Musiałeś obudzić śpiącą królewnę pocałunkiem? - dodaje, szturchając przy tym Reeda.

Odwracam wzrok, gdy widzę, jak ten się czerwieni. Już jakiś czas temu zauważyłem, że najmłodszy z naszej paczki coś do mnie czuje. Od tamtej chwili staram się trzymać go na dystans, bo prywatne komplikacje to ostatnie, czego nam trzeba. Głupie żarty Blaze'a jednak sprawiają, że niekiedy robi się to trudne.

Rzucam mu karcące spojrzenie, a on sugestywnie porusza brwiami.

Ta, zdecydowanie też wyczuwa, że coś jest na rzeczy.

Idziemy szybkim krokiem przed siebie, podczas gdy Blaze wprowadza nas w to, co przekazał mu patrolujący oddział.

Sporych rozmiarów grupa Przeklętych powróciła na teren obozu, na oko trzydzieści wiedźm w różnym wieku, które wyglądały, jakby chciały uporządkować przestrzeń - tyle wiemy.

Docieramy do miejsca, gdzie wcześniej przebiegała magiczna bariera, i nie napotykamy żadnego oporu. Zerkamy na siebie i ruszamy dalej, aż do krawędzi urwiska, u którego podnóża znajduje się obozowisko. Kucamy przy samym krańcu i przyglądamy się temu, co dzieje się pod nami.

Albo nasi Strażnicy nie potrafią liczyć, albo mamy naprawdę przerąbane.

Na terenie obozowiska jest co najmniej trzy razy tyle osób, niż na początku zakładaliśmy.

- Czy to... Nie, nie, to nie może być... - zaczyna Reed, a ja podążam za jego wzrokiem.

Wpatruje się w jedną z wiedźm - tę, która wymachuje rękami i dyryguje wszystkimi, krzycząc coś, czego nie jesteśmy w stanie usłyszeć.

- Camellia - stwierdzam.

Podnoszę się i rozglądam za najbliższym zejściem. Nagle ktoś szarpie mnie za ramię.

- Co ty wyprawiasz? - pyta Blaze.

- Jeśli ktoś będzie miał jakiekolwiek informacje na temat Storma i Lav, to będzie to właśnie ta suka - odpieram ze wzrokiem wciąż wlepionym w wiedźmę.

Próbuję się wyrwać, a wtedy Reed zagradza mi drogę.

- Chcesz tak po prostu do niej pójść? Wejść w sam środek grupy blisko stu wiedźm?

- A mamy jakiś wybór? Nasi przyjaciele zaginęli. Jak się inaczej dowiemy, gdzie szukać? - odpowiadam.

Blaze i Reed wymieniają się spojrzeniami, a ja zaplatam ramiona na torsie, czekając na cokolwiek, co chcą mi powiedzieć.

- Lav jest stracona, Ash - zaczyna łagodnym tonem Reed. - Nie wiem, co zrobiła ze Stormem, nie wiem, co się z nimi dzieje, ale... - urywa nagle, jakby następne słowa nie chciały przejść mu przez gardło.

- Ale musimy uznać ich za martwych i w ten sposób powinniśmy działać - podejmuje Blaze. - Szukaliśmy ich bezskutecznie, tracąc przy tym czas. Lav i Storm mogą nigdy nie wrócić, a my mamy setki ludzi, którzy polegają na nas i naszych decyzjach. Pomysł, żeby wejść teraz w sam środek obozu wroga, jest durny.

Czuję pulsowanie w powiece, gdy prowadzę bitwę na spojrzenia ze starszym Strażnikiem. Nigdy nie było łatwo mu się postawić. Mimo że to Storm był dowódcą, wszyscy w wielu przypadkach traktowaliśmy Blaze'a jako tego najbardziej doświadczonego i rozsądnego.

Wypuszczam głośno powietrze, a wraz z nim ulatuje ze mnie sporo napięcia.

- Od samego początku to ty powinieneś być prawą ręką przywódcy - oznajmiam, a potem klepię go w klatę. - Powinieneś teraz być przywódcą zamiast mnie.

Zbijam go z tropu tym wyznaniem, przez co udaje mi się mu wreszcie wymknąć.

- Wracajcie do siedziby i poinformujcie resztę. Od teraz ty wszystkim przewodzisz, Blaze.

