Rozdzioł piyrszy
co w nim poznow?my Marysia Pucha i pora pszcz?ł,a historyje sie zaczynaj?m
T?ż prawie po słodach schodzi Ecik Niedźwiydź, gich, gich, gich, na zadku swojij gowy, za Krzisiym. Na tela, na wiela ôn wiy, to je jedyny spus?b schodzynio po słodach, ale czas ôd czasu czuje, iże szło by to zrobić inakszyj, jak by ino przestoł na chwila gichać, i p?myśloł nad tym. A potym czuje, iże możno jednak niy idzie. W kożdym razie już je na dole i je gotowy, żeby go w?m przedstawić. Maryś Puch.
Jak żech piyrszy roz take miano usłyszoł, toch pedzioł tak, jak wy byście pedzieli:
- A joch myśloł, że ôn je synek.
- No jo tyż - pedzioł Krziś.
- To chyba niy możesz go nazywać "Maryś", pra?
- Niy nazyw?m.
- Ale pedziołś...
- To je Ma-ryś Puch. Niy wiysz, co to je "ryś"?
- Ach ja, teroz już wiym - ôdpowiedzioł żech wartko. - M?m nadzieja, że wy tyż, bo to je cołke wytuplikowanie, jake dostaniecie.
Niyroz Maryś Puch rod mo jakoś graczka, jak schodzi na d?ł, a roz za kedy woli posiedzieć cicho przed ôgniym i posuchać historyje. W tyn wiecz?r...
- A co ze historyj?m? - spytoł Krziś.
- Co ze historyj?m? - pedziołch.
- B?ł byś taki miyły i ôpowiedzioł jedna Marysiowi?
- Myśla, że moga - padołch. - A jake historyje mu sie podobaj?m?
- Ô nim. To je miś tyj zorty.
- Ach, rozumia.
- T?ż b?ł byś taki miyły?
- Spr?buja - prawi?łch.
Toch spr?bowoł.
Za starego piyrwyj, downo, downo tymu, kole ôstatnigo pi?ntku, Maryś Puch miyszkoł sie cołkym s?m pod mianym Nowok w lesie.
(- Co to znaczy "pod mianym"? - spytoł Krziś.
- To znaczy, że nad dźwiyrzami mioł miano napisane złotymi literami i miyszkoł pod nim.
- Maryś Puch niy b?ł zicher - pedzioł Krziś.
- Teroz żech już je - zamr?ncz?ł głos.
- T?ż god?m dalij - prawi?łch.)
Jedyn dziyń, jak wyszoł na szpacyr, to doszoł do polany we postrzodku lasa, a we postrzodku tyj polany stoł srogi d?mb i ze jego kor?ny szło słyszeć głośne bzuczynie.
Maryś Puch siod pod str?m, wrazi?ł gowa miyndzy szłapki, i wzi?n medykować.
Nojprz?d pedzioł do siebie: - To bzuczynie coś znaczy. Niy ma takigo bzuczynio, ino bzuczynio i bzuczynio, bez znaczynio. Jak je bzuczynie, to ftoś te bzuczynie robi, a jedyny pow?d bzuczynio, jaki jo zn?m, to je taki, że sie je pszczoł?m.
Potym zaś dugo p?medykowoł i pedzioł:
- A jedyny pow?d bycio pszczoł?m, jaki jo zn?m, to je taki, że sie robi mi?d.
Wtynczos wstoł i prawi?ł:
- A jedyny pow?d robiynio miodu je taki, żebych go zjod.
T?ż wzi?n sie spinać na str?m.
Spinoł sie i spinoł, i spinoł, a jak sie spinoł, to śpiywoł sie do siebie śpiywka. Leciała tak:
Śmiyszne to ciut,
Że miś rod jy mi?d.
Bzu! Bzu! Bzu!
Ciekawe czymu?
Potym spinoł sie trocha wyżyj... i trocha wyżyj... a potym jeszcze troszka wyżyj. Za tyn czas prziszła mu do gowy inkszo śpiywka:
Śmiyszne to je, że jak by Misie były Pszczoły,
To jejich gniozda pod str?mami by stoły.
I skuli tego (jak by Pszczoły były Misie),
Po słodach spinać niy musiały by sie.
Już b?ł leko zmyncz?ny, i to bez to śpiywoł Śpiywka Urzykanio. Już b?ł blisko, jak by ino stan?ł na ta jedna gał?ńź...
Prask!
- Ach, na p?moc! - padoł Puch, jak ślatowoł na gał?ńź trzi metry pod nim.
- Jakbych ino niy... - padoł, jak ślatowoł sześ metr?w na nastympno gał?ńź.
- Po prowdzie żech chcioł... - eklerowoł, jak ôbrocoł sie do g?ry nogami, i trzasn?ł we nastympno gał?ńź dziewiyńć metr?w niżyj - jo żech chcioł...
- Toć, iże barzij... - prziznoł, jak wartko ześlizgowoł sie po nastympnych sześciu gałyńziach.
- To sie wierza wszyjsko biere - stwierdzi?ł, jak rozł?nczoł sie ze ôstatni?m gałyńzi?m, przekryńci?ł sie trzi razy i szykownie wlecioł do krza kolcolistu. - To sie wszyjsko biere z tego, że sie tak moc mo rod mi?d. Na p?moc!
Wyloz ze krza kolcolistu, zetar kolce z nosa i wzi?n zaś myśleć. A piyrszo ôsoba, co ô nij p?myśloł, to b?ł Krziś.
(- Toch b?ł jo? - pedzioł Krziś ze udziwiyniym we głosie, ciynżko mu było w to uwierzić.
- Toś b?ł ty.
Krziś niy godoł nic, ino jego ôczy robiyły sie srogsze i srogsze, a gymba barzij i barzij r?żowo.)
T?ż Maryś Puch poszoł do swojigo kamrata Krzisia, co miyszkoł za ziel?nymi dźwiyrzami we inkszyj tajli lasa.
- Dziyń dobry, Krzisiu - prawi?ł ôn.
- Dziyń dobry, Marysiu - pedzioł żeś ty.
- Tak sie zastanowi?m, czy mosz u siebie coś takigo jak bal?n.
- Bal?n?
- Ja, pedzioł żech tak do siebie, jak żech sam szoł: "Ciekawe, czy Krziś mo u siebie coś takigo jak bal?n". Prawie żech tak pedzioł do siebie, jakech myśloł ô bal?nach i sie zastanowioł.
- Na co ci bal?n? - prawi?ł żeś.
Maryś Puch popatrzoł naôbkoło, żeby wejzdrzeć, czy żodyn niy sucho, prziłoż?ł szłapka do gymby i cichusiyńko szepn?ł:
- Na mi?d!
- Ale miodu sie niy zdobywo bal?nami!
- Toć - pedzioł Puch.
T?ż tak sie trefiyło, iżeś dziyń wcześnij b?ł na gościnie w d?ma u swojigo kamrata Prosi?ntka i mieli żeście tam bal?ny. Tyś mioł srogi, ziel?ny bal?n, a jedyn ze przocieli ôd Kr?lika mioł srogi, modry, i go zap?mnioł wezn?ńć ze sob?m, bo b?ł przeca za mody, żeby przichodzić na gościna. T?ż przini?s żeś ziel?ny i modry ze sob?m do d?m.
- Kery byś chcioł? - spytoł żeś Pucha.
Wrazi?ł gowa miyndzy szłapki i moc pozornie medykowoł.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki
