Beata Zdybał (Ogrodzińska), rodowita Krakowianka.
Matka dwójki dorosłych dzieci, a od 12 lat
najszczęśliwsza babcia.
Z zawodu asystentka stomatologiczna, technik
administracji.
Około dwa lata temu, postanowiła, za namową
znajomych i bliskich, wyjść z ukrycia i zaczęła
publikować w różnych grupach poetyckich w
Internecie oraz na fanpage:
Poezja w kolorach uczuć.
Wiersze poetki są zazwyczaj bardzo osobiste,
opisujące wewnętrzne uczucia wobec tego, co ją
cieszy, drażni, boli, fascynuje. Jest bardzo wrażliwą
osobą na krzywdę innych. W miarę możliwości
pomaga bezinteresownie, albowiem pomaganie daje
jej wielką satysfakcję życiową.
Cieszy się z tego, co ma, a jej motto życiowe to:
"Żyj tak, żeby nikt przez ciebie nie płakał".
Pragnie doskonalić swój warsztat, rozwijać skrzydła,
poczuć zew wolności prawdziwej ars poetica.
Według Beaty poezja ma dobroczynny wpływ na
rozwój intelektualny i duchowy człowieka. Pomaga
oderwać się od szarej rzeczywistości, pozwala
wyrzucić z siebie wszelkie emocje. To taka
forma terapii, zmierzenia się z obecnymi
lękami, złymi doświadczeniami z przeszłości,
ale także z otaczającym światem. Dlatego, zarówno
pisanie jak i czytanie jest dla niej najlepszą formą
psychicznego odpoczynku, spowiedzią ukryta
między wersami.
Jak sama mówi: Nie wyobrażam sobie życia
bez poezji czy literatury...
???? ???? ???? ???? ???? ???? ???? ???? ???????
***
Beata Zdybał to poetka powszechnie znana, lubiana, a co najważniejsze, ceniona. Posiada wyszukane i naostrzone wyczuciem pióro. Bardzo dobrze i sprawnie porusza się po kartce papieru słowem pisanym, uwieczniając w doskonałej proporcji ulotność czasu, piękno natury, życie zamknięte w chwilach, przemijalność człowieka, ciekawość świata, jednym słowem - wszystko, i o wiele więcej co można sobie wyobrazić.
Świat, do którego zaprasza czytelnika jest nieprzenikniony. Nigdy nie widomo co przeczyta się za kolejnym skrawkiem akapitu. Co przyniesie następnym wers, jaka alegoria zostanie ukryta między frazami.
Pisanie wierszy dla autorki to rozmowa z samą sobą, gawęda z myślami wędrującymi, to dialog z czteroma żywiołami mistycznej krainy poezji, w końcu to wiwisekcja słowa.
Niniejszy zbiór wierszy zatytułowany "Niewypowiedziane" zawiera w sobie powiew nadziei, garść smutku i cierpienia, nutkę nostalgii, kilogram ładunku emocjonalnego, pół tony miłości, i jeszcze szczyptę egzystencjalności. Wszystko to, niczym Martini wstrząśnięte, niezmieszane, dodaje smaku całemu niniejszemu tomikowi.
Czytelnik wchłaniając wiersze zamieszczone w niniejszym tomiku, zostaje niejako oswojony z piękną liryką poetki, która idąc śladami Małego Księcia, ofiarowuje to, co ma najcenniejszego, fragment własnego życia uwieczniony na kartce papieru.
Zaprasza do swojego, jakże mistycznego świata, do odbycia wraz z nią podróży, a tym samym przeżycia niezapomnianej przygody, bez mapy i kompasu. Czyż nie jest to cudowne?...
Kasia Dominik, poetka
***
Obok wierszy Beaty Zdybał nie można przejść obojętnie. Jej publikacje w grupach poetyckich zawsze wywołują ogólnogrupowe poruszenie. Przywołują czytelnika krzykiem emocji. "Kipią wrzaskiem" przekazu. I nie są to powierzchowne przeżycia i zachwyty byle stokrotką. To głębia uczuć poruszająca ciszę.
Poetka wykreowała w swoich utworach kobietę silną z nieskrępowaną wyobraźnią i duszą. Kobietę zda się doświadczoną przez los, ale nie przygniecioną rozpaczą do ziemi i popłakującą w kącie, lecz podejmującą walkę. Świadomą ideałów, którym jest wierna. W swojej niezwykłej wrażliwości, jak każdy ma potrzebę miłości, harmonii i spokoju.
Poezja Beaty to "dźwięki niskie i wysokie, jak życiowe upadki i wzloty". Polecam gorąco ten niezwykły tomik.
Aldona Jańczak, poetka
***
Z twórczością Beaty Zdybał zetknęłam się na różnych grupach poetyckich. Szczególną uwagę zwróciłam na jej twórcze eksperymentalne utwory. Tematem przewodnim twórczości autorki jest życie, jego ciemne i jasne strony. Twórczość Beaty jest wielopłaszczyznowa i zasługuje na większą uwagę czytelnika. Ciekawy warsztat, otwarty umysł i ogromne serce pełne empatii. Niezaprzeczalny talent i oryginalność autorki zawarty w jej utworach, w których często porusza tematy bardzo trudne i osobiste ale jakże ludzkie pobudzają do głębszych refleksji. Czytając jej wiersze, każdy odnajdzie w nich kawałek siebie. Polecam ten tomik z całego serca.
Urszula J. Wintrowicz, pisarka