Biegnę przed siebie, aż natrafiam na w miarę niestromą ścianę kanionu, która wygląda, jakby już wcześniej ktoś przy niej kombinował coś za pomocą magii. Używam żywiołu ziemi i zsuwam się na dół, nie dbając o to, czy ktoś mnie zobaczy, czy nie. Kiedy stopy dotykają stałego podłoża, dookoła stoją już wiedźmy.

- Chcę rozmawiać z Camellią - odzywam się, nim ktokolwiek zdąży coś zrobić.

Kobiety patrzą na siebie, a chwilę później tłum się rozstępuje. Cam ze swoim zwyczajowym uśmieszkiem przyklejonym do twarzy wychodzi przed resztę.

- Zawsze miałam cię za najbardziej brawurowego i głupiego zarazem. Co tym razem wymyśliłeś?

- Gdzie oni są? Gdzie Lav i Storm?

Unosi brew.

- Po to tu przyszedłeś? Nie chciałeś zapytać, co tu robimy? Jakie mamy plany?

- Odpowiedz mi - naciskam.

Już otwiera usta, gdy coś nade mną przykuwa jej uwagę. Dopiero wtedy słyszę chrzęst i czuję, jak ziemia lekko drży.

Wszystkie wiedźmy poza Cam zbliżają się o dwa kroki, gdy obok mnie lądują Blaze i Reed.

Wzdycham.

- Co wy tu robicie? - burczę do nich.

- Jeśli myślałeś, że pozwolimy ci zgrywać idiotę samemu, to się grubo mylisz - kwituje Blaze, nawet na mnie nie patrząc.

Wzrok ma wlepiony w Cam.

- Wspaniale, więc wszyscy macie pstro w głowie. I co ja mam z wami teraz zrobić? Przecież mogłabym was zabić w pół minuty.

- Gdzie. Oni. Są - cedzę przez zęby.

Camellia zbliża się do mnie jeszcze bardziej, jej wiedźmy również wykonują kilka kolejnych kroków.

- Nigdy ich nie znajdziesz. Zresztą to ostatnie, czego powinieneś chcieć. Lavender nie jest już tą dziewczyną, którą znałeś i kochałeś. A Storm... cóż, nie mam pojęcia, co się z nim stanie, jeśli mam być szczera, ale jakie to ma znaczenie? On zawsze pójdzie za nią, nawet jeśli miałaby obrócić świat w popiół. Jeśli chodzi o jego wybrankę, rozsądek nie ma tu żadnego znaczenia.

Coś w jej głosie sprawia, że zatrzymuję się dłużej na tych ostatnich słowach.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - dopytuję.

W zamian dostaję jedynie jej cwaniacki uśmieszek.

- Czyli to prawda - podejmuje Blaze, a ja zerkam na niego przez ramię. - Podejrzewałem to od dawna, ale... - urywa zdanie i kręci głową. - Cholera. Oni naprawdę są straceni.

- Zgadza się - przytakuje mu wiedźma. - Lav przeszła na ich stronę, a Storm musiał zrobić to razem z nią.

- Musiał? - wtrącam, skupiając na sobie uwagę wszystkich dookoła.

- Storm nie ma wolnej woli. A przynajmniej ma jej niewiele w kwestiach, które dotyczą Lavender, zwłaszcza jej bezpieczeństwa. Zresztą ze wzajemnością. Więź działa w dwie strony.

- Byłem pewny, że spośród wszystkich rzeczy akurat Więź była czymś wyrwanym prosto z legend - mówi zamyślony Reed, uświadamiając mi tym, że jako jedyny nie mam pojęcia, o czym oni pieprzą.

Łeb mi zaraz eksploduje. Przyglądam się przyjaciołom, licząc, że to tylko jakiś sposób na odwrócenie uwagi czy cokolwiek innego, a nie kolejna magiczna rzecz, z którą będziemy musieli się zmierzyć.

- Po waszych słowach zgaduję, że jest to jakieś połączenie między Lavi a Stormem, dobrze mówię? - zaczynam dopytywać. Kiedy moje myśli próbują ułożyć wszystko w logiczną całość, pulsowanie w skroniach tylko się nasila. - Coś typu jak bratnia dusza?

- Mniej więcej - stwierdza radośnie Cam. - Storm zrobi wszystko, by Lavender nie spadł włos z głowy. A ona wykona każde polecenie, jeśli jego życie zostanie zagrożone.

Mamy przerąbane.

- Skąd się to wzięło? Jak to przerwać?

- Przerwać to może jedynie śmierć jednego z nich. Nic innego, żadne zaklęcie. Żadna inna miłość.

Ostatnie zdanie Cam wypowiada innym, cichszym głosem, jakby chciała, bym tylko ja je usłyszał.

Dlaczego ta informacja sprawia, że czuję się, jakby wszystkie moje wnętrzności się wykręcały? Do jasnego Księżyca, po części nawet mam nadzieję, że Camellia zaraz wbije we mnie pazury i rozszarpie na strzępy. O ile łatwiej byłoby odpuścić i zapomnieć o wszystkich obowiązkach i obawach.

- Co tu robicie? Jakie macie plany? - pyta Blaze, zmieniając temat, jednak w jego głosie nie słychać żadnej nadziei na to, że dostanie jakąkolwiek odpowiedź.

- Zbieramy armię.

Zamieram. Patrzę na kobietę, mając nadzieję, że zaraz wybuchnie śmiechem. Ona jednak jest śmiertelnie poważna.

- Dlaczego jesteście tacy zaskoczeni? Czego niby się spodziewaliście?

- Na pewno nie tego, że przyznasz to wprost.

Cam parska.

- Przecież wszyscy wiemy, co nadchodzi. Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że wszyscy wiemy, kto wygra. - Puszcza do mnie oko, a potem przenosi wzrok na chłopaków. - Możecie odejść - oznajmia, a potem odwraca się do swoich wiedźm.

- Co? - rzuca Reed.

- Nie chce mi się teraz wami zajmować. Po prostu sobie idźcie, czas starcia jeszcze nie nadszedł.

Niczym w amoku odwracam się i zaczynam wspinać po urwisku. Słyszę, że moi przyjaciele są zaraz za mną, a gdy znajdujemy się na samej górze, jeden z nich mnie zatrzymuje.

- Zadowolony? - syczy mi Blaze w twarz. - Wiesz, jak głupie to było? Jak bezmyślnie się zachowałeś? Mogły nas zabić!

- Albo torturować, by otrzymać jakieś informacje na temat siedziby - dodaje Reed.

Nawet on zdaje się wkurzać, a to raczej rzadkość.

- Nie kazałem wam tam iść - stwierdzam ochryple, a kiedy ruszam dalej, znowu zostaję zatrzymany.

Odpycham rękę Blaze'a, a on staje tak blisko, że muszę lekko unieść głowę, by móc spojrzeć mu w oczy.

- Ocknij się i zacznij wreszcie działać, jak na przywódcę przystało. Nie wierzę, że musimy znowu przechodzić przez to, co wtedy, gdy Lav zaginęła, a Stormowi odwaliło. Zachowujesz się tak samo, a u niego wszystko spowodowane było Więzią. Ty jesteś po prostu głupi! - wykrzykuje mi w twarz.

Odpycham go. Zaczynamy się szarpać, lecz żaden z nas nie jest gotowy, by zadać pierwszy cios.

- Przestańcie! - woła gdzieś z boku Reed, ale obaj go ignorujemy.

- Camellia ma pewnie rację, co? Kochasz ją?

Marszczę brwi i odpycham Blaze'a.

- Co, do cholery?

- Lavender. Kochasz ją.

- Jasne, że tak! Jest moją przyjaciółką.

Blaze milczy dłuższą chwilę, a wokół słychać jedynie nasze przyspieszone oddechy. Patrzę na niego, gdy wydaje się skanować mnie wzrokiem. Wreszcie kręci głową i z wyraźnym żalem na twarzy mówi:

- Kochasz ją inaczej, niż powinieneś kochać przyjaciółkę.

Otwieram usta, by zaprzeczyć, ale nic się z nich nie wydobywa. Serce zaczyna mi bić jak szalone, a gdy wzrok mojego przyjaciela wędruje do miejsca, w którym się ono znajduje, wiem, że doskonale to słyszy.

Blaze spuszcza wreszcie głowę, podchodzi do Reeda i klepie go po plecach.

- Chodźmy, dajmy mu chwilę - szepcze.

Obserwuję ich oddalające się sylwetki, a kiedy znikają z zasięgu wzroku, upadam na kolana. Wczepiam palce we włosy i mocno za nie łapię. Mam ochotę sobie je wyrwać.

Nie chcę się zastanawiać nad słowami Blaze'a. Nie mogę tego robić, nie teraz, gdy nawet nie wiem, gdzie dwie najbliższe mi osoby się znajdują.

Storm jest moim bratem. Jego mama przyjęła mnie do siebie po śmierci rodziców, jakbym był jej rodzonym synem. Jestem winny im wszystko, nawet życie, jeśli tego miałoby wymagać odnalezienie Lav i Storma.

Jeśli to, co właśnie zasugerował Blaze, jest prawdą... to i tak nie ma znaczenia. Nawet jeśli w mojej powalonej głowie urodziło się uczucie do tej dziewczyny, nic to nie zmieni. Nigdy nie zrobiłbym czegoś, co mogłoby zepsuć jej relację ze Stormem. Zresztą jakie miałbym szanse, zwłaszcza jeśli w grę wchodzi Więź?

Krzywię się.

Do tej pory łudziłem się, że Lav i Storm zdążyli uciec i gdzieś się schować. Ale jeśli Cam i reszta Przeklętych naprawdę ich mają i jeśli wiedzą o Więzi... Cóż, jeśli klątwa nie sprawiła, że Lavi będzie wykonywała ich polecenia, to zagrożenie Stormowi to zrobi. Nie mam co do tego wątpliwości.

A mój przyjaciel pewnie wpakuje się w niemałe kłopoty, próbując uratować ukochaną.

Podnoszę się i ruszam przez las w stronę siedziby. Nim docieram na miejsce, zaczyna świtać, a ja mam jakieś pół godziny do oficjalnego rozpoczęcia służby. Decyduję więc nawet nie wracać do domu, tylko od razu kieruję się do gmachu głównego, a potem do biura na samej górze. Mimo że pod nieobecność Storma objąłem stanowisko przywódcy, to nie lubię siadać w jego fotelu. Przysuwam sobie krzesło do biurka i wykorzystuję wolny czas na przejrzenie maila. Kiedy nie znajduję tam nic pilnego, rozkojarzam się i zaczynam przeglądać najpierw portale z wiadomościami, w których aż huczy od tego, że ludzie powoli zaczynają wracać do kraju. Wbrew zaleceniom rządu. Anomalie się uspokoiły, świat się wyciszył, a ludzie uznali, że nie ma co zwlekać i trzeba wracać do normalnego życia. Nic bardziej mylnego. Stan, w jakim znalazł się chwilowo nasz kraj, można porównać do ciszy przed burzą. A gdy ta się rozpęta... Prośmy Wszechświat, byśmy nie zostali obróceni w popiół.

Od niechcenia wchodzę na media społecznościowe, które w tym pokręconym czasie są moim małym oknem na świat, ale też narzędziem do podglądania, czy czasem coś podejrzanego nie zaczyna się dziać również poza naszymi terenami. Często właśnie w takich środkach przekazu słyszymy szybciej o wszelkich podejrzanych zjawiskach i zdarzeniach niż w oficjalnych serwisach informacyjnych.

Dostrzegam, że w skrzynce odbiorczej mam nową wiadomość od jakiegoś dziwnego widmo-konta. Ktoś o nicku abby.haw.thorne13 wysłał mi pustą wiadomość z linkiem. Klikam w niego, a po kręgosłupie przebiega mi dreszcz, gdy widzę, że jest to lokalizacja miejsca pośród niczego gdzieś w północnej Anglii.

Haw. Thorne. Hawthorne.

Czy to możliwe, że wiadomość pochodzi od Lav?

Moje wątpliwości wyparowują, gdy przychodzi kolejne powiadomienie.

abby.haw.thorne13: Nie odpowiadaj na to. Lav

Wstaję i wybieram numer do Blaze'a.

Zwołuję chłopaków do swojego domu, bo tylko tam będziemy mogli porozmawiać bez obawy, że ktoś nas podsłucha.

Gdy Blaze i Reed się zjawiają, pokazuję im wiadomość. Reed odpala mapy i zaczyna je analizować.

- To jest kompletne pustkowie. Same lasy i pola. Nie ma tam nawet żadnej drogi.

Patrzymy po sobie.

- Bingo - mówię jeszcze bardziej ożywiony. - Wiedziałem, że Lav znajdzie sposób, by się wyrwać klątwie.

Długo zajmuje mi ogarnięcie, że wyraz twarzy chłopaków jest zupełnie inny niż mój.

- Czy jesteś naprawdę aż tak zaślepiony i nie dostrzegasz, że to jest pułapka? - wypala Blaze, a ja mrugam.

- Co? - rzucam głupio.

- On ma rację - podejmuje Reed, a ja gromię go wzrokiem. Przewraca jedynie oczami. - No daj spokój. Wiadomość na Instagramie? Co to w ogóle ma być? Mamy pędzić na jakieś podejrzane odludzie, nie wiedząc, co i kto na nas czeka?

- Czekają tam na nas Lavi i Storm, nasi przyjaciele - mówię przez zaciśnięte zęby. - Ostatnio chyba zapomnieliście, że mieliśmy o siebie dbać. Jesteśmy za siebie odpowiedzialni.

Blaze wstaje gwałtownie i odkłada tablet. Podchodzi do mnie w kilku susach.

- Nawet nie próbuj wmówić nam, że to było dla nas łatwe. Nie chcieliśmy odpuszczać. Szukaliśmy ich tak samo zawzięcie jak ty, Ash. Po prostu w przeciwieństwie do ciebie wiemy, że jeśli nie weźmiemy się w garść, zginą setki ludzi. W tym również nasi bliscy.

Patrzę na niego, gotowy się kłócić, aż nagle ulatuje ze mnie cała determinacja.

- Masz rację. Znasz mnie jednak na tyle, by wiedzieć, że nie odpuszczę. Muszę sprawdzić ten trop, ale wy... - Przełykam ślinę. - Wy powinniście tu zostać. Powinniście przypilnować wszystkiego.

- Powiedz mu - odzywa się Blaze.

Zerkam na niego, unosząc brew.

- O co chodzi? - dopytuję, gdy od żadnego z nich nie nadchodzą kolejne słowa.

- Reed podsłuchał Wintera podczas któregoś z jego spotkań...

- Spotkań, których zakazałem - przerywam mu, a dłonie same zaciskają mi się w pięści.

Po wydarzeniach sprzed kilku tygodni Winter przestał się kryć z własnymi zamiarami i otwarcie ogłosił, że reaktywował rodzinne dziedzictwo, czyli Zakon Onyksu. Stowarzyszenie mające na celu tropienie i wybijanie Przeklętych. To właśnie ono w przeszłości niesłusznie zabiło setki wiedźm, które z klątwą nie miały nic wspólnego.

Co gorsza, w momencie, w którym inni w naszej społeczności dowiedzieli się o reaktywacji, sporo osób dołączyło do Rycerzy.

Krzywię się. Ta nazwa brzmi durnie.

- Winter chce obalić Storma... a właściwie to ciebie, bo chwilowo go zastępujesz - oznajmia wreszcie Blaze.

- I planuje to zrobić niedługo. Może za parę dni, a nawet dziś - dodaje drugi.

- Co to niby znaczy? Jak chce to zrobić?

- Prawdopodobnie zwoła zebranie, zmiesza nas z błotem, obwieści swoje plany, a potem zażąda głosowania na nowego przywódcę - tłumaczy spokojnie młodszy Strażnik.

Blaze łapie mnie za ramię i je ściska.

- Wybiorą go - mówi. - Może w grudniu Storm wygrał piorunującą liczbą głosów, ale od tego czasu... Cóż, ludzie mają prawo twierdzić, że to nie oni są w centrum jego zainteresowania. Jeśli nie wyjdziesz wtedy i nie wygłosisz czegoś, co mogłoby ich uspokoić, będziemy mieli u władzy totalnego szaleńca, nad którym nikt nie będzie w stanie zapanować.

Robi mi się niedobrze.

- Nie chcę być przywódcą, Blaze - niemal szepczę. - Najlepsze, co mogę zrobić, to odnaleźć Storma i Lav.

Chłopak zabiera rękę, przymyka oczy i wzdycha głośno.

- Reed, pojedziesz z nim - rzuca po chwili, wciąż na nas nie patrząc. - Pod waszą nieobecność postaram się jakoś ogarnąć tę farsę z Winterem.

Zamieram na kilka sekund, a potem patrzę na młodszego przyjaciela. On również zdaje się zszokowany tą propozycją.

- Rozdzielanie się nigdy nie wyszło nam na dobre - stwierdza.

Ma rację. I doskonale wiem, że teraz cała nasza trójka myśli o Brooke'u, piątym z naszej paczki, który parę lat temu zginął podczas misji. Wtedy też się rozdzieliliśmy.

- Nie możemy zostawić tego miejsca samemu sobie - upiera się Blaze, a ja nie zamierzam się z nim kłócić.

Ma rację. Musimy się rozdzielić. To jedyny sposób.

- Pakuj się - polecam, a Reed przytakuje i od razu wychodzi.

Blaze i ja milczymy dłuższą chwilę.

- Mam cholernie złe przeczucie, Ash. Coś się wydarzy.

Przełykam ślinę.

- Przyprowadzę ich. Lavi nie jest stracona, nie wierzę w to. Kiedy będziemy ją znowu mieli... To jedyny sposób, żeby z nimi wygrać. Widziałeś je tam, w tym obozowisku. Nawet już się nie kryją, nie dbają o to, czy poznamy ich zamiary. Mają przewagę liczebną, są silniejsze i opętane klątwą. Jak mamy z tym walczyć bez niej?

- A co, jeśli ona jest po ich stronie? Co, jeśli na samym końcu się od nas odwróci?

- To i tak zginiemy. Jedyną naszą szansą jest ta dziewczyna, a ja zamierzam się upewnić, czy możemy na nią liczyć.

- A co, jeśli nie? Co, jeśli ją znajdziesz i okaże się, że jest w pełni pochłonięta przez klątwę, bez możliwości odwrotu?

Moje zęby uderzają o siebie boleśnie.

- Wtedy spełnię obietnicę, którą jej dałem. Unicestwię ją.

Blaze przygląda mi się, jakby chciał sprawdzić, czy nie kłamię. Coś w moim spojrzeniu chyba go przekonuje, bo kiwa głową i mówi:

- Weź vana i tyle onyksu, ile myślisz, że będzie konieczne. Weź, co tylko chcesz. - Podchodzi do mnie i łapie tym razem moje oba ramiona. Ściska je mocno, nim dodaje: - I, kurwa, macie nie zginąć, jasne? Macie tu wrócić cali i zdrowi, najlepiej ze Stormem i Lavender.

Uśmiecham się i przytakuję.

Strażnik wychodzi, a ja jeszcze długo nie mogę się ruszyć z miejsca. Powinienem się pakować i przygotowywać do wyjazdu, ale nie mogę się do tego zmusić.

Nie tylko Blaze ma złe przeczucia. Moje są tak potężne i wyraźne, że paraliżują mnie na kilka długich minut.

W co ja się pakuję?

4.Wydostanę cię stąd

Lavender

Tracę rachubę dni. Przestałam je liczyć po tym, jak upłynęła piąta noc, a Abigail nadal nie wróciła. Nie mam pojęcia, co się dzieje ze Stormem. Jedyne, czego jestem pewna, to że znajduje się gdzieś w tym budynku. Nie potrafiłabym jednak dotrzeć do jego celi. Gdy Abigail mnie do niego prowadziła, próbowałam zapamiętać drogę, ale szybko się pogubiłam w licznych zawiłościach korytarzy i przejść. Zresztą do niektórych drzwi potrzebny był klucz.

Pozostawało mi więc tylko... czekać. Jedynym, co utrzymywało mnie przy zdrowych zmysłach, była Luna. No i odwiedziny sługi Abigail, z którym w pewien sposób, można powiedzieć, że... się zaprzyjaźniłam.

Chłopak, mimo że wyczuwam w nim magię, zachowuje się, jakby był zwykłym człowiekiem. Ma też bardzo przyziemne imię - Connor. Nadawanie istotom magicznym imion po różnych zjawiskach natury to nasza tradycja, ale często, zwłaszcza w obecnych czasach, rodziny się z niej wyłamują.

Connor ma zaledwie siedemnaście lat i trafił pośród Przeklęte, bo jego ojciec, szanowany angielski Strażnik, związał się z jedną z nich. Mężczyzna zmarł, gdy syn miał sześć lat, zostawiając go macosze, która, delikatnie mówiąc, za nim nie przepadała i przekazała go na użytek Przeklętych.

Gdy mi o tym opowiedział, moje serce roztrzaskało się na kawałki. Znalazłam w tej historii trochę siebie - te fragmenty, o których teraz nie chciałam pamiętać.

Częściowo się dziwiłam, dlaczego Abigail nie zabroniła mu się zwierzać, ale widocznie nie sądziła, że chłopak posiada istotne informacje. Zresztą to niestety prawda. Gdy do mnie przychodzi, próbuję wyciągnąć od niego cokolwiek, ale to na nic. Nieważne, w jakie słowa ubieram pytania, żeby obejść magię Umysłu Abigail, wszystko się kończy albo wymijającą odpowiedzią, albo pełnym żalu wzrokiem chłopaka. Widzę, że chciałby mi wszystko zdradzić, gdyby tylko mógł.

Słyszę kroki na korytarzu i zerkam na zegar. Zdecydowanie zbyt wcześnie na śniadanie. Jest czwarta nad ranem. Zrywam się z łóżka i staję pod ścianą, czekając na cokolwiek, co się zbliża. Luna zerka na mnie ciekawsko ze swojego ulubionego fotela. Drzwi wreszcie się otwierają, a w niewielkiej szparze pojawiają się kruczoczarne włosy i wiecznie czymś zaniepokojona twarz Connora.

- Abigail wróciła. Będzie u ciebie za parę minut. Pomyślałem, że cię uprzedzę, zwłaszcza że zdaje się mieć zły humor.

Wzdryga się, a potem znika.

Mam nadzieję, że nie zostanie przyłapany. Mogę się założyć, że jeśli Abigail wyczułaby, że między nami nawiązało się coś na kształt przyjaźni, wykorzystałaby to.

Wzdycham. Dokładnie tego ci potrzeba, Lav - więcej osób, na których ci zależy.

Kolejna seria zbliżających się kroków dociera do moich uszu, więc szykuję się na spotkanie z wiedźmą. Abigail wparowuje do środka, a drzwi otwierają się z takim impetem, że uderzają o ścianę obok i odskakują, niemal ją potrącając. W ostatniej chwili kobieta unosi dłoń i je zatrzymuje.

- Szlag mnie trafia przez niesubordynację tych ludzi! Na nikogo nie można w tych czasach liczyć?! - zaczyna, przechadzając się nerwowo po pokoju.

Zerkam na wyjście, które teraz stoi otworem. Tylko co z tego? Nie drzwi są problemem, tylko magiczna bariera niepozwalająca mi się stąd wydostać.

- Kiedyś było inaczej - podejmuje kobieta. - Można było ufać danemu przez kogoś słowu. Niespełnione obietnice nieraz miały finał na szubienicy. Z chęcią przywrócę to w nowym ładzie Wszechświata.

Zaciskam pięści.

- Było już parę osób, które próbowały przywrócić różne zasady sprzed wieków - zauważam. - Źle się to dla nich kończyło.

Abigail zatrzymuje się wreszcie, a potem podchodzi do mnie. Zdenerwowanie znika z jej twarzy, zastąpione przez zadowolenie.

- Oni nie mieli ciebie w swoich szeregach.

- Ty również mnie nie masz... - Nim dobrze wypowiem to zdanie, czuję, jak klątwa zaczyna się uaktywniać.

- Chcesz jeszcze coś dodać? Z chęcią ci pokażę, jaką mam nad tobą władzę. Musimy tylko zejść do lochów...

- Nie! - wołam, gdy zaczyna się odwracać do wyjścia. - Zostaw Storma w spokoju.

- Zachowuj się, to włos mu z głowy nie spadnie. A teraz - siada przy stoliku, który zdaje się uwielbiać - idź przebrać się w strój. Mam nadzieję, że się wyspałaś, bo czeka nas dużo pracy.

Zaciskam zęby. Całe ciało sprzeciwia się wykonaniu jej rozkazu, ale przecież wiem, czym by się to skończyło. Kolejnymi groźbami pod adresem Storma albo wywołaniem klątwy.

Do tej pory udaje mi się ją zduszać, ale co, jeśli to tylko chwilowe? Co, jeśli za każdym razem, gdy się jej poddaję, przybliżam się o krok do tego, że przekleństwo wreszcie pochłonie mnie w całości?

Biorę więc czysty komplet przygotowany przez Abigail i ruszam do łazienki, by się przebrać. Poplątane włosy wiążę w warkocz, który sięga mi już za łopatki. Przepłukuję twarz, by się orzeźwić, i patrząc na siebie w lustrze, daję sobie krótką mowę motywacyjną.

Wytrwasz. Wymyślisz, jak się stąd wydostać.

Albo chociaż jak wydostać stąd Storma.

Wychodzę i zastaję Abigail dalej w tym samym miejscu... z telefonem w ręku. Muszę powstrzymać parsknięcie, bo widok jej z jakimś nowoczesnym urządzeniem jest nieco surrealny, nawet mimo tego, że ostatnio wkłada bardziej nowoczesne ciuchy.

Zresztą jej mina jest równie komiczna. Próbuje coś wyklikać na telefonie dotykowym. Trzyma go mocno w jednej dłoni, a palcem wskazującym drugiej stuka nerwowo w ekran. Przypomina mi to ten jeden raz, gdy Blue próbowała wytłumaczyć swojej babci, jak do niej zadzwonić.

Na wspomnienie o przyjaciółce moje gardło się ściska. Ciekawe, co się teraz z nią dzieje.

Ciekawe, czy wie, co zrobiłam.

- Co za ustrojstwo! - wykrzykuje nagle Abigail, a ja podskakuję w miejscu. - Kto to w ogóle wymyślił?! Nic tu nie działa! - oburza się, a potem unosi na mnie wzrok. - Ty, chodź tutaj i mi to napraw.

Wykonuję kolejny rozkaz i biorę urządzenie do ręki.

Moje serce przyspiesza. Zerkam na oczekującą Abigail, a potem z powrotem na telefon.

Gdybym tylko znała na pamięć numer Asha... może udałoby mi się ukradkowo z nim skontaktować i dać mu znać, gdzie jesteśmy... Nie liczę na ratunek, a na pewno nie swój. Ale jeśli udałoby mu się odbić Storma...

- No, na co czekasz? Chcę wybrać numer, a cały czas pokazuje mi się to! - pospiesza mnie.

Potrząsam głową i patrzę na ekran. Abigail próbowała połączyć się z internetem, choć wątpię, że była tego świadoma. Na telefonie pobrane jest mnóstwo aplikacji, co nieco mnie zastanawia, bo wątpię, by wiedziała, do czego one służą.

- Skąd masz ten telefon?

- Liliana go dla mnie kupiła. Powiedziała, że ustawiła wszystko i jest gotowy do dzwonienia, ale oczywiście wasze pokolenie wszystko musi komplikować, więc to nie ma nawet przycisków.

Wybieram odpowiednie okienko, w którym można wpisać numer, a serce mi bije jeszcze szybciej.

Nie ma szans, że przypomnę sobie numer do Asha...

Nagle pojawia mi się w głowie pewien pomysł.

Może nie pamiętam numeru, ale za to doskonale kojarzę nazwę profilu chłopaka na Instagramie.

- Daj mi chwilę - mówię, udając, że trudzę się z ustawieniami telefonu.

- Tylko nie myśl, by wykonywać jakieś połączenie. Bardzo źle się to dla ciebie skończy.

Ona nawet nie wie, że obecnie telefony mają o wiele więcej funkcji niż tylko dzwonienie.

To dodaje mi odwagi. Otwieram aplikację i odkrywam, że Liliana z jakiegoś powodu uznała, iż Abigail jest potrzebny własny profil. Chyba miała spore nadzieje związane z poziomem technologicznego obycia tej czterystuletniej wiedźmy.

Wchodzę w opcję szukania i wpisuję "ash.the.one.and.only". Kiedy pojawia się profil mojego przyjaciela i widzę jego uśmiech na zdjęciu profilowym, oczy zaczynają mnie piec. Szybko jednak doprowadzam emocje do porządku, by nie zdradzić niczego przed wiedźmą. Otwieram okienko czatu i piszę wiadomość. Chłopak odczytuje ją niemal od razu. Palce zaciskają mi się mocniej na urządzeniu, a kiedy nie nadchodzi żadna odpowiedź i widzę, że Abigail zaczyna się niecierpliwić, dodaję jeszcze, żeby nie odpisywał. Gdyby Abigail mnie zdemaskowała... Życie Storma byłoby poważnie zagrożone.